II SA/Rz 119/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami transportu, leczenia oraz czasookresu pobytu zwierząt w schronisku -skargę oddala- Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] października 2018 r. nr [...], wydaną w przedmiocie obciążenia kosztami transportu, leczenia oraz pobytu zwierząt w schronisku. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) – dalej: "K.p.a." oraz art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2019 r. poz. 122) zwana dalej: "ustawą". Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...], Wójt Gminy [...] obciążył ES kosztami transportu, leczenia oraz pobytu zwierząt – pięciu psów: mix labradora, suczki owczarka niemieckiego, owczarka niemieckiego, psa mix dużej rasy oraz psa mix małej rasy, przekazanych na okres od 23 kwietnia 2015 r. do 12 sierpnia 2015 r. [...], w kwocie 9 281 zł i jednocześnie zobowiązał stronę do jej wniesienia w terminie 14 dni do dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji podał, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] orzekł o czasowym odebraniu AS pięciu psów: mix labradora, suczki owczarka niemieckiego, owczarka niemieckiego, psa mix dużej rasy oraz psa mix małej rasy, utrzymywanych na posesja stanowiącej jego własność i przekazaniu ich [...] prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...]. Jednocześnie w rozstrzygnięciu decyzji organ orzekł, że kosztami transportu, leczenia i utrzymywania zwierząt obciążony zostaje właściciel. Organ wskazał, że decyzja o odebraniu psów nie określała wysokości kosztów przekazania psów i kwota ta została określona dopiero w otrzymanych przez Gminę [...] rachunkach nr [...] i korekcie nr 1 do rachunku wystawionej przez [...]. Wójt podkreślił, że w związku z koniecznością wyjaśnienia składowych złożonych rachunków przesłuchał w charakterze świadka [...] wyjaśniła, że zawarła umowę z Gminą [...] i z umowy tej wynikają szczegółowe stawki za usługi techniczno-weterynaryjne. Wysokość rachunków wynika z przemnożenia ilości dni pobytu zwierząt przez ilość zwierząt i przez stawki za dobę. Ponadto firma wykonała konkretne usługi - szczepienia, odrobaczenia i profilaktykę przeciwko ektopasożytom w ilościach wskazanych w rachunkach. Dodatkowo dwa psy wymagały leczenia - pies Rex leczenia poinwazyjnych wyłysień a pies Rzucha kontynuacji leczenia, jako dowód dołączono kopie faktury lek. wet. [...]. Organ I instancji podał, że na łączną kwotę 9 281,00zł złożyły się: transport psów z miejscowości [...] (34km x 2,5zł co daje kwotę 85,00zł), całodobowa opieka nad zwierzętami (od 23 kwietnia do 30 czerwca 2015 r. - 68 dni x 25 zł dobowa opieka x 5 psów = 8 500,00zł), szczepienie przeciwko wściekliźnie (5szt x 25zł co daje kwotę 125,00zł), tabletki na odrobaczenie (13 szt. x 7,00zł co daje kwotę 91zł), profilaktyka przeciwko ektopasożytom (5 szt. x 25 zł co daje kwotę 125zł), leczenie poinwazyjne wyłysień psa [...] (130zł), badanie kliniczne RTG, USG psa [...] (140zł), transport psów do Aksmanic (34 km x 2,50 zł co daje kwotę 85,00zł). Wójt zaznaczył, że w ramach współpracy z Gminą [...], Stowarzyszenie [...] z/s w [...] podjęło się bezpłatnej całodobowej pełnej opieki zwierząt w tym medycznej w okresie od 1 lipca 2015r, do 13 sierpnia 2015 r. co znacznie obniżyło koszty. O tym zaś, że ES jest właścicielem ww. psów przesądził Sąd Rejonowy w [...] w wyroku z dnia [...] października 2016 r. [...]. W związku z powyższym organ postanowił obciążyć kosztami ES jako właściciela zwierząt. Organ zaznaczył końcowo, że do obowiązków gminy w zakresie ochrony zwierząt należy między innymi zapewnienie im opieki oraz ich wyłapanie, jednakże gmina nie ma obowiązku pokrywania kosztów z tym związanych, w przypadku gdy zwierzę ma właściciela lub opiekuna. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt, w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna. Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji, zarzucając jej wydanie z naruszeniem: 1. art. 7 ust. 4 w zw. z art. 7 ust. 1c i art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy o ochronie zwierząt poprzez bezprawne obciążenie jej kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia psów w sytuacji, gdy z ustaleń faktycznych i z uzasadnienia decyzji wynika jednoznacznie, że zwierzęta zostały przekazane w trybie art. 7 ust. 1c ustawy o ochronie zwierząt, a zatem nieodpłatnie i brak jest podstawy prawnej do obciążania tymi kosztami skarżącej; 2. art. 7, art. 8, art. 11 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zupełnie dowolne i jednostronne ustalenie, iż dzienny koszt utrzymania jednego psa wynosi 25 zł, podczas gdy organ w żaden sposób nie zweryfikował tego i w uzasadnieniu decyzji, nie podał z jakich względów uznał tę kwotę za uzasadnioną, a wymieniona kwota wynika jedynie z przedłożonej faktury przez firmę [...] i w ocenie skarżącej jest kwotą rażąco zawyżoną; 3. art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji, gdzie materiał dowodowy do ustalenia stanu faktycznego został potraktowany wybiórczo, brak w uzasadnieniu faktycznym wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, natomiast zupełnie brak jest uzasadnienia prawnego decyzji; 4. art. 6 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez wskazanie jako podstawy prawnej decyzji w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej wydanej przez organ w innej sprawie; 5. art. 7 ust. 3 i 4 ustawy o ochronie zwierząt poprzez obciążenie kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia 5 psów ich właścicielki, w sytuacji, gdy poprzedzająca ją decyzja o czasowym odebraniu psów nie była skierowana wobec niej, a wobec opiekuna psów – AS. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji, podzielając w całości jej argumentację. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podało, że przekazanie zwierząt odbyło się na podstawie art. 7 ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt, a zatem obciążenie odwołującej się kosztami transportu, leczenia i pobytu zwierząt było zasadne. Firma [...] wybrano w drodze przetargu, a kryterium decydującym o wyborze była właśnie najniższa cena za usługi weterynaryjne w stosunku do innych oferentów. Ponadto, decyzją z dnia 21 kwietna 2015 r. zwierzęta zostały odebrane AS, niemniej ich właścicielką – w świetle wyroku sądu powszechnego – jest ES. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ES wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 15 w zw. z art. 138 § 1 i 2 K.p.a. poprzez odstąpienie od ponownego rozpatrzenia sprawy i ograniczenie się do powtórzenia stanu faktycznego i prawnego ustalonego przez organ I instancji, z jednoczesnym brakiem rozpoznania odwołania skarżącej, skutkiem czego doszło do przeniknięcia do decyzji organu szeregu naruszeń przepisów postępowania dokonanych przez organ I instancji; 2. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy pomimo jej wadliwości, a w szczególności nierozpatrzenie zarzutów wskazanych w odwołaniu od decyzji; 3. art. 7 ust. 4 w zw. z art. 7 ust. 1c i art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy o ochronie zwierząt poprzez bezprawne obciążenie skarżącej kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia psów, których jest właścicielem, w okresie od dnia 23 kwietnia 2015 r. do 12 sierpnia 2015 r. w firmie [...] w kwocie 9 281 zł w sytuacji, gdy z ustaleń faktycznych i z uzasadnienia decyzji organu I instancji, które organ odwoławczy w całości podzielił, wynika jednoznacznie, że zwierzęta zostały przekazane podmiotowi w trybie art. 7 ust. 1c, a zatem nieodpłatnie i brak jest podstawy prawnej do obciążania skarżącej tymi kosztami; 4. art. 7, art. 8, art. 11 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zupełnie dowolne i jednostronne ustalenie, iż dzienny koszt utrzymania jednego psa wynosi 25 zł, podczas gdy organ w żaden sposób nie zweryfikował tego i w uzasadnieniu decyzji nie podał, z jakich względów uznał tę kwotę za uzasadnioną, a wymieniona kwota wynika jedynie z przedłożonej faktury przez firmę [...], co zresztą zostało przez organ przyznane w uzasadnieniu decyzji, podczas gdy kwota ta jest rażąco zawyżona; 5. art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji, gdzie materiał dowodowy do ustalenia stanu