I SA/Wr 253/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Piotr Kieres, Protokolant: starszy specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oddala skargę w całości. 1. Postępowanie przed organami. 1.1. Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej jako: DIAS, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika D. Urzędu Celno-Skarbowego we W. z dnia [...] r., nr [...] (dalej jako: NDUCS, organ I instancji), odmawiającą M. M. (dalej jako: skarżący, strona, podatnik) uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...], ustalającej zobowiązanie podatkowe z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. 1.2. W dniu [...] r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. ustalił stronie zobowiązanie podatkowe z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 324.378,00 zł. W powyższej decyzji dokonano między innymi badania transakcji zakupu nieruchomości rolnej oznaczonej jako działka nr [...] położonej we wsi W., gmina P.. Dyrektor UKS we W., po szczegółowej analizie materiału dowodowego (m.in. dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu toczącym się przed Sądem Rejonowym w G. z wniosku M. M. o zniesienie współwłasności ww. działki, transakcji wpłat i wypłat na rachunku bankowym strony oraz wyjaśnień samej strony) stwierdził, że M. M. w rzeczywistości poniósł na zakup ww. nieruchomości wydatek w wysokości 310.000,00 zł. Strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od powyższej decyzji, co zostało stwierdzone prawomocnie wyrokiem NSA z dnia 28.02.2018 r., sygn. akt II FSK 627/16. 1.3. Następnie, podatnik zwrócił się do organu I instancji o wznowienie postępowania kontrolnego zakończonego decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...], załączając postanowienie Sądu Rejonowego w G. I Wydział Cywilny z dnia [...] r., sygn. akt [...]. Zdaniem strony, dowód w postaci postanowienia ww. sądu powszechnego uzasadniał zastosowanie w sprawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej jako: O.p.). Jak wskazała strona, postanowienie SR w G. stanowiło nowy dowód i dotyczyło sytuacji, która istniała w dniu wydania decyzji. Okoliczności z niego wynikające nie były jednak znane organowi w dniu wydania decyzji. Dalej wywodził, że z ww. postanowienia wynika, że na poczet nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w W., M. M. wpłacił z własnych środków 157.000 zł, a nie 310.000 zł, jak wskazano w decyzji. SR w G. ustalił bowiem, że na poczet nabycia nieruchomości, tj. działki nr [...] jej współwłaściciel (K. P.) wpłacił kwotę 153.000 zł. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] organ I instancji wznowił postępowanie kontrolne zakończone decyzją ostateczną Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...]. 1.4. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], organ I instancji odmówił uchylenia ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. w całości. Zdaniem organu w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 O. p. Postanowienia Sądu Rejonowego w G. nie można było uznać za nowy dowód, ponieważ nie istniał on w dniu wydania decyzji kończącej postępowanie. Dodatkowo organ wskazał, że nie jest możliwe uchylenie ostatecznej decyzji z dnia [...] r. z uwagi na nowe okoliczności, które wyszły na jaw w postępowaniu sądowym. W rozstrzygnięciu SR w G. przyjęto, że na poczet zakupu nieruchomości położonej w W. K. P. (współwłaściciel) wpłacił 153.000, 00 zł. Z powyższego ustalenia strona wywodziła, że powyższe stoi w sprzeczności z ustaleniami Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W., iż podatnik faktycznie zapłacił z własnych środków 310.000,00 zł (nie zaś jak wynika z postanowienia SR w G. – 157.000,00 zł). Dalej organ wskazał, że z uwagi na chronologię zdarzeń nie może budzić wątpliwości, że okoliczności na które powołuje się strona, istniały w dniu wydania decyzji tj. [...] r. Niemniej jednak, w postępowaniu wznowieniowym strona może powoływać się tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego i nie mogła tym samym żądać ich uwzględnienia. Przywołana przez stronę okoliczność nie miała w ocenie organu, charakteru "nowości". Ocenie organu podlegało i to, czy powoływana przez stronę okoliczność, była organowi nieznana