II SA/Sz 486/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi O. W. na decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie nakazu rozbiórki oddala skargę. 1. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 162 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016, poz. 23 z późn. zm. dalej przywoływana jako: "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez O. W. (dalej przywoływany jako: "Skarżący") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G., z dnia [...] r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...]., znak: [...] nakazującej O. W. i K. W. dokonanie rozbiórki dziewięciu domków letniskowych wybudowanych na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w m. M. w sposób istotnie odbiegający od projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. (dalej przywoływany także jako: "PINB"), decyzją z dnia [...] r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm., dalej przywoływana jako: "P.b."), nakazał K. W. i O. W., dokonanie rozbiórki dziewięciu domków letniskowych wybudowanych na terenie działki oznaczonej nr ew. [...], przy ul. [...] w M. , w sposób istotnie odbiegający od projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Starosty [...] w G. z dnia [...] r. nr [...]. Organ I instancji wyjaśnił w decyzji rozbiórkowej, że zgodnie z zapisem wynikającym z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. M. , obowiązującą linię zabudowy od strony północnej wyznaczono w odległości 10 m od granicy działki, podczas gdy domki usytuowano w odległości 6,5 m od tej granicy. Ponadto zmieniono usytuowanie poszczególnych typów domków typ A i B na działce, a także zamontowano w drzwiach do łazienek drzwi szerokości 60 cm, zamiast drzwi szerokości 80 cm, naruszając przy tym przepisy dotyczące warunków techniczno-budowlanych. Na wprowadzone istotne odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego inwestor nie uzyskał decyzji o zmianie udzielonego pozwolenia na budowę. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji Organ wskazał, że w dniu 2 czerwca 2016 r. wpłynął wniosek Skarżącego o stwierdzenie wygaśnięcia, na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 K.p.a., decyzji PINB z dnia [...] r. nakazującej rozbiórkę dziewięciu domków letniskowych znajdujących się na działce nr [...], przy ul. [...] w M. . W uzasadnieniu tego wniosku Skarżący wyjaśnił, że po wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę został zmieniony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości M. w ten sposób, że aktualnie wybudowane na działce nr [...] w M. domki letniskowe, nie naruszają linii zabudowy. Linia zabudowy w obowiązującym planie została przesunięta. W tej sytuacji wykonanie decyzji rozbiórkowej jest bezcelowe, ponieważ domki letniskowe nie naruszają zapisów planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem wnioskodawcy decyzja orzekająca nakaz rozbiórki stała się bezprzedmiotowa, ponieważ nie jest możliwe zrealizowanie celu, jaki organ administracji miał na względzie przy jej wydaniu. 2. PINB w G. decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 K.p.a., odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji własnej z dnia [...] r., nakazującej rozbiórkę dziewięciu domków letniskowych, a Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w S. (dalej przywoływany także jako: "ZWINB"), decyzją z dnia [...] r. uchylił tę decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Organ I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę, PINB decyzją z dnia [...] r. odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji własnej z dnia [...] r., nakazującej dokonanie rozbiórki, a Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., utrzymał tę decyzje w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi, prawomocnym wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r. (sygn. akt II SA/Sz 1407/16), uchylił decyzję ZWINB w S. z dnia [...] r. oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję PINB z dnia [...] r. wskazując w uzasadnieniu, że Organy naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., nie przeprowadziły bowiem postępowania wyjaśniającego co do zmian wprowadzonych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak również ich wpływu na bezprzedmiotowość decyzji o nakazie rozbiórki oraz legalności posadowienia 9 domków letniskowych. Sąd wskazał, że Organ ponownie rozpatrując sprawę, w pierwszej kolejności powinien ustalić w jaki sposób (w jakiej odległości) została ustalona linia zabudowy w aktualnym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w miejscowości M. (w aktach sprawy brak stosownego dokumentu). Następnie należy ocenić, czy wybudowanie domków letniskowych w odległości 6,5 m od granicy, rzeczywiście nie narusza obowiązującego prawa. W razie ustalenia, że domki te spełniają aktualne wymogi stawiane w zmienionym planie zagospodarowania przestrzennego, Organ zobowiązany będzie rozważyć, czy spełnione zostały obie przesłanki wynikające z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. i podjąć rozstrzygnięcie uwzględniając zasadę proporcjonalności. Sąd zauważył, iż bezprzedmiotowość decyzji zachodzi wówczas, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia (prawo lub obowiązek strony), bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło, przestał istnieć lub utracił kwalifikację. Sąd wskazał również, iż w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 8 grudnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Kr 1448/11) i uznaje za swój wskazując, iż o bezprzedmiotowości ostatecznej decyzji można mówić jedynie w wypadku utraty bytu podmiotu lub przedmiotu jej rozstrzygnięcia oraz, że zmiany obowiązującego prawa (co do zasady) nie skutkują bezprzedmiotowością decyzji wydanych w poprzednim stanie prawnym, chyba że przepis szczególny tak stanowi. Także zmiana prawa miejscowego jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego, co do zasady nie skutkuje bezprzedmiotowością decyzji rozbiórkowej wydanej w oparciu o wcześniej obowiązujące zapisy planu. Jednak należy mieć na względzie, że zmiana taka może, choć nie musi, stanowić uzasadnioną przesłankę do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji rozbiórkowej (tak wyrok NSA z dnia 19 lipca 1999 r. sygn. akt IVSA 1105/97). W ocenie Sądu biorąc pod uwagę okoliczność wybudowania domków letniskowych na podstawie zezwolenia na budowę (a nie w ogóle bez zezwolenia) oraz niekwestionowany fakt zmiany planu miejscowego, który umożliwia legalizację 9 domków letniskowych, przychylić się należy do stanowiska wnioskodawcy, że ustał przedmiot rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] r. orzekającej rozbiórkę 9 domków letniskowych. W zmienionej sytuacji prawnej realizacja celu decyzji rozbiórkowej (doprowadzenie do zgodności faktycznego zagospodarowania terenu z regulacjami nieobowiązującego już planu miejscowego zagospodarowania przestrzeni) stała się niemożliwa. 3. Ponownie rozpatrując sprawę, PINB w G. uzupełnił materiał dowodowy o wypis i wyrys planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr XV/141/15 Rady Miejskiej w T. z dnia 30 grudnia 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości M. dla terenu położonego przy przedłużeniu ulicy B. j (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2016 r., poz. 648), a następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] ponownie odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji własnej z dnia [...] r. nakazującej dokonanie rozbiórki dziewięciu domków letniskowych. 4. Od tej decyzji Skarżący wniósł odwołanie zarzucając naruszenie art. 7, 77 i art.162 § 1 pkt 1 K.p.a., oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 5. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazał, że przedmiotem postępowania, zgodnie z żądaniem strony zawartym we wniosku z dnia 31 maja 2016 r. jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna wydana przez PINB w dniu [...] r., na podstawie art. 51 ust. 5 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane i nakazująca rozbiórkę wskazanych w niej 9 domków letniskowych wybudowanych w sposób istotnie odbiegający od projektu budowlanego, podlega wygaszeniu na mocy art. 162 K.p.a. Organ odwoławczy wyjaśnił, że § 4 ust. 2 pkt 4 obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego brzmi następująco "Ustala się następujące zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: /.../ do czasu utraty wartości użytkowych dopuszcza się pozostawienie istniejącego zespołu domków rekreacji indywidualnej oraz budynków gospodarczych przy płn. i płd. granicy działki nr [...]". Z planu wynika również definicja nieprzekraczalnej linii zabudowy, którą jest linia ograniczająca obszar usytuowania budynków, dotycząca wszystkich kubaturowych elementów elewacji. Organ zauważył, że WSA w Szczecinie w wyroku o sygn. akt II SA/Sz 1407/16 wskazał m. in., że przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] r. nakazującej rozbiórkę 9 domków letniskowych, nie są te domki letniskowe, lecz "skonkretyzowany obowiązek nałożony na skarżącego". Wobec niekwestionowanego faktu zmiany planu miejscowego, który umożliwia obecnie legalizację 9 domków letniskowych, przychylić należy się do stanowiska, że ustał przedmiot rozstrzygnięcia. W ocenie ZWINB powyższe stanowisko Sądu byłoby uzasadnione, gdyby podstawą wydania decyzji PINB z dnia [...] r. było niezgodne z planem miejscowym usytuowanie opisanych powyżej 9 domków letniskowych, czyli, gdyby podstawą "skonkretyzowania obowiązku [rozbiórki] nałożonego na skarżącego" było niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania usytuowanie domków. Jednakże podstawą powstania "skonkretyzowanego obowiązku [rozbiórki] nałożonego na skarżącego" było niewykonanie przez niego innego "skonkretyzowanego obowiązku" nałożonego na niego uprzednią, wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy z 1994 r. Prawo budowlane, decyzją PINB w G. z dnia [...] r., znak: [...], tj. obowiązku przedłożenia, w wyznaczonym terminie, projektu budowlanego zamiennego, którego to obowiązku strona nie wykonała. Zgodnie zatem z przepisem art. 51 ust. 5 tej ustawy, zgodnie