VII SA/Wa 2196/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę Sygnatura akt VIISA/Wa 2196/18 UZASADNIENIE Starosta O. decyzją z dnia [...] czerwca 2018r., na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017r., poz. 1260 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257 ze zm.) cofnął A. K., uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii B, uzyskane w dniu [...].11.2016r. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...].09.2017r. wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. L. Dz. [...] z dnia [...].09.2017r. o cofnięcie A. K. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi z powodu otrzymania łącznie 21 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od [...].11.2016r. do [...].03.2017r. W dniu [...].09.2017r. Starosta wszczął postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji o cofnięciu A. K. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B. Skarżący w dniu [...].09.2017r. wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia skargi na wpis punktów karnych do ewidencji. Organ w dniu [...].12.2017r. zawiesił postępowanie do czasu rozpatrzenia skargi na wpis do ewidencji kierowców. W dniu [...].05 2018r. wpłynęło do Starostwa pismo Komendy Wojewódzkiej Policji w R., iż wniosek o cofnięcie uprawnień A. K. jest zasadny i podlega wykonaniu, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OZ 342/18 oddalił zażalenie A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2018r., sygn. akt VIII SA/Wa 818/17. W dniu [...].05.2018 r. podjęto postępowanie. W tym kontekście organ I instancji wskazał, że zgodne z art 140 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1 017r., poz. 1260 ze zm.) starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w przypadku przekroczenia w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzja o cofnięciu uprawnień wydawana jest na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji. A. K. wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...].06.2018 r., w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami Zaskarżonej decyzji zarzucam: 1. rażące naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej; 2. naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. polegające na zaniechaniu doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżącego; 3. naruszenie 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie prawidłowości ewidencji kierowców punktów karnych; 4. błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że nie zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania; 5. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 77 § 1 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewywiązanie się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, ograniczenie badania podstaw do zawieszenia postępowania do wysłania zapytania do Komendanta Wojewódzkiego Policji w R.; 6. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 9 k.p.a. przez niepoinformowanie skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 7. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 k.p.a. przez niepodjęcie dostatecznych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 8. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstaw i przesłanek decyzji, której uzasadnienie sprowadza się do przytoczenia stanowiska KWP w R.; A. K. domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie jej uchylenia W odwołaniu podnosił przede wszystkim, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej. Wskazany w treści decyzji art. 140 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 20.06.1997 prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 1997 nr 98, poz. 602 ze zm.) został uchylony ustawą z dnia 5.01.2011r. (Dz. U. Nr 30, poz. 151), która weszła w życie 4.06.2018 r. tj. dzień przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Decyzja obarczona jest kwalifikowaną wadą określoną z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. skutkującą jej nieważnością. Poza tym organ doręczył decyzję bezpośrednio stronie zamiast ustanowionemu pełnomocnikowi. Dla rozstrzygnięcia sprawy koniecznym było uprzednie zweryfikowanie prawidłowości dokonanego wpisu do ewidencji kierowców, którego dokonać może jedynie Komendant Wojewódzki Policji w R., a którego skarżący wezwał do usunięcia naruszenia prawa. Do chwili obecnej wniosku skarżącego Komendant Wojewódzki Policji w R. nie rozpoznał. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., po rozpoznaniu odwołania A. K., od decyzji Starosty O. z dnia [...] czerwca 2018 roku, w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii B, uzyskanego w dniu [...] listopada 2016 roku, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 136 ust. 1, ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017r., poz. 978 z późniejszymi zmianami) w zw. z art. 140 ust. 1 pkt 3, art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017r., poz. 1260 z późniejszymi zmianami) - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że organ I instancji, na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym - cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii B. Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje do ewidencji. Stosownie do art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu i Ministrem Sprawiedliwości, ze względu na konieczność dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia: sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, trybu występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; programu szkolenia i jednostek upoważnionych do prowadzenia szkolenia, liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; podmiotów uprawnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji. W wykonaniu delegacji ustawowej, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego określono, że ewidencję takich kierowców prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Osoba zainteresowana ma przy tym prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach ostatecznych lub tymczasowych, dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez nią naruszeniom. Informacji udziela się lub wydaje się zaświadczenie w siedzibie organu prowadzącego ewidencję, albo - w miarę możliwości technicznych - w innej jednostce Policji (§ 9 rozporządzenia.). Poza tym, informacji o wpisach udziela się podmiotom wymienionym w § 10 rozporządzenia. Zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie przekroczenia w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego; decyzja o cofnięciu uprawnienia wydawana jest na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji. Natomiast stosownie do § 7 