I FSK 726/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Najda - Ossowska, Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia WSA del. Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Szefa Krajowej Administracji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 128/16 w sprawie ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 10 września 2015 r. nr IPPP1/4512-612/15-2/KC w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 4) prostuje oczywistą omyłkę pisarską dotyczącą oznaczenia zaskarżonego aktu w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2017 r. o sygn. akt III SA/Wa 128/16 w ten sposób, że określenie "na decyzję" zastępuje określeniem "na interpretację indywidualną". Wyrokiem z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 128/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 10 września 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., w skrócie – "p.p.s.a."), uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Z uzasadnienia wyroku wynika, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej spółka L. (dalej: Spółka, Wnioskodawca) przedstawiła, iż prowadzi działalność polegającą na udzielaniu finansowania w formie umów leasingu nieruchomości. W ramach tego Spółka zawarła z innym podmiotem (Korzystającym) umowy leasingu finansowego nieruchomości - gruntu i budynku na okres 10 lat, a suma opłat leasingowych pomniejszona o należny podatek od towarów i usług odpowiada co najmniej wartości początkowej nabytych środków trwałych, a wobec tego odpisów amortyzacyjnych dokonuje Korzystający. W związku z posiadaniem nieruchomości, na Wnioskodawcy ciąży obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości i Spółka zamierza obciążyć Korzystającego tym podatkiem w związku z udostępnieniem do użytkowania gruntu i budynku. Dalej wnioskodawca podał, że zgodnie z zawartymi umowami leasingu, Korzystający zobowiązuje się ponosić wszelkie ciężary związane z nieruchomością, w tym wszelkie podatki. Na podstawie uzyskanej informacji o miesięcznej wysokości podatków i opłat lokalnych, w tym podatku od nieruchomości, Spółka prześle Korzystającemu stosowną fakturę lub faktury na pokrycie podatków związanych z nieruchomością lub inne dokumenty, o ile zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa stanowią one podstawę do ich zapłaty. Po dokonaniu przez Korzystającego zapłaty kwoty wyszczególnionej w fakturze, kwota ta tytułem podatku zostanie przez Spółkę wpłacona na rachunek właściwego organu. Wnioskodawca zaznaczył, że zgodnie z zapisami umowy leasingu, podatek od nieruchomości został określony jako dodatkowa opłata leasingowa (koszt dodatkowy) i nie stanowi on spłaty wartości początkowej nieruchomości w rozumieniu art. 17f ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm.). Na tle powyższego opisu Spółka zadała następujące pytania: 1. Czy w świetle obowiązujących przepisów przeniesienie kosztów podatku od nieruchomości na leasingobiorcę podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? 2. Czy w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie i obciążenia Korzystającego z tytułu kosztu podatku od nieruchomości za użytkowaną na mocy umowy leasingu nieruchomość, Spółka jest zobowiązana do wystawienia korekty faktury dokumentującej dostawę towaru? Przedstawiając własne stanowisko, Spółka - w odniesieniu do pytania 1. -stwierdziła, że koszty podatku od nieruchomości powinny być traktowane jako element podstawy opodatkowania leasingu, a więc podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, tak jak sama usługa leasingu bądź, jeśli leasing jest traktowany jako dostawa towarów - według stawki podatku od towarów i usług lub zwolnienia właściwego dla towaru, co wynika z faktu, że opłata z tytułu podatku od nieruchomości ma charakter podatku wyłącznie dla Spółki jako właściciela nieruchomości. W zakresie pytania 2. Spółka podniosła, że podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, czyli obowiązek jego uiszczenia jest zależny od posiadania majątku, a nie dochodu, który przynosi nieruchomość. W związku z tym, że jest to dodatkowa opłata związana z zawartą umową leasingu, która nie ma bezpośredniego wpływu na cenę nieruchomości, Spółka nie będzie zobowiązana