z którym w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. PINB w G. obowiązany był zatem orzec nakaz rozbiórki 9 domków letniskowych, co też uczynił wydając decyzję z dnia [...] r. Zmiana planu miejscowego nie oznacza bezprzedmiotowości decyzji rozbiórkowej i nie ma wpływu na istnienie przedmiotu postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] r. Niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego usytuowanie 9 domków letniskowych było jedną z przyczyn wydania decyzji z dnia [...] r., nakazującej przedłożenie projektu budowlanego zamiennego, ale nie było podstawą (bezpośrednią) wydania decyzji z dnia [...] r., nakazującej rozbiórkę tych domków. Zmiana planu miejscowego nie oznacza ustania przedmiotu rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] r., a w związku z tym nie ma podstawy wygaszenia tej decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. 6. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na tę decyzję wniósł Skarżący, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji Organu I instancji. Podniósł zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a., przez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie rozmiarów faktycznie zamontowanych drzwi (ościeżnic) w domkach letniskowych, które obejmował nakaz rozbiórki, a w szczególności, co do tego, iż aktualnie zamontowane drzwi (ościeżnice) w domkach letniskowych są zgodne zarówno z projektem, jak i wymaganiami technicznymi stawianymi przepisami prawa. W skardze podniesiono też zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a., poprzez kwestionowanie przeprowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracji w Szczecinie oceny prawnej, a przy tym także nieuwzględnienie konstytucyjnej zasady proporcjonalności, a także zarzut naruszenia art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez jego nie zastosowanie, mimo zaistnienia przesłanek w nim wymienionych. 7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 15 lutego 2018 r. (sygn. akt II SA/Sz 1460/17) uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Organu I instancji uznając, że organy orzekające w sprawie uzupełniły wprawdzie materiał dowodowy, ale zaprezentowały odmienną, niż zawarta w prawomocnym wyroku Sądu z dnia 9 marca 2017 r. (sygn. akt II SA/Sz 1407/16) ocenę prawną sytuacji, mimo nie wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Organu, wyrokiem z dnia 14 maja 2019 r. (sygn. akt II OSK 1309/18) uchylił ww. wyrok i sprawę przekazał Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie naruszył art. 145 § 1 lit c w związku z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. NSA wskazał, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W sprawie na ocenę prawną składają się dwa zasadnicze elementy – po pierwsze dopuszczalność stosowania art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. do decyzji nakładającej obowiązek który nie został wykonany i po drugie – wyznaczenie przesłanek bezprzedmiotowości. W zakresie pierwszego elementu wiąże ocena prawna wyrażona w wyroku z 9 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1407/16 o dopuszczalności zastosowania tego trybu. W zakresie drugiego elementu związania oceną prawną WSA naruszył art. 153 p.p.s.a. ponieważ nie dokonał należycie kontroli wykonania oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku, przez organy orzekające w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: 8. Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W pojęciu "ocena prawna" mieści się wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. W wyroku WSA w Szczecinie z dnia 9 marca 2017 r. (sygn. akt II SA/Sz 1407/16) wskazano, że możliwe jest zastosowanie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. do decyzji nakładającej na stronę obowiązek, który nie został wykonany. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśniecie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. 9. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, czy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w G. z dnia [...] r. nakazująca rozbiórkę dziewięciu domków letniskowych znajdujących się na działce nr [...] stała się bezprzedmiotowa. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 51 ust. 5 P.b., zgodnie z którym w razie niewykonania w terminie obowiązku o którym mowa w ust. 1 pkt 3, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W myśl art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., w przypadku istotnego odstąpienia przez inwestora od zatwierdzonego projektu budowalnego lub innych warunków pozwolenia na budowę, organ nadzoru budowlanego nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniając zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, oraz - w razie potrzeby – wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Decyzja PINB z dnia [...] r. została wydana, ponieważ dziewięć domków letniskowych na działce nr [...] w M. zostało wybudowanych w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] projektu budowlanego, a inwestor nie przedłożył projektu budowlanego