I OSK 2324/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant: asystent sędziego Inesa Wyrębkowska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2444/16 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia od S. K. na rzecz Głównego Geodety Kraju zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2017r. sygn. akt IV SA/Wa 2444/16 oddalił skargę S. K. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lipca 2016r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Decyzją z dnia [...] lipca 2016r. Główny Geodeta Kraju, po rozpoznaniu odwołania S. K. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa L. z dnia [...] lutego 2016r. znak: [...], orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty M. z dnia [...] stycznia 2016r. znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję orzekającej o odmowie zaopatrzenia konturu geodezyjnego w klauzulę stwierdzającą, że stanowi on mapę przeznaczoną do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Skargę na decyzję Głównego Geodety Kraju do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła S. K. zarzucając naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącej organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków winien zaopatrzyć kontur geodezyjny klauzulą stwierdzającą, że mapa jest przeznaczona do wpisu w księdze wieczystej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W następstwie rozpoznania skargi Sąd I instancji uznał, że nie była ona zasadna, gdyż organ odwoławczy wydając decyzję z dnia [...] lipca 2016r. oraz rozpatrując wniosek skarżącej, działał w trybie nadzwyczajnym. Celem tego postępowania jest wyłącznie kontrola decyzji według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu jej wydania, w aspekcie przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Następnie powołując się na wypracowane w ramach judykatury pojęcie rażącego naruszenia prawa wskazał, że niesłuszne jest utożsamianie go z każdym naruszeniem prawa. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być zatem podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2015r. poz. 542 ze zm.), poprzez nie zaopatrzenie konturu geodezyjnego w klauzulę stwierdzającą, że stanowi ona mapę przeznaczoną do dokonania wpisu w księdze wieczystej, Sąd I instancji wskazał, że z przepisów § 52 ust. 2, 4 i 7 ww. rozporządzenia jednoznacznie wynika jakie dokumenty mogą być zaopatrzone w taką klauzulę, a kontur geodezyjny do nich nie należy. W ocenie Sądu I instancji brak jest podstaw prawnych aby rozszerzać zakres tych dokumentów. Ponadto nieuzasadnionym byłoby doszukiwanie się takiej podstawy w art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. W związku z powyższym Sąd I instancji wskazał, że żądanie skarżącej, jako niemające umocowania prawnego, nie mogło doprowadzić do spodziewanych przez nią skutków. W związku z tym odmowa nadania klauzuli nie mogła być uznana za naruszającą prawo. Odwołując się do innych powodów stwierdzenia nieważności, zawartych w art. 156 § 1 pkt 3 oraz art. 156 § 1 pkt 5-7 K.p.a. Sąd I instancji przyznał rację organowi, który stwierdził, że skarżąca nie przedstawiła okoliczności mogących świadczyć o spełnieniu przesłanek zawartych we wskazanych przepisach. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, zaskarżając to orzeczenie w całości i na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. przez niestwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lipca 2016r., mimo że zaszły przesłanki określone w art. 156 K.p.a. z uwagi na wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, tj. art. 107 § 1 pkt 8 w związku z art. 268a K.p.a. poprzez niepowołanie się przez osobę podpisującą decyzję w imieniu Głównego Geodety Kraju na udzielone mu przez ten organ upoważnienie, podczas gdy zgodnie z art. 107 § 1 pkt 8 K.p.a. obowiązkowym elementem decyzji administracyjnej jest podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do załatwiania spraw w imieniu organu, a wydanie decyzji w imieniu organu administracji publicznej przez pracownika obsługującego ten organ możliwe jest wyłącznie na podstawie odpowiedniego upoważnienia udzielonego przez ten organ w trybie art. 268a K.p.a., czym wypełniona została przesłanka nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do Sądu I instancji celem ponownego rozpoznania oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie opłaconych w całości ani w części. Ponadto zrzeczono się rozpoznania sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według obowiązujących w tym zakresie norm. Dodatkowo organ załączył pełnomocnictwo udzielone w dniu 22 sierpnia 2012r. przez K. B. - Głównego Geodetę Kraju, J. J. - Zastępcy Głównego Geodety Kraju, do wydawania w imieniu Głównego Geodety Kraju decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek. W badanej skardze kasacyjnej został postawiony wyłącznie zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, mimo że wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, tj. art. 107 § 1 pkt 8 w związku z art. 268a K.p.a. poprzez niepowołanie się przez osobę podpisującą decyzję w imieniu Głównego Geodety Kraju na udzielone przez ten organ upoważnienie. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wskazać, iż stosownie do art. 107 § 1 pkt 8 K.p.a. decyzja administracyjna winna zawierać m.in. podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny. Z kolei art. 268a K.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej może upoważniać, w formie pisemnej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Tym samym elementem koniecznym decyzji, w razie jej podpisania przez pracownika organu, jest udzielenie temuż pracownikowi przez organ upoważnienia do wydania owej decyzji. Trafnie wskazano w skardze kasacyjnej, iż Sąd I instancji pominął ten element oceny ważności zaskarżonej decyzji, co stanowi niewątpliwe uchybienie. Jednakowoż w odpowiedzi na powyższy zarzut organ przedłożył pismo Głównego Geodety Kraju upoważniające J. J. - Zastępcę Głównego Geodety Kraju, na podstawie art. 268a K.p.a., do wydawania m.in. decyzji administracyjnych w imieniu Głównego Geodety Kraju, które pozostawało aktualne w okresie wydania zaskarżonej decyzji. Tym samym nie budzi wątpliwości, iż pracownik organu podpisany pod zaskarżoną decyzją posiadał umocowanie do jej wydania, a w toku postępowania kasacyjnego sanowany został brak powołania się organu na pełnomocnictwo udzielane temuż pracownikowi do działania w jego imieniu. Powyższe uchybienie Sądu I instancji w zakresie spełnienia przez zaskarżoną decyzję warunku określonego w art. 107 § 1 pkt 8 w związku z art. 268a K.p.a., w następstwie wyjaśnienia przez organ kwestii umocowania pracownika do działania w jego imieniu, nie miało wpływu na treść wyrok Sądu I instancji. Należy wskazać, iż podstawę kasacyjną opisaną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. stanowią tylko takie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy i tylko takie naruszenia przepisów postępowania uzasadniają wzruszenie zaskarżonego wyroku. Przyjmuje się, że przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść wydanego rozstrzygnięcia (vide: wyrok NSA z dnia 25 listopada 2014r. sygn. akt II FSK 1224/13; wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2014r. sygn. akt I OSK 160/13; wyrok NSA z dnia 25 marca 2014r. sygn. akt II GSK 62/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W okolicznościach niniejszej sprawy takie prawdopodobieństwo nie istniało. Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż bezzasadny jest zarzut kasacyjny wydana zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.), co - zgodnie ze stanowiskiem skarżącej kasacyjnie - miałoby stanowić podstawę do zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Z tych względów skarga kasacyjna jako bezzasadna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 206 P.p.s.a. uznając, iż status majątkowy skarżącej stanowi uzasadniony przypadek odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości.