I OSK 2678/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Jaworzna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Gl 411/19 w sprawie ze skargi A. T. na akt Prezydenta Miasta Jaworzna z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania wynagrodzenia za czynności kuratorskie w postępowaniu administracyjnym 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania; 2) odstępuje od zasądzenia od A. T. na rzecz Prezydenta Miasta Jaworzna zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z dnia 29 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Gl 411/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi A. T., uchylił akt Prezydenta Miasta Jaworzna z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania wynagrodzenia za czynności kuratorskie w postępowaniu administracyjnym. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Pismem z dnia 6 listopada 2018 r. A. T. zwróciła się do Prezydenta Miasta Jaworzna o zasądzenie wynagrodzenia na jej rzecz z tytułu ustanowienia i realizacji czynności kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu – M. B. w kwocie 590,40 zł. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że Sąd Rejonowy w Jaworznie w sprawie o sygn. akt III RNs 266/15 w dniu 8 grudnia 2015 r. wydał postanowienie o ustanowieniu kuratorem dla nieobecnego w toku postępowania administracyjnego o wymeldowanie. W toku postępowania o wymeldowanie podjęła szereg czynności zmierzających do ustalenia miejsca pobytu. A. T. określając wysokość wynagrodzenia powołała się przy tym m.in. na art. 34 § 1 k.p.a. oraz przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13 listopada 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1476 ze zm.) w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej. Oświadczyła także, że jako adwokat prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, tj. kancelarię adwokacką i jest podatnikiem obowiązanym do rozliczenia podatku od towarów i usług, którego stawka wynosi 23% - stąd wnioskowana kwota 590,40 zł W odpowiedzi na powyższy wniosek Prezydent Miasta Jaworzna aktem wydanym w dniu [...] listopada 2018 r. nr [...] odmówił przyznania wynagrodzenia za sprawowanie funkcji kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu M. B. w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego, informując że brak jest podstaw do przyznania wynagrodzenia. Pismem z dnia 20 grudnia 2018 r. A. T. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ww. akt, zarzucając naruszenie: 1) przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13 listopada 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1476 ze zm.) w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej; 2) art. 263 § 2 w zw. z art. 34 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 3) art. 7, 8, 9, 11 i 77 § 1 k.p.a. Odpowiadając na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym akcie, wskazując m.in. że skarżąca w sprawie występowała nie jako pełnomocnik ustanowiony przez stronę, ale jako kurator procesowy ustanowiony przez Sąd Rejonowy w konkretnej sprawie. Wyjaśnił także, że w przypadku kuratora ustanowionego w trybie art. 34 § 1 k.p.a. funkcja i czynności dla których został ustanowiony wykonywane są przez niego przed organem administracji (nie zaś przed organem wymiaru sprawiedliwości), są więc całkowicie oderwane od ewentualnie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Stąd ustalenie wynagrodzenia na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie i § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej - względnie na podstawie § 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 listopada 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r, w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych w sprawie cywilnej Dz. U. z 2018 r. poz. 536 - na które powołuje się Skarżąca) - nie znajduje żadnego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględniając skargę stwierdził, że przedmiotem kontroli jest ocena, czy organ właściwie zrealizował rachunek strony skarżącej z dnia 4 kwietnia 2016 r. wystawiony Prezydentowi Miasta Bielska - Białej, za pełnienie obowiązków kuratora, w którym domagała się zapłaty wynagrodzenia za pełnienie obowiązków kuratora W. K. w kwocie 500 zł netto oraz zwrotu wydatków związanych z pełnieniem obowiązków kuratora W. K. w kwocie 51,06 zł. Poza sporem, zdaniem Sądu, jest zasadność i prawo do wypłaty wynagrodzenia, ale sporna jest już jego wysokość. Toteż kluczowym zagadnieniem jest, nie forma prawna realizacji prawa strony skarżącej do wypłaty wynagrodzenia, tylko jego wysokość. Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd powołał się m.in. na stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 278/12, że wynagrodzenie przedstawiciela dla nieobecnej strony postępowania administracyjnego ustanowionego na wniosek organu administracyjnego zgłoszony na podstawie art. 34 § 1 k.p.a. należy do kosztów postępowania administracyjnego. Stanowisko to koreluje z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 1989 r. sygn. akt III CZP 117/88 (publ. OSNC 1990/1/11). W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy stwierdził, że wynagrodzenie za sprawowanie kurateli przez przedstawiciela strony postępowania administracyjnego ze względu na jej charakter ściśle związany z konkretnym postępowaniem administracyjnym, co uzasadnia traktowanie tego wynagrodzenia w ramach kosztów postępowania administracyjnego. Ani wysokość tego wynagrodzenia ani zasady i tryb jego przyznawania nie zostały unormowane w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego ani w przepisach szczególnych. Podkreślono, że wprawdzie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowią wprost o tym, że wynagrodzenie przysługuje przedstawicielowi za wykonane czynności, to jednak oparcie na tym twierdzenia, że wynagrodzenie takie w ogóle nie przysługuje nie dałoby się pogodzić z konstytucyjną zasadą RP jako Państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP). Nie jest bowiem tak, by w rolę przedstawiciela wyznaczonego przez sąd na podstawie art. 34 § 1 k.p.a. wpisany był element dobrowolnej, bezinteresownej działalności społecznej. Oceniając zaskarżony akt Sąd zwrócił uwagę, że strona skarżąca do rachunku z dnia 4 kwietnia 2016 r. dołączyła sprawozdanie z tej samej daty wskazując podejmowane czynności, szczegółowo je przy tym uzasadniając. Tymczasem organ przemilczał te okoliczności, w ogóle nie ustosunkowując się do nakładu pracy i podejmowanych przez stronę czynności w związku z pełnieniem funkcji kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu strony postępowania administracyjnego, nie wskazując sposobu dowodzenia stwierdził, że - zdaje się - tych nakładów nie było. Żądanie strony i argumenty na jego poparcie organ sprowadził do wręcz lakonicznej oceny, że wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowione dla strony w danej sprawie zależy w każdym przypadku od rodzaju sprawy, stopnia zawiłości i nakładu pracy kuratora i ustalana jest przez organ administracyjny. Pomimo przy tym takiego sformułowania nie wskazał w jaki sposób ustalił, że nakładu pracy, nie było. Zdaniem Sądu organ jest przy tym niekonsekwentny uznając raz brak podstaw do wynagrodzenia, a raz, że nakładów nie było. Przy czym rację ma, że wniosek o wypłatę wynagrodzenia złożyła adwokat A. T. prowadząca Kancelarię Adwokacką w Jaworznie - natomiast domagając się przyznania wynagrodzenia za wykonywanie funkcji kuratora nie występowała jako adwokat, stąd nieuzasadnione jest roszczenie o zapłatę wynagrodzenia z VAT. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego bez wątpienia występuje w tym zakresie luka prawna, to jednakże jest ona możliwa do wypełnienia i winna zostać właśnie wypełniona na zasadach per analogiam. Podkreślono, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 października 2006 r. sygn. akt I FSK 93/06 wskazał, że w demokratycznym państwie prawnym jednostka nie może ponosić ewidentnych błędów i zaniedbań prawodawcy, w tym zwłaszcza takich, które powodują lukę w prawie naruszającą podstawowe zasady porządku konstytucyjnego. Lukę taką w wyjątkowych przypadkach wypełnić można w drodze analogii. Należy zatem odnaleźć w systemie prawa przepisy, które mogłyby stanowić oparcie dla rozstrzygnięcia wniosku przedstawiciela strony ustanowionego na zasadzie art. 34 k.p.a. w drodze analogii. Takimi przepisami, na co zwrócono uwagę w ww. wyroku, mogły być stosowane, jednak tylko odpowiednio, przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 sierpnia 1982 r. w sprawie stawek, warunków przyznawania i wypłaty ryczałtu przysługującego sędziom i pracownikom sądowym za dokonanie oględzin oraz stawek należności kuratorów (Dz. U. Nr 27, poz. 197 ze zm.). Pogląd ten, jak podał NSA, jest tylko pozornie sprzeczny ze stanowiskiem Sądu Najwyższego zawartym w cytowanej wyżej uchwale. Uchwała ta wyklucza bowiem jedynie zastosowanie przepisów rozporządzenia wprost, co determinowałoby właściwość sądu powszechnego, odrzuconą jednoznacznie przez Sąd Najwyższy. Nie uniemożliwia jednak możliwości zastosowania ich przez organ administracji odpowiednio, w drodze analogii - w celu wypełnienia istniejącej luki prawnej. Zdaniem