II FZ 755/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Antoni Hanusz, , , po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 313/19 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 3 grudnia 2018 r., sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 rok postanawia oddalić zażalenie 1. Postanowieniem z 29 maja 2019 r., I SA/Gd 313/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę C. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 3 grudnia 2018 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 rok. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż pismem z 18 stycznia 2019 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 3 grudnia 2018 r. Zarządzeniem z 8 lutego 2019 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez podpisanie skargi oraz złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi. Powyższe wezwanie wysłane zostało na adres likwidatora strony skarżącej. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki z powodu nieobecności adresata, przesyłka została awizowana w dniu 19 lutego 2019 r. Następnie przesyłka została wydana przez operatora pocztowego adresatowi w dniu 6 marca 2019 r. Odwołując się do dyspozycji art. 73 ustawy z dnia 30 września 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż mimo że w rozpatrywanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej odpis zarządzenia z 8 lutego 2019 r. wynika, że została ona doręczona w dniu 6 marca 2019 r. to mając na uwadze powołaną wyżej regulację, stwierdzić należy, że skoro przesyłka ta została awizowana po raz pierwszy w dniu 19 lutego 2019 r., to doręczenie nastąpiło już wcześniej, tj. z 5 marca 2019 r. Termin do odebrania przesyłki biegł od daty pierwszego awizowania przez kolejnych 14 dni W konsekwencji uznano, iż termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął z dniem 12 marca 2019 r. Skarżąca natomiast uzupełniła braki formalne w dniu 13 marca 2019 r., a więc już po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności, co oznaczało, że czynność ta jest bezskuteczna. (art. 85 p.p.s.a.) 2. W zażaleniu na powyżej powołane postanowienie strona wniosła o jego zmianę i w konsekwencji przyjęcie skargi wraz z uzupełnionymi brakami do rozpoznania. W zażaleniu zarzucono naruszenie art. 73 § 1, 2, 3 ,4 p.p.s.a. 3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach art. 65-72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z treści art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. wynika zatem, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia - awizo. Od daty na zawiadomieniu należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma. Domniemanie to polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do złożenia środka odwoławczego. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się natomiast, że odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałego domniemania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2004 r., GZ 103/04, z 28 listopada 2012 r. II FZ 942/12, z 5 marca 2013 r. II FZ 40/13, z 27 września 2013 r. II OZ 810/13). Również wtedy, gdy adresat odbierze przesyłkę już po 14 dniach, art. 73 p.p.s.a. w dalszym ciągu będzie miał zastosowanie, a wynikające z tego przepisu domniemanie nie przestanie odnosić skutków prawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2010 r. I FZ 188/10). Innymi słowy, późniejsze wydanie pisma stronie na jej żądanie, mimo upływu terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a.(a zatem bezpodstawnie przetrzymywanego przez operatora pocztowego), nie obala doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a. (por. B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz do art. 73, teza 2, LEX 2013). Dlatego też fakt odebrania pisma z urzędu pocztowego przez stronę już po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a., potwierdzony stosownym stemplem pocztowym, nie ma wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 24 lipca 2019 r., II FZ 449/19). W związku z tym, że pierwsze awizo zostało dokonane dnia 19 lutego 2019 r., bieg czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a. upływał z dniem 5 marca 2019 r. Tego też dnia, zgodnie z przyjętą fikcją prawną nastąpiło doręczenie pisma adresatowi i zaczął biec 7 - dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych. Termin ten liczony od dnia 5 marca 2019 r. upływał zatem z 12 marca 2019 r. Mając na uwadze powyższe, prawidłowym było odrzucenie skargi wobec uzupełnienia braków formalnych po terminie do ich uzupełnienia. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.