oraz czy była istotna dla sprawy. Jak wywodził organ I instancji, w decyzji ostatecznej Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. opisał wyjaśnienia P. P., wskazujące na okoliczność zapłaty 30% wartości nabywanej przez jego brata K. P. nieruchomości, uznając je za niewiarygodne. Z pozostałych dowodów wynikało bowiem, że to M. M. zapłacił za całość udziałów w nieruchomości. Dodatkowo NDUCS podniósł, że ustalenia zawarte w decyzji ostatecznej, zostały oparte między innymi na dowodach przesłanych przez Sąd Rejonowy w G.. Na podstawie tych dokumentów dostrzeżono, że w postępowaniu o zniesienie współwłasności strona wniosła o przyznanie jej na własność ww. nieruchomości, bez spłaty na rzecz uczestnika. Zdaniem NDUCS, okoliczności sprawy zostały ocenione zarówno przez organ, który wydał decyzję ostateczną, jak i SR w G., w zakresie przyznanych im kompetencji. Strona wskazująca nowy dowód lub okoliczność nie może odwoływać się do odmiennej jej wykładni lub oceny prawnej, dokonanej przez inne organy stosujące prawo. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której są one wyprowadzane z oceny dowodów. Jak stwierdził organ I instancji, SR w G. w postanowieniu z dnia [...] r. dokonał odmiennej oceny okoliczności wskazanej przez stronę, która istniała w dniu wydania decyzji i co więcej – była znana przez organ kontroli skarbowej w toku postępowania. 1.5. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji w całości oraz uchylenie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] oraz orzeczenie co do istoty sprawy. Strona nie zgodziła się z oceną organu I instancji, że postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r., sygn. akt [...] nie wskazuje na nowe istotne okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej i nieznane organowi, który wydał decyzję. Według strony orzeczenie Sądu Rejonowego w G. zostało oparte na okolicznościach, które nie były organowi znane. W toku prowadzonego postępowania organ uzyskał jedynie wyjaśnienia od współwłaściciela nieruchomości i a priori uznał je za niewiarygodne. Natomiast sąd powszechny przy rozpatrywaniu sprawy dokonał przesłuchania świadków i stron oraz przeanalizował treść aktów notarialnych. Z tego powodu w ocenie podatnika z postanowienia SR w G. wynikają nowe okoliczności, które istniały w dacie orzekania przez organ, ale nie były mu znane (nie wynikały ze zgromadzonego przez niego materiału dowodowego). Organ na etapie postępowania kontrolnego nie dysponował dowodami (wyjaśnieniami P. P.), które by wskazywały na dokonanie przez stronę wpłaty w innej wysokości niż to przyjął organ. 1.6. W wyniku rozpoznania odwołania, DIAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Dla uznania, że powyższa przesłanka zaistniała, niezbędne jest ujawnienie w sprawie okoliczności faktycznych lub dowodów istotnych dla sprawy o charakterze nowym w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, ich istnienie w momencie podejmowania rozstrzygnięcia w sprawie, pomimo ujawnienia po wydaniu decyzji oraz to, by owe okoliczności lub dowody nie były znane organowi na dzień, w którym wydał decyzję. Przepis art. 240 § 1 pkt 5 O. p. rozróżnia przesłanki "nowych okoliczności faktycznych" i "nowych dowodów". Nowe okoliczności faktyczne to zdarzenia, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, ujawnione po jej wydaniu. Sytuacja, w której w toku postępowania podatkowego (przed wydaniem decyzji ostatecznej), ujawnione zostały określone okoliczności faktyczne, później potwierdzone dodatkowo nowym dowodem, pozyskanym w toku postępowania wznowieniowego, nie powoduje, iż okoliczności te stały się "nowe" w rozumieniu powołanego przepisu. Postanowienia SR w G. nie można było uznać za nowy dowód w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O. p., gdyż nie istniał on w dniu wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r. Dodatkowo, ustalenia SR w G. (dotyczące udziałów M. M. i K. P. w nieruchomości położonej w W. stanowiącej działkę rolną nr [...]) dokonane zostały w oparciu o wskazane w postanowieniu dowody, które były znane organowi na dzień wydania ww. decyzji. Oprócz tego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nie ujawniły się również nowe okoliczności faktyczne dotyczące wpłat dokonywanych przez Stronę na poczet nabycia nieruchomości położonej w W.. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. przed wydaniem decyzji dysponował dowodami, w oparciu o które możliwe było ustalenie kto i w jakiej wysokości dokonał wpłat w związku z nabyciem nieruchomości. W decyzji ostatecznej z dnia [...] r. organ przyjął, że M. M. transakcję zakupu sfinansował z własnych środków w łącznej wysokości 310.000,00 zł. Jednocześnie ustalono, iż K. P. nie poniósł w związku z jej zakupem żadnych wydatków. Odmiennego ustalenia dokonał SR w G. przyjmując, że K. P. na poczet ceny nabycia nieruchomości w W. zapłacił łącznie kwotę 153.000,00 zł. Z powodu różnicy w powyższych ustaleniach strona argumentowała, że w jej ocenie zachodzi przesłanka wskazana w art. 240 § 1 pkt 5 O. p. Zdaniem DIAS, sposób dokonania przez organ oceny materiału dowodowego, a nawet błędna ocena dowodu, który istniał i był znany organowi wydającemu decyzję, nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania, jeżeli obecnie z tych istniejących dowodów wyprowadza się nowe okoliczności faktyczne. Powołując się na wyroki NSA z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 2976/13 oraz z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170/04 DIAS wskazał, że z treści art. 240 § 1 pkt 5 O. p. nie sposób wyprowadzić twierdzenia, że ocena danego dowodu dokonana w innym postępowaniu przez inny organ, w tym sąd, przesądzała o jego "istotności" w postępowaniu wznowieniowym. Odróżnić należy bowiem wnioskowanie i ocenę okoliczności faktycznych, od wiedzy o faktach. DIAS końcowo dodał, że w postępowaniu odwoławczym nie oceniał dokumentów przekazanych przez Stronę przy pismach z dnia: 21.11.2018 r., 5.12.2018 r. i 17.12.2018 r., które zdaniem strony nie były znane Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej we W. w dniu wydania decyzji ostatecznej. Od ich oceny odstąpiono, ponieważ nie były one znane, ani oceniane przez organ pierwszej instancji przed wydaniem spornej decyzji. Poprzez dokonanie oceny tych dokumentów (dowodów) przez organ odwoławczy, doszłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania określonej w art. 127 O. p. Dokumenty te stanowią akta sprawy odwoławczej. Wskazał, że Stronie w tym zakresie przysługuje prawo wniesienia (ewentualnie) wniosków w trybie art. 240 O. p. do organu, który wydał decyzję ostateczną z [...] r. nr [...]. 2. Postępowanie przed Sądem I instancji. 2.1. Od powyższej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnoszą o jej uchylenie i zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez jego zastosowanie i wydanie w tym trybie skarżonej decyzji; 2) art. 233 § 1 pkt 2 pkt a) O.p. poprzez jego niezastosowanie; 3) art. 245 § 1 pkt 2 O.p. poprzez przyjęcie, że dowody wskazane we wniosku o wznowienie postępowania nie są nowymi, istniejącymi w dniu wydania decyzji ostatecznej, nieznanymi organowi, który tę decyzję wydał i dla niej istotnymi; 4) art. 245 § 1 pkt 2 O. p. w związku z art. 120 i 122 w związku z art. 187 § 1 O.p. poprzez odmowę uchylenia decyzji ostatecznej Urzędu Kontroli Skarbowej we W. w wyniku bezpodstawnego stwierdzenia o braku przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. pkt 5, w sytuacji, gdy w świetle wskazanych w postępowaniu faktów decyzja ostateczna, powinna zostać uchylona. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że postanowienie Sądu Rejonowego w G. kumulatywnie spełnia warunek "nowości" i "istotności". Jak argumentował, analiza postanowienia SR w G. prowadzi do wniosku, iż ten sąd, rozstrzygając sprawę oparł się o szereg innych dowodów, niż te którymi dysponował organ, który wydał decyzję ostateczną. Ocena SR w G. została oparta m.in. na umowie sprzedaży działek niezabudowanych nr [...] i [...] w W. (akt notarialny Rep. A nr [...] z dnia [...] r.), z której wynika że K. P. partycypował w zapłacie za nabycie nieruchomości położonej w W. (przed podziałem działki ewidencyjnej nr [...]). Sąd wziął również pod uwagę fakty dotyczące sytuacji majątkowej stron postępowania. 2.2. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: 3.1. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z tego powodu skargę należało oddalić. 