II SA/Kr 400/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant : starszy referent Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na UCHWAŁĘ NR XV/142/2012 RADY GMINY KORZENNA z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna Plan nr 6 - Łęka/Koniuszowa I. stwierdza nieważność załącznika nr 1 do UCHWAŁY NR XV/142/2012 RADY GMINY KORZENNA z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna Plan nr 6 - Łęka/Koniuszowa w zakresie w jakim rysunek planu obejmuje teren oznaczony symbolem 1 MU1; II. stwierdza nieważność § 3. pkt 29 UCHWAŁY NR XV/142/2012 RADY GMINY KORZENNA z dnia 28 lutego 2012 r. w zakresie w jakim wprowadzony nim dodatkowy tekst po § 25 do części tekstowej Uchwały Nr XXIX/178/2005 Rady Gminy Korzenna z dnia 5 grudnia 2005 r . w części wstępnej/wprowadzającej zawiera symbol MU1, a także w całości w zakresie w jakim wprowadza do tej uchwały z dnia 28 lutego 2012 r. § 25e.; III. stwierdza nieważność § 3. ust. 1 pkt 1 UCHWAŁY NR XV/142/2012 RADY GMINY KORZENNA z dnia 28 lutego 2012 r. w zakresie w jakim ustala się zmianę części tekstowej Uchwały Nr XXIX/178/2005 Rady Gminy Korzenna z dnia 5 grudnia 2005 r., polegającą na tym, że we wprowadzonym do jej § 1 następnym ustępie "5." znajduje się pkt 2 w brzmieniu: "2) tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej o symbolu – MU1 (§ 25e)"; IV. stwierdza nieważność § 3. ust. 1 pkt 11 UCHWAŁY NR XV/142/2012 RADY GMINY KORZENNA z dnia 28 lutego 2012 r. w zakresie w jakim ustala się zmianę części tekstowej Uchwały Nr XXIX/178/2005 Rady Gminy Korzenna z dnia 5 grudnia 2005 r., polegającą na tym, że w nowym brzmieniu jej § 3 w jego ust. 3 znajduje się symbol MU1 ; V. stwierdza nieważność § 3. ust. 1 pkt 22 UCHWAŁY NR XV/142/2012 RADY GMINY KORZENNA z dnia 28 lutego 2012 r. w zakresie w jakim ustala się zmianę części tekstowej Uchwały Nr XXIX/178/2005 Rady Gminy Korzenna z dnia 5 grudnia 2005 r., polegającą na tym, że w nowym brzmieniu jej § 5 w jego ust. 4 i odpowiednio ust. 5 znajduje się symbol MU1 ; VI. stwierdza nieważność § 3. ust. 1 pkt 23 UCHWAŁY NR XV/142/2012 RADY GMINY KORZENNA z dnia 28 lutego 2012 r. w zakresie w jakim ustala się zmianę części tekstowej Uchwały Nr XXIX/178/2005 Rady Gminy Korzenna z dnia 5 grudnia 2005 r., polegającą na tym, że w nowym brzmieniu jej § 6. w jego części początkowej /wstępnej znajduje się symbol MU1; a także w zakresie w jakim w ust. 6, ust. 7, ust. 8, ust. 9 tegoż § 6 znajduje się symbol MU1; VII. stwierdza nieważność § 3. ust. 1 pkt 26 UCHWAŁY NR XV/142/2012 RADY GMINY KORZENNA z dnia 28 lutego 2012 r. w zakresie w jakim ustala się zmianę części tekstowej Uchwały Nr XXIX/178/2005 Rady Gminy Korzenna z dnia 5 grudnia 2005 r., polegającą na tym, że w nowym brzmieniu jej § 9 w jego ust. 5 znajduje się symbol MU1; VIII. stwierdza nieważność § 3. ust. 1 pkt 25 UCHWAŁY NR XV/142/2012 RADY GMINY KORZENNA z dnia 28 lutego 2012 r. w zakresie w jakim ustala się zmianę części tekstowej Uchwały Nr XXIX/178/2005 Rady Gminy Korzenna z dnia 5 grudnia 2005 r., polegającą na tym, że jej § 8 w ust. 5 pkt 2 otrzymał brzmienie "do ogrzewania obiektów mogą być stosowane wyłącznie paliwa i media nie powodujące przekraczania obowiązujących norm zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego"; IX. zasądza od Gminy Korzenna na rzecz skarżącego M. S. kwotę 797 zł (słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rady Gminy Korzenna podjęła w dniu 28 lutego 2012 r. uchwałę Nr XV/142/2012 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna Plan nr 6 – Łęka/Koniuszowa. Uchwała ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez M. S.. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania, tj.: - art. 140 ustawy – Kodeks cywilny w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez nieuprawnione naruszenie prawa własności skarżącego, w stopniu wykraczającym poza władztwo planistyczne gminy z uwagi na dopuszczenie na terenie 1MU1 możliwości lokalizacji dowolnej zabudowy, w tym zabudowy niekorzystnie oddziałującej na nieruchomości należące do skarżącego, - art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm. – dalej jako: u.p.z.p.), poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącego związanych z prawem własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem miejscowym, - art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez wadliwe określenie przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem 1MU1, z uwagi na dopuszczenie na tym terenie zabudowy o dowolnym charakterze, w tym niedającej się pogodzić z charakterem terenów sąsiednich przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną i zagrodową, - art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 114 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 799 z późn. zm. – dalej jako: u.p.o.ś.), poprzez brak określenia dla terenu oznaczonego symbolem 1MU1 wymogów w zakresie ochrony przed hałasem, - art. 96 ust. 1 u.p.o.ś., poprzez faktyczne wyłączenie na terenie objętym planem możliwości stosowania do ogrzewania paliw stałych (węgla, drewna), które z definicji powodują przekraczanie obowiązujących norm zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego. W oparciu o wskazane powyżej uchybienia skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, bądź ewentualnie w zakresie ustaleń dotyczących terenu 1MU1 oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący zaznaczył na wstępie, że jest właścicielem dz. nr [...] oraz współwłaścicielem dz. nr [...] w miejscowości Łęka (objęte symbolem planu 21MN – z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną), które bezpośrednio graniczą z terenem dz. nr [...] należącej do Gminy Korzenna, której przeznaczenie uległo zmianie na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały. W tym zakresie skarżący kwestionując ustalenia zaskarżonej zmiany planu odnoszące się do działki sąsiedniej nr [...] (graniczącej bezpośrednio z należącymi do niego nieruchomościami) oznaczonej obecnie w planie symbolem 1MU1 (tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej – § 25e ust. 2 planu) wskazał, że w jego ocenie naruszają one jego interes prawny z uwagi na określenie przeznaczenia tego terenu w sposób zbyt szeroki i nieprecyzyjny, umożliwiający jego zagospodarowanie obiektami o całkowicie dowolnej funkcji, bez uwzględnienia uwarunkowań przestrzennych, architektonicznych i urbanistycznych przedmiotowego terenu, w tym funkcji niedającej się pogodzić z charakterem nieruchomości sąsiednich. Zdaniem skarżącego, do naruszenia jego interesu prawnego doszło na skutek niewłaściwej wykładni i błędnego zastosowania przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności zaś przekroczenia przez organ planistyczny tzw. władztwa planistycznego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżący podniósł, że w jego ocenie przekroczenie władztwa planistycznego przez Radę Gminy Korzenna związane jest przede wszystkim z określeniem przeznaczenia terenu 1MU1 w sposób zbyt szeroki i nieprecyzyjny, umożliwiający jego zagospodarowanie obiektami o całkowicie dowolnej funkcji, w tym funkcji niedającej się pogodzić z charakterem nieruchomości sąsiednich, a tym samym narażający sąsiednie nieruchomości na ryzyko wystąpienia niekorzystnych oddziaływań wpływających na możliwość ich wykorzystywania zgodnie z przeznaczeniem. Zwrócono bowiem uwagę, że przeznaczenie tego terenu obejmuje, poza funkcją mieszkaniową, również wszelkie funkcje usługowe (usługi publiczne, komercyjne, podstawowe), a także obiekty produkcyjne związane z drobną wytwórczością i rzemiosłem nieuciążliwym, jak również garaże, budynki gospodarcze, parkingi oraz urządzenia infrastruktury technicznej i komunalnej. W ocenie skarżącego, nie sposób zatem nie zauważyć, że takie określenie przeznaczenia terenu właściwie wyczerpuje wszelkie możliwe sposoby jego zagospodarowania, co trudno uznać za rozwiązanie prawidłowe i zgodne z wymaganiami stawianymi ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stąd też zdaniem skarżącego, w wyniku nieprawidłowego wykonywania przez organ gminy władztwa planistycznego został naruszony interes prawny skarżącego wynikający przede wszystkim z treści art. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 140 ustawy – Kodeks cywilny oraz art. 6 ust. 2 u.p.z.p. Według skarżącego, powyższe wskazywało jednoznacznie, że organ planistyczny przekroczył w sprawie władztwo planistyczne, a tym samym działania organu powinny zostać uznane z nielegalne, co z kolei skutkować powinno stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały. Ponadto w ocenie skarżącego, naruszenie jego interesu prawnego nastąpiło pomimo tego, że zmiana ustaleń planistycznych nastąpiła nie w odniesieniu do należących do niego nieruchomości, ale w zakresie nieruchomości bezpośrednio z nimi graniczącej (tj. dz. nr [...] należącej do Gminy Korzenna). Podkreślono bowiem, że wprowadzona zmiana powodująca znaczne rozszerzenie zakresu inwestycji możliwych do realizacji na wyznaczonym w planie terenie 1MU1 (a właściwie dopuszczenie na tym terenie inwestycji o dowolnym charakterze) niewątpliwie pogorszyła sytuację prawną właścicieli nieruchomości sąsiednich, które zostały narażone na ryzyko wystąpienia znacznie większych niż dotychczas oddziaływań ze strony inwestycji możliwych do realizacji na objętym zmianą planu terenie. Skarżący zaznaczył przy tym, że takie stanowisko znajdowało pełne potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Tym samym zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia jego interesu prawnego poprzez przekroczenie przez organ władztwa planistycznego, w związku z czym w sprawie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, przynajmniej w zakresie ustaleń dotyczących terenu 1MU1. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez wadliwe określenie przeznaczenia terenu 1MU1, skarżący wskazał, że z przywołanego przepisu wynika, iż co do zasady tereny o różnym przeznaczeniu powinny być wyodrębniane w planie jako odrębne obszary. Wyjaśniono jednak, że w praktyce dopuszcza się oczywiście określanie przeznaczenia terenu w sposób szerszy (obejmujący kilka funkcji, np. mieszkaniową i usługową), niemniej jednak nie powinno to prowadzić do sytuacji, w której określony teren może być zagospodarowany właściwie w dowolny sposób, bez uwzględnienia specyfiki danego obszaru i jego podstawowych funkcji. Tymczasem, jak podniósł skarżący, w przedmiotowej sprawie przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem 1MU1 zostało określone z naruszeniem powyższych zasad, gdyż umożliwia jego zagospodarowanie obiektami o całkowicie dowolnej funkcji, w tym funkcji niedającej się pogodzić z charakterem nieruchomości sąsiednich, a tym samym narażający sąsiednie nieruchomości na ryzyko wystąpienia niekorzystnych oddziaływań wpływających na możliwość ich wykorzystywania zgodnie z przeznaczeniem. Zwrócono bowiem ponownie uwagę, że przeznaczenie tego terenu obejmuje, poza funkcją mieszkaniową, również wszelkie funkcje usługowe (usługi publiczne, komercyjne, podstawowe), a także obiekty związane z drobną wytwórczością i rzemiosłem nieuciążliwym, jak również garaże, budynki gospodarcze, parkingi oraz urządzenia infrastruktury technicznej i komunalnej, wobec czego, takie określenie przeznaczenia terenu właściwie wyczerpuje wszelkie możliwe sposoby jego zagospodarowania, co trudno uznać za rozwiązanie prawidłowe i zgodne z wymaganiami stawianymi ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślono przy tym, że uwzględniając szeroki zakres możliwego zagospodarowania terenu 1MU1, na tym terenie może powstać zarówno budynek mieszkalny jednorodzinny, jak i szkoła podstawowa, przychodnia, budynek straży pożarnej, sklep, zajezdnia autobusów, czy też punkt selektywnej zbiórki odpadów komunalnych (tzw. PSZOK). W tym zakresie podniesiono natomiast, że ustalenia planistyczne powinny zapewniać zachowanie ładu przestrzennego oraz prowadzić do zrównoważonego rozwoju danego obszaru (art. 1 ust. 1 u.p.z.p.). Zdaniem skarżącego, trudno natomiast przyjąć, że umożliwienie właściwie dowolnego zagospodarowana terenu 1MU1 pozwoli na osiągnięcie takich celów planistycznych, skoro w bezpośrednim otoczeniu tego terenu dominują tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zagrodowej, z którymi dopuszczona na terenie 1MU1 zabudowa może w znacznym stopniu kolidować, powodując istotne negatywne oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Zaznaczono także powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że przeznaczenie terenu nie może mieć charakteru dowolnego i nie może nasuwać żadnych wątpliwości co do funkcji danego terenu, a nadto, że zadaniem miejscowego planu jest ustalenie przeznaczenia terenów w ich kompleksowym powiązaniu, tzn. w taki sposób, ażeby wpływ przeznaczenia terenów na przeznaczenie i użytkowanie innych terenów był znany i przewidziany. Tym samym w ocenie skarżącego, nie może ulegać wątpliwości, iż ustalenia kwestionowanego planu co do zasad zagospodarowania terenu 1MU1 nie spełniają wskazanych powyżej wymogów, zaś wskazywana wadliwość odnosi się bezpośrednio do interesu prawnego skarżącego, gdyż jego nieruchomość bezpośrednio przylega do wyznaczonego w planie terenu 1MU1 i z tego względu jest narażona na negatywne oddziaływania związane z dopuszczoną na tym terenie zabudową. W odniesieniu natomiast do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 114 u.p.o.ś., poprzez brak określenia dla terenu oznaczonego symbolem 1MU1 wymogów w zakresie ochrony przed hałasem wskazano, że w przedmiotowej sprawie teren oznaczony symbolem 1MU1 nie został przyporządkowany do żadnej z kategorii terenów, dla których określa się normy w zakresie ochrony przed hałasem. Podniesiono bowiem, że w planie ustalono normy ochrony przed hałasem wyłącznie dla terenów oznaczonych symbolami MN, MNR, MN1, MN2, MN4, MN5 (jak dla terenów pod zabudowę mieszkaniową) oraz dla terenu UO (jak dla terenów zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży). Z kolei w § 4 ust. 11 pkt 3 planu stwierdzono natomiast, że dla pozostałych terenów wyznaczonych w planie nie wskazuje się w rozumieniu przepisów o ochronie przed hałasem kategorii w tym zakresie. Stąd też w ocenie skarżącego, jest to rozwiązanie absolutnie wadliwe, w szczególności biorąc pod uwagę, że na terenie oznaczonym symbolem 1MU1 może być lokalizowana zabudowa kwalifikująca się właściwie do wszystkich kategorii wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 u.p.o.ś. Wobec powyższego, zdaniem skarżącego, okoliczność ta wskazuje na konieczność stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały, co najmniej w zakresie terenu oznaczonego symbolem 1MU1. Ponadto odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 96 ust. 1 u.p.o.ś., poprzez wprowadzenie na terenie objętym planem zakazu wykonywania instalacji na paliwa stałe, podniesiono, że w § 8 ust. 5 pkt 2 ustaleń planu stwierdzono, iż do ogrzewania obiektów mogą być stosowane wyłącznie paliwa i media niepowodujące przekraczania obowiązujących norm zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego. Tym samym zaznaczono, że w praktyce oznacza to wyłączenie możliwości stosowania do ogrzewania paliw stałych, takich jak węgiel czy drewno, gdyż z definicji ich stosowanie prowadzi do przekroczenia obowiązujących norm zanieczyszczenia powietrza. Dlatego też w ocenie skarżącego, takie rozwiązanie jest niedopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów prawa, gdyż zgodnie z u.p.o.