II SA/Rz 1166/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego -skargę oddala- Przedmiotem skargi SK jest decyzja Wojewody [.] z dnia [.] czerwca 2016 r. nr I [.] o umorzeniu postępowania odwoławczego, którą wydano w następujących okolicznościach: Podaniem z dnia [.] września 2013 r. Przedsiębiorstwo Usługowe M.. z o.o. z/s w [.] zwróciło się do Starosty Powiatu [.] z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej Bonus o mocy 150 kW w liczbie 4 sztuk na działce nr ewid. 378 w [.] w gminie [.]. Decyzją z dnia [.] listopada 2013 r. nr [.] Starosta udzielił wnioskodawcy pozwolenia na realizację (budowę) ww. inwestycji. Odwołanie od ww. decyzji wniósł m.in. SK zarzucając, że pominięto go w sprawie jako stronę pomimo, że należąca do niego działka nr 410/1 zabudowana budynkiem mieszkalnym znajduje się w pobliżu teren inwestycji, tj. działki nr 378. Przed wydaniem decyzji nie przeprowadzono zaś postępowania wyjaśniającego w kierunku zagrożeń, jakie dla jego działki stanowić będą wiatraki, np. w związku z odrywającym się od łopat wirnika lodem. Nie ustalono też rzeczywistego stopnia oddziaływania hałasu. Decyzją z dnia [.] lutego 2014 r. nr [.], Wojewoda [.] umorzył postępowanie z odwołania SK uznając, że nie przysługiwał mu status strony postępowania. Na skutek uwzględnienia skargi SK wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. II SA/Rz 333/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił ww. decyzję Wojewody. W ponownie prowadzonym postępowaniu odwoławczym na skutek uwzględnienia odwołania SK decyzją z dnia [.] października 2014 r. nr [.], Wojewoda [.] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu dodatkowego wyjaśnienia okoliczności faktycznych. Działka odwołującego znajduje się bowiem w odległości około 200 m od planowanego miejsca lokalizacji wiatraków, podczas gdy strefa zagrożeń od nich pochodzących może wynosić nawet 297 m. Dlatego konieczne jest poczynienie dodatkowych ustaleń, czy odwołującemu przysługuje status strony postępowania, a niewątpliwie nie brał on dotychczas udziału w postępowaniu. Na skutek skargi inwestora wyrokiem z dnia 27 maja 2015 r. sygn. II SA/Rz 57/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił ww. decyzję Wojewody z powodu niewykonania wcześniejszych wskazań w zakresie oceny interesu prawnego odwołującego się oraz naruszenia decyzją kasacyjną art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Opisaną na wstępie decyzją Wojewoda, po ponownym rozpatrzeniu sprawy z odwołania SK, umorzył postępowanie odwoławcze, przyjmując za podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 28, art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) dalej zwanej "k.p.a.". Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosując się do wskazań Sądu zlecono opracowanie, jako dowodu w sprawie, opinii biegłemu JK na temat oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i określenia obszaru oddziaływania inwestycji, także w kontekście znajdujących się w aktach opinii G. P. i G. B. Biegły J. K., odnosząc się do opinii G. P., podzielił zarzuty o ponadnormatywnej emisji hałasu, ale nie podzielił pozostałych, w tym: 1) w zakresie "rzucania lodem" pod warunkiem zastosowania odpowiednich czujników, 2) w zakresie awarii mechanicznej pod warunkiem stosowana odpowiedniego monitoringu, 3) w zakresie wystąpienia pożaru ze względu na nikłe ilości materiałów łatwopalnych. Natomiast odnosząc się do opinii G. B. stwierdził, że zjawisko rzucania lodem rzeczywiście występuje, ale może być wyeliminowane przez zastosowanie odpowiednich czujników. W kwestii analizy akustycznej stwierdził, że emisja hałasu w porze nocnej jest większa od normatywnej wynoszącej 45 dB, ponieważ wyniesie 47,7 dB. Opinia w aspekcie akustycznym została uzupełniona w dokumencie z dnia 7 marca 2016 r. Ustalenia te zostały zakwestionowane przez inwestora, który stwierdził, że działka odwołującego się oznaczona jest w ewidencji gruntów jako rolna, a zatem wskazane przez biegłego normatywy hałasu nie mają do niej zastosowania. Zakwestionował on również sposób wykonanych obliczeń, w tym przyjmowania wartości granicznych, które występować mogłyby tylko w przypadku, gdyby wiatraki pracowały z pełną mocą nominalną, co w praktyce się nie zdarza. Biegły nie wywiązał się zatem z nałożonego na niego zadania, ponieważ powinien określić tylko obszar oddziaływania inwestycji, a nie prezentować swoich poglądów i sugestii co do zasadności jej