II SA/Kr 375/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant : starszy referent Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2019 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 12 lutego 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości skargę oddala. Wojewoda decyzją z dnia 12 lutego 2019 r. (znak: [...]), na podstawie: - art. 9a w zw. z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 z późn. zm. – dalej jako: u.g.n.) oraz - art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania G. Ś. od decyzji Starosty [...] z dnia 31 października 2018 r. (znak: [...]), w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję w części orzekającej o tym, iż zgodnie z treścią wniosku przewidziano 30 dni na wykonanie inwestycji na przedmiotowej nieruchomości oraz o tym, że inwestor powinien wykonać opis nieruchomości przed przystąpieniem do prac oraz inwentaryzację szkód powstałych w wyniku działań prowadzonych na podstawie niniejszego zezwolenia – w formie protokolarnego ich opisu zawierającego dokumentację fotograficzną, dokonanego z udziałem strony postępowania, jak również przedłożyć ją organowi I instancji w terminie 1 miesiąca od zakończenia prac na nieruchomości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w tej części; w pkt 2 uchylił zaskarżoną decyzję w pozostałej części i orzekł o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej, położonej w L. , oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,1566 ha, objętej księgą wieczystą nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy w S. B. IV Wydział Ksiąg Wieczystych, w której własność ujawniona jest na rzecz G. J. Ś., poprzez zezwolenie T. D. S.A. z siedzibą w K., ul. [...], [...], w ramach realizacji projektu pod nazwą "Poprawa bezpieczeństwa zasilania Ż.. Budowa linii napowietrznej dwutorowej 110 kV, wraz z budową GPZ [...] oraz rozbudową stacji GPZ [...] i GPZ Z.", na zajęcie części nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. nr [...] pod pas technologiczny napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV, zgodnie z mapami stanowiącymi załącznik nr 1 i nr 2 do decyzji, o szerokości 20 m – po 10 m od osi linii – i powierzchni zarówno na czas prac budowlanych, jak i po zakończeniu inwestycji, wynoszącej 0,0019 ha (oznaczonej na ww. mapach kolorem żółtym). Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 31 października 2018 r. (znak: [...]) Starosta S. orzekł: w pkt. 1 o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej, położonej w L. , oznaczonej jako dz. ewid. nr [...] o pow. 0,1566 ha, objętej księgą wieczystą nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy w S. B. IV Wydział Ksiąg Wieczystych, w której własność ujawniona była na rzecz G. J. Ś., poprzez zezwolenie T. D. S.A. z siedzibą w K., w ramach realizacji projektu pod nazwą "Poprawa bezpieczeństwa zasilania Ż.. Budowa linii napowietrznej dwutorowej 110 kV, wraz z budową GPZ J. oraz rozbudową stacji GPZ S. i GPZ Z.", na zajęcie części nieruchomości ozn. jako dz. ewid. nr [...] pod pas technologiczny napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV, zgodnie z mapami stanowiącymi załącznik nr 1 i nr 2 do decyzji. Powierzchnia ograniczenia dz. nr [...] pod pas technologiczny linii napowietrznej, zarówno na czas prac budowlanych, jak i po zakończeniu inwestycji, wynosić miała 0,0019 ha (oznaczona na mapach kolorem żółtym). Szerokość pasa technologicznego to 20 m i mierzona ma być po 10 m od osi linii w obie strony; w pkt. 2 o tym, że mapy wykonane na podkładzie mapy do celów projektowych pod budowę linii 110 kV J. – S. i mapy wykonane na podkładzie mapy ewidencyjnej są odpowiednio załącznikiem nr 1 i nr 2, stanowiącymi integralną część decyzji. Ponadto organ poinformował – w pkt. 1 – o tym, iż stosownie do art. 124 ust. 4 i 6, art. 128 ust. 4 i art. 132 ust. 6 u.g.n. na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przywrócenia nieruchomości do poprzedniego stanu, niezwłocznie po zakończeniu prac związanych z wykonaniem odcinka podziemnej sieci energetycznej, a także po zakończeniu konserwacji, remontów i usunięciu awarii. Zaznaczono również, że jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego będzie niemożliwe lub spowoduje nadmierne trudności i koszty, właścicielowi nieruchomości przysługiwać będzie odszkodowanie ustalone odrębną decyzją, do zapłaty którego zostanie zobowiązany wnioskodawca. Dodano też, że jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększone zostanie o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Z kolei w pkt. 2 poinformowano o tym, że zgodnie z treścią wniosku przewidziano 30 dni na wykonanie opisanej powyżej inwestycji, na przedmiotowej nieruchomości, zaś w pkt. 3 o tym, że w celu uniknięcia wszelkich wątpliwości związanych z planowaną inwestycją na objętej wnioskiem nieruchomości, a w konsekwencji z ustaleniem odszkodowania, inwestor powinien wykonać opis nieruchomości przed przystąpieniem do prac oraz inwentaryzację szkód powstałych w wyniku działań prowadzonych na podstawie przedmiotowego zezwolenia – w formie protokolarnego ich opisu zawierającego dokumentację fotograficzną, dokonanego z udziałem strony postępowania, jak również przedłożyć ją Staroście S. w terminie 1 miesiąca od zakończenia prac na nieruchomości. Ponadto w pkt. 4 poinformowano o tym, że w myśl art. 124 ust. 6 u.g.n. właściciel nieruchomości zobowiązany będzie udostępnić część nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii linii i urządzeń, o których mowa w pkt. 1 sentencji, zaznaczoną kolorem żółtym na załącznikach nr 1 i nr 2, przy czym obowiązek udostępnienia nieruchomości podlegać będzie egzekucji administracyjnej, zaś w pkt. 5 o tym, że ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości stanowić będzie podstawę dokonania wpisu w księdze wieczystej zgodnie z art. 124 ust. 7 u.g.n. W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji uznał, iż w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki do zastosowania regulacji art. 124 ust. 1, 2 i 3 u.g.n. Odwołanie od ww. decyzji Starosty S. wniósł G. Ś., zarzucając jej rażące naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 21 Konstytucji RP oraz art. 124 ust. 5 u.g.n. Zdaniem odwołującego się, instytucja wywłaszczenia jest dopuszczalna jedynie wówczas, gdy jest dokonywana na cele publiczne, jednak za słusznym odszkodowaniem. Tymczasem w ocenie odwołującego się, przesłanka słuszności odszkodowania nie została w przedmiotowej sprawie spełniona, czym naruszono art. 21 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 124 ust. 5 u.g.n. Podkreślono bowiem, że w myśl u.g.n. organ administracyjny wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej nie zaproponował chęci nabycia lub ustanowienia użytkowania wieczystego na ograniczanej nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa. Odwołujący się podniósł także, że był nowym właścicielem i nikt z nim nie prowadził rokowań, a zatem naruszony został przepis art. 114 u.g.n. Rozpatrując odwołanie oraz całość materiału dowodowego zebranego w sprawie Wojewoda przytoczył na wstępie treść art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n., w oparciu o które wskazał, że ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie, zgody na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości, od spełnienia dwóch ściśle określonych przesłanek, tj. tego, aby ewentualne zezwolenie zgodne było z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz tego, aby wystąpienie z wnioskiem o wydanie ww. decyzji dany podmiot poprzedził przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy odnosząc się do rozstrzygnięcia ujętego w pkt. I sentencji decyzji wskazał, że przepisy art. 124 ust. 1-8 u.g.n. nie przewidują możliwości określenia terminu na wykonanie inwestycji objętej omawianym zezwoleniem, ani też nakładania na inwestora obowiązku dokonania opisu nieruchomości przed przystąpieniem do prac oraz inwentaryzacji szkód powstałych w wyniku działań prowadzonych na podstawie zezwolenia – w formie protokolarnego ich opisu zawierającego dokumentację fotograficzną, dokonanego z udziałem strony postępowania, jak również przedłożenia jej organowi w terminie 1 miesiąca od zakończenia prac na nieruchomości, w związku z czym orzekanie w tym zakresie było pozbawione podstaw, co czyniło postępowanie przed organem I instancji w tej części bezprzedmiotowym. Następnie Wojewoda podał, iż do wniosku z dnia 26 stycznia 2018 r., złożonego przez pełnomocnika T. D. S.A. z siedzibą w K., załączono protokół z rozmów pomiędzy inwestorem a poprzednią właścicielką przedmiotowej nieruchomości (matką odwołującego się – k. 48 akt organu I instancji), jak również korespondencję kierowaną przez inwestora do aktualnego właściciela przedmiotowej nieruchomości, G. Ś., zawierającą informacje o planowanej inwestycji oraz proponującą określone warunki finansowe za udzielenie zgody na udostępnienie przedmiotowej nieruchomości (pisma z dnia: 24 sierpnia 2017 r., 13 września 2017 r., 10 października 2017 r. i 26 października 2017 r. – k. 49-56 akt organu I instancji), na które właściciel nieruchomości nie udzielił odpowiedzi. Podkreślono natomiast, że swoje stanowisko G. Ś. zajął na etapie postępowania przed organem I instancji, kwestionując w piśmie z dnia 3 września 2018 r. wysokość zaproponowanej przez inwestora rekompensaty z tytułu zajęcia przedmiotowej nieruchomości. Tym samym w ocenie organu odwoławczego, z powyższej dokumentacji wynikało, że właściciel przedmiotowej nieruchomości nie wyraził zgody na wykonanie prac na proponowanych przez inwestora warunkach. Stąd też zdaniem Wojewody, należało przyjąć, iż wnioskodawca dopełnił obowiązku przeprowadzenia rokowań określonych w art. 124 ust. 3 u.g.n. i wbrew zarzutowi odwołania nie pominął w ich toku aktualnego właściciela przedmiotowej nieruchomości. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości stanowi szczególny rodzaj wywłaszczenia, którego istota polega na wydaniu zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości celem posadowienia oraz utrzymywania pod ziemią, na ziemi lub nad ziemią określonych w przepisie obiektów liniowych lub urządzeń. Organ II instancji podniósł przy tym, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że art. 124 ust. 1 u.g.n. nie może zatem służyć wprowadzaniu ograniczeń w sposobie korzystania z nieruchomości wynikających z samego tylko wyznaczenia strefy kontrolowanej, czy też – jak wskazano we wniosku oraz w decyzji organu I instancji – pasa technologicznego "na czas prac budowlanych i po zakończeniu inwestycji", gdyż kłóciłoby się to z istotą instytucji uregulowanej w powołanym przepisie. Jednocześnie wyjaśniono, że celem pozyskania prawa do korzystania z przedmiotowej części na potrzeby prowadzenia prac budowlanych związanych z realizacją planowanej inwestycji, inwestor może skorzystać z instytucji uregulowanej w art. 47 ust. 1-3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm.), zgodnie z którym, jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. Zaznaczono także, że w razie nieuzgodnienia warunków określonych w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej – na wniosek inwestora – w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. Ponadto dodano, że w przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, organ administracji architektoniczno-budowlanej określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości. Wskazano również, że inwestor, po zakończeniu robót określonych w ust. 1, jest obowiązany naprawić szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu – na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. Odnosząc się natomiast do ograniczeń w sposobie korzystania z przedmiotowej nieruchomości wynikających po zrealizowaniu planowanej inwestycji, zwrócono uwagę, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla m.in. wsi L., przyjętego uchwałą Rady Gminy S. N. [...] z dnia 28 grudnia 2016 r., dz. nr [...] położona była na obszarze oznaczonym symbolem 5R2 – tereny gruntów rolnych predysponowanych do zalesień. Podano przy tym, że zgodnie z pkt 3.4 ppkt 1 ww. planu miejscowego, dotyczącym ustaleń planu w zakresie zaopatrzenia terenów w energię elektryczną, na terenie oznaczonym w planie symbolem 5R2 jego ustalenia jako przeznaczenie dopuszczalne przewidywały: obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, w tym związane z realizacją linii elektroenergetycznej 110 kV oznaczonej na rysunku symbolem En 110 kV (napowietrzna) i Ek 110 kV (kablowa). Jednocześnie wskazano, że w rozdziale 2 ww. planu, zawierającym ustalenia dla wszystkich terenów objętych planem, w zakresie odnoszącym się do ochrony środowiska i kształtowanie ładu przestrzennego do § 4 ust. 19 przypisane zostały wytyczne dotyczącego tego, iż na obszarze objętym planem obowiązuje zakaz lokalizacji linii elektroenergetycznej zaliczanej do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów odrębnych, za wyjątkiem linii 110 kV, której przebieg wskazano na rysunku planu. Z kolei w pkt. 1 ppkt 3 ww. planu miejscowego, dotyczącym ustaleń planu w zakresie zaopatrzenia terenów w energię elektryczną, uznano za dopuszczalną lokalizację dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, oznaczonej na rysunku symbolem En 110 kV, z odcinkowym jej kablowaniem, oznaczonym symbolem Ek 110 kV, jak również wynikającą z dokumentacji technicznej korektę przebiegu linii. Zdaniem Wojewody istotne było przy tym, że z treści powołanego planu miejscowego (pkt 1 ppkt 7) wynikało jednoznacznie, iż od ww. napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV obowiązywało zachowanie pasa technologicznego o szerokości 20 m (po 10 m od osi linii w obie strony), natomiast w granicach pasów technologicznych obowiązywały zakazy, nakazy i ograniczenia określone w przepisach odrębnych dotyczących lokalizacji sieci energetycznych. Tym samym w ocenie organu odwoławczego, z ustaleń tych wynikało zatem, że przebieg przedmiotowej linii został już ustalony na etapie tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. dla m.in. wsi L., który to akt prawa miejscowego obejmował także ograniczenia wynikające z wybudowania projektowanego obiektu liniowego. Dlatego też zdaniem organu II instancji, konieczne było orzeczenie jak w pkt. II sentencji decyzji, co zasadniczo czyniło zbędnym szczegółowe odnoszenie się do pozostałych zarzutów odwołania. Wojewoda tytułem wyjaśnienia zaznaczył jednak, że instytucja ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości została uregulowana odmiennie od instytucji wywłaszczenia, gdyż wydawana w tym zakresie decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia o odszkodowaniu należnym właścicielowi bądź użytkownikowi wieczystemu nieruchomości. W tym zakresie organ odwoławczy przytoczył treść art. 124 ust. 4, art. 128 ust. 4 i art. 129 ust. 5 pkt 1 u.g.n., w oparciu o które wskazał, że kwestie odszkodowawcze mogą być rozpatrywane dopiero po zrealizowaniu inwestycji, w stosunku do której wydawane jest zezwolenie w omawianym trybie. Podano również, że podobna sytuacja występuje w przypadku roszczenia uregulowanego w art. 124 ust. 5 u.g.n., którego treść następnie przytoczono podnosząc zarazem, że podobnie jak kwestie odszkodowawcze, także powyższe roszczenie staje się aktualne dopiero po zrealizowaniu inwestycji, a ponadto nie może zostać zrealizowane w postępowaniu administracyjnym, lecz na drodze cywilnoprawnej. Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca – T. D. S.A. z siedzibą w K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w punkcie II oraz obciążenia organu II instancji kosztami postępowania, a w konsekwencji zasądzenia od organu II instancji zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz strony skarżącej. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji, w zakresie jej punktu II, naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez uchylenie (w punkcie II) "decyzji Starosty [...] z dnia 12 lutego 2019 r. (znak: [...])" w części orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości ozn. jako dz. nr [...] o pow. 0,0019 ha, położonej w L. , stanowiącej własność G. J. Ś. i orzeczenie o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, pomimo iż jest ono niezbędne z uwagi na potrzebę zajęcia ww. działki pod pas technologiczny linii napowietrznej, zarówno na czas prac budowlanych, jak i po zakończeniu inwestycji, w celu realizacji przez stronę skarżącą inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przytoczyła argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji, a następnie kwestionując twierdzenia organu odwoławczego szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127). Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zarazem, jak stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a. - Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest, zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Skarga jest niezasadna, gdyż kontrolowana decyzja w całości odpowiada porządkowi prawnemu obowiązującemu w dniu jej wydania. Zgodnie z treścią art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, Dz.U.2018.2204 t.j.,: "1. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. 1a. W przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. 1b. W zakresie urządzeń łączności publicznej decyzję w sprawie zezwolenia wydaje się w uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Decyzja ta może być również wydana w przypadku braku planu miejscowego lub gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagana. 2. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. 3. Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. 4. Na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4. 5. Jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości. 6. Właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio. 7. Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, lub organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli zezwolenie było udzielone na wniosek tej jednostki. 8. W sprawach, o których mowa w ust. 1, w których stroną postępowania jest gmina lub powiat, prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty podlega wyłączeniu na zasadach określonych w rozdziale 5 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego". Istotą decyzji wydawanej na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 z późn. zm., dalej w skrócie u.g.n.) jest ograniczenie uprawnień właściciela nieruchomości poprzez zobowiązanie go do udostępnienia tej nieruchomości celem wykonania przez inny podmiot robót budowlanych, określonych w decyzji. Zezwolenie takie daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Możliwość takiego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest przy tym zawężona wyłącznie do robót wymienionych w art. 124 ust. 1 u.g.n. Przepis powyższy może znaleźć zastosowanie, gdy spełnione zostaną przewidziane w nim trzy przesłanki. Pierwsza to przedsięwzięcie rozumiane, jako zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Druga z przesłanek, to brak zgody na taką inwestycję właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości i wcześniejsze przeprowadzenie rokowań. Trzecia natomiast, to zgodność zamierzenia z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zarazem zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2019 r. I OSK 2060/17, którego stanowisko skład obecnie orzekający podziela "Skoro ustawodawca nie nakłada na organ orzekający w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. obowiązku określenia terminu ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, to ustalenie takiego terminu w decyzji wydanej w powyższym trybie byłoby działaniem bez podstawy prawnej. Dopuszczalne jest bowiem nałożenie na stronę w drodze decyzji administracyjnej dodatkowego obowiązku w postaci warunku, terminu lub zlecenia, tylko w takim przypadku, gdy przepis będący podstawą decyzji wyraźnie na to zezwala". W kontrolowanej sprawie sporny jest pkt 2 kontrolowanej obecnie decyzji Wojewody, którym ww. organ uchylił zaskarżoną decyzję "w pozostałej części" i orzekł o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej, położonej w L. , oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,1566 ha, objętej księgą wieczystą nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy w S. B. I. W., w której własność ujawniona jest na rzecz G. J. Ś., poprzez zezwolenie T. D. S.A. z siedzibą w K., ul. [...], [...], w ramach realizacji projektu pod nazwą "Poprawa bezpieczeństwa zasilania Ż.. Budowa linii napowietrznej dwutorowej 110 kV, wraz z budową GPZ J. oraz rozbudową stacji GPZ [...] i GPZ [...]", na zajęcie części nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. nr [...] pod pas technologiczny napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV, zgodnie z mapami stanowiącymi załącznik nr 1 i nr 2 do decyzji, o szerokości 20 m – po 10 m od osi linii – i powierzchni zarówno na czas prac budowlanych, jak i po zakończeniu inwestycji, wynoszącej 0,0019 ha (oznaczonej na ww. mapach kolorem żółtym). W kontrolowanej sprawie nie jest z kolei sporna treść wniosku o zastosowanie art. 124 u.g.n., gdyż z akt sprawy wynika, że w dniu 31 stycznia 2018 r. do kontrolowanego organu I instancji wpłynął wniosek pełnomocnika T. D. Spółka Akcyjna, z dnia 