VIII SAB/Wa 15/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 4 lipca 2019 r. sprawy ze skargi B. G. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w sprawie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy [...] do rozpoznania punktu 7 wniosku z [...] lutego 2019 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność w rozpoznaniu wniosku z punktu pierwszego wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałym zakresie oddala skargę; 4. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy [...] na rzecz B. G. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z [...] stycznia 2019 r. B. G. (dalej: "skarżąca", "wnioskodawczyni") zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy [...] (dalej także jako: "organ") o udostępnienie, na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej: "u.d.i.p."), następujących informacji: Ile dni urlopu miał Burmistrz M. D. na koniec poprzedniej kadencji? Jaka kwota ekwiwalentu za niewykorzystany urlop została wypłacona Burmistrzowi? Jaka kwota odprawy została wypłacona Burmistrzowi (rok 2018)? Który jeszcze z pracowników Urzędu otrzymał ekwiwalent za niewykorzystany urlop? W odpowiedzi na wniosek, pismem z [...] lutego 2019 r. Sekretarz Miasta i Gminy E. S. z upoważnienia Burmistrza poinformowała wnioskodawczynię, że w ostatnim roku poprzedniej kadencji samorządu Burmistrzowi zgodnie z ustawą z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r., poz. 1040 ze zm.; dalej: "k.p.") przysługiwał urlop wypoczynkowy w wymiarze 26 dni. Natomiast odnośnie pytań z pkt 2-4 wniosku zwróciła się o ich doprecyzowanie poprzez wskazanie jakiego okresu dotyczy żądanie w zakresie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop oraz o jaki rodzaj odprawy chodzi. Ponadto skarżąca została poinformowana, że po skonkretyzowaniu wniosku odpowiedź zostanie jej przedstawiona w terminie 14 dni od otrzymania przez organ ww. informacji. Kolejnym wnioskiem z [...] lutego 2019 r. wnioskodawczyni uściśliła, że wnosi o udostępnienie informacji w następującym zakresie: Ile dni urlopu (dokładna liczba) zostało Burmistrzowi M. D. na koniec pełnienia pierwszej kadencji, która przypadała na lata 2014 – 2018? Ile pieniędzy brutto (kwotowo) przekazano Burmistrzowi jako ekwiwalent za niewykorzystany urlop? Podania dokładnej daty wypłaty ekwiwalentu. Czy Sekretarzowi Miasta i Gminy E. S. również wypłacono ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop w latach 2015 – 2018? Czy inni pracownicy urzędu w latach 2015 – 2018 także korzystali z prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop? Ilu pracowników? Czy Burmistrz otrzymał w 2018 r. odprawę pieniężną w związku z zakończeniem kadencji 2014 - 2018? Podania wszystkich kwot (wraz z datami przelewu) jakie zostały przekazane z rachunku Urzędu na konto Burmistrza z tytułu wynagrodzenia, delegacji, ryczałtu za używanie swojego samochodu do celów służbowych, zapomogi, świadczenia z ZFŚS, odprawy i inne w latach 2014-2018. Odpowiadając na wniosek z [...] lutego 2019 r. organ pismem z [...] lutego 2019 r. wyjaśnił, że: Na koniec kadencji Burmistrzowi przysługiwało 24 dni urlopu; Kwota należnego Burmistrzowi wynagrodzenia wynika z uchwały Rady Miejskiej. Wysokość ekwiwalentu została obliczona w oparciu o przepisy k.p. oraz ww. uchwały oraz wypłacona w dniu [...] listopada 2018 r.; Sekretarz ani inni pracownicy Urzędu nie pobierali środków z tytułu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop; Burmistrz nie pobierał w 2018 r. odprawy pieniężnej w związku z zakończeniem kadencji 2014 – 2018. W kwestii pytania zawartego w pkt 7 wniosku organ poinformował wnioskodawczynię, że Urząd nie prowadzi zestawienia wydatków na wypłaty wynagrodzeń, delegacji, ryczałtów, zapomóg itp. Opracowanie takiego zestawienia wymaga analizy dokumentów i wiąże się ze znacznymi nakładami pracy. Organ wyjaśnił, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. Jednocześnie wezwał skarżącą do wykazania, że uzyskanie żądanej przez nią informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W dniu [...] marca 2019 r. (data wpływu do organu) skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako: "Sąd") na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] polegającą na nieudzieleniu odpowiedzi na wniosek z [...] lutego 2019 r. zarzucając naruszenie art. 61 Konstytucji oraz art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Skarżąca wniosła o: zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy [...] do udzielenia odpowiedzi na pismo z dnia [...] lutego 2019 r.; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania. Zwróciła uwagę, że w pierwszym piśmie z [...] lutego 2019 r. udzielono odpowiedzi, że na koniec kadencji Burmistrzowi przysługiwało 26 dni urlopu, zaś w piśmie z [...] lutego 2019 r. podano liczbę 24 dni urlopu. Według skarżącej organ nie miał podstaw, aby uzależnić udzielenie informacji w zakresie pkt 7 od wykazania przez nią szczególnie istotnego interesu publicznego. Skarżąca zaznaczyła, że organ nie udzielił informacji w terminie ani nie odmówił jej udzielenia. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy [...] wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wyjaśnił, że odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej został udzielona z zachowaniem 14 – dniowego terminu. Organ za niezasadny uznał zarzut, że Burmistrz nie udzielił odpowiedzi na wniosek z [...] lutego 2019 r., bowiem wnioskodawczyni nie uzyskała odpowiedzi jedynie w zakresie pkt 7 przedmiotowego wniosku. W ocenie Burmistrza informacja zawarta w pkt 7 wniosku miała charakter informacji przetworzonej, stąd skarżąca została wezwana do wykazania, że udzielenie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednak skarżąca do dnia złożenia skargi nie wykonała wskazanego wezwania. W kwestii zarzutu odnośnie rozbieżności w informacjach o wymiarze urlopu, organ wyjaśnił, że w piśmie z [...] lutego 2019 r. podano zgodnie z wnioskiem wymiar urlopu rocznego przysługującego Burmistrzowi w 2018 r., zaś w piśmie z [...] lutego 2019 r. podano liczbę dni niewykorzystanego przez Burmistrza urlopu na koniec kadencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.; dalej: "p.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. W świetle art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednak – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 70). Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). W przedmiotowej sprawie skarżąca domagała się udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę oraz tryb udostępniania informacji publicznej. Przyjmuje się, że przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rolą Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Następnie czy objęta wnioskiem strony skarżącej informacja stanowi informacje publiczną, oraz czy organ rzeczywiście nie podjął działań nakazanych przez prawo. Sąd administracyjny, do którego trafiła skarga na bezczynność pełni rolę arbitra, który ma przede wszystkim przesądzić czy wnioskodawca żąda informacji, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i czy ustawa ta znajduje zastosowanie. Skarga na bezczynność w tego rodzaju sprawach chroni wnioskodawcę przed arbitralną decyzją organu, która uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji (por. wyrok NSA z 7 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 592/10, Lex nr 672918 oraz wyrok NSA z 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1510/11, Lex nr 964681). Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności organy władzy publicznej. Przy czym organami władzy publicznej w rozumieniu powołanego przepisu są też organy samorządu terytorialnego, a więc organy gminy, powiatu i województwa (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 94.). W tych okolicznościach oczywistym jest, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] jest organem władzy publicznej, na którym ciąży obowiązek udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych. (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Natomiast w odniesieniu do aspektu przedmiotowego tzn. kwestii czy żądane informacje stanowią informację publiczną wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. W art. 6 powołanej ustawy został wskazany przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zatem informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sadu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28 i nast.) Wśród nich znalazła się m. in. informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o trybie ich działania (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.). W skonkretyzowanym na żądanie organu wniosku z [...] lutego 2019 r. skarżąca domagała się udostępnienia informacji obejmujących określenie: - ile dni urlopu (dokładna liczba) zostało Burmistrzowi na koniec pełnienia I kadencji, która przypadała na lata 2014 – 2018 ; - jaką kwotę pieniężną przekazano Burmistrzowi jako ekwiwalent za niewykorzystany urlop wraz z datą wypłaty ww. ekwiwalentu; - czy Sekretarzowi Gminy również wypłacono ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop w latach 2015 – 2018; - czy inni pracownicy (ilu) Urzędu w latach 2015 – 2018 również korzystali z prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop; - czy Burmistrz otrzymał w 2018 r. odprawę pieniężną w związku z zakończeniem kadencji 2014 – 2018 - wszystkich kwot (wraz z datami przelewu) jakie zostały przekazane z rachunku Urzędu na konto Burmistrza z tytułu wynagrodzenia, delegacji, ryczałtu za używanie swojego samochodu do celów służbowych, zapomogi, świadczenia z ZFŚS, odprawy i inne w latach 2014 – 2018. W ocenie Sądu żądane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. Wiążą się one bowiem bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania organu, który w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 w jest organem władzy publicznej. Informacją publiczną jest informacja o urlopach podmiotu sprawującego funkcje publiczne. Obywatele mają prawo wiedzieć, czy i w których dniach dany funkcjonariusz publiczny przebywał w pracy, będzie przebywał w pracy oraz w jakich dniach i z jakiego powodu (urlop, w tym jego