ś., takie ograniczenia może wprowadzać sejmik województwa, a nie Rada Gminy przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Biorąc zatem pod uwagę wskazane powyżej zarzuty i ich uzasadnienie, zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, jak również istotnego naruszenia trybu sporządzania przedmiotowego planu, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności kwestionowanej uchwały w całości lub co najmniej w części odnoszącej się do nieruchomości wskazanych na wstępie skargi. W odpowiedzi na skargę Gmina Korzenna, reprezentowana przez Wójta Gminy Korzenna, ustosunkowując się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności wskazała, że zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna Plan nr 6 – Łęka/Koniuszowa, opracowana została w zakresie określonym w uchwale Rady Gminy Korzenna Nr XXXVIII/259/2009 z dnia 30 października 2009 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia ww. zmiany. Wyjaśniono przy tym, że Wójt Gminy jako organ sporządzający projekt zmiany planu miejscowego rozpatrzył wnioski, które wpłynęły do ww. projektu po ukazaniu się ogłoszenia o przystąpieniu do jego opracowania, uzyskał wszystkie przewidziane przepisami prawa opinie i uzgodnienia, a następnie wyłożył projekt zmiany planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do wglądu publicznego. Zaznaczono także, że w trakcie procedury planistycznej skarżący nie złożył żadnego wniosku na etapie zawiadomienia o przystąpieniu do sporządzenia zmiany planu, nie złożył żadnej uwagi do wyłożonego do wglądu publicznego projektu zmiany planu, a nadto nie złożył żadnej uwagi do wyłożonej do wglądu publicznego prognozy oddziałania na środowisko sporządzonej dla ww. zmiany planu w ramach postępowania w sprawie strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. Nadmieniono również, że ponieważ od chwili uchwalenia zmiany planu upłynęło 5 lat, w omawianym przypadku nie ma zastosowania art. 36 u.p.z.p. dotyczący roszczeń odszkodowawczych. Jednocześnie zdaniem organu, wątpliwe jest (nawet gdyby roszczenia były wnoszone w ustawowym terminie 5 lat), aby skarżący był w stanie udowodnić, że na skutek zmiany planu został naruszony jego interes prawny. W dalszej kolejności organ wskazał, że działka będąca własnością skarżącego zlokalizowana jest w terenie oznaczonym symbolem 21MN, w którym obowiązują ustalenia Planu Nr 6 – Łęka/Koniuszowa z 2005 r. oraz ustalenia zmiany ww. planu z 2012 r. w zakresie ustaleń ogólnych. Dodano przy tym, że zmiana ustaleń ogólnych, wynikająca przede wszystkim ze zmiany przepisów odrębnych, nie wpływa na ocenę czy naruszony został interes prawny skarżącego. Podkreślono natomiast, że kontrowersyjny teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej oznaczony symbolem 1MU1, wyznaczony został ww. zmianą planu z 2012 r. i zlokalizowany jest w bezpośrednim sąsiedztwie terenu 21MN. Wyjaśniono zarazem, że został on wyznaczony na terenach oznaczonych w planie z 2005 r. symbolami: 2UCP, 11MNR, 1R, 2R i ZL. Tym samym zdaniem organu, żądanie przeznaczenia przedmiotowego terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną jest bezprzedmiotowe, gdyż może naruszać interes prawny części właścicieli ww. terenów, którzy zaakceptowali sposób ich przeznaczenia w zmianie planu z 2012 r. Ponadto organ porównując ustalenia planu z 2012 r. dla terenów 1MU1 i 21MN wskazał, że w zakresie przeznaczenia, w obu terenach dopuszczona jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna jako przeznaczenie podstawowe, a także, że w obu terenach możliwa jest również lokalizacja usług publicznych, usług podstawowych, usług komercyjnych, przy czym ww. usługi w terenie 21MN stanowią przeznaczenie dopuszczalne, a w terenie 1MU1 przeznaczenie podstawowe. Dodano również, że pozostałe ustalenia w zakresie funkcji dopuszczalnych w terenie 1MU1 są takie jak w terenach 21MN. W dalszej kolejności podano, że w terenie 1MU1 wprowadzono ograniczenie w powierzchni zabudowy ustalając ją na maksimum 40% powierzchni terenu inwestycji, zaś w terenach 21MN ustalono jedynie minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, który wynosi 30% i jest taki sam jak w kwestionowanym terenie 1MU1. Tym samym podniesiono, że w terenie 21MN maksymalna powierzchni zabudowy może stanowić 70% terenu inwestycji. Organ podkreślił także, że w definicji przeznaczenia dopuszczalnego nie ma zapisu, który ustalałby proporcję pomiędzy powierzchniami przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego, a jedynie ustalono, iż ww. przeznaczenie dopuszczalne uzupełnia przeznaczenie podstawowe i z nim nie koliduje. W związku z powyższym, zdaniem organu, należy domniemywać, iż w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 21MN, przeznaczenie dopuszczalne nie powinno stanowić więcej niż 50% maksymalnej powierzchni zabudowy. Tym samym podano, że zakładając, iż w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej powierzchnia zabudowy może stanowić 70% powierzchni terenu inwestycji, a przeznaczenie dopuszczalne nie powinno stanowić więcej niż 50%, różnica pomiędzy powierzchnią zajętą przez funkcje inne niż zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w terenach 21MN w stosunku do terenu 1MU1 wynosi zaledwie 5% na korzyść terenu 1MU1. Odnosząc się natomiast do wysokości budynków z zakresu przeznaczenia podstawowego wskazano, że w terenie 1MU1 wynosi ona max. 11 m, natomiast w terenie 21MN dla budynków usługowych wysokość jest większa i wynosi 12 m. Powyższe zdaniem organu uwidacznia, że wysokość budynków w kwestionowanym terenie 1MU1 jest ograniczona w stosunku do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zlokalizowanej w terenie 21MN. Dodatkowo podano, że w obu terenach 21MN oraz 1MU1 minimalne wielkości powierzchni działek wynoszą odpowiednio: w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami realizowanymi jako wbudowane – 1000 m2, w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami komercyjnymi realizowanymi jako wolnostojące lub dobudowane do budynku mieszkalnego – 1000 m2, w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej z drobną wytwórczością – 2000 m2. Ponadto podkreślono, że w obu terenach 21MN oraz 1MU1 obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych, za wyjątkiem realizacji inwestycji celu publicznego oraz zakaz realizacji inwestycji, których uciążliwość wykracza poza granice terenu inwestycji. Tym samym w ocenie organu, ewentualne oddziaływania inwestycji, które mogą powstać, zarówno w terenie 21MN, jak i w terenie 1MU1 w sąsiedztwie terenów zainwestowanych zabudową mieszkaniową, jest ograniczone, a właściciel działki, będzie stroną w postępowaniu w przypadku realizacji w jego sąsiedztwie inwestycji wymagającej przeprowadzenia postępowania w sprawie strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. Na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty i wnioski skargi, jednocześnie podkreślając, że zaskarżony plan nie realizuje zasady zrównoważonego rozwoju, a także brak jest ustaleń co do norm ochrony przed hałasem w terenie oznaczanym MU. Ponadto podniesiono, że w chwili obecnej na dz. nr [...] Gmina przewiduje lokalizację punktu selektywnej zbiórki odpadów i w tym względzie są już prowadzone działania związane z finansowaniem tego projektu. Pełnomocnik skarżącego wskazał również, że dz. nr [...] jest niezabudowana, natomiast druga działka, będąca we współwłasności jest działką dojazdową, przedkładając przy tym jako załącznik do protokołu kopię z mapy obejmującą przedmiotową działkę. Pismem z dnia 26 czerwca 2019 r. (data prezentaty na dokumencie), pełnomocnik skarżącego przedłożył do akt sprawy dokumenty potwierdzające, że na terenie dz. nr [...] i [...] w miejscowości Łęka, objętych ustaleniami zaskarżonego planu miejscowego (teren 1MU1), Gmina Korzenna przewiduje realizację Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych, przeznaczonego do zbiórki i czasowego gromadzenia, m.in. odpadów takich jak: tekstylia, opony, zużyte baterie i akumulatory, przeterminowane leki, odpady budowlane, opakowania po farbach i lakierach i chemii gospodarstwa domowego. Wobec powyższego zawnioskowano o dopuszczenie dowodu z przedłożonych dokumentów na okoliczność ustalenia docelowego sposobu zagospodarowania terenu, którego dotyczy skarga i jego oddziaływania na tereny sąsiednie, w tym nieruchomości należące do skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2017, poz. 2188 t.j.