3.2. Kwestią sporną w sprawie była ocena konieczności wznowienia postępowania, zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...], ustalającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, w której zawarto ustalenia dotyczące struktury właścicielskiej nieruchomości rolnej oznaczonej jako działka nr [...] położonej we wsi W., gmina P., a mające wpływ na ustalenie ww. zobowiązania strony w zryczałtowanym podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. Przyczyną złożenia przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania kontrolnego, zakończonego ww. decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W., było wydanie przez Sąd Rejonowy w G. postanowienia z dnia [...] r. sygn. akt [...] w sprawie o zniesienie współwłasności tej nieruchomości. Zdaniem strony, przedmiotowe postanowienie (i ocena opisanych w nim okoliczności), uzasadniało zastosowanie art. 240 § 1 pkt 5 O. p. Jak podniósł skarżący, z postanowienia Sądu Rejonowego w G. wynikało, że jego udział w ww. nieruchomości rolnej (a tym samym dokonywane w związku z nią transakcje), wynosił 70%, zaś pozostała część tj. 30 %, stanowiła udział K. P.. Tymczasem w decyzji ostatecznej wskazano, że udział strony w zapłacie pozostałej kwoty tytułem zakupu nieruchomości (tj. 310.000,00 zł) był stuprocentowy. Tak więc różnica dokonanych później (bo po wydaniu decyzji ostatecznej) ustaleń przez sąd powszechny, w ocenie strony powodowała, że zaistniała konieczność wznowienia postępowania. 3.3. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O. p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postepowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że dla wznowienia postępowania na podstawie przesłanki wskazanej w art. 240 § 1 pkt 5 O. p., ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą, charakteryzować się przymiotem nowości, istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję. Istotna dla wyniku sprawy okoliczność faktyczna, udokumentowana np. dowodem znajdującym się w aktach sprawy administracyjnej, nie może zostać uznana za okoliczność nową, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O. p., jeśli wznawiający postępowanie organ, prowadząc wcześniej postępowanie, już dysponował wiedzą o niej (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Po 563/18, LEX nr 2610847; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Bd 42/19, LEX nr 2647419). Analiza podniesionych przez stronę zarzutów, treści ww. postanowienia Sądu Rejonowego w G. oraz dowodów zgromadzonych w postępowaniu składnia do wniosku, iż organ zasadnie odmówił wznowienia postępowania w sprawie. 3.4. Przede wszystkim, postanowienia Sądu Rejonowego w G. nie sposób było potraktować jako dowód "nowy". Jak słusznie wskazał organ, co potwierdza orzecznictwo sądowadministracyjne, uznanie danego dowodu za "nowy", zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O. p. wymaga kumulatywnego spełnienia kilku przesłanek tj. 1) muszą ujawnić się okoliczności faktyczne lub dowody, 2) muszą mieć one walor nowości, 3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji, 4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję (vide: wyrok NSA z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 72/19, LEX nr 2686912; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt I SA/Po 586/18, LEX nr 2562319). Oceniając postanowienie Sądu Rejonowego w G. pod kątem wymienionych powyżej przesłanek należy wskazać, że zostało wydane ([...] r.) już po wydaniu decyzji ostatecznej ([...] r.), więc nie istniało w dniu jej wydania (vide: wyrok WSA w Olsztynie z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 104/18, LEX nr 2585957). 