II SA/Wr 323/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lipca 2019 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia (...) marca 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o potrzebie usunięcia drzew I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości i umarza postępowanie o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia (...) listopada 2018 r. nr (...); II. uchyla decyzję Starosty B. z dnia (...) lipca 2018 r. nr (...) w całości; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz strony skarżącej kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją (Nr [..] z dnia [..] r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [..], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, art. 157 § 1 i 2 i art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 570) oraz art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 2117) po rozpatrzeniu wniosku Nadleśnictwa [..] o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] z dnia [..]r. Nr [..] odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty [..] z dnia [..] r. Nr [..], utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [..] r., Nr [..]. Uzasadniając decyzję Kolegium wyjaśniło, że ostateczną decyzją z dnia [..] r. Nr [..] Starosta [..] stosując przepis art. 56 ust. 1 powołanej powyżej ustawy o transporcie kolejowym orzekł o uznaniu potrzeby usunięcia drzew o podanych gatunkach, rosnących przy liniach kolejowych nr [..] w ilości 9231 sztuk, utrudniających eksploatację urządzeń kolejowych oraz znajdujących się w odległości do 15 m od osi skrajnego toru. Decyzja została wydana na wniosek [..] S.A. i jest ostateczna. Żadna ze stron postępowania nie zaskarżyła jej w toku instancyjnym. Następnie Kolegium podało, że wnioskiem z dnia [..] r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] Nadleśnictwo [..] wniosło o stwierdzenie nieważności opisanej powyżej decyzji Starosty [..] z dnia [..] r., zarzucając, że kwestionowana wnioskiem nieważnościowym decyzja narusza: 1) przepis art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych, 2) przepis art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 1 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w zw. z § 6-8 rozporządzenia Ministra Środowiska z 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt, 3) przepis art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, 4) przepis art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ponadto o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji wniosło także podaniem z [..] roku. Nadleśnictwo [..] zarzucając rażące naruszenie: 1) przepisów art. 7, art. lii nast. oraz art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach 2) przepisów postępowania, ponieważ w jej rozstrzygnięciu nie wskazano, kto jest jej adresatem, a ponadto zawarto w niej rozstrzygnięcie wyłącznie co do uznania potrzeby usunięcia drzew bez udzielenia zezwolenia na ich usunięcie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [..], postanowieniem z [..] roku wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, a w dniu [..]roku przeprowadziło w sprawie rozprawę administracyjną. Po dokonaniu czynności wyjaśniających decyzją z dnia [..]r. (Nr [..]) Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [..] wcześniej opisywanej. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że Kolegium w składzie wówczas orzekającym, w ustalonych okolicznościach sprawy nie dopatrzyło się w badanej decyzji Starosty [..] takich wad, które pozwoliłyby na stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. Zaskarżając decyzję Kolegium wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy Nadleśnictwo [..] (określone omyłkowo w uzasadnieniu zaskarżonej skargą decyzji jako Nadleśnictwo [..]) zarzuciło naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa., naruszenie art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym w zw. z art. 7, art. 11 i nast. oraz art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, iż usunięcie drzew na podstawie decyzji nr [...] z dnia [..] r. wg udzielonego pozwolenia wzdłuż linii kolejowych nie oznacza wyłączenia tego obszaru z produkcji leśnej i nie wymaga uprzedniego wyłączenia gruntu z produkcji leśnej, a także rażące naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 8 i art. 11 kodeksu postępowania administracyjnego. W dalszej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [..] motywując rozstrzygnięcie podjęte po ponownym rozpatrzeniu sprawy wyjaśniło istotę postępowania o stwierdzenie nieważności jako nadzwyczajnego trybu weryfikacyjnego i przywołało przepis art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiący katalog kwalifikowanych wad, powodujących stwierdzenie przez organ administracji publicznej nieważności decyzji. Następnie Kolegium w składzie ponownie orzekającym wskazało, że decyzja stwierdzająca nieważność może mieć jedynie charakter wyjątkowy, co oznacza, że stwierdzenie nieważności może mieć miejsce tylko, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. (por. wyrok NSA z dnia 5.02.1988 r., IV S.A. 948/87). Jednocześnie podało, że w całości podziela stanowisko składu orzekającego, zawarte w decyzji z dnia [..] r., Nr [..]