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 t.j. - dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie natomiast do treści art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Skarga jest zasadna w zakresie wskazanym poniżej, co wywołało skutek prawny jak w sentencji wyroku. Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wyróżnia dwie kategorie wad uchwał organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. W art. 91 ust. 4 wskazana ustawa stanowi, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Nie wylicza rodzaju wad uchwał, które należą do istotnego naruszenia prawa. W art. 91 ust. 5 wskazuje jednak, że należy odpowiednio stosować przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym już w tym względzie orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że "istotne naruszenie prawa", powodujące nieważność uchwały organu gminy, czy też rozstrzygnięcia nadzorczego nie pokrywa się z przesłankami nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 k.p.a. /por. wyrok NSA z dnia 18.09.1990 r., sygn. SA/Wr 849/90, OSNA 1990 r. Nr 4, poz. 2 wyrok NSA z dnia 26.03.1991 r., sygn. SA/Wr 81/91, Wspólnota 1991/26/14, wyrok NSA z dnia 16.11.2000 r. sygn. II SA/Wr 157/99, nie publ.). Pogląd ten Sąd w obecnym składzie podziela, uwzględniając jednak, że w oparciu o konstrukcję wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych można wskazać rodzaje naruszeń przepisów prawa, które trzeba zaliczyć do istotnych naruszeń prawa skutkujących nieważność uchwały organu gminy, czy rozstrzygnięcia nadzorczego. Do nich należy zaliczyć: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania tych aktów, podstawy prawnej ich podejmowania, przepisów prawa ustrojowego oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania tych aktów. Odwołać się tu należy do stanowiska prezentowanego przez Barbarę Adamiak w artykule "Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach z zakresu samorządu terytorialnego" (publ. w Samorządzie Terytorialnym 1997/4/23). Podobne stanowisko zajmuje Z. Kmieciak w publikacji "Ustawowe założenia systemu nadzoru nad działalnością komunalną", zamieszczonej w Samorządzie Terytorialnym 1994/6/13, wyrażając pogląd, że "orzeczenie o nieważności uchwały /organu gminy/ zapada w razie ustalenia, że jest ona dotknięta wadą kwalifikowaną, polegającą na tego rodzaju sprzeczności uchwały z prawem, która jest "czymś więcej" niż tylko nieistotnym naruszeniem prawa. Jednocześnie trzeba zauważyć, że w dniu wydania kontrolowanej uchwały znajdował się w obrocie prawnym art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U.2003.80.717, zgodnie z którym: "1. Naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części". Zgodnie z obecnie obowiązującym brzmieniem art. 28 u.p.z.p. "1. Istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części". Trzeba w tym miejscu zauważyć, że Sąd dokonuje kontroli szeroko rozumianych aktów organów administracyjnych według prawa obowiązującego na dzień ich wydania. W przypadku kiedy potencjalnym skutkiem prawnym wyroku sądu jest stwierdzanie nieważności z mocą prawną ex tunc teza ta znajduje dodatkowe uzasadnienie. Jak to zostanie poniżej wykazane kontrolowana uchwała w zakresie poddanym kontroli, a więc odnośnie postanowień części tekstowej i rysunku planu dot. obszaru oznaczonego symbolem 1MU1 nie tylko naruszyła a wręcz rażąco naruszyła zasadę uchwalania planu/m.p.z.p. zawartą w art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. (zob. odpowiednio wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1539/16), a także konstytucyjną zasadę bezpieczeństwa i pewności obrotu prawnego demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) gwarantowaną m.in. jasnością, klarownością tworzonego prawa. Ta zasada w połączeniu z treścią art. 15 ust. 2 pkt 1u.p.z.p. , czyli na bazie tego przepisu materialnego, także stanowi w konsekwencji odpowiednio zasadę materialną u.p.z.p. Sąd stwierdza w tym miejscu, że nie dostrzegł istotnego naruszenia trybu sporządzenia kontrolowanego aktu prawa miejscowego Trzeba zacząć od tego, że mając na uwadze treść art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Sąd stwierdza, że interes prawny wnoszącego skargę, pomimo tego, że jego działki objęte w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 21MN graniczą jedynie z terenem objętym postanowieniami kwestionowanego planu miejscowego, został naruszony w związku z czym skarga podległa merytorycznemu rozpoznaniu w granicach wynikających z faktu naruszenia tego interesu prawnego skarżącego. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że redakcja/treść § 25e. uchwały Rady Gminy Korzenna z dnia 28 lutego 2012 r. Nr XV/142/2012 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna Plan nr 6 – Łęka/Koniuszowa ustalająca przeznaczenie terenu 1 MU1 stwarza przez swoją treść naruszającą w sposób rażący art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym na dzień jej uchwalenia, Dz.U.2003.80.717, dodatkowo swoisty stan niepewności prawnej niedopuszczalny w demokratycznym państwie prawa (art. 2 Konstytucji RP) polegający na tym, że skarżący na dzień obowiązywania planu nie ma możliwości prawnej jednoznacznie zdefiniować/przewidzieć sposobu przeznaczenia w planie terenu sąsiadującego z jego działkami a potencjalnie możliwe jako równouprawnione podstawowe przeznaczenia terenu objętego symbolem 1MU1 mogą posiadać realny wpływ na ograniczenie zabudową jednorodzinną działki nr [...], do której skarżący posiada tytuł prawny i objętej symbolem 21 MN. Prawne znaczenie w tym przypadku może mieć np. kolejność zagospodarowania w czasie terenu objętego symbolem 1MU1 graniczącego z działkami skarżącego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zdaniem Sądu ma wprowadzać określony zakres i poziom bezpieczeństwa prawnego, w tym obrotu prawnego, który wynika stąd, że zgodnie z treścią art. 15. ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. " 2. W planie miejscowym określa się obowiązkowo: 1) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania;". W ocenie Sądu, co zostanie rozwinięte odpowiednio poniżej, sposób przeznaczenia terenu zakreślony/uregulowany w treści § 25e. uchwały Rady Gminy Korzenna z dnia 28 lutego 2012 r. Nr XV/142/2012 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna Plan nr 6 prowadzi do nieuprawnionej treścią art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i rażąco naruszającej prawo legitymizacji opartej na równouprawnieniu prawem miejscowym zróżnicowanych funkcji, którym nadano status "podstawowych", co do których odnoszą się zróżnicowane zasady zagospodarowania stojące ze sobą nie tylko w kolizji ale wręcz, co szczególnie istotne, w konflikcie wobec wartości, które do tych funkcji formułują ustawy z zakresu prawa administracyjnego. Innymi słowy funkcje te wyraźnie określone jako podstawowe, czyli wzajemnie równorzędne: budynki mieszkalne jednorodzinne, usługi publiczne, usługi komercyjne; wzajemnie się wykluczają przez zakresy wartości prawem chronione z nimi w ustawach połączone; przy jednoczesnym utrzymaniu istniejącej zabudowy zagrodowej (§ 25e ust. 3). O ile bowiem w realiach postanowień kontrolowanego planu budynki mieszkalne jednorodzinne mogą funkcjonować równolegle z funkcją /przeznaczeniem podstawowym na usługi podstawowe, o których jest wyraźnie powiedziane w treści kontrolowanej uchwały, że mają być