wykonania. Wszelkie rozważania na temat akustyki do czasu wzniesienia elektrowni mają więc charakter tylko teoretyczny, a formułowanie kategorycznych twierdzeń rzutuje tylko na rzetelność opinii. Mając na względzie powyższe Wojewoda stwierdził, że teren inwestycji i działka odwołującego się objęta jest postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym teren ten oznaczony jest symbolem R3, na którym dopuszcza się lokalizację obiektów i urządzeń wiatrowych, a na którym obowiązuje zakaz lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej; dopuszczona jest tylko rozbudowa i przebudowa istniejącej. Brak natomiast przepisów, które określałyby odległości sytuowania wiatraków od zabudowań. Biegły JK stwierdził zaś, że po zainstalowaniu odpowiedniego monitoringu inwestycja nie będzie powodować zagrożeń poza terenem inwestycji. Prawdopodobieństwo urwania się natomiast łopaty wirnika jest tak nieznaczne, jak upadek dużego samolotu pasażerskiego na miejscowość [.]. Obszar oddziaływania związany jest tylko z emisją hałasu. Wobec jednak wiodącego przeznaczenia terenu jako rolniczego przepisy określające normatywy hałasu nie znajdowały do niego zastosowania. Z tego powodu opinia biegłego w tym zakresie, odnoszącym się do przekroczenia, nie miała dla organu wiążącego charakteru. Tak więc odwołującego się nie można było uznać za stronę postępowania administracyjnego, co wymagało umorzenia postępowania zainicjowanego jego odwołaniem. W skardze SK, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił naruszenie art. 28 Kpa twierdząc, że w okolicznościach sprawy przysługuje mu status strony postępowania. Planowana inwestycja naruszy bowiem jakość życia jego i rodziny, ponieważ mieszkają w budynku na działce znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. Nie zgadza się z zakwalifikowaniem jego nieruchomości jako rolnej, ponieważ zabudowana jest budynkiem mieszkalnym. Klasyfikacja gruntu w ewidencji gruntów nie wpłynie przecież na poziom hałasu dobiegający do nieruchomości a świadczy jedynie o wykorzystaniu luki prawnej. Podkreślił, że nie tylko dom, ale też droga do domu prowadzi w pobliżu terenu inwestycyjnego, a urwanie się śmigła nie jest zagrożeniem abstrakcyjnym, ponieważ w rejonie R. miały miejsce już 2 takie przypadki w ostatnich 4 latach. Jest to o tyle istotne, że montowane mają być nie nowe, lecz używane wiatraki. Jego działka znajduje się zatem w obszarze oddziaływania inwestycji, ponieważ położona jest w odległości zaledwie 200 m od terenu inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności w zakresie wyżej opisanym oraz w kontekście z art. 153 p.p.s.a. Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego trybu postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r. sygn. akt I GSK 534/12). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Starosta Powiatu [.] decyzją z dnia [.] listopada 2012 r. nr [.] udzielił Przedsiębiorstwu Usługowemu M. sp. z o.o. w [.] pozwolenia na budowę czterech sztuk elektrowni wiatrowych "BONUS 150 kW" o łącznej mocy 600 kW (4X150 kW) na działce nr 378 w miejscowości [.]. W sąsiedztwie terenu inwestycji w kierunku północnym znajduje się budynek mieszkalny i gospodarczy skarżącego, to jest na działce nr 410/1, stanowiącej jego własność, które są usytuowane około 200 m od najbliższej projektowanej turbiny wiatrowej; w kierunku południowym na działce nr 330/2 znajduje się budynek mieszkalny zlokalizowany ponad 250 m od najbliższej projektowanej turbiny. Wymienione wyżej działki (inwestora i skarżącego) objęte są ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [.] w zakresie miejscowości: [.],[.],[.] - uchwalonego uchwałą Nr [.] /05 Rady miejskiej w [.] z dnia [.] marca 2005 r. (Dz. urz. Woj. [...] Nr [.]. zm.) - zwany dalej w skrócie m.p.z.p. Wymienione działki są zlokalizowane w terenie określonym symbolem "R3" i zgodnie z § 74 m.p.z.p. zdefiniowane jako tereny rolne o przeznaczeniu podstawowym; a) grunty orne; b) łąki i trwałe użytki zielone, c) sady i ogrody (ust. 1 pkt 1); w granicach terenów R3 dopuszcza się lokalizację obiektów i urządzeń elektrowni wiatrowych (ust. 3); w granicach terenów R3, R4, R5, R6 obowiązuje zakaz lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej (ust.9); ustala się następujące zasady zagospodarowania terenów R1 - R5: utrzymuje się istniejące obiekty budowlane i dopuszcza się ich rozbudowę i przebudowę z zachowaniem warunków określonych w ust. 15 (ust. 10 pkt 2); ustala się następujące zasady kształtowania zabudowy w terenach R1 - R6, R6(W); dopuszcza sie indywidualną formę obiektów i urządzeń elektrowni wiatrowych (ust. 15 pkt 1). Na podstawie powołanych regulacji z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wojewoda [.] w zaskarżonej decyzji przyjął, że przedmiotowe działki są położone na obszarze o przeznaczeniu rolniczym, na którym dopuszcza się lokalizację obiektów i urządzeń elektrowni wiatrowych, na którym obowiązuje zakaz zabudowy mieszkaniowej (lokalizacja nowej zabudowy), jednocześnie dopuszcza się rozbudowę i przebudowę istniejących obiektów budowlanych. Z akt administracyjnych sprawy, ani pism skarżącego nie wynika, aby kwestionował w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym zapisy planu. Z mocy art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego, jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego, w tym przypadku dla obszaru, dla którego został uchwalony i organy są zobowiązane do działania zgodnie z przepisami prawa miejscowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [.] przyjął, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji, to jest na 15 czerwca 2016 r., w obowiązującym stanie prawnym brak jest regulacji w zakresie odległości lokalizacji elektrowni wiatrowych w stosunku do innych obiektów budowlanych, w tym do zabudowy mieszkaniowej. Regulacje takie zostały wprowadzone ustawą z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961), która weszła w życie z dniem 16 lipca 2016 r. Zatem Wojewoda [.] prawidłowo ustalił stan prawny na dzień orzekania, do czego obligowała go norma zawarta w art. 110 k.p.a. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, który podziela także Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, że datą wydania decyzji jest dzień jej podpisania przez osobę do tego upoważnioną, a więc piastuna funkcji organu lub osobę posiadającą pisemne upoważnienie organu do wydawania w jego imieniu decyzji. Dostrzec należy i to, że w treści art. 110 k.p.a. dokonano rozróżnienia wydania decyzji od jej doręczenia. Terminy "wydanie decyzji" i "doręczenie decyzji" nie są bowiem tożsame. Terminu "wydanie decyzji" nie można zatem rozumieć jako wydania decyzji adresatowi w znaczeniu, w jakim używa się go w odniesieniu do wydania rzeczy. Wydanie decyzji jest bowiem czynnością procesową organu administracji publicznej polegającą na podpisaniu decyzji, zawierającej prawem wymagane elementy, wywołującą oznaczone skutki prawne. W razie wątpliwości datą podpisania decyzji jest data umieszczona na decyzji (por. wyrok NSA z 15 października 2014 r., sygn. akt I OSK 504/13, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powołana wyżej ustawa o inwestycjach z zakresu elektrowni wiatrowych wprowadziła w art. 4 minimalne odległości dla tych inwestycji od budynku mieszkalnego, a w art. 5 sposób określania tych odległości. Sąd zwraca też uwagę na przepis przejściowy zawarty w art. 13 ust 3 cyt. ustawy, zgodnie z którym postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Przeprowadzona analiza stanu prawnego potwierdza prawidłowe działanie organu II instancji. Powyższe ustalenia mają również istotne znaczenie dla stwierdzenia, że nie zostało wyłączone związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania tak dla organu jak i sądu, o których mowa w art. 153 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie dwukrotnie orzekał w niniejszej sprawie. Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 333/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Wojewody [.] z dnia [.] lutego 2014 r. i wyrok ten stał się prawomocny. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się opinia prof. dr. hab. GP z Wydziału Fizyku Uniwersytetu [.] odnosząca sie do zagrożeń związanych z eksploatacją i awariami turbin wiatrowych. Sąd uznał, że organy nie wykazały czy ta opinia ma jakiekolwiek znaczenie dla ustalenia interesu prawnego skarżącego i dlatego zbadanie tej okoliczności wymaga niewątpliwie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a organ pierwszej instancji nie przeanalizował zapisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Natomiast Wojewoda nie poczynił żadnych ustaleń w zakresie dokonania oceny, czy nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Rozstrzygnięcie o braku interesu prawnego konkretnej osoby w pominięciem okoliczności przez tę osobę podnoszonych i bez związanych z tym jakichkolwiek ustaleń, których dokonanie należy organu administracji, świadczy o niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności i naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W kolejnym wyrokiem z dnia 27 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 57/15 po rozpoznaniu skargi P.U. M. Sp. z o.o. zs. w [.] Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Wojewody [.] z dnia [.] października 2014 r., którą uchylono w całości decyzję Starosty Powiatu [.] z dnia [.] listopada 2013 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę czterech sztuk elektrowni wiatrowych "BONUS 150 kW' o łącznej mocy 600 kW na działce nr 378 w miejscowości [.] (kategoria obiektu XXIX). W wyroku tym Sąd wskazał, że organ ocenił opracowanie prof. GP jak opinię biegłego w sprawie, które ma bardzo ogólny charakter i jest artykułem naukowym bez związku z konkretną turbiną wiatrową, będącą przedmiotem niniejszego postępowania Ponadto Sąd przyjął, że opinia przedstawiona przez inwestora dr inż. GB nie jest wiarygodna. Zdaniem Sądu nie doszło do wykonania wytycznych zawartych w wyroku z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 333/14 co do konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do zbadania interesu prawnego skarżącego, także w kontekście poziomu hałasu wytwarzanego przez turbiny wiatrowe. Sąd bowiem wyraźnie nakazał organom, aby z urzędu podjęły w tym zakresie czynności. W ocenie Sądu jedyną przyczyną, dla której Wojewoda uchylił decyzję pierwszej instancji było stwierdzenie, naruszenie art. 10 i art. 15 k.p.a. Z tym stanowiskiem nie zgodził się Sąd i wskazał na treść art. 78 Konstytucji RP, że każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczenia i decyzji wydanych w pierwszej instancji, a zgodnie z art. 176 ust. 1 Konstytucji postępowanie jest dwuinstancyjne. Połączenie tych przepisów tworzy konstytucyjną zasadę kontroli orzeczeń i postępowania sądowego, stanowiącą rozwinięcie prawa do sądu, ustanowionego w art. 45 ust. 1 Konstytucji. Na gruncie Konstytucji prawo do drugiej instancji w postępowaniu administracyjnym ma charakter autonomiczny, co oznacza, że nie chodzi o formalne istnienie w danej sprawie, co najmniej dwu instancji oraz ustanowienie powszechnego dostępu do środka odwoławczego, ale o realne zagwarantowanie "każdemu" możliwości skorzystania z tego środka, przeniesienia sprawy do wyższej instancji i przeprowadzenia merytorycznej kontroli wydanego orzeczenia. Organ odwoławczy powinien rozważyć, czy w okolicznościach tej sprawy rozstrzygnięcie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, czy rozstrzygnięcie reformatoryjne, wymagające ewentualnego uzupełnienia postępowania dowodowego, dokonania dodatkowych ustaleń faktycznych, oceny dowodów nie pozbawi odwołującego się konstytucyjnego prawa uszczegółowionego w art. 15 k.p.a. Dopiero stwierdzenie ad casum takiej sytuacji, ocenionej także przez pryzmat przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. pozwoliłoby na podjęcie decyzji kasacyjnej. takich rozważań organu zabrakło, a samo "wstąpienie" strony do sprawy poprzez wniesienie odwołania nie oznacza, ze decyzja organu II instancji może być tylko kasacyjna. Sąd stwierdził, że dla ustalenia, czy doszło w konkretnej sytuacji do naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 10 i art. 15 k.p.a. nie jest wystarczające przywołanie treści tych przepisów i wskazanie, że można ich naruszenie sanować. O tym, czy takie sanowanie jest możliwe organ winien wypowiedzieć się oceniając stan faktyczny sprawy, odnosząc się do zarzutów odwołania. Zaniechania organu drugiej instancji przesądziły o naruszeniu przepisów postępowania, to jest art. 153 p.p.s.a., art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 2 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyrok powyższy jest prawomocny od dnia 13 sierpnia 2015 r., a to oznacza, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. zwiózł oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania w sprawie sąd jak i organ orzekający. W wykonaniu wyroku Wojewoda zlecił JK - Firma Akustyczna " [.] " zs. w [.] (biegły z listy Wojewody [.] w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko) sporządzenie opinii dla określenia obszaru oddziaływania (w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego) czterech sztuk elektrowni wiatrowych "BONUS" o łącznej mocy 600 kW na działce nr ew. 378 położonej w miejscowości [.], z uwzględnieniem rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty Powiatu [.] z dnia [.] listopada 2013 r., nr [.] znak: [.] (także w kontekście hałasu, którego źródłem miałyby być turbiny). Ponadto opinia powinna odnosić się też do uwag zawartych w ekspertyzie opracowanej przez prof. dr. hab. GP oraz opinii dr. inż. GB. Biegły JK przedłożył opinię w lutym 2016 r., która została jeszcze uzupełniona opinią dodatkową z marca 2016 r. W celu jednoznacznego określenia obszaru oddziaływania w zakresie emisji hałasu wykonano powtórnie symulację komputerową na podkładzie mapowym "Geoportalu", na której naniesiono izolinię normatywną 45 dB(A) oraz wszystkie działki znajdujące się wewnątrz tej linii. Na tej podstawie biegły stwierdził, ze obszar oddziaływania będzie związany tylko z emisją określoną izolinią normatywną o wartości 45 dB(A) wymienione na str. 2 opinii. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji powiadomił strony w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz o możliwości wniesienia ewentualnych uwag i żądań. Z treści sporządzonej opinii odnośnie zjawiska "rzucania lodem" stwierdzono, że zjawiska te całkowicie się eliminuje poprzez zamontowanie odpowiedniego czujnika, który w przypadku wykrycia lodu na łopatach turbiny wiatraka automatycznie wyłącza turbinę. Do przedstawionej opinii uwagi zgłosił inwestor informując, że działka skarżącego nr 410/1 położona jest w terenie oznaczonym symbolem R3 - tereny rolne oraz przyjął najbardziej niekorzystne kryteria, oderwane od konkretnych warunków, w których ma być realizowana inwestycja. Rozważania odnośnie akustyki do czasu wybudowania elektrowni wiatrowych mają czysto teoretyczny charakter. Formułowanie kategorycznych twierdzeń odnośnie rzekomego przekroczenia wartości normatywnych dodatkowo podważa rzetelność sporządzonej opinii. Stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływani obiektu zdefiniowany jest w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. W szczególności chodzi tu o przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody i przepisy wykonawcze do tych ustaw. Mając na względzie powyższe Wojewoda przyjął, że przymiot strony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego będzie przysługiwał tylko tym, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to wynikające z przepisów prawa, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów w zakresie zagospodarowania ich nieruchomości. Dla uzyskania statusu koniecznym jest wykazanie, ze planowana inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomość, w tym przypadku skarżącego w sposób ograniczający jej zagospodarowanie. Odnosząc się do regulacji wynikających z art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. u. z 2016 r. poz. 672) oraz z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112) przedmiotowe tereny użytkowane rolniczo nie należą do terenów chronionych akustycznie, czyli terenów, na których określone są dopuszczalne poziomy dźwięku w środowisku. Dlatego też konkluzja z opinii biegłego, że działka skarżącego należy do terenów chronionych akustycznie nie znajdują potwierdzenia w przedstawionym stanie sprawy. Dlatego też opinia biegłego w zakresie "przekroczenia hałasu" w stosunku do budynku mieszkalnego nie jest wiążąca. W tym miejscu należy jeszcze raz przypomnieć, że ograniczenia w zakresie zagospodarowania działki skarżącego wynikają z planu zagospodarowania przestrzennego, który wprowadził zakaz zabudowy mieszkaniowej, dopuszczając rozbudowę i przebudowę istniejących obiektów budowlanych. Kwestia ta została wyżej szczegółowo opisana. W świetle stanu faktycznego i stanu prawnego zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż skarżącemu istotnie nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Materiał dowodowy sprawy wykazuje, że Wojewoda [.] ponownie rozstrzygając sprawę zrealizował wytyczne zawarte w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie mogły one odnieść spodziewanego przez skarżącego celu wobec przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zgodnie z zaleceniami i w granicach wyznaczonych prawomocnymi wyrokami WSA w Rzeszowie. Ponadto Sąd wyjaśnił przyczyny wynikające z art. 13 przepisów przejściowych zawartych we wcześniej powoływanej ustawie w zakresie realizacji inwestycji elektrowni wiatrowych, dlaczego nie mogły mieć zastosowania w niniejszej sprawie. W tym stanie sprawy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddali jako niezasadną.