II FSK 45/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Płusa Sędzia NSA Stefan Babiarz Sędzia NSA Grażyna Nasierowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 253/19 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 7 stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na rzecz M. M. kwotę 440 (czterysta czterdzieści ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 253/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M. M. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: organ odwoławczy) z 7 stycznia 2019 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że kwestią sporną w sprawie była ocena konieczności wznowienia postępowania, zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z 28 listopada 2013 r., ustalającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W decyzji tej zawarto ustalenia dotyczące struktury właścicielskiej nieruchomości rolnej oznaczonej jako działka nr [...] położonej we wsi W. [...], gmina P. Ustalenia te miały wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego. Przyczyną złożenia przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania kontrolnego, było wydanie przez Sąd Rejonowy w G. postanowienia z 22 maja 2015 r. sygn. akt [...] w sprawie o zniesienie współwłasności tej nieruchomości. Zdaniem strony, przedmiotowe postanowienie (i ocena opisanych w nim okoliczności), uzasadniało zastosowanie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm.; dalej : O. p.). Z postanowienia Sądu Rejonowego wynikało, że udział skarżącego w ww. nieruchomości rolnej (a tym samym dokonywane w związku z nią transakcje), wynosił 70%, zaś pozostała część tj. 30 %, stanowiła udział K. P. W decyzji ostatecznej wskazano, że udział strony w zapłacie pozostałej kwoty tytułem zakupu nieruchomości (tj. 310.000,00 zł) był stuprocentowy. Tak więc różnica dokonanych później (bo po wydaniu decyzji ostatecznej) ustaleń przez sąd powszechny, w ocenie strony powodowała, że zaistniała konieczność wznowienia postępowania. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ zasadnie odmówił wznowienia postępowania w sprawie. Stwierdził, że postanowienia Sądu Rejonowego nie sposób było potraktować jako dowód "nowy". Postanowienie to zostało wydane 22 maja 2015 r. po wydaniu decyzji ostatecznej (28 listopada 2013 r.), więc nie istniało w dniu wydania decyzji. Z kolei w ocenie strony skarżącej, organowi który wydał decyzję ostateczną nie były znane wszystkie okoliczności sprawy, które wynikały m.in. z dokumentacji wymienionej w postanowieniu Sądu Rejonowego, tj. okoliczności umożliwiające ustalenie kto i w jakiej wysokości dokonywał wpłat na poczet nabycia ww. nieruchomości rolnej. Skarżący powołał się na akt notarialny, na mocy którego przeniósł wraz z K. P. na rzecz kupującego własność części nieruchomości. Otrzymana zapłata odpowiadała wysokości posiadanych przez nich udziałów. Zdaniem skarżącego, gdyby K. P. nie partycypował wcześniej w kosztach zakupu tej nieruchomości, to nie otrzymałby ceny za jej sprzedaż (tj. sprzedaż części działek). Skarżący podkreślił także, że w postępowaniu przed sądem powszechnym ustalono, że K. P. dokonał w 2007 r. sprzedaży innych nieruchomości i tym samym posiadał środki na pokrycie ceny nabycia udziałów w ww. nieruchomości. W ocenie zaś organu odwoławczego okoliczności wskazywane przez skarżącego nie mają charakteru istotnego w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O. p. Sąd Rejonowy stwierdził, że nie sposób przyjąć, by K. P. nie partycypował w kosztach nabycia nieruchomości. Sąd ten dostrzegł, że sprzedający nieruchomość otrzymali jeden przelew ceny nabycia. Z tego faktu wprawdzie nie wynikało, że przelewu dokonali obydwaj nabywcy (skarżący i K. P.), lecz nie wynikało także, że kwota 310.000,00 zł została pokryta wyłącznie przez skarżącego. Sąd Rejonowy, biorąc pod uwagę powyższe dowody stwierdził, że chociaż skarżący przedstawił wyciąg z rachunku bankowego jego wspólnika - M. L., który potwierdzał jeden przelew kwoty 310.000,00 zł z rachunku tego wspólnika, to należało wziąć pod uwagę gotówkowe rozliczenia K. P. ze skarżącym. W ocenie Sądu Rejonowego nie sposób było uznać, iż kwota przeznaczona na pokrycie ceny w wysokości odpowiadającej udziałowi K. P., nie była przekazana przez niego w formie gotówkowej. Organ odwoławczy wyjaśnił w odpowiedzi na skargę, że organ wydający decyzję ostateczną nie brał pod uwagę sytuacji finansowej K. P., wynikającej z dokumentów wziętych pod uwagę przez sąd powszechny. Okoliczności dotyczące tej sytuacji nie miały istotnego znaczenia w sprawie. Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji złożyła pełnomocnik skarżącego, będąca doradcą podatkowym. Zaskarżonemu w całości wyrokowi postawione zostały zarzuty naruszenia: 1) art. 151 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit.c) ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej : p.p.s.a.) poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ art. 245 §1 pkt 2 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w okolicznościach faktycznych w tej sprawie wskazujących, że w sprawie nie zachodzą przesłanki postępowania wznowieniowego z art. 240 §1 pkt 5 O.p. ; 2) art. 151 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ art. 245 §1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 240 §1 pkt 5 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w stanie faktycznym sprawy nie zachodzą przesłanki wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych oraz dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, jednakże nieznanych organowi, który wydał decyzję, mających wpływ na wysokość określonego zobowiązania podatkowego, w postaci dowodów na podstawie których postanowienie o podziale nieruchomości wydał Sąd Rejonowy w G.; 3) art. 151 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy podatkowe art. 122 w zw. z art. 188 i art. 180 w zw. z art. 187 §1 O.p. wobec niepodjęcia przez organy czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie zebrania całego materiału dowodowego w sprawie; 4) art. 151 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy podatkowe art. 122 w zw. z art. 191 O.p. polegające na dokonaniu dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego i twierdzeniu w sposób zamienny o braku nowych dowodów w sprawie lub o ich nieistotności dla sprawy; 5) niewłaściwe zastosowanie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a., poprzez bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji, gdy prawidłowa ocena czynności i działań podjętych przez organ administracji publicznej winna prowadzić do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na wydaną decyzję; 6) niewłaściwą realizację funkcji kontrolnej sądu, a tym samym naruszenie art. 1 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 141 §4 p.p.s.a. stanowiącym o obowiązku przedstawienia stanu sprawy, motywów rozstrzygnięcia w tym zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie polegające na zbyt lakonicznym, niepozwalającym na odzwierciedlenie toku rozumowania Sądu, w szczególności nie wyjaśnienie jakie były podstawy rozstrzygnięcia – czy odnosiły się do braku nowych dowodów czy też okoliczności, które nie miały charakteru istotnego dla sprawy. Mając na uwadze tak postawione zarzuty, autorka skargi kasacyjnej wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Pełnomocnik jednocześnie złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji nie dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem ewentualnego wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania podatkowego, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z przepisu tego wynika, że aby można było mówić o spełnieniu tej przesłanki wznowienia postępowania podatkowego, łącznie muszą wystąpić następujące okoliczności: - ujawnione zostały nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody są istotne dla sprawy, - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji, której dotyczy postępowanie wznowieniowe lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję. W literaturze wskazuje się, że użyty w dyspozycji art. 240 § 1 pkt 5 o.p., spójnik "lub" ("nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody") wskazuje jednoznacznie na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania, jeżeli równocześnie są spełnione pozostałe przesłanki z tego przepisu. Jeżeli więc nawet dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym, to jednak wynikająca z niego okoliczność mogła istnieć we wspomnianym dniu i może uzasadniać wznowienie postępowania (J. Rudowski, Komentarz do art. 240 o.p., w: S. Babiarz i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XI, WKP 2019). Podobnie NSA w wyroku z 20 marca 2019 r., II OSK 1112/17, stwierdził, że: "Wznowienie postępowania może mieć miejsce także wtedy, gdy wprawdzie nowe dowody zostaną ujawnione po wydaniu decyzji, lecz równocześnie zostaną ujawnione nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, o których nie wiedział organ w chwili wydawania decyzji. Nowa okoliczność istotna dla sprawy to taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy." W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że okoliczności ujawnione w postanowieniu Sądu Rejonowego w G. z 22 maja 2015 r. sygn. akt [...] w sprawie zniesienia współwłasności nieruchomości położonej w W. [...], nie stanowią przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zdaniem skarżącego ujawnione w postępowaniu prowadzonym przez SR dowody, a także okoliczności wynikające ze wskazanych dokumentów potwierdzają fakt, że skarżący wpłacił z własnych środków 157.000 zł, a nie jak wynika z wydanej decyzji wymiarowej 310.000 zł. Przedstawione we wznowionym postępowaniu dowody i okoliczności faktyczne dotyczą przede wszystkim faktu poniesienia części wydatku przez współwłaściciela