nieuciążliwe dla ludności( § 3 ust.1 pkt 7 in fine kontrolowanej uchwały), tak usługi publiczne i komercyjne, co do których nie ma takiego kwantyfikatora w kontrolowanej uchwale, nie pozostają zawsze obiektywnie i prawne w spójnych relacjach z budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi i utrzymaną istniejąca zabudową zagrodową (§ 25e ust. 3). Nabywca nieruchomości oznaczonej w kontrolowanej uchwale, tak jak symbolem 1 MU1, może niezasadnie przypuszczać, że posiada publiczne prawo podmiotowe do realizacji na nabytym terenie usług publicznych, czy też komercyjnych a tymczasem ten zamiar z uwagi na wartości wiązane z budownictwem jednorodzinnym (stanowiącym w m.p.z.p. także przeznaczenie podstawowe) w prawie powszechnie obowiązującym może się mieścić w zbiorze pustym nie do realizacji w świetle prawa, z uwagi na powinność przestrzegania przez organy administracji publicznej norm prawnych powszechnie obowiązujących całego porządku prawnego. W ocenie Sądu stanowienie norm prawa miejscowego tworzących podczas ich stosowania wielorakie konflikty prawne, w wyniku których potencjalnie może być wyeliminowana przez organ możliwość wykorzystania przez właściciela jednej z funkcji oznaczonych jako podstawowa - rażąco narusza prawo a to przez uchwalanie przepisów planistycznych wprowadzających wbrew ich istocie w błąd adresatów norm miejscowego planu i tworzących niedopuszczalny w demokratycznym państwie prawnym brak pewności prawnej. Jak się podnosi w doktrynie "Konflikt czy też raczej – jak wspomniano – konkurencyjność norm nadrzędnych w konkretnej sytuacji powoduje, że mamy do czynienia z tzw. trudnym przypadkiem (hardcase), czyli sytuacją, w której nie ma jednego poprawnego rozwiązania, a już z pewnością nie dochodzi się do niego przez stosowanie sylogizmów prawniczych. Akceptuje się zatem w tym wypadku nie tylko możliwość, ale wręcz konieczność odejścia od pewnego utartego w praktyce porządku prowadzenia legal reasoning i dokonywania analizy przypadku z użyciem wszelkich możliwych argumentacji interpretacyjnych" tak: (Anna Kalisz, Rozwiązywanie kolizji norm i zasad w kontekście praw człowieka. Uwagi teoretycznoprawne, s. 8.). W związku z tym kontrolując zgodność z prawem aktów prawa miejscowego, kontroli Sądu podlega także zakres dopuszczalnej konstytucyjnie niepewności prawnej wynikający z danego przepisu prawodawcy lokalnego na tle zasady bezpieczeństwa prawnego powiązanej z treścią art. 15 ust. 2 pkt u.p.z.p. . W tym wypadku nie chodzi o zwykłą kolizję norm, gdyż ta jest niejako wpisana w system prawa i nauka prawa ma opracowane instrumenty wykładni na wypadek kolizji norm. Ustawienie w jednym szeregu w układzie tożsamego równouprawnienia zróżnicowanych w swej istocie ww. funkcji podstawowych/równouprawnionych dodatkowo kwantyfikowanych utrzymaniem istniejącej zabudowy zagrodowej prowadzi do sytuacji, w której przykładowo właściciel domu jednorodzinnego nie ma pewności prawnej co do tego, czy wartości powiązane z budownictwem jednorodzinnym nie zostaną wyeliminowane przez wartości jakie ustawa wiąże z pozostałym także podstawowym przeznaczeniem terenu 1MU 1 a także dopuszczoną istniejącą zabudową zagrodową (§ 25e ust. 3). Ta sytuacja prawna dotyczy także skarżącego, gdyż działki do których posiada tytuł prawny graniczą z terenem oznaczonym symbolem 1MU1, a wartości/standardy prawne, które prawodawca powiązał w planie z przeznaczeniem obszaru 21 MN, na którym znajdują się działki skarżącego mogą być w sprzeczności, wręcz konflikcie z wartościami terenu 1MU1, graniczącego z działkami skarżącego, w tym w szczególności z jego działki niezabudowanej, co w świetle prawa może realnie ograniczyć sposób jej zagospodarowania. Co więcej w taki sposób prawnie zakreślone przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem 1 MU1 nie jest generowane, wymuszane przez normy, kierunki Studium obowiązującego w czasie uchwalania kontrolowanej uchwały a nadto przez zmianą miejscowego planu teren objęty obecnie symbolem 1MU1 - został wyznaczony na terenach oznaczonych w planie z 2005 r. symbolami: 2UCP, 11MNR, 1R, 2R i ZL. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że wprowadzona zmiana powodująca znaczne rozszerzenie zakresu inwestycji możliwych do realizacji na wyznaczonym w planie terenie 1MU1 niewątpliwie pogorszyła sytuację prawną właścicieli nieruchomości sąsiednich, które zostały narażone na ryzyko wystąpienia znacznie większych niż dotychczas oddziaływań ze strony inwestycji możliwych do realizacji na objętym zmianą planu terenie. W tej sytuacji treść § 3 pkt 3) kontrolowanej uchwały , zgodnie z którą 1. Ustala się zmianę części tekstowej Uchwały Nr XXIX/178/2005 Rady Gminy Korzenna z dnia 5 grudnia 2005 r., polegającą na: 3) w § 2 tekst ust. 7 otrzymuje brzmienie: "7. przeznaczeniu podstawowym - należy przez to rozumieć takie przeznaczenie, które powinno przeważać w obrębie terenu lub terenu inwestycji na rzecz którego należy rozstrzygać ewentualne konflikty przestrzenne, przy zachowaniu zgodności z obowiązującymi przepisami;" – jest pozbawione znaczenia prawnego, o czym będzie mowa także odpowiednio poniżej, gdyż w przypadku trzech równoprawnych przeznaczeń podstawowych może dojść do sytuacji, kiedy jedno z nich faktycznie przez prawo miejscowe wyodrębnione i zagwarantowane podczas wykładni planu na tle konkretnego przypadku zostanie wyeliminowane. Niweczy to pewność obrotu prawnego związaną z celem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z §3. kontrolowanej uchwały: "1. Ustala się zmianę części tekstowej Uchwały Nr XXIX/178/2005 Rady Gminy Korzenna z dnia 5 grudnia 2005 r., polegającą na: 1) w § 1 wprowadza się następny ustęp w brzmieniu: "5. Stosuje się następujące symbole identyfikacyjne terenów wyznaczonych liniami rozgraniczającymi: 1) tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolach - MN1, MN2, MN4, MN5 (§25a-25d), 2) tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej o symbolu - MU1 (§25e), 3) tereny rolnicze o symbolach - R3, R4 (§25f-25g), 4) tereny zieleni o funkcjach ekologicznych o symbolu - ZE1 (§25h), 5) tereny lasów o symbolu - ZL1 (§25i), 6) tereny dróg wewnętrznych o symbolu o symbolu - KDW (§25j)." A zatem przytoczony przepis części tekstowej wprowadza symbol identyfikacyjny dla terenu wyznaczonych liniami rozgraniczającymi w postaci : MU1 (§25e) jako odnoszący się do terenu zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Symbol ten prawodawca powiązał jedynie z treścią (§25e) części tekstowej kontrolowanej uchwały. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że jest mu z urzędu znana treść miejscowych planów posługująca się przeznaczeniem "terenu zabudowy mieszkaniowo-usługowej" jednakże w przypadku kontrolowanego planu zakres usług wskazanych jako równorzędnie podstawowe z funkcją mieszkaniową jednorodzinną przy utrzymaniu istniejącej zabudowy zagrodowej jest materialnie za szeroki. To rozstrzygnięcie prawodawcy lokalnego stanowi wyraz działania sprzecznego z wartościami jakie ustawodawca przypisuje usługom niekompatybilnym z funkcją mieszkaniową - właśnie w zestawieniu z funkcją budownictwa jednorodzinnego. Jak jest podnoszone w komentarzach "Istotny problem związany z określeniem przeznaczenia terenu dotyczy dopuszczalności ustalenia dla danego terenu więcej niż jednej funkcji. W planach często określa się funkcję danego terenu jako mieszaną (np. mieszkaniowo – usługową), albo określa się w planie daną funkcję jako podstawową (wiodącą) i oprócz niej wskazuje się funkcje uzupełniające. Przepisy prawa nie dają podstaw do uznania, że dopuszczenie przez plan miejscowy różnego sposobu zagospodarowania w ramach jednego obszaru stanowi naruszenie zasad sporządzania planu. Takie rozwiązanie jest zatem dopuszczalne, ale pod warunkiem, że różne przeznaczenia określone dla danego terenu nie wykluczają się wzajemnie, ale są ze sobą powiązane, dopełniają się. Nie można, przykładowo, objąć liniami rozgraniczającymi jednego terenu, przeznaczając go zarówno na cele leśne, jak i nieleśne". Tak: Ostrowska Anna, Elementy treści uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – art. 15 ust. 2 pkt 1-4 u.p.z.p. Opublikowano: LEX/el. 2013 Status: aktualny. W ocenie Sądu, w przypadku kontrolowanej uchwały prawodawca lokalny jako podstawowy wobec także podstawowej funkcji budownictwa jednorodzonego – przyjął, wbrew treści zasady wyrażonej w art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. za szeroki wachlarz usług, gdyż także: publicznych i komercyjnych, które się wzajemnie wykluczają, o czym będzie mowa poniżej, z budownictwem jednorodzinnym. Zgodnie z treścią § 25e. kontrolowanej uchwały "1. Wyznacza się Tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej oznaczone na rysunku planu symbolem 1MU1. 2. Ustala się przeznaczenie terenów 1MU1 : 1) przeznaczenie podstawowe: a) budynki mieszkalne jednorodzinne, b) usługi publiczne, c) usługi podstawowe, d) usługi komercyjne, 2) przeznaczenie dopuszczalne: a) drobna wytwórczość i rzemiosło nieuciążliwe, b) budynki gospodarcze garaże, c) drogi dojazdowe i wewnętrzne, ciągi piesze, d) sieci i urządzenia infrastruktury technicznej i komunalnej, e) parkingi, miejsca postojowe, f) zieleń urządzona i nieurządzona, g) cieki, urządzenia melioracyjne i przeciwpowodziowe, h) zieleń urządzona i nieurządzona. 3. Utrzymuje się istniejącą zabudowę zagrodową dopuszczając jej przebudowę, rozbudowę i budowę nowych obiektów budowlanych niezbędnych dla funkcjonowania istniejącej zagrody, o ile zachowane zostaną przepisy odrębne dotyczące budowli rolniczych i ich usytuowania oraz ustalenia ust. 4. 4. Ustala się następujące zasady zabudowy i zagospodarowania: 1) zakaz lokalizacji zabudowy mieszkaniowej szeregowej, 2) przy budowie nowych oraz przy modernizacji, przebudowie i rozbudowie istniejących obiektów budowlanych należy zachować warunki określone w §4, 3) obiekty z funkcją przeznaczenia dopuszczalnego wymienione w ust. 2 pkt 2 lit a)-b), mogą być przybudowane lub wbudowane w budynki mieszkalne, 4) obowiązuje zakaz przeznaczania budynków gospodarczych na cele hodowlane, 5) wielkość powierzchni nowo wydzielanych działek nie może być mniejsza niż 800 m2, 6) szerokość frontu nowo wydzielanej działki budowlanej powinna wynosić dla zabudowy mieszkaniowej wolnostojącej co najmniej 18 m, a dla zabudowy mieszkaniowej bliźniaczej co najmniej 14 m, 7) maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy nie może przekroczyć 40% powierzchni terenu inwestycji, 8) minimalna powierzchnia, która należy urządzić jako teren biologicznie czynny wynosi 30% powierzchni terenu inwestycji, 9) forma architektoniczna obiektów budowlanych musi spełniać następujące warunki, z zastrzeżeniem pkt 11: a) rzut (obrys) kondygnacji parteru powinien być prostokątny lub składać się z prostokątów; dopuszcza się stosowanie ryzalitów, wykuszy i ganków, b) maksymalna wysokość budynków do kalenicy z zakresu przeznaczenia podstawowego oraz obiektów wymienionych w ust. 2, pkt 2a-2b nie może być większa niż 11 m, c) w dachu może mieścić się tylko jedna kondygnacja użytkowa, d) dachy symetryczne dwu- lub wielospadowe, o kącie nachylenia głównych połaci 30-45°, dla obiektów szkół dopuszcza się kąt nachylenia głównych połaci dachu 15-45°, e) dopuszcza się dla pozostałej zabudowy usługowej stosowanie dachów płaskich i jednospadowych o nachyleniu 2°-12°, f) dopuszcza się doświetlenie dachów nowych budynków z zastosowaniem okien połaciowych oraz lukarn, przy czym obowiązuje rozmieszczenie lukarn w nawiązaniu do układu otworów okiennych i drzwiowych, g) obowiązuje stosowanie miejscowych materiałów elewacyjnych i detalu charakterystycznego dla regionu, tradycyjnej kamieniarki oraz wyrobów kowalskich, h) obowiązuje kolorystyka: dachy - kolory ciemne, ściany - kolory jasne, 10) ustalenia dotyczące formy architektonicznej obiektów, w tym ograniczenia wysokości zabudowy nie dotyczą obiektów i urządzeń inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej i infrastruktury telekomunikacyjnej. Z analizy wskazanego przepisu bezsprzecznie wynika, że walor przeznaczenia podstawowego, a zatem równorzędnego na terenie 1MU1 posiadają : a)budynki mieszkalne jednorodzinne, b) usługi publiczne, c) usługi podstawowe, d)usługi komercyjne. Zgodnie z definicjami zawartymi w kontrolowanej uchwale w § 3 kontrolowanej uchwały, zgodnie z którą 1. Ustala się zmianę części tekstowej Uchwały Nr XXIX/178/2005 Rady Gminy Korzenna z dnia 5 grudnia 2005 r., polegającą na: 5) w § 2 tekst ust. 10. otrzymuje brzmienie: "10. usługach publicznych - należy przez to rozumieć usługi o charakterze użyteczności publicznej a w szczególności z zakresu administracji publicznej, szkolnictwa i oświaty w tym przedszkoli, ochrony zdrowia, kultury, opieki społecznej i socjalnej, obsługi pocztowej, łączności, bezpieczeństwa publicznego, ochrony pożarowej, sportu;" 6) w § 2 tekst ust. 11 otrzymuje brzmienie: "11. usługach komercyjnych - należy przez to rozumieć obiekty użyteczności publicznej służące obsłudze ludności a w szczególności z zakresu handlu, gastronomii, rzemiosła, administracji niepublicznej, turystyki, obsługi bankowej i usług finansowych, doradztwa, usług prawnych, usług projektowych, oraz prywatnych gabinetów i przychodni lekarskich;" 7) w § 2 tekst ust. 12 otrzymuje brzmienie: "12, usługach podstawowych - należy przez to rozumieć usługi komercyjne związane z zabezpieczeniem codziennych potrzeb mieszkańców, a w szczególności z zakresu handlu detalicznego, gastronomii, nieuciążliwe usługi dla ludności;". Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu uwzględniając szeroki zakres możliwego zagospodarowania terenu 1MU1, na tym terenie może powstać zarówno budynek mieszkalny jednorodzinny, jak i szkoła podstawowa, przychodnia, budynek straży pożarnej, sklep detaliczny, hurtownia, zajezdnia autobusów, myjnia samochodów osobowych i ciężarowych, warsztat samochodowy, lakiernia, oczyszczalnia ścieków, czy też punkt selektywnej zbiórki odpadów komunalnych (tzw. PSZOK), a to wszystko przy utrzymaniu istniejącej zabudowy zagrodowej. Tak szerokie przeznaczenie terenu w zakresie funkcji podstawowych niweczy na tle brzmienia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w ocenie Sądu wartości, którym służy uchwalanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a niewątpliwie m.in. powiązane w demokratycznym państwie prawa z bezpieczeństwem prawnym obrotu prawnego i jasnością prawa (art. 2 Konstytucji RP), a także treścią art. 1 i art. 2 pkt 1 u.p.z.p. Ma przy tym rację skarżący, iż trudno natomiast przyjąć, że umożliwienie z prawnego punktu widzenia tak jak w przypadku symbolu 1MU1 tak szerokiego materialnie, prawie "dowolnego" zagospodarowana terenu 1MU1 pozwoli na osiągnięcie takich celów planistycznych, skoro w bezpośrednim otoczeniu tego terenu dominują tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zagrodowej, z którymi dopuszczona na terenie 1MU1 zabudowa może realnie w znacznym stopniu kolidować, powodując istotne negatywne oddziaływania i prawne ograniczenia na nieruchomości sąsiednie. Przeznaczenie terenu nie może mieć charakteru zbyt szerokiego i tworzącego prawne konflikty już z samego faktu redakcji/budowy danej normy prawnej; nie powinno także nasuwać zbyt daleko idących wątpliwości co do funkcji danego terenu; a nadto zadaniem miejscowego planu jest ustalenie przeznaczenia terenów w ich kompleksowym powiązaniu, tzn. w taki sposób, ażeby wpływ przeznaczenia terenów na przeznaczenie i użytkowanie innych terenów był znany i przewidywalny. Powstaje uzasadnione pytanie, czy z budownictwem jednorodzinnym np. kompatybilne są komercyjne obiekty obrotu hurtowego, czy też punkty selektywnej