26 stycznia 2018 r., uzupełniony pismami z dnia 19 marca 2018 r., z dnia 20.03.2018 r., z dnia 25 kwietnia 2018 r. i z dnia 12 czerwca 2018 r.; a pismem z dnia 2 sierpnia 2018 r. ww. pełnomocnik sprecyzował wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako działka ewid. nr [...] o pow. 0,1566 ha, położonej w L. , przez udzielenie w drodze decyzji zezwolenia na zajęcie części nieruchomości pod pas technologiczny napowietrznej linii elektroenergetycznej linii 110 kV na przedmiotowej działce w związku z realizacją inwestycji mającej na celu poprawę bezpieczeństwa zasilania obszaru Ż., poprzez budowę linii napowietrznej dwutorowej 110 kV wraz z budową GPZ J. oraz rozbudową stacji GPZ [...] 1 GPZ [...] Jednocześnie Inwestor wystąpił o wydanie decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości i nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności, co zgodnie z art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, następuje po wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania, w przypadkach określonych w art. 108 KPA lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym, a więc zostanie to rozstrzygnięte w odrębnej decyzji. Co istotne zdaniem Sądu z uwagi na treść art. 124 u.g.n. z treści wniosku inwestora, akt sprawy, a także treści kontrolowanych decyzji, a także skargi inwestora adresowanej do Sądu - nie wynika w żaden sposób, że wnioskowany teren/działka ma być zajęty pod konkretne roboty budowlane. Nie planowane też są też na nim jakieś konkretne urządzenia. Trzeba także podkreślić, że na wnioskowanym terenie/działce nie znajduje się także oś projektowanej napowietrznej linii 11kV. W kontrolowanej sprawie nie budzi wątpliwości, że właściciel przedmiotowej nieruchomości nie wyraził zgody na wykonanie prac na proponowanych przez inwestora warunkach. W kontrolowanej sprawie jest także bezsprzeczne i niekwestionowane przez strony, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla m.in. wsi L., przyjętego uchwałą Rady Gminy S. N. [...] z dnia 28 grudnia 2016 r., dz. nr [...] - której własność ujawniona jest na rzecz G. J. Ś. - położona jest na dzień wydania kontrolowanej decyzji na obszarze oznaczonym symbolem 5R2 – tereny gruntów rolnych predysponowanych do zalesień. Podano przy tym, że zgodnie z pkt 3.4 ppkt 1 ww. planu miejscowego, dotyczącym ustaleń planu w zakresie zaopatrzenia terenów w energię elektryczną, na terenie oznaczonym w planie symbolem 5R2 jego ustalenia jako przeznaczenie dopuszczalne przewidywały: obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, w tym związane z realizacją linii elektroenergetycznej 110 kV oznaczonej na rysunku symbolem En 110 kV (napowietrzna) i Ek 110 kV (kablowa). Jednocześnie wskazano, że w rozdziale 2 ww. planu, zawierającym ustalenia dla wszystkich terenów objętych planem, w zakresie odnoszącym się do ochrony środowiska i kształtowanie ładu przestrzennego do § 4 ust. 19 przypisane zostały wytyczne dotyczącego tego, iż na obszarze objętym planem obowiązuje zakaz lokalizacji linii elektroenergetycznej zaliczanej do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów odrębnych, za wyjątkiem linii 110 kV, której przebieg wskazano na rysunku planu. Z kolei w pkt. 1 ppkt 3 ww. planu miejscowego, dotyczącym ustaleń planu w zakresie zaopatrzenia terenów w energię elektryczną, uznano za dopuszczalną lokalizację dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, oznaczonej na rysunku symbolem En 110 kV, z odcinkowym jej kablowaniem, oznaczonym symbolem Ek 110 kV, jak również wynikającą z dokumentacji technicznej korektę przebiegu linii. W ocenie Sądu istotne jest przy tym, że z treści powołanego planu miejscowego (pkt 1 ppkt 7) wynika jednoznacznie, iż od ww. napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV obowiązuje zachowanie pasa technologicznego o szerokości 20 m (po 10 m od osi linii w obie strony), natomiast w granicach pasów technologicznych obowiązują zakazy, nakazy i ograniczenia określone w przepisach odrębnych dotyczących lokalizacji sieci energetycznych. W związku z tym ocenie Sądu I instancji, z powyższych ustaleń tych wynika zatem, że przebieg przedmiotowej linii został już ustalony na etapie tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. dla