. Następnie wyjaśniło, że w niniejszej sprawie przedmiotem ponownego rozpoznania jest żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [..] z dnia [..] r. w przedmiocie usunięcia drzew gatunków: brzoza brodawkowata, sosna pospolita, dąb szypułkowy, jesion wyniosły, świerk pospolity, czeremcha amerykańska, lipa drobnolistna, olsza czarna, grab pospolity, wierzba krucha, jabłoń domowa, topola osika, robinia akacjowa, klon zwyczajny, buk zwyczajny rosnących przy liniach kolejowych nr [..] w ilości 9231 sztuk utrudniających eksploatację urządzeń kolejowych oraz znajdujących się w odległości do 15 m od osi skrajnego toru. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w składzie rozpoznającym ponownie sprawę, dokonało analogicznych ustaleń w zakresie okoliczności faktycznych sprawy, jakie powziął skład orzekający w pierwszej instancji. Ustalono bezspornie, że wnioskiem z dnia [..] r. spółka [..] S.A. [..] we [..] wystąpiła do Starosty [..] o wydanie na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym zezwolenia na usunięcie drzew utrudniających widoczność sygnałów, zakłócających eksploatację linii kolejowej i urządzeń kolejowych oraz zbliżonych do sieci trakcyjnej, stwarzających zagrożenie jej zerwania i powalenia na tor. W załącznikach do wniosku tj. w zestawieniu zinwentaryzowanych drzew i mapie zostały wskazane drzewa objęte podaniem. Organ administracyjny po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w trakcie którego przeprowadził także w terenie oględziny drzew objętych wnioskiem, uwzględniając wniosek o usunięcie drzew wydał decyzję z dnia [..] roku, Nr [..], którą uznał potrzebę usunięcia drzew gatunków: brzoza brodawkowata, sosna pospolita, dąb szypułkowy, jesion wyniosły, świerk pospolity, czeremcha amerykańska, lipa drobnolistna, olsza czarna, grab pospolity, wierzba krucha, jabłoń domowa, topola osika, robinia akacjowa, klon zwyczajny, buk zwyczajny rosnących przy liniach kolejowych nr [..] w ilości 9231 sztuk utrudniających eksploatację urządzeń kolejowych oraz znajdujących się w odległości do 15 m od osi skrajnego toru. Ta decyzja stała się ostateczna oraz stała się przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności. Kolegium wskazało – za składem orzekającym w przedmiocie stwierdzenia nieważności w pierwszej instancji, że przypadek rażącego naruszenia prawa występuje, gdy łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki: zachodzi oczywistość naruszenia konkretnego przepisu, za uznaniem naruszenia za rażące przemawia charakter naruszonego przepisu oraz racje ekonomiczne, społeczne - skutki, które wywołała decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na niewątpliwej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną decyzji. Skutki, które wywołuje rozstrzygnięcie uznane za rażąco naruszające prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa, por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2005 r., sygn. akt II GSK 88/05. Wbrew stanowisku wnioskodawcy, Kolegium w składzie ponownie rozpoznającym sprawę doszło do przekonania, że nie zaszły powyższe przesłanki do uznania, aby przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W szczególności nie można przychylić się do zawartej we wniosku argumentacji na temat spełnienia ustawowych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, w tym wskazywanej przez wnioskodawcę oczywistości naruszenia prawa, która przejawiać ma się w sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną decyzji, tj. art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym w zw. z art. 7, art. 11 i nast. oraz art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 3 ustawy o lasach, gdyż w ocenie wnioskodawcy usunięcie drzew na podstawie decyzji nr [..] z dnia [..] r. wg udzielonego pozwolenia wzdłuż linii kolejowych nie oznacza wyłączenia tego obszaru z produkcji leśnej i nie wymaga uprzedniego wyłączenia gruntu z produkcji leśnej, podczas gdy usunięcie 9231 sztuk drzew spowoduje faktyczne wyłączenie gruntu leśnego z produkcji w rozumieniu art. 4 pkt 11 w/w ustawy, co wymagałoby uprzedniej zmiany przeznaczenia tych gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz przeprowadzenia odrębnego postępowania i uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu leśnego z produkcji. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, w razie potrzeby usunięcia drzew lub krzewów utrudniających widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powodujących zaspy śnieżne, starosta, na wniosek zarządcy, wydaje decyzję o usunięciu drzew lub krzewów, którą wykonuje zarządca. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że treść tej regulacji odwołuje się wprawdzie do przesłanek, które wydają się abstrahować od kryterium odległości drzew lub krzewów względem obszaru kolejowego (przesłanki "utrudnienia widoczności" lub "powodowania zasp śnieżnych"), jednak zakres zastosowania tego przepisu jest szerszy. Obejmuje on bowiem nie tylko sytuacje, w których drzewa lub krzewy znajdują się w odległościach większych niż odległości minimalne i usytuowanych w takim sposób, że utrudniają one widoczność lub powodują zaspy śnieżne, lecz także sytuacje, w których naruszono odległości minimalne usytuowania, które prawodawca uznał a priori za stwarzające niedopuszczalne ryzyko dla bezpieczeństwa ruchu kolejowego lub prawidłowości eksploatacji urządzeń kolejowych. W razie stwierdzenia, że odległości minimalne usytuowania drzew lub krzewów zostały naruszone, właściwy organ nie jest więc już zobowiązany do badania, czy tego rodzaju nielegalne usytuowanie utrudnia widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powoduje zaspy śnieżne. Nie jest również zobowiązany do dalszego badania, czy tak posadzone drzewa lub krzewy zagrażają bezpieczeństwu ruchu kolejowego lub prawidłowości eksploatacji urządzeń kolejowych. W tym zakresie bowiem oceny dokonał sam prawodawca, statuując odpowiednie przepisy o minimalnych odległościach usytuowania drzew i krzewów w sąsiedztwie linii kolejowej (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 12 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 1358/16 i przywołane w jego uzasadnieniu wyroki innych sądów administracyjnych). W przedstawionej argumentacji Kolegium podkreśliło, że podniesione we wniosku zarzuty uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji koncentrują się na skutku wykonania przedmiotowej decyzji Starosty. W ocenie wnioskodawcy nieprawidłowo oceniono, że usunięcie drzew na podstawie decyzji Starosty z dnia [..] r. wg udzielonego pozwolenia wzdłuż linii kolejowych nr [..] nie oznacza wyłączenia tego obszaru z produkcji leśnej, podczas gdy usunięcie 9231 sztuk drzew spowoduje faktyczne wyłączenie gruntu leśnego z produkcji w rozumieniu art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, co wymagałoby uprzedniej zmiany przeznaczenia tych gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz przeprowadzenia odrębnego postępowania i uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji leśnej. W ocenie składu orzekającego nie można zgodzić się z powyższą argumentacją wnioskodawcy. Kolegium niezmiennie uznaje, że udzielenie zezwolenia na usunięcie drzew z przyczyn określonych w art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym nie wymaga uprzedniego wyłączenia gruntu z produkcji leśnej, ponieważ przeznaczenie tych gruntów nie zmienia się. Wyłączenie z produkcji, według art. 4 ust. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, oznacza rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów; nie uważa się za wyłączenie z produkcji gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3, jeżeli przerwa w rolniczym użytkowaniu tych obiektów jest spowodowana zmianą kierunków produkcji rolniczej i trwa nie dłużej niż 5 lat. Zdaniem Kolegium usunięcie drzewostanu z części powierzchni lasu, w warunkach przepisu art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, nie oznacza wyłączenia tego obszaru z produkcji leśnej. Obszar ten może być w dalszym ciągu wykorzystany na potrzeby gospodarki leśnej. Przepis art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym w omawianym zakresie, jest przepisem szczególnym zarówno w stosunku do przepisów wspomnianej ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jak i ustawy o lasach. Kolegium oceniło, że nie mogło więc dojść do jego naruszenia, a tym bardziej rażącego naruszenia, poprzez zgodę na usunięcie drzew w granicach i warunkach określonych przez ten przepis. W zakończeniu uzasadnienia Kolegium dodatkowo wyjaśniło, że specjalny charakter przepisu art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, którego celem jest zachowanie bezpieczeństwa transportu kolejowego, a w tym ochrony zdrowia i życia