zbiórki odpadów komunalnych. Tym samym w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż ustalenia kwestionowanego planu co do zasad zagospodarowania terenu 1MU1 nie spełniają wskazanych powyżej wymogów, zaś wskazywana wadliwość odnosi się także bezpośrednio do interesu prawnego skarżącego, gdyż jego nieruchomość bezpośrednio przylega do wyznaczonego w planie terenu 1MU1 i z tego względu jest narażona na negatywne oddziaływania związane z dopuszczoną na tym terenie zabudową. Dodatkowo do powyższych uwag Sąd w tym miejscu sygnalizuje, że zbyt szerokie rodzajowo materialnie przeznaczenie podstawowe generuje tym samym "zasadność" na etapie stosowania prawa uzasadnionego kontrowersyjnym przepisem wywodzenia równie zróżnicowanego przeznaczenia dopuszczalnego. Trzeba bowiem ponownie zwrócić uwagę, że przeznaczenie terenu 1 MU1 obejmuje, poza funkcją mieszkaniową jednorodzinną, również wszelkie funkcje usługowe (usługi publiczne, komercyjne nastawione zasadniczo na zysk, podstawowe), a także obiekty związane z drobną wytwórczością i rzemiosłem nieuciążliwym, jak również garaże, budynki gospodarcze, parkingi oraz urządzenia infrastruktury technicznej i komunalnej. W konsekwencji przez wprowadzenie tak zróżnicowanych funkcji w charakterze przeznaczenia podstawowego kontrolowana uchwała także rażąco narusza art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 114 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 799 z późn. zm. – dalej jako: u.p.o.ś.), poprzez brak określenia dla terenu oznaczonego symbolem 1MU1 wymogów w zakresie ochrony przed hałasem. Z treści wskazanego przepisu wyraźnie wynika bezwzględnie wiążący wymóg regulacji tych kwestii w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak to już było powyżej sygnalizowane wprowadzenie zróżnicowanych funkcji podstawowych doprowadziło do takiego konfliktu wartości, że prawodawca lokalny w sposób rażąco sprzeczny z prawem w wyniku tego odstąpił od uregulowania tej kwestii pomimo ciążącego na nim obowiązku ustawowego. Brak wskazanej regulacji stwarza niedopuszczalny prawem stan niepewności prawnej związany ze stosowaniem miejscowego planu w kontrolowanym zakresie. Jest to "rozwiązanie" zdaniem Sądu absolutnie wadliwe, w szczególności biorąc pod uwagę, że na terenie oznaczonym symbolem 1MU1 może być lokalizowana zabudowa kwalifikująca się właściwie do wszystkich kategorii wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 u.p.o.ś. Zgodnie z art. 15 u.p.z.p. ust. 2 pkt 3 : "w planie miejscowym określa się obowiązkowo 3) zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego;". Zgodnie z treści art. 114 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, Dz.U.2008.25.150 t.j., w brzmieniu obowiązującym na dzień uchwalenia kontrolowanej uchwały: "1. Przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, wskazuje się, które z nich należą do poszczególnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1. 2. Jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. 3. Jeżeli na terenach przeznaczonych do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania znajduje się zabudowa mieszkaniowa, szpitale, domy opieki społecznej lub budynki związane ze stałym albo czasowym pobytem dzieci i młodzieży, ochrona przed hałasem polega na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach". Zgodnie z treścią art. 113 ww. 1. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. 2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone: 1) zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu LDWN, LN, LAeq D i LAeq N dla następujących rodzajów terenów przeznaczonych: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy opieki społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, f) na cele mieszkaniowo-usługowe; 2) poziomy hałasu z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu; 3) (uchylony); 4) okresy, do których odnoszą się poziomy hałasu, jako czas odniesienia". Jak się bowiem trafnie podnosi, zdaniem składu orzekającego w orzecznictwie sądów administracyjnych: "Należy zauważyć, iż według art. 113 ust. 1 i ust. 2 u.o.ś. tylko określone tereny zostały objęte szczególną ochroną ustawodawcy i dla terenów tam wyszczególnionych dopuszczalne poziomy hałasu określają przepisy ww. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dopuszczalne wartości natężenia dźwięku uzależniono od sposobu zagospodarowania terenu. To, czy zmierzone wartości natężenia dźwięku można uznać za dopuszczalne lub przekroczone uzależnione jest od wartości dopuszczalnego poziomu hałasu. W przedmiotowej sprawie istotne znaczenie ma obszar, który należy uwzględnić ustalając faktyczne zagospodarowanie i wykorzystanie terenów sąsiednich o którym mowa w art. 115 u.o.ś. Zgodnie z art. 114 i 115 tej ustawy, sposób zagospodarowania terenu, a w ślad za tym dopuszczalne normy hałasu określa się w planach zagospodarowania przestrzennego. Tereny wyszczególnione w art. 113 ust. 2 pkt 1 posiadają różny dopuszczalny poziom hałasu dlatego też wymagane jest dokonanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozróżnienia terenów, aby móc je skutecznie chronić. Natomiast, gdy dla danego obszaru nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 właściwy organ dokonuje kwalifikacji tegoż terenu z uwzględnieniem faktycznego jego zagospodarowania i wykorzystywania oraz wykorzystania terenów sąsiednich. Nadto, jak stanowi art. 114 ust. 2 ustawy, jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone dla przeważającego rodzaju terenu. (Tak: - prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2018-05-11, sygn. akt II SA/Gl 293/18). Przywołany wyrok w uzasadnieniu odzwierciedla trafnie rangę i znaczenie m.p.z.p. w przedmiocie regulacji dopuszczalnego poziomu hałasu. Kontrolowana obecnie uchwała nie tworzy przesłanek pozwalających na stwierdzenie, która z funkcji/przeznaczeń podstawowych będzie miała znaczenie przeważające obszarowo, tworząc tym samym kolejny zakres niepewności prawnej dla adresatów planu i ew. opieranie sią na stanowisku/opinii organu planistycznego podczas ew. aktu stosowania prawa. W ocenie Sądu omawiane pominięcie prawotwórcze stanowi kolejne rażące naruszenie prawa, spełniające przesłanki art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie zasad materialnych, w tym uzasadniające także z przyczyn o których jest mowa powyżej stwierdzenie nieważności kontrolowanej uchwały jak w sentencji wyroku. Idąc dalej w uzasadnieniu, jako potencjalny i nieunikniony przykład konfliktu interesów prawnych generowanego przez § 25e kontrolowanej uchwały można wskazać treść art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie z którym "1. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. 2. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. 