m.in. wsi L., który to akt prawa miejscowego obejmuje także ograniczenia wynikające z wybudowania projektowanego obiektu liniowego. W świetle powyższych ustaleń, mając na uwadze treść przytoczonego powyżej art. 124 u.g.n. a także treść ww. m.p.z.p. Sąd stwierdza, że kontrolowana decyzja organu II instancji odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie są zasadne w świetle prawa obowiązującego na dzień wydania kontrolowanej decyzji. W kontrolowanej sprawie nie zachodzą bowiem materialne przesłanki do ograniczenia w drodze decyzji, sposobu korzystania z przedmiotowej ww. nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. W przesłankach tych nie mieści się zdaniem Sądu w realiach kontrolowanej sprawy pojęcie "pasa technologicznego" jako potencjalnie subsydiarnego wobec planowanej sieci energetycznej o ustalonym w m.p.z.p. przebiegu i przez to rzekomo uzasadniające zastosowanie art. 124 ust. 1 u.g.n.. Jak to już było podnoszone w ocenie Sądu istotą decyzji wydawanej na podstawie art. 124 u.g.n. jest ograniczenie uprawnień właściciela nieruchomości przez zobowiązanie go do udostępnienia tej nieruchomości celem wykonania przez inny podmiot robót budowlanych, określonych w decyzji. Zezwolenie takie daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Możliwość takiego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest przy tym zawężona wyłącznie do robót wymienionych w art. 124 ust. 1 u.g.n. Tak: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 144/19. Zdaniem obecnie orzekającego Sądu treść omawianego przepisu powinna być wykłada wąsko, gdyż na jego podstawie możliwe jest władcze wkraczanie w prawa podmiotowe właścicieli nieruchomości. Mając na uwadze powyższe Sąd nie podziela w żadnym zakresie argumentacji skarżącego, opartej w skardze m.in. na wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 24 października 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 742/17- jako wywodzącej zbyt szerokie ograniczenia praw podmiotowych wynikające z treści art. 124 ust. 1. u.g.n. Stanowiska Sądu nie zmieniają argumenty dot. odziaływania przedmiotowej inwestycji na otoczenie, gdyż są to kwestie regulowane odpowiednio prawem powszechnie obowiązującym, i do tych przepisów odsyła m.in. ww. obowiązujący plan miejscowy. Obecnie orzekający skład podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznając je za swoje i znajdujące zastosowanie do kontrolowanej sprawy, w myśl którego: "Sąd pierwszej instancji, przy tak określonym zakresie przedmiotowym rozstrzygnięcia organów obu instancji, prawidłowo ocenił brak podstaw do ustanowienia takiej strefy na podstawie powołanego art. 124 ust. 1. Treść tego przepisu nie zawiera bowiem jakiejkolwiek przesłanki dopuszczającej możliwość orzekania na jego podstawie o ustanowieniu, wnioskowanej przez inwestora, strefy ochronnej, która w swej istocie - jak wynika z wniosku inwestora - ma przede wszystkim zapewnić dostępność do wybudowanej infrastruktury na sąsiedniej nieruchomości po jej realizacji i ograniczeniu zagospodarowania terenu w granicach tej strefy. Tymczasem, zezwolenie określone w omawianym art. 124 ust. 1 służy umożliwieniu zrealizowania na nieruchomości inwestycji określonej w tym przepisie poprzez nadanie inwestorowi uprawnienia do czasowego jej zajęcia, tj. na czas realizacji inwestycji infrastrukturalnej, któremu odpowiada obowiązek dotychczasowego jej właściciela i użytkownika wieczystego udostępnienia tej nieruchomości i niekwestionowania jej zajęcia w granicach i w sposób wynikający z udzielonego zezwolenia. O skutkach oddziaływania na uprawnienia właściciela i użytkownika wieczystego nieruchomości zrealizowanych na niej ciągów, przewodów i urządzeń oraz o uprawnieniach inwestora po zakończeniu inwestycji ustawodawca postanowił natomiast w art. 124 ust. 5 i 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dlatego tym bardziej brak jest podstaw do uznania, aby treść art. 124 ust. 1 zawierała normę dopuszczającą możliwość ustanowienia strefy ochronnej służącej w szczególności wykonywaniu tych czynności, o których ustawodawca postanowił w art. 124 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jakkolwiek skarżący kasacyjnie stwierdził, że teren ujęty w granicach strefy ochronnej miałby zostać wykorzystany również w czasie realizacji inwestycji m.in. na zapewnienie dojazdu i czasowego składowania ziemi pochodzącej z wykopów służących przeprowadzeniu ciągu drenażowego na sąsiedniej nieruchomości, to jednak treść art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie zawiera normy umożliwiającej ustanowienie strefy ochronnej także dla dokonania takich czynności. W omawianym art. 124 ust. 1 odrębnie zostały przy tym określone cele dopuszczalności wydania decyzji, o której mowa w tym przepisie, wobec art. 6 pkt 2 tej ustawy. W art. 124 ust. 1 ustawodawca wskazał bowiem na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości, wymienionych w tym przepisie, ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń. Natomiast w powołanym art. 6 pkt 2 ustawodawca wskazał, że celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń. Jeżeli więc w art. 124 ust. 1 ustawodawca odrębnie sformułował cel dopuszczalności wydania decyzji wobec art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez jego uszczegółowienie, to znaczy, że do określenia normatywnych podstaw wydania takiej decyzji nie ma zastosowania szeroko ujęty cel publiczny w art. 6 pkt 2." Tak: - Wyrok NSA z dnia 2017-11-15, sygn. akt I OSK 3352/15. Zob. także wyrok NSA z dnia 2017-11-15, syg. akt I OSK 3496/15, zgodnie z którym: "Uchylając decyzje organów obu instancji Sąd nieprawidłowo więc uznał za dopuszczalne orzekanie o ustanowieniu strefy ochronnej na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Treść tego przepisu nie zawiera bowiem jakiejkolwiek przesłanki dopuszczającej możliwość orzekania na jego podstawie o ustanowieniu, wnioskowanej przez inwestora, strefy ochronnej, która w swej istocie - jak wynika z wniosku inwestora - ma przede wszystkim zapewnić dostępność do wybudowanej infrastruktury na sąsiedniej nieruchomości po jej realizacji i ograniczeniu zagospodarowania terenu w granicach tej strefy. Jeżeli bowiem wnioskodawca wystąpił o zastosowanie omawianego przepisu dla ustanowienia strefy ochronnej, to przy tak wyznaczonym zakresie oczekiwanego przez wnioskodawcę rozstrzygnięcia, organy obu instancji nie miały podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku. Zezwolenie określone w omawianym art. 124 ust. 1 służy bowiem umożliwieniu zrealizowania na nieruchomości inwestycji określonej w tym przepisie poprzez nadanie inwestorowi uprawnienia do czasowego jej zajęcia, tj. na czas realizacji inwestycji infrastrukturalnej, któremu odpowiada obowiązek dotychczasowego jej właściciela i użytkownika wieczystego udostępnienia tej nieruchomości i niekwestionowania jej zajęcia w granicach i w sposób wynikający z udzielonego zezwolenia. O skutkach oddziaływania na uprawnienia właściciela i użytkownika wieczystego nieruchomości zrealizowanych na niej ciągów, przewodów i urządzeń oraz o uprawnieniach inwestora po zakończeniu inwestycji ustawodawca postanowił natomiast w art. 124 ust. 5 i 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dlatego tym bardziej brak jest podstaw do uznania, aby z art. 124 ust. 1 wynikała norma dopuszczająca możliwość ustanowienia strefy ochronnej służącej w szczególności wykonywaniu tych czynności, o których ustawodawca postanowił w art. 124 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami". A zatem trafne jest stanowisko kontrolowanego organu II instancji, powołujące się prawidłowo na orzecznictwo sądów administracyjnych, że art. 124 ust. 1 u.g.n. nie może zatem służyć wprowadzaniu ograniczeń w sposobie korzystania z nieruchomości wynikających z samego tylko wyznaczenia strefy kontrolowanej, czy też – jak wskazano we wniosku oraz w decyzji organu I instancji – pasa technologicznego "na czas prac budowlanych i po zakończeniu inwestycji", gdyż kłóciłoby się to z istotą instytucji uregulowanej w powołanym przepisie. Skoro w kontrolowanej sprawie organ II instancji, zdaniem Sądu, prawidłowo i zgodnie z prawem stwierdził brak podstaw w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami do ustanowienia ograniczeń związanych z wnioskowaną przez skarżącego strefą ochronną to zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez kontrolowany organ art. 124 ust. 1 u.g.n. nie są wobec tego zasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.