do włączenia jej do podstawy opodatkowania dokonanej dostawy nieruchomości tj. do sumy zapłaty, jaką otrzymała od Korzystającego i tym samym do wystawienia korekty faktury VAT dokumentującej dokonaną dostawę. W interpretacji indywidulanej z dnia 10 września 2015 r. Minister Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy w zakresie ujęcia w wartości podstawy opodatkowania kwoty podatku od nieruchomości, która obciąża Korzystającego z tytułu leasingu finansowego – za prawidłowe, natomiast w zakresie obowiązku wystawienia faktury korygującej z tytułu zawartej umowy leasingu finansowego – za nieprawidłowe. Powołując art. 29a ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej – "u.p.t.u.") organ wskazał, że skoro przedmiotem opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest umowa leasingu nieruchomości, a podatek od nieruchomości stanowi element cenotwórczy tego świadczenia i pozostaje w bezpośrednim związku z przedmiotem umów leasingu, stanowiąc część świadczenia umowy leasingu, to podlega opodatkowaniu VAT według zasad właściwych tej dostawie towarów, to jest w przypadku umów leasingu nieruchomości stawką podatku w wysokości 23%, zgodnie z art. 43 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 u.p.t.u. Zatem stanowisko wnioskodawcy w zakresie pytania 1. było prawidłowe. Z kolei przywołując art. 106b ust. 1 oraz art. 106j ust. 1 u.p.t.u. organ podniósł, że celem wystawienia faktury korygującej jest doprowadzenie faktury pierwotnej do stanu odpowiadającego rzeczywistości. Dlatego w przypadku obciążenia Korzystającego z tytułu kosztu podatku od nieruchomości za użytkowaną na mocy umowy leasingu nieruchomość, wnioskodawca jest zobowiązany do wystawienia korekty faktury dokumentującej dostawę przedmiotowej nieruchomości. Tym samym stanowisko Spółki w przedmiocie pytania 2. było nieprawidłowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że obowiązana jest do wystawienia faktury korygującej do faktury dostawy nieruchomości z tytułu leasingu finansowego. Według Spółki, przeniesienie kosztu podatku od nieruchomości nie jest elementem jednolitego świadczenia leasingu, ale elementem świadczenia pobocznego, które można wyodrębnić, zarówno w sensie jego wartości, jak i w sensie czasowym, gdyż podatek od nieruchomości nie stanowi składowej wartości początkowej przedmiotu leasingu, jego kwota jest określana na każdy rok trwania umowy leasingu i nie jest możliwa do przewidzenia z góry, kwota podatku od nieruchomości jest niezależna od finansującego i warunków rynkowych i z tego powodu, nie ma związku z ustaloną kwotą opłat leasingowych. Dlatego też fakturowanie podatku od nieruchomości winno następować odrębnie od fakturowania dostawy przedmiotu leasingu. Przyjęcie za właściwe stanowiska organu, utrudniałoby finansującemu analizę zyskowności przedsięwzięcia i jednocześnie analizę Korzystającemu kosztów, a ponadto sposób ten jest wątpliwy w świetle przepisów ustawy o rachunkowości. Ponadto Spółka stwierdziła, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym nie występują sytuacje, które zgodnie z obowiązującym stanem prawnym powodowałyby konieczność wystawienia faktur korygujących. Zgodnie z umową leasingową, podatek od nieruchomości jest dodatkową opłatą leasingową zdefiniowana jako koszt dodatkowy, który nie stanowi spłaty wartości początkowej nieruchomości. Dodatkowe opłaty leasingowe nie są elementem kalkulacyjnym wynagrodzenia z tytułu podstawowego świadczenia, które obejmuje spłatę wartości początkowej nieruchomości oraz koszty finansowania, dlatego nie ma podstaw do twierdzenia, że podatek od nieruchomości jest elementem podwyższającym cenę leasingu. Uchylając zaskarżoną interpretację indywidualną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga była uzasadniona. W ocenie Sądu, stanowisko zaprezentowane przez organ podatkowy w interpretacji indywidualnej jest niewłaściwe, ponieważ dotyczy przyjętej przez organ określonej interpretacji stanu faktycznego i dopatrzenia się w nim elementów, które w istocie nie zostały wyartykułowane i nie stanowiły przedmiotu zadanego pytania. Ze stanu faktycznego wynikało bowiem, że przerzucony na Korzystającego koszt podatku od nieruchomości stanowi samodzielny wydatek, mogący i mający stanowić odrębny element od podstawowej opłaty z tytułu leasingu. Tymczasem organ - wbrew stanowi faktycznemu - przyjął, że w ramach dokonywanych między skarżącą a leasingobiorcą operacji, nastąpi zmiana wysokości podatku od nieruchomości w trakcie trwania umowy. Zatem interpretacja indywidualna wydana została z naruszeniem art. 14c § 2 w związku z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej – "O.p."). Ponadto stanowisko organu dotyczące potrzeby wystawienia faktury korygującej było niezgodne z art. 106j ust. 1 u.p.t.u., albowiem przedstawiony stan faktyczny nie wskazywał na zaistnienie sytuacji wymagającej doprowadzenia faktury pierwotnej do stanu zgodnego z rzeczywistością, w drodze wystawienia korekty faktury. Zdaniem Sądu, w sytuacji obciążenia przez leasingodawcę podmiotu korzystającego z przedmiotu leasingu (leasingobiorcy) kosztem z tytułu podatku od nieruchomości za użytkowaną na mocy umowy leasingu nieruchomość, sprzedawca nie ma podstawy do wystawienia faktury korygującej dotyczącej dostawy nieruchomości, odzwierciedlającej sumę opłat leasingowych, lecz wartość podatku od nieruchomości ujęta być może w odrębnej fakturze wystawionej w momencie corocznego określenia kwoty tego podatku. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, Szef Krajowej Administracji Skarbowej wyrok ów zaskarżył w całości i wniósł o jego uchylenie w całości oraz rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. i jej oddalenie, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący organ, powołując art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1) art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz art. 29a ust. 1 i ust. 6 u.p.t.u., poprzez ich nie zastosowanie i w rezultacie przyjęcie przez Sąd, że w przypadku obciążenia leasingobiorcy przez leasingodawcę kosztem podatku od nieruchomości w trakcie trwania umowy leasingu nieruchomości mamy do czynienia z dwoma odrębnymi od siebie świadczeniami, stanowiącymi samodzielne wydatki, gdy tymczasem zastosowanie tych przepisów winno doprowadzić Sąd do przyjęcia, iż w opisanym stanie faktycznym - zarówno opłaty leasingowe jak i koszt podatku od nieruchomości, stanowią jedno nierozerwalne i kompleksowe świadczenie, jakim jest dostawa towarów w ramach umowy leasingu; 2) art. 29a w zw. z art. 106b ust. 1 i art. 106j ust. 1 u.p.t.u., poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, że leasingodawca nie ma obowiązku wystawienia faktury korygującej w sytuacji obciążenia leasingobiorcy kosztem podatku od nieruchomości po wystawieniu faktury za leasing nieruchomości, w przypadku gdy mamy do czynienia z jedną podstawą opodatkowania jednego świadczenia, gdy tymczasem prawidłowa wykładania tych przepisów winna prowadzić do przyjęcia, iż w przypadku zmiany wysokości pierwotnej podstawy opodatkowania dostawy towarów w wysokości dodatkowego obciążenia odpowiadającego podatkowi od nieruchomości, leasingodawca jest zobowiązany do wystawienia faktury korygującej i zwiększenia pierwotnej podstawy opodatkowania; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 14c § 1 i § 2 w związku z art. 14b § 3 w związku z art. 121 § 1 O.p. - mające istotny wpływ na wynik sprawy skutkujący uchyleniem zaskarżonej interpretacji indywidualnej poprzez przyjęcie przez Sąd, iż organ w zaskarżonej interpretacji oparł się o elementy nie przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej - albowiem w ocenie Sądu z przedstawionego stanu faktycznego nie wynikał żaden element skutkujący wystawieniem faktury korygującej - i uznanie, że organ interpretacyjny przyjął odmienny od przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji prawa podatkowego stan faktyczny, nie uzasadniając przy tym wyczerpująco swojego stanowiska, podczas gdy do takiego naruszenia nie doszło albowiem organ prawidłowo uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, w oparciu o przedstawiony przez skarżącą stan faktyczny sprawy; 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 14c § 1 i § 2 w związku z art. 14b § 3 O.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie przez Sąd, iż organ interpretacyjny na tle przedstawionego stanu faktycznego przyjął, że dotyczy on zmiany wysokości dodatkowego kosztu przerzucanego na leasingobiorcę jakim jest podatek od nieruchomości, podczas gdy organ nie odnosił się w swoim uzasadnieniu do zmiany wysokości podatku od nieruchomości, a jedynie do kwestii prawnopodatkowych na gruncie podatku od towarów i usług co do sposobu obciążenia nim leasingobiorcy. Spółka L. nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna była uzasadniona. Przede wszystkim należy stwierdzić, że niezasadnie uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku, że organ wydając interpretację indywidulaną na wniosek Spółki, odstąpił od przedstawionego przez nią stanu faktycznego. Z przepisów art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 O.p. wynika, że organ podatkowy jest związany zakresem zagadnienia dotyczącego przepisów prawa podatkowego, jaki wnioskodawca sformułuje we wniosku o wydanie interpretacji. Postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym, bądź zdarzeniu przyszłym przedstawionym przez wnioskodawcę i w ramach tego postępowania nie przeprowadza się dowodów w celu ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Tak więc ocena prawna, jaką organ podatkowy jest obowiązany zawrzeć w interpretacji indywidualnej, bazować musi na przedstawionym we wniosku stanie faktycznym (opisie zdarzenia przyszłego). Warto też odnotować, że również własne stanowisko wnioskodawcy opierać się musi na okolicznościach przez niego przywołanych (we wniosku). Konieczność bezwzględnego respektowania przez organ okoliczności przestawionych przez wnioskodawcę ubiegającego się o wydanie interpretacji indywidualnej, wielokrotnie była podnoszona w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a między innymi w wyroku z dnia 7 kwietnia 2017 r. (sygn. akt I FSK 659/15), gdzie stwierdzono, że specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że jest ona podejmowana w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). Organ podatkowy wydający interpretację indywidualną nie może ingerować w stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, przedstawione przez wnioskodawcę, ani dokonywać własnych ustaleń co do tego stanu lub zdarzenia. Jego zadanie jest ograniczone do analizy okoliczności podanych w złożonym wniosku z punktu widzenia ich kwalifikacji podatkowej. Odnosząc powyższe uwagi do realiów niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny dokonując analizy wniosku strony oraz interpretacji indywidualnej nie dostrzegł, aby organ podatkowy zmodyfikował ("zinterpretował" - według Sądu pierwszej instancji) stan faktyczny opisany we wniosku. Zasadnicze okoliczności przedstawione przez Spółkę wskazywały na przedmiot świadczenia w postaci finansowania leasingu nieruchomości, przy którym odpisów amortyzacyjnych dokonywał korzystający, a także umownego obowiązku leasingobiorcy pokrycia kosztów podatku od nieruchomości, jaki dotyczy tych nieruchomości oraz trybu określenia i uregulowania należności z tego tytułu. Organ, okoliczności te, w niezmienionej postaci, uwzględnił w ramach swojej oceny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wyjaśnił w przejrzysty sposób swojego stanowiska, co do modyfikacji przez organ stanu faktycznego. Zasugerował, że organ założył fakt zmiany przepisów dotyczących podatku od nieruchomości, podczas gdy okoliczność ta nie została przez wnioskodawcę zaznaczona. Jednakże, niezależnie od tego, czy fakt zmiany przepisów o podatku od nieruchomości miałby istotne dla sprawy znaczenie, to w treści oceny organu podatkowego (w interpretacji indywidualnej), brak jest takiego stwierdzenia. W tym stanie rzeczy, zarzucenie organowi naruszenia art. 14c § 2 i art. 121 § 1 O.p. było nieuprawnione. Po wtóre należy stwierdzić, że wbrew ocenie Sądu pierwszej instancji, organ zasadnie wskazał na obowiązek wystawienia faktury korygującej w przypadku obciążenia leasingobiorcy kwotą odpowiadającą podatkowi od nieruchomości należnemu od leasingodawcy. We wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej Spółka zaznaczyła, że przedmiotowe umowy dotyczą leasingu finansowego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przez dostawę towarów rozumie się również wydanie towarów na podstawie umowy leasingu, w której przewidziano, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty, prawo własności towaru zostanie przeniesione. Wobec tego Minister Finansów właściwie zdiagnozował przedstawiony problem, jako odnoszący się do sytuacji korekty podstawy opodatkowania i podatku w przypadku dostawy towaru (leasingu finansowego). Według art. 106j ust. 1 u.p.t.u., podatnik wystawia fakturę korygującą w przypadkach, gdy po wystawieniu faktury: udzielono obniżki ceny w formie rabatu, o której mowa w art. 29a ust. 7 pkt 1 (pkt 1), udzielono opustów i obniżek cen, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1 (pkt 2), dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań (pkt 3), dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4 (pkt 4), podwyższono cenę lub stwierdzono pomyłkę w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury (pkt 5). Uogólniając, powyższy przepis przewiduje wystawienie faktury korygującej w przypadku obniżenia podstawy opodatkowania, jej podwyższenia, względnie zaistnienia pomyłek w treści pierwotnej faktury. Z przepisu art. 29a ust. 1 u.p.t.u. wynika, że podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów (leasingodawca) otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od leasingobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczonych lub usług świadczonych przez podatnika. W interpretacji indywidualnej trafnie zauważano, że kwota podatku od nieruchomości należna od przedmiotów leasingu, stanowi przedmiot zobowiązania podatkowego jedynie w odniesieniu do Spółki jako podatnika tego podatku (podatku od nieruchomości). Przeniesienie na leasingobiorcę kosztu podatku od nieruchomości powoduje zwiększenie kwoty należności z tytułu dostawy nieruchomości (leasingu finansowego), a tym samym oddziaływa na podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług, która obejmuje także tę część należności. Trzeba przypomnieć, że organ zgodził się ze Spółką, iż kwota odpowiadająca przeniesionemu kosztowi z tytułu podatku od nieruchomości zalicza się do podstawy obliczenia podatku. Uzasadniało to uznanie jej stanowiska odnośnie zagadnienia, którego dotyczyło pytanie nr 1 - za prawidłowe. W sytuacji zatem, w której kwota należności, odpowiadająca podatkowi od nieruchomości, nie została już wcześniej ujęta w podstawie opodatkowania, zasadna była teza organu o potrzebie wystawienia faktury korygującej, gdyż zmianie (zwiększeniu) ulega kwota należna z tytułu dostawy nieruchomości (wszystko, co stanowi zapłatę za towar – zgodnie z art. 29a ust. 1 u.p.t.u., którą leasingodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży). Brak jest podstaw, aby powiązać należność odpowiadającą podatkowi od nieruchomości z innym świadczeniem leasingodawcy, aniżeli dostawa nieruchomości. W każdym razie okoliczności pozwalających na takie odmienne powiązanie nie wskazano we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Przy tym dla sprawy nie miało znaczenia umowne nazwanie świadczenia leasingobiorcy jako "dodatkowej opłaty leasingowej (kosztu dodatkowego)", jako że umowy nie mogą modyfikować obowiązków wynikających z przepisów podatkowych. Ową trudność w powiązaniu należności z tytułu przerzucenia na leasingobiorcę kosztu podatku od nieruchomości z innym zdarzeniem niż dostawa towaru, napotkał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku, gdyż połączył ją (należność) z "odrębną operacją" (str. 13 oraz str. 14 uzasadnienia), podczas gdy opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega - odpłatna dostawa towarów i świadczenie usług (art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.). Tym samym, z naruszeniem art. 106j ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 i art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. Sąd pierwszej instancji uznał za niezgodną z prawem ocenę organu podatkowego, odnośnie uznania stanowiska Spółki za nieprawidłowe, jak chodzi o obowiązek wystawienia faktury korygującej w sytuacji obciążenia leasingodawcy kosztem odpowiadającym wysokości podatku od nieruchomości. Uwzględniając powyższe wywody i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i w oparciu o art. 151 tej ustawy oddalił skargę spółki z o.o. L. z siedzibą w W. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.