3. W przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 i 1566)". W przypadku, w którym przeznaczenie podstawowe terenu odznaczonego symbolem 1MU1 obejmuje budynki mieszkalne jednorodzinne, usługi publiczne, usługi podstawowe, usługi komercyjne - to wskazana powyżej treść § 25e kontrolowanej uchwały rażąco ignoruje w zasadzie treść art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i powoduje stan niepewności prawnej, którego nie powinny generować normy m.p.z.p. zgodnie z zasadą przyzwoitej legislacji. Sąd w tym miejscu zauważa, że istnieje orzecznictwo rozstrzygające te konflikty, ale to orzecznictwo kształtuje się w sprawach, w których chodzi o wykładnię planu. Z kolei kiedy sprawa dotyczy kontroli legalności prawa miejscowego, w ocenie Sądu normy prawa miejscowego generujące bezsprzecznie na tle wskazanego przepisu prawnego poważne konflikty prawne powinny być eliminowane z porządku prawnego. Niezależnie od powyższych uwag Sąd stwierdzą następnie, że w treści § 25e kontrolowanej uchwały znajduje się wewnętrzną sprzeczność materialnoprawna. W treści ust. 3 § 25e prawodawca lokalny stwierdzaj, że "Utrzymuje się istniejącą zabudowę zagrodową dopuszczając jej przebudowę, rozbudowę i budowę nowych obiektów budowlanych niezbędnych dla funkcjonowania istniejącej zagrody, o ile zachowane zostaną przepisy odrębne dotyczące budowli rolniczych i ich usytuowania oraz ustalenia ust. 4." Ta wypowiedź odnosi się do praw dobrze nabytych podmiotów posiadających tytuł prawny do zabudowy zagrodowej. W ocenie Sądu podstawowe funkcje określone dla terenu oznaczonego symbolem 1MU1 takie jak usługi publiczne i usługi komercyjne pozostają w pewnym zakresie semantycznym w sprzeczności z istniejącą dopuszczoną przez prawodawcę lokalnego zabudową zagrodową znajdująca się w przestrzenni prawnej praw dobre nabytych. W ocenie Sądu, mając na uwadze treść § 25 e ust.3 kontrolowanej uchwały brak jest podstawy prawnej do regulacji prawodawcy lokalnego zawartej w § 25e ust. 4 pkt 4 tej uchwały, w myśl której obowiązuje zakaz przeznaczania budynków gospodarczych na cele hodowlane. Treść ta wobec istniejących obiektów zabudowy zagrodowej posiada walor arbitralny i stanowi wyraz przekroczenia przez organ planistyczny władztwa planistycznego. Jednocześnie w tym miejscu Sąd podkreśla, że redakcja treści § 25e ust. 4 kontrolowanej uchwały niezwykle istotna dla całego rozwiązania normatywnego zawartego w tymże paragrafie narusza zasady prawidłowej legislacji, jasności i precyzji przepisów prawnych i wprowadza stan niepewności prawnej niedopuszczalny w demokratycznym państwie prawnym, a także treścią art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Wymaga podkreślenia, że to też stanowi odpowiednio przesłankę do stwierdzenia nieważności kontrolowanej uchwały w zakresie jak w sentencji. Treść ustępu 4 § 25e kontrolowanej uchwały ustala zasady zabudowy i zagospodarowania dla terenu 1MU1, przy czym w treści § 5e ust. 4 pkt 9 jest mowa o tym, że "forma architektoniczna obiektów budowalnych musi spełniać następujące warunki, z zastrzeżeniem pkt 11:". W tym miejscu Sąd podkreśla, że w ust. 4 § 25e kontrolowanej uchwały brak jest punktu 11, do którego odsyła treść § 25e ust. 4 pkt 9 kontrolowanej uchwały. Wskazane pominięcie prawotwórcze stanowi wyraz wprowadzania chaosu i braku pewności prawnej w kontrolowanym akcie prawa miejscowego sprzeczny z zasadami prawidłowej legislacji demokratycznego państwa prawnego, o którym jest mowa w art. 2 Konstytucji RP. Dodatkowa niespójność rozwiązań legislacyjnych przyjętych w kontrolowanym akcie prawotwórczym polega na tym, że w treści § 3 ust. 1 pkt 1 kontrolowanej uchwały prawodawca lokalny wprowadza symbol MU1 czyniąc wyraźne zawężające odesłanie co do jego zastosowania, do treści § 25e, przy czym w treści § 25e jest mowa tylko o symbolu 1MU1. Oceniając treść § 25e kontrolowanej uchwały Sąd stwierdza, że opisane powyżej rażące naruszenie prawa przez jego treść stanowi zarazem wyraz przekroczenia granic władztwa prawotwórczego czego wyrazem jest naruszenie art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 u.p.z.p. a wynikająca z treści § 25e kontrolowanej uchwały - idąca materialnie za daleko w świetle art. 15 ust. 2 pkt 1 przyjęta przez prawodawcę równorzędność funkcji podstawowych bez dostrzeżenia ich konfliktu materialnego w obrębie funkcji budynków mieszkalnych jednorodzinnych, usług publicznych, usług komercyjnych i przy jednoczesnym utrzymaniu istniejącej zabudowy zagrodowej - jest dodatkowo o tyle znamienna, że jak stwierdza skarżący działka nr [...] objęta symbolem 1MU1 w miejscowości Łęka stanowi własność Gminy, czemu Gmina na etapie postępowania sądowego przez sądem I instancji nie zaprzeczyła. Odpowiednio parafrazując, Gmina działając przez organ prawotwórczy jako "sędzia w swojej własnej sprawie" właśnie temu terenowi przypisała tak duży zakres przeznaczenia materialnego godzący tym samym w istotę treści art. 15 ust. 2 pkt 1. u.p.z.p. Oceny Sądu w przedmiocie rażącej sprzeczności z prawem treści § 25e, z powodów jak wyżej, nie zmienia w żaden sposób argumentacja organu prawotwórczego przestawiona w odpowiedzi na skargę. Jak wynika z tego co powyżej, to ww. przekroczenie władztwa planistycznego połączyło się po stronie Gminy dodatkowo z rażącym brakiem dochowania należytej staranności legislacyjnej, co skutkuje zarazem brakiem jasności, pewności rozwiązań prawnych przyjętych w treści § 25e o jakim jest mowa w kontrolowanej uchwale - rażąco sprzecznych z konstytucyjnymi i w konsekwencji ustawowymi wymogami pewności prawa. Zarazem Sąd zauważa, że wskazane powyżej wszystkie przypadki rażącego naruszenia prawa tym bardziej spełniają przesłankę art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia kontrolowanej uchwały, gdzie jest mowa tylko o naruszeniu zasad sporządzania planu. Z uwagi na to, że pismo z dnia 26 czerwca 2019 r. (data prezentaty na dokumencie), za którym pełnomocnik skarżącego przedłożył do akt sprawy dokumenty potwierdzające, że na terenie dz. nr [...] i [...] w miejscowości Łęka, objętych ustaleniami zaskarżonego planu miejscowego (teren 1MU1), Gmina Korzenna przewiduje realizację Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych, przeznaczonego do zbiórki i czasowego gromadzenia, m.in. odpadów takich jak: tekstylia, opony, zużyte baterie i akumulatory, przeterminowane leki, odpady budowlane, opakowania po farbach i lakierach i chemii gospodarstwa domowego zostało złożone po zamknięciu rozprawy - Sąd pominął w związku z tym samą treść tego pisma i załączników przy rozstrzygnięciu sprawy, a jego treść nie stała się też przesłanką do ponownego otworzenia rozprawy. Jak stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a. - Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest, zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). W tym miejscu Sąd jednak zaznacza, że obecny na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. pełnomocnik skarżącego podnosił, że "w chwili obecnej na działce [...] Gmina przewiduje lokalizacje punktu selektywnej zbiorki odpadów, w tym względzie są już prowadzone działania związane z finansowaniem tego projektu", w związku z czym tego typu przeznaczenie teoretyczne potencjalne terenu jako dopuszczone symbolem 1MU1 było przykładowo wskazywane przez Sąd jako niekompatybilne z budownictwem jednorodzinnym. Mając na uwadze powyższe ustalenia odnoszące się do treści § 25e kontrolowanej uchwały Sąd I Instancji działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził w pkt II sentencji wyroku nieważność postanowień kontrolowanej uchwały w zakresie jak w pkt II sentencji tj. w zakresie przepisów wprowadzających tenże przepis § 25e in extenso do zmienianego kontrolowaną uchwałą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie Sąd stwierdził nieważność w pkt III-VII sentencji wyroku wszystkich postanowień kontrolowanej uchwały w zakresie w jakim z uwagi na uzasadnioną prawem eliminację § 25e, zmieniana nią uchwała bez potrzeby - z uwagi na eliminacje § 25e - posługiwałaby się symbolem 1MU1czy też symbolem MU1. Względem symbolu MU 1 jest w treści § 3 ust. 1 pkt 1 kontrolowanej uchwały wyraźne odesłanie do § 25e kontrolowanej uchwały, który wprowadza symbol 1MU1, co tym samym przez to wyraźnie zawężające odesłanie swoiście utożsamia MU1 z 1MU1. Jest przy tym oczywiste, że wskazane powyżej wady rażącego naruszenia prawa przez treść § 25e powiązaną z symbolem 1MU1 kontrolowanej uchwały skutkują tym, że Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Jak w pkt VIII sentencji wyroku Sąd orzekł podzielając odpowiednio stanowisko strony skarżącej, że treść przepisu w zakresie co do którego Sąd stwierdził nieważność nie znajduje oparcia w kompetencjach prawotwórczych rady gminy upoważniających ją do uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak w pkt IX sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.