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w stosunku do kierowcy, który w ciągu roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy przekroczył liczbę 20 punktów za naruszenia; Treść powyższych przepisów wskazuje, że prowadzona na podstawie art. 130 ust. 1 Prawo o ruchu drogowym ewidencja, jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. Tylko ten organ ma kompetencje do usuwania punktów karnych. W sytuacji, gdy danemu podmiotowi zostało przyznane prawo do prowadzenia określonej ewidencji, rejestru czy innego wykazu, przy braku odmiennych postanowień w tym zakresie, tylko ten podmiot jest odpowiedzialny za prawidłowe jego prowadzenie i zgodność z prawem dokonanych wpisów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 sierpnia 2013 r., sygn. I OSK 855/12, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Ugruntowany w orzecznictwie jest pogląd, że wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy prawo przed sądami administracyjnymi, a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Oznacza to, że w przypadkach spornych tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Takich kompetencji nie posiada natomiast inny organ w toku prowadzonego przez siebie postępowania, w szczególności takich kompetencji nie posiada starosta prowadzący postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Jest on związany treścią danych zawartych w ewidencji, przedstawionych we wniosku komendanta wojewódzkiego Policji (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2014 r., sygn. akt. I OSK 2697/12, z 4 kwietnia 2013 r. I OSK 127/13, z 12 października 2012 r., I OSK 1203/11 i I OSK 1306/11, z 15 września 2010 r.). Tak więc ani Starosta, ani Kolegium, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, kierowcy który przekroczył dopuszczalną liczbę punktów w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, nie należy do kategorii decyzji uznaniowych. Organ administracji publicznej, stosując przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym obowiązany jest do jej wydania. Starosta ustala stan faktyczny, jakim jest zaewidencjonowana liczba punktów karnych przypisanych danemu kierowcy, wyłącznie na podstawie dokumentu urzędowego - wniosku złożonego przez komendanta wojewódzkiego Policji. Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organy zobligowane są domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym, do przyjęcia, iż skarżący uzyskał liczbę punktów uzasadniających wydanie decyzji o cofnięciu mu uprawnień. Skarżący otrzymał po raz pierwszy prawo jazdy w dniu [...] listopada 2016 r. W okresie 1 roku od otrzymania prawa tj. do dnia [...] marca 2017 r. przekroczył liczbę 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. a tym samym spełniona została określona w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przesłanka wdania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji bez podstawy prawnej, z powodu tego, że art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym został uchylony z dniem 4 czerwca 2018 roku, organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 136 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami "W przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957), skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym." Skoro skarżący, popełnił wykroczenia w okresie od [...] listopada 2016 roku do dnia [...] listopada 2017 roku, to należy stosować przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, według stanu przed 4 czerwca 2018 roku. Organ I instancji w sposób prawidłowy zastosował w niniejszej sprawie art. 140 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wskazano, że związek zagadnienia wstępnego ze sprawą merytoryczną wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda dla wydania decyzji w prowadzonej przez organ I instancji sprawie. W razie, gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. W tej sprawie przedmiot obu postępowań tj. w zakresie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami i w zakresie wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. co do wpisów ewidencji punktów karnych - jest różny i oba postępowania mogą toczyć się niezależnie od siebie. Przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi, że przesłanką zawieszenia jest sytuacja gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd - taka zaś sytuacja nie ma miejsca w niniejszym postępowaniu. W ocenie organu odwoławczego postępowanie w sprawie o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii B może toczyć się niezależnie od postępowania powołanego przez skarżącego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji stronie, a nie pełnomocnikowi, organ podniósł, że strona po otrzymaniu decyzji, przekazała decyzję pełnomocnikowi, który w ustawowym terminie wniósł odwołanie. Zatem wniesienie przez pełnomocnika skarżącego odwołania od decyzji organu pierwszej instancji doręczonej bezpośrednio stronie, a nie jej pełnomocnikowi, wyłącza możliwość uznania tego doręczenia za nieprawidłowe. Zdaniem Kolegium, zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organ I instancji przeprowadziły postępowanie w sposób nie naruszający zasad z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wystarczające, spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., organ przytoczył fakty istotne dla rozstrzygnięcia, wyjaśnił jaki jest przedmiot postępowania, w oparciu o jaką podstawę prawną było prowadzone, a tym samym jaki był zakres niezbędnych ustaleń. A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...].07.2018 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej; 2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 136 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5.01.2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 151) poprzez jego zastosowanie pomimo, iż przepis ten nie miał zastosowania; 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie prawidłowości wpisu do ewidencji kierowców punktów karnych; 4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewywiązanie się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; 5. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. przez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, braku ustaleń faktycznych w sprawie; 6. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 k.p.a.. art 11 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstaw i przesłanek decyzji; 7. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, pomimo, iż przepis ten nie powinien mieć zastosowania: 8. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo, iż przepis ten nie miał zastosowania. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że nie zgodził się z dokonanym przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. przypisaniem mu punktów karnych. W tym przedmiocie prowadzone jest postępowanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w R., które na chwilę obecną nie zostało zakończone, co jednak nie przeszkodziło organom obu instancji w rozstrzygnięciu sprawy. Decyzje wydane zostały bez podstawy prawnej. Wskazany art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym został uchylony ustawą z dnia 5.01.2011 r. o kierujących pojazdami, która weszła w życie 4.06.2018 r. tj. dzień przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. Organ drugiej instancji wskazał, że art. 136 ust. 1 i 2 ustawy o kierujących pojazdami przyznawał Staroście uprawnienie do dalszego stosowania art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pomimo jego uchylenia. Jednak adresatem normy określonej w art. 136 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jest organ prowadzący ewidencję punktów karnych, a nie Starosta, co wyraźnie wynika z ust. 1 zdanie drugie ww. przepisu - Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej, co skutkuje ich nieważnością. Dla rozstrzygnięcia koniecznym było uprzednie zweryfikowanie prawidłowości wpisu do ewidencji, czego dokonać może Komendant Wojewódzki Policji w R., w prowadzonym przez niego postępowaniu. Zaskarżoną decyzję wydano bez jakichkolwiek ustaleń faktycznych w kwestii prawidłowości przypisanych punktów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Skarga jest bezzasadna. Na wstępie należy się odnieść do najdalej idącego zarzutu - wydania decyzji bez podstawy prawnej. Skarżący podnosił bowiem, że będący podstawą prawną decyzji art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, został uchylony z dniem 4 czerwca 2018 r., a decyzja organu I instancji zapadła w dniu [...] czerwca 2018r. W tym kontekście słusznie organ odwoławczy wskazał, iż art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017r., poz. 978 z późniejszymi zmianami) stanowi - "W przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957), skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym." Skarżący, popełnił wykroczenia drogowe skutkujące naliczeniem punktów karnych w okresie od [...] listopada 2016 r. do dnia [...] listopada 2017 r., dlatego należało stosować przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, według stanu sprzed 4 czerwca 2018 roku. Organ w sposób prawidłowy wskazał podstawę prawną, to jest art. 140 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1260, dalej jako "ustawa"), Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje do ewidencji. W wykonaniu delegacji ustawowej z art. 130 ust. 4 ww. ustawy, Minister Spraw Wewnętrznych wydał rozporządzenie z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.). W § 3 ust. 1 rozporządzenia określono, że ewidencję takich kierowców prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Stosownie do art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie przekroczenia w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego; decyzja o cofnięciu uprawnienia wydawana jest na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji. Natomiast zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w stosunku do kierowcy, który w ciągu roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy przekroczył liczbę 20 punktów. Ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, kierowcy, który przekroczył dopuszczalną liczbę punktów w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, nie należy do kategorii decyzji uznaniowych. Organ administracji publicznej, stosując przepisy ustawy obowiązany jest do wydania takiej decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które w pełni akceptuje skład orzekający w niniejszej sprawie, jednoznacznie interpretuje się powołane przepisy w ten sposób, że zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże skutek w postaci cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami jest dopuszczenie się przez kierującego pojazdem naruszeń przepisów ruchu drogowego, skutkujące przekroczeniem określonej w ustawie liczby punktów, a nie uzyskanie przez punkty statusu ostateczności. Użycie określenia: "przekroczenie przez kierującego pojazdem liczby 20 punktów" należy, wiązać ze zdarzeniem, które stanowi naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z akt sprawy wynika, że A. K. otrzymał po raz pierwszy prawo jazdy w dniu [...] listopada 2016 r. W okresie 1 roku od otrzymania prawa tj. do dnia [...] marca 2017 r. przekroczył liczbę 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a tym samym spełniona została określona w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przesłanka wdania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Starosta nie mógł prowadzić własnego postępowania dowodowego na okoliczność zasadności naliczonych punktów karnych, w ten sposób decydowałby o ich ilości. Skoro zatem jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ww. ewidencji, a więc w drodze czynności materialno- technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów, może być rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność. Jednocześnie w realiach sprawy podkreślić należy, iż do chwili wydania wyroku poza słownymi deklaracjami, skarżący nie wykazał, aby rzeczywiście toczyło się postępowanie w przedmiocie prawidłowości takich wpisów. Tym samym zarzut naruszenia przez organ art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., był bezzasadny. Słusznie też organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, mogło toczyć się niezależnie od postępowania powoływanego przez skarżącego. Także zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., poprzez doręczenie decyzji stronie, a nie ustanowionemu pełnomocnikowi, nie mógł osiągnąć zamierzonego skutku, skoro mimo to pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej, które zostało rozpoznane. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa procesowego. W szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest prawidłowe, spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a., organ przytoczył istotne fakty, dokonał niezbędnych ustaleń, wyjaśnił podstawę prawną. Zgodnie z przedstawioną powyżej wykładnią, spełniona została przesłanka określona w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, do wydania kwestionowanej decyzji. Wbrew twierdzeniom skargi nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, które uniemożliwiałyby zaaprobowanie wydanego rozstrzygnięcia. W takim stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.