zamiennego. Zmieniono usytuowanie poszczególnych domków typu A i B na działce budowalnej, została przekroczona obowiązująca linia zabudowy która od strony północnej granicy działki wynosiła 10 m, a domki usytuowano w odległości 6,5 m od tej granicy. Ponadto w drzwiach łazienek zamontowano drzwi o szerokości 60 cm, zamiast o szerokości 80 cm. Na wprowadzone istotne odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego inwestor nie uzyskał decyzji o zmianie udzielonego pozwolenia na budowę. W tej sytuacji PINB w G. decyzją z dnia [...] r. nr [...] nakazał opracowanie i przedstawienie w wyznaczonym terminie projektu budowalnego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych – celem doprowadzenia robót budowlanych związanych z budową przedmiotowych domków letniskowych do stanu zgodnego z prawem. Nakazano m. in. sporządzenie i przedstawienie projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowanych, wykonanie robót polegających na przebudowie drzwi do pomieszczeń łazienek w domkach letniskowych, oraz dostosowanie domków do zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie obowiązującej linii zabudowy od strony północnej działki. Termin wykonania obowiązku wyznaczono na dzień 30 kwietnia 2013 r. W wyznaczonym terminie inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych decyzją, w tym nie przedłożył projektu budowlanego zamiennego, nie przedłożył oświadczenia uprawnionej osoby potwierdzającego wykonanie prac budowlanych zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi. Ponieważ wszystkie domki w całości zostały zrealizowane w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego, Organ I instancji wydał decyzję nakazującą ich rozbiórkę. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. 9. Z uzasadnienia obecnie kontrolowanej decyzji ZWINB z dnia [...] r. nr [...] wynika, że obecnie obowiązujący na tym obszarze miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą nr XV/141/15 Rady Miejskiej w T. z dnia 30 grudnia 2015 r. w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości M. dla terenu położonego przy przedłużeniu ul. B. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2016 r. poz. 648) zawiera następującą regulację dotyczącą działki nr [...] "ustala się następujące zasady kształtowania i zabudowy terenu: (...) do czasu utraty wartości użytkowych dopuszcza się pozostawienie istniejącego zespołu domków rekreacji indywidualnej oraz budynków gospodarczych przy północnej i południowej granicy działki nr [...]". Zatem plan dopuszcza pozostawienie domków letniskowych w obecnym miejscu. Jednakże podstawą wydania decyzji nakazującej rozbiórkę domków letniskowych było nie wykonanie przez inwestora obowiązku nałożonego na niego decyzją PINB z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., w tym nie przedłożenie w wyznaczonym terminie projektu budowlanego zastępczego. W tej sytuacji organ nadzoru budowlanego był zobowiązany wydać decyzję nakazującą rozbiórkę domków wybudowanych w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowalnego. Sama więc zmiana planu miejscowego nie jest wystarczająca do uznania, że decyzja orzekająca rozbiórkę stała się bezprzedmiotowa. Inwestor nie wykonał m. in. obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zastępczego, nałożony na niego obowiązek rozbiórki nie ustał. Jak zasadnie uznał Organ odwoławczy, zmiana planu miejscowego nie oznacza bezprzedmiotowości decyzji z dnia [...] r., ponieważ usytuowanie domków letniskowych na działce budowlanej niezgodne z planem miejscowym było jedną z przyczyn wydania decyzji nakazującej przedłożenie projektu budowlanego zamiennego, nie było jednak bezpośrednią przyczyną wydania decyzji rozbiórkowej. 10. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Organy orzekające w wydanych rozstrzygnięciach zastosowały ocenę prawną zawartą w wyroku Sądu z dnia 9 marca 2017 r. i wykonały zalecenia co do dalszego postępowania, w tym uzupełniły materiał dowodowy sprawy. Dokonały też oceny wpływu zmiany zapisów planu miejscowego na ustalenie, czy zmiany te spowodowały bezprzedmiotowość decyzji PINB z dnia [...] r. i Sąd ocenę tę podziela. Decyzja której wniosek o wygaszenie dotyczył została wydana na podstawie przepisu art. 51 ust. 5 P.b., gdyż inwestor wybudował domki letniskowe w sposób istotnie odbiegający od pozwolenia na budowę, i mimo nałożenia na niego takiego obowiązku, nie przedłożył projektu budowalnego zamiennego, w zakreślonym terminie. Sama więc zmiana planu miejscowego umożliwiająca pozostawienie domków letniskowych do czasu utraty ich wartości użytkowej, nie powoduje bezprzedmiotowości decyzji rozbiórkowej. W tej sytuacji żądanie stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji zasadnie nie zostało uwzględnione. 11. Ponadto, na marginesie jedynie zauważyć należy, że pozwolenie na budowę Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. dotyczyło pozwolenia na budowę dziewięciu tymczasowych (do 10 lat) domków kempingowych na przedmiotowej działce, a zatem okres eksploatacji minął. 12. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.