nieruchomości, co ma szczególne znaczenie przy rozliczaniu podatku dochodowego od osób fizycznych, gdyż skarżący przy sprzedaży nieruchomości będącej we współwłasności z K. P. nie mógł zaliczyć całej wartości 310.000 zł, jako kosztu uzyskania przychodu. Ze zgromadzonych przez SR materiałów wynikają okoliczności nowe, dotychczas kwestionowane przez organ tj. fakt, że współwłaściciel nieruchomości przy jej zakupie partycypował w kosztach nabycia w kwocie 153.000 zł. Twierdzenie to potwierdza niezbicie fakt, iż przy sprzedaży nieruchomości działek nr [...] i [...] w W. [...] (powstałych z podziału działki nr [...]) M. M. i K. P. przenieśli na rzecz kupującego R. K. własność nieruchomości i otrzymali od nabywcy części ceny za nabywane udziały w działkach: M. M. - 75,600 zł i 41.542 zł, K. P. - 32,400 zł i 17.804 zł. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że "ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzone z odmiennej oceny dowodów znanych organowi przed wydaniem decyzji, nawet jeżeli ta odmienna ocena poparta jest dodatkowym postępowaniem dowodowym, w którym wytworzono dowody nie istniejące w dniu wydania decyzji." Z tego stwierdzenia trudno jest wnioskować, czy Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie wyszły na jaw nowe dowody nie znane organowi w dniu wydania decyzji, ale zostały one ocenione jako nieistotne, czy też postanowienie wydane przez SR stanowi tylko odmienną ocenę tego samego materiału dowodowego wzmocnioną dowodami uzyskanymi po dniu wydania decyzji (po listopadzie 2013 r.). Jak wskazuje organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę kierowaną do Sądu pierwszej instancji : organ kontroli skarbowej na dzień 28 listopada 2013 r. nie dysponował wszystkimi dowodami wskazanymi w postanowieniu Sądu Rejonowego z 22 maja 2015 r. , w tym w szczególności aktami notarialnymi powołanymi na str. 4 skargi (i na str. 6 postanowienia) a tym samym nie znane były mu okoliczności faktyczne z nich wynikające. W związku z tym w ocenie organu należy przyjąć, że wskazane przez skarżącego dowody (akty notarialne) i okoliczności z nich wynikające nie są istotne dla sprawy w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Argumentacja ta wskazuje, że postanowienie Sądu Rejonowego zostało wydane w oparciu o inny materiał dowodowy niż ten jakim dysponował organ kontrolny, a zatem wskazane przez skarżącego akty notarialne winny zostać uznane za nowe dowody w sprawie, istniejące w dniu wydania decyzji w listopadzie 2013 r. Tym samym nie można się zgodzić z twierdzeniem Sądu pierwszej instancji jakoby w sprawie rozpatrywanej przez SR nie zostały ocenione inne dowody, nie znane organowi kontrolnemu w toku prowadzonego postępowania. Należy podkreślić, że brak cechy nowości, brak istnienia w dacie wydania decyzji objętej postępowaniem o wznowienie, bądź brak istotności dla sprawy powoduje, że taki dowód lub okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania określonej w pkt 5 art. 240 § 1 O.p. Warunek "nowości" dowodu lub okoliczności, wynikający z brzmienia przepisu art. 240 § 1 pkt 5 o.p., dotyczy wiedzy organu, jaką posiadał na czas wydawania decyzji ostatecznej. Dowody lub okoliczności aby zostały uznane za nowe, muszą istnieć w dacie wydawania decyzji, lecz powinny być one "nowe dla organu" rozstrzygającego sprawę. W przedmiotowej sprawie - jak wskazuje organ odwoławczy, organ nie dysponował wszystkimi dowodami wskazanymi w postanowieniu Sądu Rejonowego . Jednym z dowodów, który bezsprzecznie istniał w dniu wydania decyzji a nie był znany organowi kontrolnemu, jest akt notarialny Rep. A nr [...] z 26 maja 2009 r., na podstawie którego skarżący i K. P. przenieśli na rzecz kupującego R. K. własność nieruchomości działek niezabudowanych nr [...] i [...] w W. [...] (powstałych z podziału działki nr [...]), z której to sprzedaży współwłaściciele otrzymali należność w wysokości odpowiadającej ich udziałowi finansowemu w nabyciu działki. Wbrew twierdzeniu Sądu pierwszej instancji po wydaniu decyzji przez organ kontrolny wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. istniejące w dniu wydania ostatecznej decyzji, które nie były znane organowi. Nowe okoliczności o jakich stanowi ten przepis, według utrwalonego w orzecznictwie poglądu, to zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej od jego wykładni. Okolicznością faktyczną nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, związek między różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa lub wykładnią (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK1356/16). Nowe okoliczności faktyczne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., to zatem nic innego jak nowe fakty dotyczące stanu faktycznego sprawy podatkowej, który stał się podstawą pierwotnego rozstrzygnięcia i subsumpcji przepisów prawa materialnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK1276/15). Należy rozważyć, czy