ludzi, powoduje także, iż przy usuwaniu drzew w oparciu o tę regulację prawną nie ma zastosowania przepis art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 1 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2018 r., poz. 1614 ze zm.). Z tych względów Kolegium uznało, że nie doszło w sprawie także do naruszenia przepisów o ochronie przyrody podnoszonych przez Nadleśnictwa we wnioskach o stwierdzenie nieważności decyzji. Z tych samych powodów Kolegium za niezasadny uznało także zarzut naruszenia art. 4 pkt 11 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie jako wyjątku nie stanowiącego wyłączenia z produkcji gruntów, który odnosi się jedynie do wąskiego rodzaju gruntów rolnych i nie ma zastosowania do gruntów leśnych. Kolegium wskazało też, że okoliczności związane z utrudnianiem widoczności sygnałów i pociągów lub eksploatacją urządzeń kolejowych, nie są badane odnośnie drzew rosnących w odległości mniejszej niż 15 m od osi skrajnej toru, gdyż ustawodawca z założenia przyjął, iż stanowią one zagrożenie dla transportu kolejowego. Odnośnie natomiast tych drzew, które rosną w odległości większej od torów, podczas wizji przeprowadzonej [..] roku każde drzewo było przedmiotem oględzin pod tym kątem i w wyniku tych czynności ustalono, że drzewa stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa transportu kolejowego. Brak jest więc podstaw po temu, aby ten zarzut uznać za zasadny na etapie postępowania nieważnościowego, skoro nie był on przedmiotem zarzutów do oględzin na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji, ani odwołania od decyzji oraz nie pojawiły się żadne nowego okoliczności mogące podważyć dotychczasowe ustalenia faktyczne. Prawidłowość opisanej powyżej decyzji zakwestionowało [..] Nadleśnictwo [..] wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi działający imieniem skarżącego Nadleśnictwa Zastępca Nadleśniczego zarzucił zaskarżonej w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..]: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez brak jego zastosowania i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [..] z dnia [..] r. nr [..] pomimo, iż rażąco narusza ona prawo, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym w zw. z art. 7, art. 11 i nast. oraz art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, iż usunięcie drzew na podstawie decyzji Starosty [..] z dnia [..] r. nr [..] wg udzielonego pozwolenia wzdłuż linii kolejowych nie oznacza wyłączenia tego obszaru z produkcji leśnej i nie wymaga uprzedniego wyłączenia gruntu z produkcji leśnej, podczas gdy usunięcie kilku tysięcy drzew (9231 szt.) wskazanych w tabelach załączonych do decyzji nr [..] spowoduje faktyczne wyłączenie gruntu leśnego z produkcji w rozumieniu art. 4 pkt 11 w/w ustawy, co wymagałoby uprzedniej zmiany przeznaczenia tych gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz przeprowadzenia odrębnego postępowania i uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu leśnego z produkcji, 3. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 4 pkt 11 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie jako wyjątku nie stanowiącego wyłączenia z produkcji gruntów, który odnosi się jedynie do wąskiego rodzaju gruntów rolnych i nie ma zastosowania do gruntów leśnych, 4. naruszenie zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7-10 i 77 § 1 kpa poprzez ich niezastosowanie oraz poprzez przeprowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności brak wyjaśnienia potrzeby usunięcia drzew rosnących w odległości powyżej 15 metrów od osi skrajnego toku kolejowego. Powołując się na tak sformułowane zarzuty Nadleśnictwo [..] wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] z dnia [..] r. Nr [..] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [..] z dnia [..] r. Nr [..] oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiona została w odniesieniu do poszczególnych zarzutów szczegółowa argumentacja stanowiąca ich rozwinięcie. Skarżące Nadleśnictwo wskazało w nim m.in., że według prawnej definicji lasu, zawartej w art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, lasem w rozumieniu ustawy jest grunt (pkt 1) pokryty roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony, a także grunt (pkt 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne. Powyższa definicja lasu wskazuje, iż w przypadku usunięcia z gruntu leśnego drzew i krzewów - stosownie do wymogów usytuowania drzew i krzewów jakie zostały określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. - grunt ten może przestać spełniać kryteria lasu, jakie określa przepis art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, gdyż ma być pozbawiony roślinności leśnej w sposób trwały. Ponadto strona skarżąca podała w uzasadnieniu skargi, że w toku czynności podejmowanych przez strony przed wszczęciem postępowania administracyjnego w dniu [..] r. pomiędzy S. P. – [..] we [..] a [..] S.A. [..] we [..] zostało zawarte porozumienie w sprawie zasad i organizacji prac nad przygotowywaniem pasów przeciwpożarowych oraz usunięcia drzew i krzewów z pasa o szerokości 15 m wzdłuż linii kolejowych. Strony zgodnie z ustaliły, że spośród drzew rosnących w pasie 15 m od osi skrajnego toru zostaną wyznaczone drzewa do usunięcia, o których mowa w art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym tj. drzewa utrudniające widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych. W pkt 6 porozumienia określono podstawę do usunięcia powyższych drzew ujętych w pkt 4 i 5. Natomiast zgodnie z pkt 9 porozumienia usunięcie pozostałych zainwentaryzowanych drzew z pasa 15 m od osi skrajnego toru - będzie mogło nastąpić zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ustalenia stron w powyższym zakresie potwierdzają stanowisko skarżącego, iż od początku miały one świadomość, że w niniejszej sprawie w związku z zaistniałym trwałym wyłączeniem części lasu z produkcji leśnej koniecznym jest respektowanie wymogów ustawy o ochronie gruntów i leśnych w tym zakresie. Ponadto – w ocenie skarżącego Nadleśnictwa Kolegium orzekając w sprawie całkowicie pominęło zawartą w ustawie o transporcie kolejowym regulację szczegółową, która statuuje nadrzędność przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nad przepisami ustawy o transporcie kolejowym i wskazuje, w jakim konkretnym przypadku nie należy stosować tej ustawy (w tym regulacji w zakresie wyłączenia gruntów z produkcji leśnej). Przepis art. 9yc ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym stanowi, iż do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W ocenie skarżącego powyższy przepis potwierdza, iż jednie w przypadku gruntów rolnych i leśnych objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej zostały wyłączone przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Tym samym w pozostałych przypadkach, a w szczególności gruntów, na których rosną drzewa objęte decyzją z art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym - przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie zostały wyłączone i wymagane jest stosowanie przepisów tej ustawy, które w analizowanej sytuacji wymagają uprzedniej zmiany przeznaczenia tych gruntów (za zgodą Ministra Środowiska) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz wyłączenia ich z produkcji na podstawie stosownej decyzji. Regulacja art. 9yc ustawy o transporcie kolejowym wskazuje, iż gdyby wolą racjonalnego ustawodawcy było wyłączenie stosowania przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych również w innych przypadkach to dałby temu wyraz w formie konkretnego ustawowego zapisu. W uzasadnieniu skargi zwrócono też uwagę na fakt, iż zawarte w art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym uprawnienie starosty do wydania decyzji o usunięciu drzew lub krzewów dotyczy potrzeby usunięcia drzew lub krzewów utrudniających widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powodujących zaspy śnieżne. Zdaniem skarżącego kompetencja starosty nie odnosi się do "wszystkich" drzew rosnących wzdłuż linii kolejowych nr [..], a jedynie do drzew faktycznie utrudniających widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych czy powodujących zaspy śnieżne. Zdaniem skarżącego Nadleśnictwa w zaskarżonej decyzji w przypadku drzew rosnących w odległości większej niż 15 m od osi skrajnego toku kolejowego brak jest w każdym przypadku ustaleń uzasadniających udzielenie pozwolenia na podstawie art. 56 ust. 1 w/w ustawy, a tym samym kompetencji organu do wydania decyzji, a ponadto należy wskazać, iż kwestionowana decyzja, której stwierdzenia nieważności odmówiło Kolegium, zawiera jeszcze inne istotne wady tj. w jej rozstrzygnięciu nie wskazano, kto jest jej adresatem, a ponadto zawarto w niej rozstrzygnięcie wyłącznie co do uznania potrzeby usunięcia drzew bez udzielenia zezwolenia na ich usunięcie. W doręczonej Sądowi w dniu 20 maja 2019 r. odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [..] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w całości stanowisko przyjęte przy orzekaniu w sprawie i argumentację zamieszczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 16 lipca 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczyła, że podtrzymuje skargę w całości oraz wnosi i wywodzi jak w skardze tj. o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie nieważności decyzji orzekającej o potrzebie usunięcia drzew i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto pełnomocnik wniosła o dopuszczenie dowodu z porozumienia z dnia [..] r. załączonego do skargi. Postanowieniem ogłoszonym na rozprawie Sąd uwzględnił wniosek dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych: Stosownie do art. 184 (in limine) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych oznaczonych konstytucyjnie jako inne sądy administracyjne, określone zostały m.in. treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) i polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zaskarżonego aktu z przepisami procedury administracyjnej, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja (postanowienie albo inny akt) została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (postanowienia albo innego aktu) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto - zgodnie z treścią art. 134 § 1 wskazanej ustawy - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a stosownie do art. 135 powołanej powyżej ustawy procesowej, Sąd może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala - odpowiednio - w całości lub części (art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dokonując w rozpoznawanej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem wskazanego wcześniej kryterium legalności Sąd uznał, że decyzja ta narusza prawo w sposób, który obliguje Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedstawienie motywów podjętego wyroku należy – zdaniem Sądu – poprzedzić wskazaniem, że okolicznością istotną w sprawie, znaną Sądowi z urzędu i wymagającą uwzględnienia przy orzekaniu jest prawomocny od dnia 29 marca 2019 r. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 lutego 2019 r. oddalający w całości skargę [..], Nadleśnictwo [..] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] z dnia [..] r. Nr [..] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o uznaniu potrzeby usunięcia drzew różnych gatunków (sygn. akt II SA/Wr [..]). Oznacza to, że Sąd orzekał wówczas w odniesieniu do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] ze poprzedzającej decyzję zaskarżoną skargą wniesioną przez [..] Nadleśnictwo [..], będącą przedmiotem oceny Sądu obecnie orzekającego. Wnosząc skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] z dnia [..] r., powyżej opisaną, Nadleśnictwo [..] skorzystało z trybu przyjętego przez ustawodawcę w przepisie art. 52 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawniającym stronę, której przysługuje prawo zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, do wniesienia skargi na tą decyzję bez skorzystania z tego prawa. Należy przy tym dodatkowo wyjaśnić, że takie prawo przysługiwało stronom postępowania zakończonego decyzją kolegium z dnia [..] r., wcześniej wskazywaną na podstawie art. 127 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Wskazania też wymaga, że w sprawie o sygnaturze II SA/Wr [..] poprzednio opisanej, zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 lutego 2019 r. nie zostało sporządzone uzasadnienie. Ponadto z materiału sprawy wynika, że skarga Nadleśnictwa [..] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] z dnia [..] r. Nr [..] wniesiona w trybie powołanego wcześniej przepisu art. 52 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi została doręczona organowi tj. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [..] w dniu [..] r., natomiast wniosek Nadleśnictwa [..] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] z dnia [..] r. Nr [..] został doręczony temu organowi w dniu 3 grudnia 2018 r. Skarga Nadleśnictwa [..] została przekazana Sądowi w dniu 20 grudnia 2018 r. (data wpływu skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę). W okolicznościach, jakie zaistniały w sprawie, powyżej przedstawionych, istotne jest, że w przepisie art. 54a powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustawodawca postanowił, że: Jeżeli przed przekazaniem sądowi skargi jednej ze stron postępowania administracyjnego, inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, przepisów art. 54 § 2-4 nie stosuje się. Organ rozpoznaje tę skargę jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym niezwłocznie zawiadamia stronę wnoszącą skargę (§ 1). Jeżeli po przekazaniu sądowi skargi jednej ze stron postępowania administracyjnego, inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy organ niezwłocznie zawiadamia o tym sąd. Sąd niezwłocznie przekazuje skargę wraz z aktami sprawy temu organowi. Przepis § 1 zdanie drugie stosuje się (§ 2). W warunkach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że powinnością Kolegium było rozpoznanie skargi Nadleśnictwa [..] jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z wnioskiem w tym przedmiocie wniesionym przez Nadleśnictwo [..] w dacie poprzedzającej nie tylko datę przekazania skargi sądowi, ale także datę wniesienia tej skargi przez Nadleśnictwo [..]. Naruszenie przez Kolegium trybu określonego w przywołanym powyżej przepisie art. 54a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkowało tym, że rozpoznawanie wniosku Nadleśnictwa [..] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [..] r. nastąpiło po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyroku w sprawie ze skargi Nadleśnictwa [..] na tę decyzję i dokonaniu przez Sąd oceny jej prawidłowości. Zdaniem Sądu w składzie obecnie orzekającym wydanie orzeczenia przez Sąd pozbawiło Kolegium uprawnienia do orzekania o tym samym akcie, który był przedmiotem kontroli Sądu i spowodowało bezprzedmiotowość postępowania wszczętego wnioskiem Nadleśnictwa [..] o ponowne rozpatrzenie sprawy wcześniej opisywanej. Ponadto w uznaniu Sądu orzekającego w rozpoznawanej sprawie z sentencji wyroku wydanego w sprawie o sygnaturze II SA/Wr [..] wcześniej opisywanego, wynika, że Sąd w składzie wówczas orzekającym nie stwierdził naruszenia prawa przy wydawaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [..] w dniu [..]r. decyzji w sprawie oznaczonej numerem [..], orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [..] z dnia [..] r. Nr [..] uznającej potrzebę usunięcia drzew zlokalizowanych przy liniach kolejowych nr [..] różnych gatunków, wymienionych w decyzji, w ilości 9231 sztuk łącznie, utrudniających eksploatację urządzeń kolejowych oraz znajdujących się w odległości 15 m od osi skrajnego toru. Decyzja stanowiąca przedmiot oddalonej przez Sąd skargi została podjęta w nadzwyczajnym trybie weryfikacyjnymi tj. w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, w którym badana była ewentualna kwalifikowana wadliwość określona w przepisie art. 156 § 1 pkt 1-7 kodeksu postępowania administracyjnego, której zaistnienie obligowałoby właściwy organ administracji publicznej do stwierdzenia nieważności decyzji kontrolowanej w tym trybie. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową skargę uznał jednak, że decyzja Starosty [..] z dnia [..] r. Nr [..] narusza prawo w sposób, który wymaga jej wyeliminowania z obrotu prawnego, mimo, że wadliwość ta nie zawiera się w katalogu przesłanek zawartym w przepisie art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Przyjmując taką ocenę Sąd postanowił skorzystać z uprawnienia przyznanego przez ustawodawcę w powołanym we wstępie przepisie art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozumianego w sposób wypracowany przez judykaturę administracyjną. Podkreślono w niej, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest wskazany powyżej przepis, zgodnie z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie mają służyć zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie aktu niezgodnego z prawem. W orzecznictwie uznano bowiem, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest stworzenie takiego stanu, aby w obrocie prawnym nie istniał i nie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem (np. wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 września 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 489/17, Lex nr 2387401 i wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1248/17, Lex nr 2465715). Istotne też jest, że zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez sądy administracyjne obu instancji i podzielanym przez skład orzekający w rozpoznawanej sprawie, zastosowany przez ustawodawcę w powołanym przepisie art. 135 ustawy procesowej zwrot "w granicach tej samej sprawy" pozwala objąć kontrolą nie tylko zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą, ale także akty wobec których prowadzone jest objęte skargą postępowanie nadzwyczajne (o uchylenie lub zmianę decyzji, o stwierdzenie nieważności lub postępowanie wznowieniowe). W takim kontekście formułowany był też pogląd, który sąd rozpoznający przedmiotową sprawę bezwzględnie akceptuje uznający, że na potrzeby wyznaczenia zakresu sądowej kontroli legalności w warunkach powoływanego przepisu art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzygające znaczenie ma materialne ujęcie sprawy, a nie formalne. W konsekwencji nie ma prawnego znaczenia, czy decyzja dotycząca tak rozumianej jednej i tej samej sprawy została wydana w trybie zwykłego, czy też nadzwyczajnego postępowania (np. uchwała NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001/1/7; wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2370/11 CBOS; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 lutego 2018 r.; wyrok WSA w Lublinie z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 97/17, Lex nr 2296434). W tak określonych warunkach prawnych Sąd w składzie orzekającym w sprawie zakresem dokonywanej oceny objął również wskazywaną wcześniej decyzję Starosty [..] z dnia [..]r. Nr [..] orzekającą o uznaniu potrzeby usunięcia drzew. Zdaniem Sądu decyzja została wydana na wniosek złożony przez osobę nie upoważnioną do takiej czynności. Z treści upoważnienia udzielonego przez Dyrektora [..] we [..] T. W., którego podpis widnieje pod treścią wniosku skierowanego w dniu [..] r. do Starostwa Powiatowego w [..] wynika, że upoważnienie zostało udzielone do reprezentowania [..] S.A. [..] we [..] przed organami administracji publicznej w celu uzyskania decyzji administracyjnych w związku z realizacją umowy, której przedmiotem jest "[..]. Natomiast wniosek dotyczy wydania decyzji na usunięcie drzew w pasie 15 metrów od osi toru w trybie art. 56 ustawy o transporcie kolejowym oraz § 1 i § 3 rozporządzenia w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów. W uzasadnieniu wniosku przedstawiona jest argumentacja dotycząca utrudniania przez drzewa widoczności sygnałów, zakłócania eksploatacji linii kolejowej, urządzeń kolejowych, zbliżenia do sieci trakcyjnej stwarzającego zagrożenie jej zerwania i powalenia na tor, a w dalszej części argumentacja wskazująca na bezpieczeństwo przeciwpożarowe. W ocenie Sądu kwestia zakresu upoważnienia udzielonego T. W. wymagała wyjaśnienia i podjęcia przez organ stosownych czynności procesowych. Ponadto Starosta [..] w uzasadnieniu decyzji z dnia [..] r. (Nr [..]) oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [..] w uzasadnieniach decyzji wydanych w nadzwyczajnym postępowaniu weryfikacyjnym odwołuje się do protokołu oględzin z dnia [..] r. (Nr [..]), w którego oznaczeniu podano, że dotyczy postępowania o wydanie decyzji na usunięcie drzew w trybie art. 56 ustawy o transporcie kolejowym. Z zapisów protokołu wynika, że drzewa wykazane we wniosku – wszystkie znajdują się w pasie 15 m od osi skrajnego toru. Wycięcie jest konieczne dla prawidłowego zlokalizowania torów przeciwpożarowych. Ogólna ilość drzew do wycięcia 96 sztuk. Jednocześnie w protokole jest zapis o konieczności doprecyzowania lokalizacji drzew objętych postępowaniem z użyciem specjalistycznego sprzętu. W omawianej decyzji Nr [..] Starosta [..] uznaje potrzebę usunięcia drzew w ilości 9231 sztuk łącznie, utrudniających eksploatację urządzeń kolejowych oraz znajdujących się w odległości 15 m od osi skrajnego toru. Istotne przy tym jest, że materiał sprawy nie zawiera wykazu zinwentaryzowanych drzew. Zdaniem Sądu treść protokołu podważa prawidłowość przyjętych przy orzekaniu ustaleń faktycznych. Wskazać również należy, że powołaną w decyzji Starosty [..] podstawę materialnoprawną stanowi przepis art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, z którego treści wynika, że w razie potrzeby usunięcia drzew lub krzewów utrudniających widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powodujących zaspy śnieżne, starosta na wniosek zarządcy wydaje decyzję o usunięciu drzew lub krzewów. Decyzję wykonuje zarządca. Orzekając w trybie powołanego powyżej przepisu Starosta [..] – stosując się do dyspozycji ustawodawcy – był zobowiązany do wydania decyzji o usunięciu drzew lub krzewów i określenia jej adresata (tzn. podmiotu uprawnionego do ich usunięcia) ze względu na wskazaną w przepisie potrzebę ich usunięcia, a nie do uznania potrzeby usunięcia drzew. Przepis art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym nie przewiduje bowiem wydania decyzji o potrzebie usunięcia drzew lub krzewów, ale o ich usunięciu w razie stwierdzenia określonej w tym przepisie potrzeby. W osnowie decyzji Starosty [..] (Nr [..]) brak jest również wskazania adresata rozstrzygnięcia. Wobec stwierdzonych uchybień formalnych Sąd uznał za przedwczesne odnoszenie się do argumentów i zarzutów wyprowadzonych przez stronę skarżącą z przepisów prawa materialnego. Ocena w takim zakresie powinna być dokonywana po stwierdzeniu prawidłowości formalnej kontrolowanego orzeczenia. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny - stwierdzając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnione jest treścią art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Za tak określone koszty Sąd uznał kwotę wpisu uiszczonego od skargi oraz koszty związane z udziałem w sprawie pełnomocnika, taryfowo określone.