VII SO/Wa 11/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Finansów z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...] oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] w sprawie ze skargi S. J. i M. J. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia w całości i w części opłaty legalizacyjnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] Pismem z [...] lipca 2019 r. S. J. i M. J. (dalej: "skarżący") wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Finansów z [...] maja 2019 r., odmawiającej umorzenia w całości i w części opłaty legalizacyjnej oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., nakładającego obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 25 000 złotych. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że nałożona opłata legalizacyjna znacznie przekracza ich możliwości finansowe. Nieuiszczenie jej w określonym, siedmiodniowym terminie spowoduje zaś orzeczenie nakazu rozbiórki poddasza budynku gospodarczego. Wykonanie tego nakazu skutkować będzie nieodwracalnymi skutkami, gdyż trudno byłoby odbudować rozebrane części budynku. Stara część tego obiektu nie jest w dobrym stanie i wszelkie prace rozbiórkowe negatywnie na nią wpłynął. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Wnioskodawca zobowiązany jest do wnikliwego przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi ocenić, czy przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub decyzji są spełnione. Niewystarczającym jest jedynie złożenie wniosku bądź przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, które pozwolą wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. orzeczenie NSA, sygn. akt II OZ 1124/10, Lex nr 743646). W judykaturze przyjęto, że trudne do odwrócenia skutki to takie, które - raz zaistniałe - powodują istotną lub trwałą zmianę w rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić dopiero po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10 – LEX nr 1083021). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skarżący nie podnieśli we wniosku przekonującej argumentacji przemawiającej za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] skutkować będzie zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków. Niewątpliwie nałożenie obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej w kwocie 25 000 złotych wiąże się obiektywnie z poniesieniem znacznych kosztów. Nie należy jednak automatycznie utożsamiać tego z wystąpieniem jakiejkolwiek przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący w niniejszej sprawie wskazali koszty jakie będą musieli ponieść, jednakże nie przedstawili swojej sytuacji materialnej całościowo. Jest to o tyle ważne, że tylko skorelowanie poniesienia ewentualnych kosztów i sytuacji majątkowej skarżącej pozwala ocenić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie może z urzędu znajdować uzasadnienia do złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, że mogą zajść takie okoliczności, które będą dla strony wiązały się ze szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami. W przedmiotowej sprawie nie można oprzeć się także na doświadczeniu życiowym, bo Sąd nie ma oglądu całej sytuacji materialnej skarżących. Warto podkreślić, że nawet znaczny wydatek nie musi od razu wiązać się ze szkodą, albowiem sytuacja materialna skarżących może być na tyle dobra, że mimo poniesienia tego wydatku nie ulegnie pogorszeniu. Również w orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje pogląd, że dla spełnienia przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie znaczne dla strony skarżącej w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12 - LEX nr 1225755 i z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OZ 71/13 – LEX nr 1282993). Równocześnie należy podkreślić, że argumentacja dotycząca skutków ewentualnego nakazu rozbiórki jest na tym etapie postępowania przedwczesna, gdyż organ administracji publicznej nie wydał rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.