II SA/Rz 647/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi A. S.A. w [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki anten sektorowych -skargę oddala- II SA/Rz 647/19 UZASADNENIE Przedmiotem skargi A S.A. (dalej: "Spółka") jest, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki trzech dodatkowych anten sektorowych. Z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w U. (dalej: PINB) prowadził postępowanie w sprawie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej w miejscowości J. Postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. PINB zobowiązał inwestora tj. Spółkę A S.A. do przedłożenia w terminie do [...] września 2018 r. określonych w tym postanowieniu dokumentów. W wyznaczonym terminie inwestor nie przedłożył wymaganych dokumentów. W tych okolicznościach PINB, powołując się na art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm. – zwana dalej: "P.b."), decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] nakazał Spółce A S.A., rozbiórkę trzech dodatkowych anten sektorowych, zamontowanych na istniejącej stalowej wieży kratowej stacji bazowej telefonii komórkowej o kodzie 5842 W. ([...]) bez wymaganego pozwolenia na budowę, usytuowanej na działce nr ewid. 26/3 w miejscowości J., gm. [....]. Od decyzji tej odwołanie złożyła Spółka wnosząc o jej uchylenie w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, lub uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 31 K.p.a. poprzez uznanie Stowarzyszenia "[...]" za uczestnika postępowania na prawach strony bez wyjaśnienia przesłanek, o których mowa w art. 31 K.p.a., tj. czy postępowanie dotyczy "innej osoby", czy udział Stowarzyszenia jest uzasadniony celami statutowymi oraz czy przemawia za tym udziałem interes społeczny; art. 6 K.p.a. poprzez nie zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b.; art. 107 § 1 ust. 6 K.p.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie decyzji zarówno co do faktów jak i prawa, przez co strona odwołująca musi domyślać się przesłanek jakimi kierował się organ wydający decyzję, a co utrudnia obronę; art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i uznanie zgłoszonego przedsięwzięcia za budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 P.b. Zarzucono nadto naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 3, art. 28 ust. 1 oraz art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., poprzez wadliwą kwalifikację prawną zrealizowanej inwestycji jako budowli i uznanie, że roboty budowlane związane z jej realizacją podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę; art. 48 ust. 1 P.b. poprzez nakazanie rozbiórki obiektów i urządzeń, których instalacja nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę ani zgłoszenia robót budowlanych. Wskazaną na wstępie decyzją z [...] kwietnia 2019 r. WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach tego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że postępowanie dotyczy samowolnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Stacja ta została wybudowana w 2015 r. na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. ([...]) o pozwoleniu na budowę. Decyzją z [...] lipca 2015 r. ([...]), PINB udzielił Spółce pozwolenia na użytkowanie w/w stacji. Pozwolenie to obejmowało budowę wieży kratowej stalowej o wys. 50 m wraz z zainstalowanymi na niej 6-cioma antenami sektorowymi i jednej anteny kierunkowej radiolinii oraz trzema lampami oświetlenia przeszkodowego, a także kontenera technologicznego wraz z aparaturą niezbędną do działania stacji. W trakcie kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji [...] lutego 2018 r. stwierdzono, że na w/w wieży zostały zamontowane dodatkowo trzy anteny sektorowe, umocowane bezpośrednio do górnego podestu. Do anten tych została wykonana instalacja elektryczna i radiowa z istniejącego kontenera technologicznego. Wykonanie powyższych robót miało miejsce w listopadzie 2017 r. Z pisma Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r. ([...]) wynikało nadto, że emisja pola elektromagnetycznego (po zamontowaniu dodatkowych anten) uległa zwiększeniu w stosunku do pierwotnej emisji, co wynika z pisma Spółki z [...] grudnia 2017 r. skierowanego do Starosty [...], o zmianie danych w zakresie wielkości i rodzaju emisji dla w/w stacji bazowej. W dalszej części powołując się na art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 33 ust. 1 i art. 3 pkt P.b. organ podał, że stacja bazowa telefonii komórkowej, stanowi jedno całe zamierzenie budowlane, jest obiektem budowlanym (budowlą) wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Roboty budowlane polegające na budowie (przebudowie lub rozbudowie) stacji bazowej telefonii komórkowej, nie zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przepisami art. 29 P.b. Organ zauważył, że zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. ma miejsce wówczas, gdy instalowanie na obiektach budowlanych urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. W wyniku umieszczania kolejnych anten doszło niewątpliwie do rozbudowy obiektu budowlanego tj. stacji bazowej telefonii komórkowej z wieżą antenową. Zmiana parametrów istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, poprzez zwiększenie ilości anten, a w konsekwencji emisji pola elektromagnetycznego, jest rozbudową stacji bazowej. Rezultatem stwierdzonych robót, jest powstanie nowej budowli rozbudowanej poprzez podwieszanie o dodatkowe anteny. Konstrukcja wieży oraz anteny stanowią obecnie całość techniczno-użytkową, ze względu na łączące te elementy więzi funkcjonalne w postaci przeznaczenia, wyposażenia oraz sposobu korzystania. WINB zauważył, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z jednym obiektem budowlanym. Natomiast dokonanie powyższej rozbudowy, zgodnie z art. 28 P.b., wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, czego inwestor nie dopełnił. Organ zauważył też, że przepisy P.b. umożliwiają dokonanie legalizacji tego typu obiektów, po spełnieniu określonych przesłanek. PINB umożliwił zalegalizowanie samowolnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej. W tym celu prawidłowo postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. wezwał inwestora do przedłożenia określonych dokumentów we wskazanym terminie. Z uprawnienia tego Spółka nie skorzystała. WINB stwierdził zatem, że nie wywiązanie się przez Spółkę z obowiązku przedłożenia określonych dokumentów w wyznaczonym terminie, obligowało organ I instancji do wydania nakazu rozbiórki rozbudowanej części obiektu budowlanego tj. trzech dodatkowych anten sektorowych, zgodnie z art. 48 ust. 1 i ust. 4 P.b. Wydana decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Odnośnie zarzutu przyznania przymiotu strony Stowarzyszeniu organ odwoławczy wskazał, że kwestia ta nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Niemniej powołując się na unormowania art. 31 K.p.a. i wyjaśniając ich treść wskazał, że w postanowieniu z [...] lutego 2018 r., organ I instancji podał, że dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu na prawach strony nastąpiło po dokonaniu analizy wniosku, zbieżności celów statutowych w/w organizacji z przedmiotem postępowania oraz zgodności udziału Stowarzyszenia z interesem społecznym. Końcowo zauważył, że do zarzutów w kwestii merytorycznej odniósł się w treści rozstrzygnięcia, a organ odwoławczy w ramach posiadanych kompetencji jest uprawiony do uzupełnienia uzasadnienia decyzji organu I instancji. Skargę do WSA w Rzeszowie na powyższą decyzję złożyła Spółka wnioskując o jej uchylenie i wstrzymanie jej wykonania, nadto o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 6 K.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez niedziałanie w postępowaniu administracyjnym przez organ II instancji na podstawie i w granicach prawa, w szczególności poprzez niezastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., a w konsekwencji naruszenie art. 8 K.p.a. tj. zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; - art. 31 K.p.a. poprzez uznanie Stowarzyszenia "[...]" za uczestnika postępowania na prawach strony bez wyjaśnienia przesłanek o których mowa w art. 31 K.p.a., tj. czy postępowanie dotyczy "innej osoby", czy udział Stowarzyszenia jest uzasadniony celami statutowymi oraz czy przemawia za tym udziałem interes społeczny; - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji podczas, gdy nie wykazano zaistnienia przesłanek takiego rozstrzygnięcia, a postępowanie i decyzja organu I instancji naruszają szereg przepisów prawa procesowego i materialnego. Strona kwestionowanej decyzji zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b P.b. poprzez niezastosowanie i dokonanie wadliwej kwalifikacji prawnej zrealizowanej inwestycji, a to uznanie, że roboty budowlane związane z jej realizacją podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę; - art. 3 i art. 28 ust. 1 P.b. poprzez wadliwą kwalifikację prawną zrealizowanej inwestycji, tj. uznanie, że jest budowlą i roboty budowlane związane z jej realizacją podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę; - art. 48 ust. 1 P.b. poprzez nakazanie rozbiórki obiektów i urządzeń, których instalacja nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę ani nawet zgłoszenia prac budowlanych. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że ocenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd przy rozpoznawaniu konkretnej sprawy nie bada zatem ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia (tu decyzja), a ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie przedmiotowej decyzji. Przy czym, jak wynika z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 zwanej dalej "P.p.s.a.") sąd orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa i dlatego skarga, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., podlegała oddaleniu. Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., zwanej dalej "P.b."), a zaskarżona decyzja została wydana z powołaniem jej przepisu art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 4. Wydanie nakazu rozbiórki poprzedzone zostało postanowieniem PINB z [...] kwietnia 2018 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b., którym wstrzymano Spółce prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową stacji bazowej telefonii komórkowej i nałożono na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie do dnia [...] września 2018 r. dokumentów, o jakich mowa w art. 48 ust. 3. W postanowieniu tym zawarte zostało pouczenie o skutkach niespełnienia w terminie wymienionych w nim obowiązków, w postaci nakazu rozbiórki. Jak wynika z ustaleń organów obu instancji przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej została wybudowana w 2015 r. na podstawie decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2014 r. o pozwoleniu na budowę. Natomiast na mocy decyzją z [...] lipca 2015 r. PINB udzielił Spółce pozwolenia na użytkowanie w/w stacji. Pozwolenie obejmowało budowę wieży kratowej stalowej o wys. 50 m wraz z zainstalowanymi na niej 6-cioma antenami sektorowymi i jednej anteny kierunkowej radiolinii oraz trzema lampami oświetlenia przeszkodowego, a także kontenera technologicznego wraz z aparaturą niezbędną do działania stacji. W trakcie kontroli przeprowadzonej [...] lutego 2018 r. stwierdzono natomiast, że na w/w wieży zostały zamontowane dodatkowo trzy anteny sektorowe, umocowane bezpośrednio do górnego podestu. Do anten tych została wykonana instalacja elektryczna i radiowa z istniejącego kontenera technologicznego. Roboty te wykonano w listopadzie 2017 r. W ich wyniku uległa zwiększeniu emisja pola elektromagnetycznego w stosunku do pierwotnej emisji (pismo Starosty z [...] stycznia 2018 r. oraz pismo Spółki z [...] grudnia 2017 r. o zmianie danych w zakresie wielkości i rodzaju emisji dla w/w stacji bazowej). Kluczową kwestią w niniejszej sprawie, której dotyczy spór pomiędzy stronami jest zakwalifikowanie przedmiotowej inwestycji. Według organu nadzoru budowlanego zamontowanie dodatkowych trzech anten sektorowych stanowi rozbudowę stacji bazowej telefonii komórkowej, na którą wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast zdaniem inwestora zrealizowana inwestycja (montaż dodatkowych anten) nie jest budowlą, a wykonane roboty budowlane nie podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenie na budowę, ani nawet dokonania zgłoszenia prac budowlanych. Zdaniem Sądu stanowisko wyrażone przez organy nadzoru budowlanego jest w pełni słuszne, gdyż umieszczenie dodatkowych anten na maszcie należy zakwalifikować jako rozbudowę tego obiektu. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, chyba że ustawa przewiduje wyjątki. W art. 29 P.b. określono przypadki, w których pozwolenie na budowę nie jest wymagane, zaś w art. 30 P.b. wskazano, jakie roboty budowlane podlegają obowiązkowi zgłoszenia zamiaru ich wykonania właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, że zakres prac, które zgodnie z ustawą P.b. powinny zostać wykonane przy realizacji określonego przedsięwzięcia (np. instalacji telefonii komórkowej) zawsze wynikają z konkretnej, ściśle zindywidualizowanej sytuacji, którą będzie z kolei kreowała wielkość danego urządzenia, jak i sposób oraz miejsce jego realizacji. Dokonując kwalifikacji prawnej, czy dane roboty budowlane wymagają pozwolenia na budowę, czy nie wymagają, nie można czynić tego automatycznie, niezależnie od szczegółowych, technicznych założeń projektu przedstawionego przez inwestora (por. wyrok WSA w Białymstoku z 24 września 2015 r., II SA/Bk 502/15). Ugruntowany jest już pogląd, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest zamierzeniem budowlanym (przedsięwzięciem) zaliczanym do budowli w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, natomiast w świetle przepisów Prawa ochrony środowiska jako instalacja stanowi zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie emitujących do powietrza pole elektromagnetyczne. Wobec tego, stację bazową telefonii komórkowej na gruncie przepisów Prawa budowlanego należy traktować jako obiekt budowlany z wszelkimi tego konsekwencjami, składający się z szeregu urządzeń technicznych, będących instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). W orzecznictwie sądowym najczęściej przyjmuje się, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę (wyroki NSA z dnia: 11 kwietnia 2013 roku, sygn. II OSK 2400/11; 4 lutego 2014 roku, sygn. II OSK 1793/13; 21 stycznia 2016 roku, sygn.II OSK 1224/14 i z 15 lutego 2017 r.II OSK 596/17 oraz II OSK 613/17; baza orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten podziela również skład orzekający w niniejszej sprawie, bowiem przepisy art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3b Prawa budowlanego mogą mieć jedynie zastosowanie w przypadku instalowania pojedynczych urządzeń, konstrukcji wsporczych, anten i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, nie mogą natomiast stanowić podstawy prawnej do budowy (a także odpowiednio przebudowy, czy rozbudowy) takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej. Przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także m. in. rozbudowę (art. 3 pkt 6 P.b.). Z kolei obiektem budowlanym jest m. in. budowla wraz z instalacjami (art. 3 pkt 1 P.b.). Wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. i związany z tym przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b P.b. Pojęcie instalacji nie zostało zdefiniowane w Prawie budowlanym wśród prac określających roboty budowlane (art. 3 pkt 7 P.b.). Ustawodawca posługuje się nim, tworząc katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 6, 14, 15 P.b.). W odniesieniu do części z nich (pkt 14, 15 przywołanego przepisu), wskazano wyraźnie, iż roboty polegające na instalowaniu wykonywane są na obiektach budowlanych. To doprecyzowanie, szczególnie w odniesieniu do instalowania urządzeń (pkt 15) nakazuje przyjąć, iż analizowany zwrot dotyczy robót budowlanych wykonywanych na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane (wyrok NSA z 21 stycznia 2016 r., II OSK 1224/14). Tak więc w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać, że chodziło tylko i wyłącznie o instalowanie anten sektorowych na istniejącym maszcie, bowiem zakres wykonanych robót był szerszy. W konsekwencji przeprowadzonych przez Inwestora prac polegających na umieszczeniu (obok istniejących elementów) anten sektorowych oraz okablowania tych urządzeń, nie powstał jednak nowy obiekt budowlany (budowla), ale doszło do rozbudowy istniejącego obiektu budowlanego – stacji bazowej telefonii komórkowej – z uwagi na posiadane już przez obiekt budowlany elementy funkcjonalne, czyli przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwość wykorzystania tego obiektu jako całości (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2016 r., II OSK 1224/14, wyrok NSA z 29 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 371/13; wyrok WSA w Gliwicach z 24 lutego 2017 r., sygn. II SA/Gl 751/16). W art. 3 pkt 7a P.b. stwierdzono, że przebudowa to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Skoro w niniejszej sprawie doszło do zmiany choćby szerokości obiektu w miejscu zamontowania dodatkowych elementów, to niewątpliwie mamy tu do czynienia nie z przebudową, ale z rozbudową. Znamienne jest także i to, że z uwagi na posadowienie dodatkowych elementów na istniejącym obiekcie budowlanym doszło do zwiększenia ciężaru rozbudowanego masztu. Tego rodzaju obiekty mają swoją wytrzymałość, przez co organ musi mieć pewność, że rozbudowanie go o dalsze elementy nie naruszy wytrzymałości konstrukcji, jako całości i nie będzie stanowiło zagrożenia dla ludzi. Zasadnym jest zatem traktowanie tego rodzaju inwestycji jako rozbudowy i spojrzenie na nią, jako na konstrukcyjną całość, obejmującą elementy dotychczasowe oraz dodawane/dodane w terminie późniejszym. Niewątpliwie także wykonane przez inwestora prace polegające na montażu kolejnych anten mogły spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zmiana parametrów istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej poprzez zwiększenie ilości anten, doprowadziła do zwiększenia emisji pola elektromagnetycznego (co zresztą wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego). Zasadnym jest zatem objęcie takiej inwestycji wymogiem uzyskania pozwolenia na budowę, co będzie wiązało się z koniecznością złożenia i zatwierdzenia odpowiedniego projektu budowlanego. Słusznie zauważył organ, że roboty budowlane polegające na budowie stacji bazowej nie zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przepisami art. 29 P.b., a zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. (czego domaga się inwestor) ma miejsce wówczas, gdy instalowanie na obiektach budowlanych urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instancji radiokomunikacyjnych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. Prawidłowe jest także stanowisko organów nadzoru budowlanego, że rozbudowa tego rodzaju obiektu nie była zwolniona z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na taką rozbudowę jest wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Wobec powyższych argumentów tryb postępowania legalizacyjnego o którym mowa w art. 48 P.b. został przez organy nadzoru prawidłowo zastosowany. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r., działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b. organ I instancji wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i jednocześnie nałożył na Spółkę obowiązek przedłożenia – do dnia [...] września 2018 r. - dokumentów niezbędnych do zalegalizowania zrealizowanych robót. Wobec niepodjęcia przez Spółkę jakiejkolwiek reakcji realizującej nałożony na nią obowiązek organ I instancji nie mógł postąpić inaczej, jak wydać decyzję nakazującą rozbiórkę zrealizowanej rozbudowy – art. 48 ust. 4 P.b. Trzeba również podkreślić, że to od woli inwestora zależy, czy podda się procesowi legalizacyjnemu poprzedzającemu nakaz rozbiórki w trybie określonym w art. 48 P.b., poprzez wykonanie obowiązków przewidzianych prawem i nałożonych przez organ nadzoru budowlanego. Skoro w wyznaczonym terminie Spółka nie przedłożyła dokumentów wymaganych do legalizacji, to w konsekwencji nakazanie rozbiórki przedmiotowego obiektu w myśl art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 4 P.b. było obowiązkiem organu nadzoru budowlanego i odpowiada prawu. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 31 K.p.a. Stowarzyszenie "[...]" mocą postanowienia z dnia [...] lutego 2018 r. zostało przez organ I instancji dopuszczone do udziału w postępowaniu na prawach strony. Organ powołując się na ww. przepis wyjaśnił, że sprawa dotyczy "innego podmiotu", tj. A S.A., a dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony nastąpiło po dokonaniu analizy wniosku, zbieżności celów statutowych organizacji z przedmiotem postępowania oraz zgodności udziału stowarzyszenia z interesem społecznym. Nie znajduje zatem potwierdzenia zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uznano, że organy administracji nie naruszyły także art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. i związanego z tym przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 lit.b. P.b. oraz art. 28 P.b. i art. 3 P.b. a wydane decyzje pozostają w zgodzie z prawem. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.