akt notarialny dokumentujący sprzedaż nieruchomości, w którym współwłaściciele przenoszą część nabytej nieruchomości (działki przed podziałem nr [...]) i otrzymują wynagrodzenie w częściach 7/10 - skarżący i 3/10 K. P., nie potwierdza, że w takim udziale nabyli nieruchomości i w takich częściach za nią zapłacili. Organ na etapie postępowania kontrolnego nie dysponował dowodami, które by wskazywały na fakt, że K. P. dokonał wpłaty 30% wartości nabywanej nieruchomości położonej w W. [...], dlatego nie można uznać za zasadne twierdzenie Sądu, że dokumenty, na które powołuje się skarżący stanowią jedynie ocenę okoliczności faktycznych istniejących już w dniu wydania decyzji ostatecznej i ocenionych przez organy, choć odmiennie niż uczynił to Sąd powszechny. Nie są to bowiem te same okoliczności, które zostały zbadane i przeanalizowane w postępowaniu kontrolnym. W toku prowadzonego postępowania kontrolnego organ uzyskał jedynie wyjaśnienie od współwłaściciela nieruchomości i a prori uznał je za niewiarygodne. Natomiast SR przy rozpatrywaniu sprawy dokonał przesłuchania świadków i stron a także przeanalizował treść aktów notarialnych. Stąd też z przedstawionego przez skarżącego postanowienia Sądu Rejonowego wynikają nowe okoliczności, które istniały w dacie orzekania przez organ, ale nie były mu znane, gdyż nie wynikały ze zgromadzonego materiału dowodowego. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w związku z art. 122 w zw. z art. 188, art. 180 i art. 187 § 1 O.p. W rozpatrywanej sprawie doszło także do naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. Co prawda zarzut dotyczący naruszenia art. 133 §1 p.p.s.a. pojawia się dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie ma go w zarzutach skargi, tym nie mniej mając na uwadze uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, NSA odniesie się do tego zarzutu. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd pierwszej instancji stwierdził wbrew temu co wynika z materiałów dowodowych, że skarżący przedstawił wyciąg z rachunku bankowego jego wspólnika - M. L., który potwierdzał jeden przelew kwoty 310.000 zł z rachunku tego wspólnika. Wbrew twierdzeniu Sądu pierwszej instancji, na co wskazywał skarżący w skardze złożonej do WSA, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wywiedziono, że skarżący transakcję zakupu nieruchomości sfinansował z własnych środków w łącznej wysokości 310.000 zł, przy czym kwota 200.000 zł została wpłacona przez M. L. Zatem ustalenia organu kontrolnego wywiedzione ze zgromadzonego materiału dowodowego są zgoła inne niż przytacza to Sąd pierwszej instancji, bowiem jedynie kwota 200.000 zł została przelana z rachunku M. L. Dokonywanie przez Sąd własnych, nie mających odzwierciedlania w materiale dowodowym ustaleń, stanowi naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. W złożonej skardze wskazywano na nowe dowody w sprawie na podstawie których Sąd Rejonowy wydał postanowienie o zniesienie współwłasności, m.in. umowę sprzedaży działek niezabudowanych nr [...] i [...] w W. [...] zawartą w formie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z 26 maja 2009 r., na podstawie której skarżący i K. P. przenieśli na rzecz kupującego własność nieruchomości i otrzymali od nabywcy części ceny za nabywane udziały w działkach: skarżący -75.600 zł i 41.542 zł, K. P. - 32.400 zł i 17.804 zł. Sąd w uzasadnieniu skarżonego wyroku wskazuje, że ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzone z odmiennej oceny dowodów znanych organowi przed wydaniem decyzji. Wskazać należy, że twierdzenie takie jest błędne i niezgodne z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Przy wydawaniu decyzji w 2013 r. której uchylenia domaga się skarżący, organ kontrolny nie dysponował aktem notarialnym na podstawie którego zostały sprzedane działki nr [...] i [...]. Stąd też uzasadnienie skarżonego wyroku zostało oparte na niezgodnym z rzeczywistością stanie faktycznym, który Sąd pierwszej instancji wywiódł w sposób odmienny niż wynika to z materiału dowodowego. Wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania przez Sąd pierwszej instancji miały istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu ponownie podda analizie przesłanki zawarte w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i oceni, czy ujawnione okoliczności faktyczne były znane organowi podatkowemu przy wydawaniu decyzji. W szczególności, konieczna jest rzetelna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby sąd pierwszej instancji skonfrontował twierdzenie organu o posiadanej wiedzy w zakresie stanu spornych nieruchomości w dniu wydania decyzji wymiarowej z zebranym w tej sprawie materiałem dowodowym. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 §1 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez sąd pierwszej instancji. Orzeczenie o zasądzeniu od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.