faktycznego został potraktowany wybiórczo, brak w uzasadnieniu faktycznym wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, natomiast zupełnie brak jest uzasadnienia prawnego decyzji; 6. art. 6 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez przyjęcie, że prawidłowym jest wskazanie jako podstawy prawnej decyzji organu I instancji w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej wydanej przez organ w innej sprawie; 7. art. 7 ust. 3 i 4 ustawy o ochronie zwierząt poprzez obciążenie kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia psów ich właścicielki w sytuacji, gdy poprzedzająca ją decyzja o czasowym odebraniu psów nie była skierowana wobec niej, a wobec opiekuna psów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz.2107 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności w granicach zakreślonych wyżej wskazanymi przepisami Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do stanu faktycznego sprawy, który został uwzględniony do wyrokowania. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. Decyzją tą organ Wójt Gminy [...] orzekł o czasowym odebraniu AS 5 sztuk psów utrzymywanych na posesji AS i przekazaniu ich [...] kosztami transportu, leczenia i utrzymania zwierząt obciążyć właściciela, decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na zły stan zdrowotny psów. W piśmie z dnia 29 maja 2015 r. ES zawarła wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż jako właścicielka psów nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium w [...] wznowiło postępowanie zakończone własną decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1462/15 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], która uchylała decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w części dotyczącej ustalenia kosztów transportu, leczenia i utrzymania zwierząt tj. pkt 4 decyzji i w tym zakresie przekazywało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolejnym wyrokiem z dnia 7 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 1321/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił: - decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia [...] września 2017 r. nr [...] i decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...]; - decyzję Samorządowego Kolegium w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] i decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...]; - decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]; - postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]; - decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]; - postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...]. W rezultacie tych dwóch przywołanych wyroków postępowanie administracyjne wróciło do wniosku skarżącej z dnia 29 maja 2015 r. o wznowienie postępowania, gdyż wszystkie postanowienia i decyzje zapadłe we wznowionym postępowaniu zostały uchylone prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] wznowiło na wniosek ES postępowanie administracyjne zakończone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]. Decyzją dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] r. działając na podstawie art. 151 § 2 i art. 146 w zw. z art. 145 §1 pkt 4 K.p.a. stwierdziło wydanie z naruszeniem prawa przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] - utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] (nr sprawy powinien mieć znaki literowe ROŚ) o czasowym odebraniu zwierząt. Decyzja ta nie byłą przedmiotem zaskarżenia do tut. Sądu w związku z powyższym stała się prawomocna, co skutkowało zakończeniem postępowania wznowieniowego. Oznacza to, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] pozostała w obrocie prawnym. Aktualnie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2018 r. [...] w sprawie obciążenia ES kosztami transportu, leczenia oraz czasokresu pobytu zwierząt - 5 psów przekazanych na okres od dnia 23 kwietnia 2015 r. do dnia 12 sierpnia 2015 r. firmie [...] w kwocie 9.281,00 zł. Opłatę należy w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. (pozostała w obrocie w wyniku wznowionego postępowania) orzeka o czasowym odebraniu psów AS 5 sztuk psów znajdujących się na jego posesji w [...] i przekazanie ich firmie [...] (pkt 1) oraz o obciążeniu powyższymi kosztami właściciela zwierząt. Powyższe zestawienie treści decyzji Wójta Gminy [...] z [...] kwietnia 2015 r. i z dnia [...] października wskazują na odrębność przedmiotową i podmiotową decyzji, co wyklucza tożsamość sprawy administracyjnej. Ta konstatacja umożliwia przeprowadzenie oceny legalności aktualnie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Powyższe oznacza, że sprawa o wznowienie postępowania jest odrębną sprawą. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Z dyspozycji art. 7 ust. 1 wynika, że zwierzę może być odebrane tak opiekunowi jak i właścicielowi zwierzęcia. Ma to swoje racjonalne uzasadneinie stanem faktycznym, gdyż w określonych sytuacjach zwierzę znajduje się pod opieką podmiotu, który nie zawsze jest jego właścicielem. W stanie faktycznym sprawy 5 sztuk psów zostało odebranych opiekunowi decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Również w tej decyzji zostało wyznaczone miejsce umieszczenia zwierząt w "[...]. Fakt umieszczenia i przyczyny umieszczenia pozostają poza kontrolą Sądu, aczkolwiek należy uznać, że przyczyny związane z umieszczeniem zwierząt z zastosowaniem art. 7 ust. 1c ustawy, należy uznać za racjonalne, gdyż było to podyktowane zagrożeniem życia i zdrowia zwierząt, co dokumentuje zgromadzony materiał dowodowy, który stał się podstawą do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Za okoliczność bezsporną należy też uznać, że skarżąca ES jest właścicielką zwierząt, które finalnie jej zostały zwrócone. Okoliczność ta była podstawą wznowienia postępowania i została też jednoznacznie ustalona w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w [...]. Decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. o odebraniu psów nie określiła wysokości kosztów odebrania psów i przekazania ich do [...], gdyż kwota ta została dopiero określona po przedłożeniu Gminie [...] rachunków (14 lipca 2015 r., 6 września 2015 r.) i korekty do rachunku (24 listopada 2015r.). Przedstawione rachunki zostały pozytywnie zweryfikowane przez organ I instancji. Ponadto [...] wyjaśniła, że w okresie od 1 lipca 2015 r. do [...] sierpnia Stowarzyszenie Ochrony [...] podjęło się całodobowej pełnej opieki nad zwierzętami, co znacznie obniżyło koszty wykonanej usługi. Stosownie do art. 7 ust. 4 ustawy, w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna. Przepis powyższy nie zawiera żadnych uwarunkowań dla wyboru adresata decyzji. Skoro powrót psów nastąpił do właścicielki, to jako dysponująca szerszym katalogiem uprawnień względem psów organ zasadnie skierował decyzję do ES. Wybór adresata będzie też rezultatem stanu faktycznego sprawy i trudno jest wywieść ogólną regułę dla wyboru podmiotu, jako adresata decyzji. Okolicznością niebudzącą wątpliwości jest fakt zwrócenia psów ES, czyli właścicielce. Po stronie organu zaistniały tak przesłanki formalne (brak res iudicata) dla wydania decyzji o obciążeniu skarżącej, jako właścicielki psów kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia 5 sztuk psów. W kontrolowanej sprawie również zakres przedmiotowy kosztów, którymi obciążono skarżącą odpowiada treści art. 7 ust. 4 ustawy (patrz: wyrok NSA z 09.09.2015 r. sygn. akt I OSK 100/15 dostępny na str. CBOSA). Sąd stwierdza, że przepis art. 7 ustawy nie daje podstaw do określenia terminu wykonalności decyzji w sposób taki jak uczynił to organ I instancji w decyzji z dnia 4 października 2018 r. w pkt 2, określając 14 - dniowy termin na dokonanie wpłaty zobowiązanemu od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Naruszenie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż powyższy termin wyekspirował w terminie przewidzianym do wniesienia skargi. Przedstawiony stan sprawy wskazuje, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego jak i materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie. Z tych przyczyn skarga okazała się niezasadna. Mając na względzie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.