rodzaj, zwolnienie lekarskie itp.) był w niej nieobecny. W tym wypadku żądana informacja nie dotyczy danych o miejscu urlopu, czy rodzaju schorzenia, lecz jedynie informacji o dniach nieobecności w pracy z tego powodu. Tego rodzaju informacja ma związek ze sprawowaniem funkcji publicznych i dotyczy ich wykonywania. Absencja funkcjonariusza w pracy, wpływa bowiem istotnie na pełnienie funkcji przez danego funkcjonariusza publicznego, a nawet na funkcjonowanie jednostki organizacyjnej, w którym on tę funkcję sprawuje. Związek z trybem działania podmiotu wykonującego zadania publiczne, ze sprawowaniem funkcji publicznych i funkcjonowaniem jednostki organizacyjnej, w którym podmiot te funkcje sprawuje, ma więc także informacja dotycząca kwestii wykorzystania przysługującego urlopu. Zakres informacji, które ustawa w szczególności uznaje za informację publiczną, określony został jak podkreślano wcześniej, w art. 6 u.d.i.p., a z art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną jest m.in. informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów wykonujących zadania publiczne, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (lit. a). Dlatego dostęp do informacji dotyczącej wykorzystania urlopu wypoczynkowego stanowi informację publiczną (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 19 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Bd 18/14, Lex nr 1779632). Niebudzącą w judykaturze wątpliwości jest również okoliczność, że informacja o wynagrodzeniu osoby pełniącej funkcję publiczną ma związek z pełnieniem tej funkcji publicznej i jako taka stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Wynagrodzenie jest rekompensatą za wykonywanie przez osobę pełniącą funkcję publiczną jej obowiązków służbowych, a wykonywanie tych obowiązków stanowi pełnienie funkcji publicznej (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 3087/14, Lex nr 2032802; wyrok NSA z 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 123/14, Lex nr 1984328; wyrok NSA z 14 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2561/13, Lex nr 1766197). Emanacją powyższej zasady jest w odniesieniu do Burmistrzów, sekretarzy gminy obowiązek składania oświadczeń majątkowych uwzględniających wynagrodzenie otrzymywane z tytułu sprawowania urzędu, których treść jest dostępna na stronach Biuletynu Informacji Publicznej (art. 24h i art. 24i ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym Dz. U. z 2019 r., poz. 506). Dostępna powszechnie informacja o całościowym wynagrodzeniu tych podmiotów w danym roku nie zawiera wyszczególnionych składników tego wynagrodzenia. Nie wyodrębnia się więc w jej ramach m.in. informacji dotyczącej otrzymanego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Tego rodzaju informacja nie jest więc udostępniona wprost na stronach Biuletynu Informacji Publicznej. Należy przy tym podkreślić, że informacja o wypłacie ekwiwalentu pieniężnego na niewykorzystany urlop i okresie za jaki został on naliczony stanowi informację publiczną, gdyż ekwiwalent ten jest funkcjonalnie powiązany z zasadniczym wynagrodzeniem podmiotu pełniącego funkcję publiczną i wynika z okoliczności niewykorzystania urlopu wypoczynkowego, a więc dotyczy jak wcześniej stwierdzono sfery funkcjonowania organu władzy publicznej, o której informacja stanowi informację publiczną podlegająca udostępnieniu. Ponadto wypłata ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wiąże się także z obszarem dysponowania środkami publicznymi. Ujawnienie wnioskowanej informacji o ekwiwalencie pieniężnym z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego znajduje zatem swoją podstawę w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p. i w art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Reasumując spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W przypadku, gdy żądana informacja stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu w trybie wnioskowym, a organ do którego zostało skierowane żądanie jest właściwy i kompetentny w sprawie udostępnienia informacji publicznej, posiada żądaną informację oraz ma środki techniczne umożliwiające mu udostępnienie wnioskowanej informacji w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, powinien zareagować na wniosek o udostępnienie informacji publicznej bądź przez udostępnienie w terminie 14 dni żądanej informacji (czynność materialno-techniczna), bądź przez wydanie stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia z art. 5 u.d.i.p. lub w przypadku informacji przetworzonej – ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) lub o umorzeniu postępowania (w przypadku uregulowanym w art. 14 u.d.i.p.). W świetle dyspozycji art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie to podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnieniach oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Za bezzasadny należy uznać zawarty w skardze zarzut dotyczący sprzeczności w informacjach o wymiarze urlopu Burmistrza zawartych w odpowiedzi organu w pismach z [...] lutego 2019 r. i [...] lutego 2019 r. Z wyjaśnień organu wynika, że w piśmie z [...] lutego 2019 r. podano wymiar urlopu rocznego, natomiast pismo z [...] lutego 2019 r. zawierało informację o liczbie urlopu niewykorzystanego przez Burmistrza na koniec kadencji. W rozpoznawanej sprawie organ odnosząc się do pierwszego wniosku skarżącej z [...] stycznia 2019 r. udzielił odpowiedzi tylko w zakresie punktu pierwszego zawartego we wniosku, mianowicie ile dni urlopu miał Burmistrz na koniec poprzedniej kadencji. Natomiast w pozostałym zakresie (pytania z pkt 2-4 wniosku) zwrócił się o doprecyzowanie wniosku poprzez wskazanie jakiego okresu dotyczy żądanie w zakresie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop oraz o jaki rodzaj odprawy chodzi. Jednocześnie poinformował skarżącą, że po skonkretyzowaniu wniosku odpowiedź zostanie jej przedstawiona w terminie 14 dni od przedstawienia ww. informacji. Po uściśleniu wniosku przez skarżącą Burmistrz udzielił odpowiedzi na 6 pytań, natomiast nie odpowiedział na pytanie 7 informując, że Urząd nie prowadzi zestawienia wydatków na wypłaty wynagrodzeń, delegacji, ryczałtów, zapomóg, itp. Uzasadnił, że opracowanie takiego zestawienia wymaga analizy dokumentów i wiązałoby się ze znacznymi nakładami pracy. W związku z faktem, iż żądana informacja jest informacją przetworzoną organ wezwał skarżącą do wykazania, że udzielenie informacji publicznej z pkt 7 wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednocześnie organ nie określił terminu, w jakim skarżąca powinna wykazać interes wskazany w ww. wezwaniu. Ponadto organ nie określił skutków niewykazania interesu publicznego. Wyjaśnić należy, że informacją prostą jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie w jakiej ją posiada (z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 5 u.d.i.p.), przy czym jej wyodrębnienie ze zbiorów informacji rejestrów, zbiorów dokumentów, akt postępowań), nie jest związane z koniecznością poniesienia pewnych kosztów osobowych lub finansowych trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami zobowiązanego do udzielenia informacji podmiotu. Z kolei informacja przetworzona, w zasadzie, w chwili złożenia wniosku nie istnieje. Jej wytworzenie wymaga przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11, Lex nr 1094536). Wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej na etapie składania wniosku nie musi wiedzieć, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powinien jednak poinformować wnioskodawcę, że dana informacja jest w jego ocenie informacją przetworzoną, wobec czego jej udostępnienie jest możliwe w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca musi mieć bowiem realną możliwość uzyskania informacji, a co za tym idzie, możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy poprzez wydanie określonego aktu lub podjęcie czynności. W ocenie Sądu wezwanie organu skierowane do skarżącej w zakresie pkt 7 nie zostało opatrzone terminem do wykazania istotnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji ani rygorem wydania w tym zakresie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w sytuacji nie ustosunkowania się do wezwania w terminie. Z tego względu Sąd, stosując art. 149 §1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdził, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej w zakresie pkt 7. We wskazanym zakresie organ nie udostępnił żądanej informacji publicznej, ani nie odmówił jej udostępnienia w formie decyzji mimo, że stanowiła ona informację publiczną, wobec czego Sąd uznał skargę dotyczącą bezczynności organu w tym zakresie i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku strony skarżącej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Przy czym prawidłową formą jego rozpoznania będzie bądź udostępnienie żądanej informacji publicznej, bądź też wydanie decyzji administracyjnej odmawiającej jej udzielenia, zwłaszcza, że skarżąca żądanej informacji publicznej z punktu 7 nie uznaje za informacje złożoną i jej zdaniem nie musi wykazywać interesu publicznego w jej udostępnieniu. Wobec powyższego stosownie do art. 149 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd nie uznał, aby bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, ze rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. W przedmiotowej sprawie organ nie pozostawił wniosku skarżącej bez odpowiedzi i ustosunkował się do niego, jednakże nie w pełnym zakresie. Godzi się zauważyć, że odpowiadając na pismo z [...] lutego 2019 r. organ udostępnił informację publiczną w zakreślonych przez skarżącą ramach, z wyjątkiem pkt 7 wniosku. Z tych powodów Sąd uznał, że zaistniała w okolicznościach niniejszej sprawy bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] nie przybrała formy kwalifikowanej, jaką jest rażące naruszenie prawa. W związku z tym, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 2 wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w punkcie 3 sentencji. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi ([...] zł), Sąd postanowił na mocy art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. – jak w pkt 4 sentencji wyroku.