Sądu, z uwagi na fakt, że rozporządzenie to zostało uchylone a od 9 grudnia 2013 r. w jego miejsce weszło obowiązujące obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1476), to ono winno być przez organ zastosowane na drodze analogii w celu wypełnienia luki prawnej przez organ z uwzględnieniem rodzaju sprawy, stopnia jej zawiłości oraz nakładu pracy kuratora mających wpływ na wysokość wynagrodzenia. Wynagrodzenie za pełnienie funkcji kuratora nie jest jedynie ekwiwalentem za poniesione wydatki. Jak już bowiem wspomniano nie można uznać, że wypełnianie funkcji kuratora jest dobrowolną działalnością społeczną, czy też obowiązkiem wpisanym w zakres obowiązków adwokata, pełnionym bez wynagrodzenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Prezydent Miasta Jaworzna, zarzucając: I) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 1) art. 34 § 1 k.p.a. w zw. z art. 184 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2017 r., poz. 682 ze zm.) i rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1476) - poprzez ich błędną wykładnię i tj. pomimo uznania, że wysokość wynagrodzenia za sprawowanie kurateli ani zasady i tryb jego przyznawania nie zostały unormowane w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego ani w przepisach szczególnych oraz uznania, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowią wprost o tym, że wynagrodzenie przysługuje przedstawicielowi za konkretne czynności - w drodze tzw. analogii, tj. w celu uzupełnienia luki prawnej, nakazał stosować przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej, pomimo iż: - przepisy niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie do opłat za czynności adwokackie przed organami wymiaru sprawiedliwości - zaś skarżąca działała jako kurator/ przedstawiciel dla osoby nieobecnej w postępowaniu administracyjnym, a nie przedstawiciel wykonujący czynności adwokackie; - ww. rozporządzenie dotyczy kuratorów procesowych, a nie kuratorów prawa materialnego; II) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, polegające na: 1) naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału, tj. pomimo uznania, że przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie - uchylenie zaskarżonego aktu oraz przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym poprzez: a) błędne przyjęcie, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest ocena, czy organ właściwie zrealizował rachunek strony skarżącej z dnie 4 kwietnia 2016 r. wystawiony Prezydentowi Miasta Bielska-Białej za pełnienie obowiązków kuratora, w którym domagała się zapłaty wynagrodzenia za pełnienie obowiązków kuratora W. K. w kwocie 500 zł netto oraz zwrotu wydatków związanych z pełnieniem obowiązków kuratora W. K. w kwocie 51,06 zł - podczas gdy: - organem w niniejszym postępowaniu był Prezydent Miasta Jaworzna - a nie jak błędnie podano w uzasadnieniu Prezydent Miasta Bielska-Białej; - w aktach przedmiotowej sprawy brak jakiegokolwiek rachunku strony, tj. z dnia 4 kwietnia 2016 r.; - w niniejszej sprawie skarżąca żądała wypłaty wynagrodzenia w kwocie 590,40 zł - a nie jak błędnie podano w uzasadnieniu kwoty 500 zł netto oraz kwoty 51,06 zł; - postępowanie dotyczyło nieznanego z miejsca pobytu M. B. - a nie jak błędnie podano w uzasadnieniu W. K. (względnie K.); b) błędną ocenę, że poza sporem jest zasadność i prawo do wypłaty wynagrodzenia, ale sporna jest już jego wysokość - podczas gdy organ ewidentnie kwestionował podstawę wypłaty wynagrodzenia; c) błędną ocenę, że strona skarżąca zasadnie poprzedziła skargę wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i że złożono je w ustawowym terminie określonym w art. 52 § 2 p.p.s.a. - podczas gdy strona skarżąca nie wnosiła wezwania, a w aktach sprawy brak również takiego wezwania; d) błędną ocenę, że w przedmiotowej sprawie strona skarżąca do rachunku z dnia 4 kwietnia 2016 r. dołączyła sprawozdanie z tej samej daty wskazując podejmowane czynności, szczegółowo je przy tym uzasadniając - podczas gdy strona przeciwna nie złożyła takiego dokumentu, a w aktach brak również dokumentów na tą okoliczność; e) błędną ocenę, że w niniejszej sprawie organ wydał "postanowienie" - podczas gdy w aktach sprawy brak dowodu z takiego dokumentu; - czym naruszono zasadę kontroli wszystkich aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach sprawy, której dotyczy skarga i co w konsekwencji uniemożliwia zbadanie słuszności stanowiska WSA w Gliwicach i zgodności z prawem wydanego orzeczenia; 2) błędnym zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niezasadne uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego aktu - w sytuacji dokonanej przez WSA w Gliwicach błędnej analizy, a w konsekwencji błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. T. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. podniesione zostały zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania sformułowanych w pkt II ppkt 1 i 2 wskazano na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Zarzuty te są zasadne, szczególnie zasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem judykatury, podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez Sąd I instancji może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeżeli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie wyroku nie spełnia wymagań określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przede wszystkim sąd przedstawiając stan sprawy, podaje i odwołuje się do okoliczności faktycznych nie związanych z rozpoznawaną sprawą. Sąd błędnie podał, że przedmiotem kontroli jest ocena, czy organ właściwie zrealizował rachunek strony skarżącej z dnia 4 kwietnia 2016 r. wystawiony Prezydentowi Miasta Bielska-Białej, za pełnienie obowiązków kuratora W. K. (K.) w kwocie 500 zł netto oraz zwrotu wydatków w kwocie 51,06 zł (s. 10 uzasadnienia). Tymczasem organem w niniejszym postępowaniu jest Prezydent Miasta Jaworzna, spór dotyczy wynagrodzenia za sprawowanie funkcji kuratora M. B., w sprawie nie był wystawiany rachunek, w tym nie był wystawiony rachunek z dnia 4 kwietnia 2016 r., natomiast skarżąca pismem z dnia 2 listopada 2018 r. wystąpiła do Prezydenta Miasta Jaworzna o zasądzenie na jej rzecz wynagrodzenia w kwocie 590,40 zł. Natomiast pismem z dnia [...] listopada 2018 r. Prezydent Miasta Jaworzna odmówił przyznania wynagrodzenia, wskazując na brak podstawy prawnej. Dalej w uzasadnieniu wyroku (s. 10) Sąd stwierdza, że poza sporem jest zasadność i prawo do wypłaty wynagrodzenia, ale sporna jest jego wysokość, to stwierdzenie jest błędne, albowiem w rozpoznawanej sprawie spór dotyczy przede wszystkim podstawy prawnej do wypłaty wynagrodzenia, a nie jego wysokości, co wynika zarówno z powołanego wyżej pisma Prezydenta Miasta Jaworzna z dnia [...] listopada 2018 r. jak i ze skargi skarżącej A. T. wniesionej do WSA w Gliwicach. Nadto Sąd stwierdza (s. 10 uzasadnienia), że w przedmiotowej sprawie akt formalnie oraz merytorycznie zawierał wszystkie wymogi pozwalające na uznanie go za taki akt i nie zmienia tej oceny określenie go jako "postanowienie", to stwierdzenie pozostaje w sprzeczności z aktami sprawy, w których nie ma postanowienia, tylko przywołane wcześniej pismo z dnia [...] listopada 2018 r., które nie zostało określone jako "postanowienie". Wbrew twierdzeniom Sądu do rachunku z dnia 4 kwietnia 2016 r. (którego w tej sprawie nie było) nie zostało również dołączone sprawozdanie z tej samej daty wskazujące na czynności jakie podejmował kurator. Jak wynika z wyroku Sąd uwzględnił skargą, w uzasadnieniu zaś wyroku na s. 8 stwierdza, że skarga okazała się zasadna, a na s. 10 stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazane wyżej błędy i nieścisłości zawarte w uzasadnieniu wyroku, a dotyczące przedstawienia stanu sprawy, tj. zarówno okoliczności faktycznych sprawy jak i granic sprawy powodują, że uzasadnienie wyroku nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a tym samym zarzut dotyczący naruszenia tego przepisu jest w pełni zasadny. Dodatkowo należy jeszcze zwrócić uwagę, że z uzasadnienia wyroku Sądu (ani akt) nie wynika, aby Sąd przed rozpoznaniem skargi sprawdzał, czy skarga została wniesiona z zachowaniem trybu i terminu wynikającego z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania są w pełni zasadne. Powyżej wskazane przyczyny skutkowały uchyleniem zaskarżonego wyroku w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a., co sprawia, że w odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego, wystarczające jest poprzestanie na stwierdzeniu, że zajęcie stanowiska wobec problemów prawnych objętych tymi zarzutami nie jest możliwe na obecnym etapie jej rozpoznawania, albowiem w związku z charakterem uchybień Sądu I instancji byłoby to przedwczesne. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia z przypadkiem szczególnie uzasadnionym, pozwalającym na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zobowiązany jest w pierwszej kolejności wyjaśnić, czy skarga została wniesiona z zachowaniem wymaganego trybu i terminu, a następnie w zależności od wyników tych wyjaśnień ustalić okoliczności faktyczne sprawy, granice sprawy, a następnie wskazać i wyjaśnić podstawę prawną rozstrzygnięcia.