3.5. Zdaniem strony, organowi który wydał decyzję ostateczną nie były znane wszystkie okoliczności sprawy (które w jego ocenie wynikały m.in. z dokumentacji wymienionej w postanowieniu Sądu Rejonowego w G., którą DUKS we W. nie dysponował) tj. okoliczności umożliwiające ustalenie kto i w jakiej wysokości dokonywał wpłat na poczet nabycia ww. nieruchomości rolnej. Należy zauważyć, iż skarżący w tym zakresie powołał się na akt notarialny, na mocy którego on sam oraz K. P. przenieśli na rzecz kupującego własność części nieruchomości i otrzymali zapłatę – w wysokości odpowiadającej posiadanym przez nich udziałom. Jak wywodził skarżący, gdyby K. P. nie partycypował wcześniej w kosztach zakupu tej nieruchomości, to nie otrzymałby ceny za jej sprzedaż (tj. sprzedaż części działek). Skarżący podkreślił także, że w postępowaniu przed sądem powszechnym ustalono, że K. P. dokonał w 2007 r. sprzedaży innych nieruchomości i tym samym posiadał środki na pokrycie ceny nabycia udziałów w ww. nieruchomości. DIAS wskazał z kolei, że choć ustalenia organu, który wydał decyzję ostateczną nie zapadły na podstawie tego samego materiału dowodowego, to okoliczności wskazywane przez skarżącego nie mają charakteru istotnego w rozumieniu art. 245 § 1 pkt 5 O. p. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że również w tym zakresie, stanowisko organu odwoławczego jest słuszne. Jak wynika z postanowienia Sądu Rejonowego w G., sąd ten analizując treść aktów notarialnych oraz wyjaśnień informacyjnych K. P. i zeznań P. P. stwierdził, że nie sposób przyjąć, by K. P. nie partycypował w kosztach nabycia nieruchomości. Sąd dostrzegł, że sprzedający nieruchomość otrzymali jeden przelew ceny nabycia. Z tego faktu wprawdzie nie wynikało, że przelewu dokonali obydwaj nabywcy (M. M. i K. P.), lecz nie wynikało także, że kwota 310.000,00 zł została pokryta wyłącznie przez M. M.. SR w G., biorąc pod uwagę powyższe dowody stwierdził, że chociaż M. M. przedstawił wyciąg z rachunku bankowego jego wspólnika - M. L., który potwierdzał jeden przelew kwoty 310.000,00 zł z rachunku tego wspólnika, to należało wziąć pod uwagę gotówkowe rozliczenia K. P. z M. M.. W ocenie SR w G. nie sposób było uznać, iż kwota przeznaczona na pokrycie ceny w wysokości odpowiadającej udziałowi K. P., nie była przekazana przez niego w formie gotówkowej. Uwzględniając powyższe należy zauważyć, iż choć – jak podkreślił DIAS w treści odpowiedzi na skargę – organ wydający decyzję ostateczną nie brał pod uwagę sytuacji finansowej K. P., wynikającej z dokumentów wziętych pod uwagę przez sąd powszechny, to ustalenia (okoliczności) dotyczące tej sytuacji nie miały istotnego znaczenia w sprawie. Sąd powszechny nie wykluczył partycypacji K. P. w ponoszeniu kosztów zakupu spornej nieruchomości. Do powyższego wniosku doszedł jednak w wyniku analizy wyjaśnień samego K. P., zeznań jego brata – P. P. oraz na podstawie treści aktów notarialnych potwierdzających posiadanie przez K. P. udziałów w nieruchomości oraz w wyniku ustalenia, że mógł mieć środki na pokrycie części ceny nabycia, gdyż wcześniej dokonał sprzedaży innych nieruchomości. Tymczasem – co zasadnie podnosi organ – z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów wynikało, że płatności kwoty 310.000,00 zł (choć nie ze swojego rachunku) dokonał sam skarżący oraz, że to właśnie skarżący był zmuszony do poszukiwania źródeł finansowania części kwoty, której – wbrew wcześniejszym ustaleniom – K. P. nie pokrył. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną brak było również dowodów potwierdzających wersję prezentowaną przez K. P.. Podkreślenia wymaga, że ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzone z odmiennej oceny dowodów znanych organowi przed wydaniem decyzji, nawet jeżeli ta odmienna ocena poparta jest dodatkowym postępowaniem dowodowym, w którym wytworzono dowody nie istniejące w dniu wydania decyzji (vide: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 999/18, LEX nr 2627206). 3.6. Uwzględniając powyższe, bezzasadnymi były zarzuty naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 O. p., poprzez jego zastosowanie, art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O. p. poprzez jego niezastosowanie, art. 245 § 1 pkt 2 O.p. Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organ przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Organ dokonał prawidłowej oceny sprawy pod kątem ww. przesłanki wznowieniowej stwierdzając, iż nie zaistniały przyczyny uzasadniające wznowienie postępowania na jej podstawie. W ocenie Sądu, nie naruszono także przepisów art. 120 oraz art. 122 O.p. dotyczących ogólnych zasad postępowania podatkowego. Przedmiotowe postanowienie znajduje swoje oparcie w przepisach prawa, co stanowi realizację zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej. 3.7. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji.