II OSK 1224/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz (spr.) Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] spółki z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1351/13 w sprawie ze skargi [...] spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję nr [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. w W. uchylił zaskarżoną decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki nakazał [...] sp. z o.o. rozbiórkę części rozbudowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, ale rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] marca 2012 r., a sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozstrzygnięcia. Po rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] października 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie Powiat Grodzki na podstawie art. 48 ust. 1 oraz art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 104 K.p.a. nakazał inwestorowi [...] sp. z o.o. rozbiórkę "części rozbudowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu Domu Handlowego [...] przy ul. [...] w K. działka nr [...] obr. [...], tj. trzech anten sektorowych typ K-800-10-304 oznaczonych na szkicu stanowiącym załącznik nr 1 do protokołu z oględzin z dnia 31.07.2012 r. (vide karta nr 150, strona 2), szafy sterowniczej mniejszej o wymiarach 0,50 m x 0,50 m i wysokości 1,00 m oznaczonych na szkicu stanowiącym załącznik nr 1 do protokołu z oględzin z dnia 31.07.2012 r. (vide karta nr 150, strona 1), dwóch wzmacniaczy o wymiarach 0,25 m x 0,40 i wysokości 0,60 m oznaczonych na szkicu stanowiącym załącznik nr 1 do protokołu z oględzin z dnia 31.07.2012 r. (vide karta nr 150, strona 1) oraz okablowania ww. urządzeń. Nazwa stacji bazowej: [...] ". Jak wskazał organ I instancji, po przeprowadzeniu w dniu 31 lipca 2012 r. oględzin ustalono, że w 2009 r. na dachu budynku Domu Handlowego zamontowano dodatkowe 3 anteny sektorowe, szafę sterowniczą, dwa wzmacniacze i okablowanie tych urządzeń. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. organ I instancji zmienił postanowienie z dnia [...] czerwca 2011 r. i nałożył na Spółkę obowiązek dostarczenia stosownych dokumentów do dnia 31 sierpnia 2012 r., uznając, że rozbudowa stacji bazowej wykracza poza zakres zgłoszenia dokonanego przez [...] sp. z o.o. w dniu 22 maja 2007 r. W ocenie organu przedmiotowa stacja bazowa jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i obiektem budowlanym (art. 3 pkt 1 lit. b), ponieważ stanowi całość techniczno – użytkową. Z uwagi na to, iż inwestor zobowiązany do przedstawienia stosownych dokumentów nie złożył ich, orzeczono o częściowej rozbiórce stacji bazowej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła [...] sp. z o.o. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 K.p.a. oraz art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4, art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego utrzymał skarżoną decyzję w mocy, akceptując ustalenia i wnioski organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] sp. z o.o., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i zarzucając jej naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 48 ust. 1, 2 i 3 oraz w związku z art. 48 ust. 4, art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego; 2. art. 3 pkt 3 i art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego; 3. art. 3 pkt 1 lit. b i art. 3 pkt 3 w związku z art. 48 ust. 1 oraz art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego; 4. art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego; 5. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego; 6. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.; 7. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.; 8. art. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 i art. 7 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie, chociaż z innych względów niż w zostały niej podniesione. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż zdecydowana większość zarzutów – opisana w punktach 1, 2, 3, 4, 5 oraz 8 skargi – w istocie dotyczyła kwestii zakwalifikowania stacji bazowej telefonii komórkowej jako budowli, której realizacja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Także zarzuty naruszenia przepisów postępowania (punkty 6 oraz 7 skargi) wskazują na wadliwość ustaleń dokonanych przez organy w zakresie zakwalifikowania obiektu objętego nakazem rozbiórki jako obiektu, którego realizacja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd I instancji uznał, że rozbudowa przedmiotowej stacji bazowej polegająca na realizacji trzech anten sektorowych, szafy sterowniczej mniejszej, dwóch wzmacniaczy oraz okablowania tych urządzeń nie jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Stacja ta nie jest również funkcjonalnie związana z tym budynkiem. Stanowi ona funkcjonalny element sieci telekomunikacyjnej i jako taka jest całością techniczno – użytkową, którą należy zakwalifikować jako budowlę, czyli obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że budowla to całość techniczno – użytkowa wraz z instalacjami i urządzeniami. To z kolei prowadzi do wniosku, że przedmiotowa rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej wymagała wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 w związku z art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego). W tej sytuacji, zdaniem Sądu, zarzuty skargi zawarte w punktach 1, 2, 3, 4 i 5 nie były zasadne. Za nietrafny Sąd uznał również zarzut skargi opisany w punkcie 8, ponieważ organy prawidłowo rozróżniły prace polegające na budowie stacji bazowej w jej pierwotnym kształcie, do których odnosiła się ostateczna decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2007 r., od prac polegających na rozbudowie tejże stacji bazowej poprzez dodanie trzech anten sektorowych, szafy sterowniczej mniejszej, dwóch wzmacniaczy oraz okablowania tych urządzeń. Nakazem rozbiórki zostały objęte jedynie elementy dodane w ramach rozbudowy i nieobjęte ww. decyzją Wojewody Małopolskiego. Sąd nie zgodził się zatem z zarzutem, że organy zignorowały treść ostatecznej decyzji administracyjnej, na podstawie której inwestor wykonał roboty budowlane. Roboty nieobjęte decyzją Wojewody Małopolskiego i wykonane po wybudowaniu stacji bazowej w pierwotnym kształcie podlegały odrębnej ocenie ze strony organów przy uwzględnieniu aktualnego stanu prawnego. Takie działanie organów nie stanowi naruszenia art. 2 Konstytucji RP ani art. 6 i art. 7 K.p.a. Wskazując na powyższe, Sąd pierwszej instancji przyjął, że skoro stację bazową telefonii komórkowej trafnie zakwalifikowano jako budowlę, to jej rozbudowa wymagała pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 w związku z art. 29 – 31 Prawa budowlanego), którego inwestor nie uzyskał. Niezasadnym był więc zarzut 5 skargi. Nadto organ I instancji poprzedził wydanie decyzji postępowaniem legalizacyjnym, z którego jednak inwestor nie skorzystał. Organy zasadnie uznały, że przedmiotowa rozbudowa stanowiła samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, a postępowanie legalizacyjne nie zakończyło się powodzeniem. Pomimo powyższego, Sąd dopatrzył się naruszenia art. 107 § 1 K.p.a., który nakazuje umieszczenie w treści decyzji administracyjnej rozstrzygnięcia, które jednoznacznie określałoby treść nałożonego obowiązku i to w taki sposób, by egzekucja tego obowiązku nie nastręczała wątpliwości interpretacyjnych. Rozstrzygnięcie, zwane także osnową lub sentencją decyzji, powinno być sformułowane jasno i precyzyjnie, tak aby było zrozumiałe dla stron bez uzasadnienia, które nie zawsze musi być składnikiem decyzji. Decyzja organu nakładająca na stronę postępowania obowiązek określonego zachowania powinna obowiązek ten wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie spełnia tych wymogów, ponieważ orzeczony nakaz rozbiórki nie jest precyzyjny. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy organy nadzoru budowlanego dokonywały rozróżnienia pomiędzy robotami budowlanymi zrealizowanymi w ramach budowy stacji bazowej a robotami wykonanymi jako rozbudowa tej stacji bazowej. Dla prawidłowości orzeczonego nakazu rozbiórki konieczne jest precyzyjne wskazanie elementów objętych tym nakazem. Za niewystarczające Sąd uznał odwołanie się w sentencji decyzji rozbiórkowej do protokołu oględzin znajdującego się w aktach, lecz niestanowiącego załącznika do tej decyzji. Nie budziło przy tym wątpliwości Sądu, że elementem decyzji administracyjnej, w tym także decyzji orzekającej nakaz rozbiórki, może być załącznik. W takim jednak przypadku załącznik powinien stanowić integralną część decyzji i musi być podpisany przez uprawnioną osobę. Natomiast odwoływanie się w sentencji decyzji rozbiórkowej do treści dokumentów sporządzonych przy dokonywaniu innych czynności procesowych i odrębnych od tej decyzji nieuchronnie skutkuje powstaniem nieścisłości, co do zakresu nałożonego zaskarżoną decyzją obowiązku. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że uchylenie jedynie decyzji organu II instancji było spowodowane tym, że usunięcie stwierdzonych uchybień nie wymaga przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym art. 136 K.p.a. Sąd uznał, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego jest w stanie wydać rozstrzygnięcie niebudzące wątpliwości, co do zakresu nałożonego obowiązku. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak na wstępie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Pozostałe rozstrzygnięcia Sąd podjął na mocy art. 152 i art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy w związku z art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 ze zm.) oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] sp. z o.o. w W., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: I. w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie – w każdym z poniższych przypadków z osobna – mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. normy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. – zwanej dalej P.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie to jest nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, co wyrażało się w ocenie wydanych w sprawie aktów administracyjnych na podstawie "aktualnego stanu prawnego", a nie stanu prawnego obowiązującego w momencie ich wykonania; 2. art. 135 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie, co wyrażało się w nie zastosowaniu przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczyła skarga [...], czyli nie uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki z dnia [...] października 2012 r. oraz postanowienia tegoż organu z dnia [...] czerwca 2012 r., gdy było to niezbędne dla końcowego jej załatwienia; 3. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu za prawidłowe ustaleń faktycznych dokonanych przez organy nadzoru w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy błędnie one ustaliły, iż [...] w 2009 r. zainstalowała dwa wzmacniacze w skrócie zwyczajowo zwane "RRU" w sytuacji, gdy zainstalowała trzy wzmacniacze; 4. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na jedynie lakonicznym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, zwłaszcza ograniczenie się w zakresie kwalifikacji prawnej wykonanych robót jedynie do odwołania się do opinii wyrażanych w orzecznictwie sądowym bez interpretacji przepisu w odniesieniu do przedmiotowej sprawy, czyli konkretnie określonych robót budowlanych przy uwzględnieniu ich zakresu i charakteru; II. w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego: 5. normy art. 3 pkt. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego oba w zw. z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez zastosowanie, w sytuacji, gdy inwestycja realizowana przez [...] nie stanowi budowli, a roboty budowlane, których dotyczy nie stanowiły rozbudowy budowli oraz jest objęta zwolnieniem od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, o którym mowa w treści art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego; 6. normy art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, iż wykonanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z trzech anten sektorowych, szafy sterującej typu APM30, trzech urządzeń wzmacniających wraz z okablowaniem na istniejącej antenowej konstrukcji wsporczej o wysokości około 10 m ponad poziom dachu budynku uprzednio już do tego dachu przytwierdzonej na podstawie zgłoszenia robót budowlanych nie stanowi instalowania urządzeń, o którym mowa w art. 29 ust 2 pkt 15 Prawa budowlanego ; 7. normy art. 48 ust. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy wykonane roboty budowlane polegające na instalacji urządzeń o wysokości nieprzekraczającej trzech metrów (instalacja radiokomunikacyjna składająca się z trzech anten sektorowych, szafy sterującej typu APM30, trzech wzmacniaczy wraz z okablowaniem) nie doprowadziły do powstania obiektu budowlanego w postaci budowli, ani do rozbudowy budowli, co wymagałoby uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazując na powyższe zarzuty kasacji, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zwrot od organu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Rozpoznając wniesioną w sprawie skargę kasacyjną w powyżej określonych granicach, zauważyć należy, iż pomimo zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji w całości, skarżąca Spółka nie kwestionowała ustalenia Sądu, że decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. nie spełnia wymogów art. 107 § 1 K.p.a. w zakresie, w jakim nałożony nią nakaz rozbiórki nie jest precyzyjny (niejednoznaczny). Uwaga ta ma o tyle istotne znaczenie, że właśnie ta konkluzja Sądu pierwszej instancji stała się przyczyną uchylenia ww. decyzji. Brak jej zakwestionowania, już tylko z tych przyczyn, powodował niemożność uwzględnienia wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. Analizując wymienione podstawy kasacyjne w zakresie naruszenia przepisów postępowania, za błędnie skonstruowane, a jednocześnie za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. (zarzut 1), art. 135 P.p.s.a. (zarzut 2) i art. 141 § 4 P.p.s.a. (zarzut 4). Stwierdzić trzeba, iż żaden z tych zarzutów nie mógł skutecznie stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej i prowadzić do merytorycznej kontroli przedstawionych przez Sąd pierwszej instancji poglądów, a jako takie zostały one opisane przez autora kasacji. Jak podkreślał on na wstępie katalogu zarzutów w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. "w każdym z poniższych przypadków z osobna – mogły mieć istotny wpływ na wynik spraw". Już samo ustalenie, że Sąd pierwszej instancji przeprowadził w niniejszej sprawie kontrolę legalności wydanych w sprawie decyzji, wydając określone rozstrzygnięcie (wyrok) i zastosował środki prawne przewidziane w ustawie, a uzasadnienie jego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy wykluczało dalszą kontrolę kasacyjną w zakresie tych zarzutów. Nie powiązanie powyższych zarzutów z innymi normami prawa procesowego lub materialnego, którym w ocenie skarżącej Spółki uchybił Sąd pierwszej instancji, wykluczało możliwość podważenia prawidłowości dokonanej przez Sąd kontroli, czy zastosowanych środków w celu usunięcia naruszenia prawa oraz możliwości merytorycznej oceny zastosowanej podstawy prawnej zaskarżonego orzeczenia, czy wreszcie kwalifikacji prawnej. Brak wymaganej w przypadku skargi kasacyjnej precyzyjności, zasadniczo prowadzi do ograniczenia zakresu kontroli kasacyjnej, bowiem nie pozwala na dokładne ustalenie stanowiska strony skarżącej. Jak wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd kasacyjny nie powinien domyślać się intencji skarżących i formułować za nich zarzutów pod adresem skarżonego wyroku ani ich doprecyzować (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA z 2004, z. 3, poz. 72 oraz z dnia 30 sierpnia 2005 r. sygn. akt FSK 2027/04.). Za nieskuteczny należało również uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Wbrew twierdzeniom autora kasacji z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, szczególnie z protokołu oględzin z dnia 31 lipca 2012 r., załącznika nr 1 do protokołu oraz załączonych do nich zdjęć nie wynika, aby przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej została rozbudowana o trzy wzmacniacze, ale o dwa – jak ustaliły to organy. Zauważyć trzeba, iż autor kasacji jedynie ogólnikowo odwołał się w uzasadnieniu kasacji do "2. dokumentacji techniczno formalnej dotyczącej instalacji kolejnych urządzeń na istniejącej konstrukcji wsporczej; 3. dokumentacji fotograficznej; - znajduje się w aktach sprawy". Nie wskazał jednak na żaden konkretny dokument oraz jego zapisy, które by pozwalały zakwestionować ustalony w sprawie stan faktyczny. Nie uzasadniają też przyjęcia odmiennych ustaleń załączone do rozpoznawanej kasacji zdjęcia. Tym samym nie wykazano prawdziwości twierdzeń formułowanych przez skarżącą Spółkę. Nie podlegały także uwzględnieniu podniesione w kasacji zarzuty naruszenia prawa materialnego. Stwierdzić trzeba, iż za ich pomocą skarżąca Spółka podważyła kwalifikację prawną wykonanych w sprawie robót budowlanych. Zdaniem skarżącej polegały one na instalowaniu urządzenia (stacji bazowej), a nie jak uznał Sąd pierwszej instancji i organy administracyjne – rozbudowie stacji bazowej. Kwalifikacja ta ma o tyle znaczenie, że przekłada się na obowiązek uzyskania przez inwestora stosownej zgody organu administracji architektoniczno – budowlanej przed przystąpieniem do ich wykonania, tj. odpowiednio: uzyskania pozwolenia na budowę albo dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Ustosunkowując się do tak przedstawionego problemu, podzielić należało stanowisko zaprezentowane przez Sąd pierwszej instancji. Stwierdzić trzeba, iż przez budowę, podobnie jak i rozbudowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego). Z kolei obiektem budowlanym jest m.in. budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 ww. ustawy). W konsekwencji przeprowadzonych przez skarżącą Spółkę (inwestora) prac polegających na umieszczeniu obok istniejących elementów trzech anten sektorowych, szafy sterowniczej mniejszej, dwóch wzmacniaczy oraz okablowania tych urządzeń, nie powstał jednak nowy obiekt budowlany (budowla) posadowiony na innym obiekcie budowlanym (budynku), ale doszło do rozbudowy. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego i związany z tym przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b. Zgodnie z nimi odpowiednio: "Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych" oraz "zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 budowa (...) i wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych". Pojęcie instalacji nie zostało zdefiniowane w Prawie budowlanym wśród prac określających roboty budowlane (art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego). Ustawodawca posługuje się nim, tworząc katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 6, 14, 15 Prawa budowlanego). W odniesieniu do części z nich (pkt 14, 15 cyt. wyż. przepisu), wskazano wyraźnie, iż roboty polegające na instalowaniu wykonywane są na obiektach budowlanych. To doprecyzowanie, szczególnie w odniesieniu do instalowania urządzeń (pkt 15) nakazuje przyjąć, iż analizowany zwrot dotyczy robót budowlanych wykonywanych na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, zamierzenie budowlane polegające na wykonaniu takiego nośnika i wykonania na nim instalacji urządzeń, obejmuje szerszy zakres robót i wiąże się z budową obiektu budowlanego (budowli), a więc z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (por. wyroki z dnia 25 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1458/07; 15 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 811/09; z dnia 16 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 971/08- orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać, że chodzi tylko i wyłącznie o instalowanie anten sektorowych na istniejącym maszcie, bowiem zakres wykonanych robót jest szerszy i dotyczył również szafy sterowniczej, dwóch wzmacniaczy i okablowania ww. urządzeń. Doszło, zatem do rozbudowy obiektu budowlanego – stacji bazowej telefonii komórkowej – z uwagi na posiadane już przez obiekt budowlany elementy funkcjonalne, czyli przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwość wykorzystania tego obiektu jako całości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 371/13). W ich wyniku doszło do rozbudowy istniejącego masztu antenowego poprzez zmianę jego charakterystycznych parametrów jak długość, czy szerokość (art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego a contrario). Z uwagi na jego posadowienie na innym obiekcie budowlanym istotnym czynnikiem pozostaje również zwiększenie ciężaru rozbudowanego masztu. Rozbudowa tego rodzaju obiektu nie była zwolniona od uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i nie podlegała zgłoszeniu. Oznacza to, że do dokonania rozbudowy budowli, jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej składająca się z wieży (masztu antenowego) oraz anten wraz z elementami infrastruktury służącej do ich prawidłowego działania zgodnie z zamierzoną funkcją wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Na tę okoliczność słusznie również zwraca uwagę autor kasacji, stwierdzając w zarzucie 7 kasacji, że roboty budowlane nie doprowadziły do powstania nowego obiektu budowlanego, ale rozbudowy budowli. Pomija on jednak to, że na taką rozbudowę również jest wymagane pozwolenie na budowę, bowiem nie została ona zwolniona z obowiązku jego uzyskania w żadnym z przepisów art. 29- 31 Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze, jako niezasadne należało ocenić zarzuty naruszenia art. 3 pkt 3 w związku z art. 3 pkt 6 w związku z art. 28 ust. 1 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego (zarzut 5), art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego (zarzut 6) oraz art. 48 ust. 1 – 3 Prawa budowlanego (zarzut 7). W konsekwencji powyższego wobec braku zasadności podstaw wniesionej kasacji, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił ją jako niezasadną.