II OSK 2005/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Robert Sawuła, Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.), Sędzia WSA (del.) Marcin Kamiński, Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski, po rozpoznaniu w dniu 4 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Powiatu [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 marca 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 128/19 w sprawie ze skargi Powiatu [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyznania staroście dodatku specjalnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 128/19, oddalił skargę Powiatu [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyznania staroście dodatku specjalnego. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Rada Powiatu [...] podjęła w dniu [...] listopada 2018 r. uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia wynagrodzenia Starosty Powiatu [...]. W § 1 ust. 1 Rada ustaliła wynagrodzenie Starosty [...] w wysokości: 1. wynagrodzenie zasadnicze w kwocie: 4.800,00 zł; 2. dodatek funkcyjny w kwocie: 2.100,00 zł; 3. dodatek specjalny w wysokości 40% kwoty łącznej wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego na czas pełnienia funkcji Starosty Powiatu [...]; 4. dodatek za wieloletnią pracę w wysokości 20% wynagrodzenia zasadniczego. W § 1 ust. 2 wskazano, że Staroście przyznano dodatek specjalny w wysokości 1.700,00 zł w okresie od dnia podjęcia uchwały, na czas pełnienia funkcji z tytułu zwiększenia obowiązków służbowych i powierzenia dodatkowych zadań o wysokim stopniu złożoności i odpowiedzialności. Jako podstawę prawną uchwały powołano art. 12 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 995 ze zm., dalej: u.s.p.), art. 4 ust. 1 pkt 1b, art. 9 ust. 2, art. 36 i art. 37 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1260 ze zm., dalej: u.p.s.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 936). W uzasadnieniu uchwały wskazano, że zgodnie z art. 36 ust. 5 u.p.s. pracownikowi samorządowemu z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań może być przyznany dodatek specjalny. Starosta [...] w chwili podejmowania uchwały jest Przewodniczącym Konwentu Powiatów Województwa [...], Wiceprzewodniczącym Zarządu Związku Samorządów na rzecz modernizacji Drogi Krajowej Nr [...] w [...], Członkiem Zarządu Obszaru [...], [...], [...] w [...], Członkiem Zarządu Stowarzyszenia "[...]" w [...], Prezesem Stowarzyszenia Gmin i Powiatu [...] w [...]. Powyższe stanowiska nie mieszczą się w ramach ustaw obowiązujących starostów. Są dodatkowymi zadaniami o wysokim stopniu złożoności i odpowiedzialności, zwiększającymi obowiązki służbowe. W związku z powyższym uznano przyznanie ww. dodatku specjalnego za zasadne. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] stycznia 2019 r. Wojewoda [...] stwierdził nieważność § 1 ust. 2 ww. uchwały Rady Powiatu [...]. W ocenie organu nadzoru dodatek specjalny, o którym mowa w art. 36 ust. 5 u.p.s. nie przysługuje staroście oraz pozostałym osobom, o których mowa w art. 36 ust. 3 u.p.s. Na podstawie art. 36 ust. 3 u.p.s. przysługuje im bowiem, z tytułu zajmowanego stanowiska i związanych z tym zadań, dodatek specjalny o charakterze obligatoryjnym, którego sposób naliczania oraz minimalną i maksymalną wysokość określono w § 6 rozporządzenia. Ponadto przyznanie przez Radę Powiatu [...] dwóch dodatków specjalnych, których łączna wysokość przekracza kwotę maksymalną przy założeniu zastosowania wskazanej w uchwale stawki wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego stanowi wprost naruszenie § 6 rozporządzenia w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych. Przepis ten określa bowiem minimalną i maksymalną kwotę dodatku specjalnego przysługującego osobom, o których mowa w art. 36 ust. 3 u.p.s. Wobec powyższego organ stwierdził, że § 1 ust. 2 ww. uchwały podjęty został z istotnym naruszeniem art. 12 pkt 2 u.s.p., art. 9 ust. 2, art. 36 ust. 3 i art. 36 ust. 5 u.p.s. w zw. z § 6 ww. rozporządzenia. Skargą Powiat [...] zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie, wnosząc o jego uchylenie i zarzucając mu naruszenie art. 12 pkt 2 i art. 79 ust. 4 u.s.p., art. 9 ust. 2, art. 36 ust. 3 i 5 u.p.s. w zw. z § 6 rozporządzenia w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że nie sposób przyjąć, że prawo do dodatku specjalnego, o którym mowa w art. 36 ust. 5 u.p.s. może być przyznane osobie pełniącej funkcje burmistrza (wójta, prezydenta miasta), starosty oraz marszałka województwa. Regulacje zawarte w art. 36 ust. 3 i ust. 5 u.p.s. nie odnoszą się do dwóch zupełnie odrębnych składników wynagrodzenia, lecz do identycznego składnika wynagrodzenia, który ustawodawca dywersyfikuje w taki sposób, że wyróżnia kategorie podmiotów, którym ten składnik przysługuje (art. 36 ust. 3 u.p.s.) bądź może być przyznany (art. 36 ust. 5 u.p.s.). W odniesieniu do podmiotów wskazanych w art. 36 ust. 3 u.p.s. ustawodawca uznaje przedmiotowy dodatek za element obligatoryjny wynagrodzenia. Regulacja ta stanowi zatem wyraz w pełni uzasadnionego uznania, że pełnienie funkcji burmistrza (wójta, prezydenta miasta), starosty oraz marszałka województwa z założenia wiąże się z permanentnym wykonywaniem zwiększonego zakresu zadań i obowiązków służbowych. Z kolei świadczenie, o którym mowa w art. 36 ust. 5 u.p.s., mające charakter fakultatywny, może być przewidziane jedynie za wykonanie dodatkowych zadań, poza stricte bieżącymi zadaniami służbowymi lub z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych. Jest to świadczenie o charakterze jednorazowym lub krótkookresowym, które może być ustalone dla wszystkich pracowników umownych, w tym zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych, kierowniczych stanowiskach urzędniczych, pomocniczych i obsługi, a także doradców i asystentów. Z faktu użycia w przepisie art. 36 ust. 5 u.p.s. zwrotu "pracownikowi samorządowemu (...)" nie wynika w żaden sposób, że regulacja ta jest adresowana także do podmiotów wskazanych w art. 36 ust. 3 u.p.s. W ocenie Sądu właśnie z uwagi na regulację zawartą w art. 36 ust. 3 u.p.s. świadczenie, o którym mowa w art. 36 ust. 5 u.p.s., nie może być przyznane podmiotom wskazanym w art. 36 ust. 3 u.p.s. Dodatek specjalny dla tych podmiotów jako świadczenie obligatoryjne ma bowiem swe źródło w art. 36 ust. 3 tej ustawy. W świetle powyższego nie ma znaczenia brak wykluczenia uprawnienia starosty do otrzymania wskazanego dodatku w treści ustawy, względnie wyraźnego stwierdzenia, że uprawnienie do dodatku określonego w art. 36 ust. 5 u.p.s. nie przysługuje osobom, które obligatoryjnie otrzymują dodatek w oparciu o art. 36 ust. 3 tej ustawy. Regulacja normatywna dotycząca dodatku specjalnego zawarta w art. 36 ust. 3 i ust. 5 u.p.s. pozwala, w ocenie Sądu, na odkodowanie intencji ustawodawcy i jasne określenie, jakim kategoriom pracowników samorządowych należy bądź można przyznać określone składniki wynagrodzenia. Sąd podzielił też pogląd organu nadzoru, że przyznanie przez Radę Powiatu [...] dwóch dodatków specjalnych prowadzi do przekroczenia kwoty maksymalnej określonej w § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych. Skargą kasacyjną Powiat [...] zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1260) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dodatek specjalny, o którym mowa w przepisach art. 36 ust. 5 ww. ustawy o pracownikach samorządowych nie przysługuje staroście, bowiem nie jest on pracownikiem samorządowym, któremu może zostać przyznany dodatek specjalny z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań, § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 936) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że doszło do przekroczenia maksymalnej kwoty dodatku specjalnego przysługującego Staroście Powiatu [...]. Z uwagi na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego oraz orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że za stanowiskiem, iż regulacja z art. 36 ust. 5 u.p.s. jest adresowana także do podmiotów wskazanych w art. 36 ust. 3 u.p.s. przemawia przede wszystkim wykładnia językowa przepisu art. 36 ust. 5 u.p.s., która powinna być zastosowana jako pierwsza. Biorąc pod uwagę zakres podmiotowy u.p.s. (art. 2 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) starosta jest pracownikiem samorządowym, a przepis art. 36 ust. 5 ustawy zgodnie z jego literalnym brzmieniem odnosi się do wszystkich pracowników samorządowych bez wyjątków. Także przepis art. 36 ust. 3 ustawy, ustalający dla osób w nim wymienionych dodatek specjalny jako "obligatoryjny" składnik wynagrodzenia, nie zawiera żadnych zapisów pozwalających na przyjęcie, że jest to jedyny dodatek specjalny, jaki może im być przyznany. Różnice pomiędzy dodatkiem specjalnym z art. 36 ust. 3 i art. 36 ust. 5 ustawy polegają na podmiotowym ujęciu tego dodatku w pierwszym z ww. przepisów i podmiotowo-przedmiotowym ujęciu w drugim z nich oraz obligatoryjności dodatku specjalnego jako składnika wynagrodzenia wg. art. 36 ust. 3 i fakultatywności dodatku z art. 36 ust. 5. Powyższe różnice pozostają bez wpływu na znaczenie ustawowego pojęcia "dodatek specjalny" oraz krąg osób uprawnionych do dodatku z art. 36 ust. 5 ustawy. Zgodnie z podstawowymi zasadami wykładni językowej przyjmuje się, że gdy w systemie prawnym wiążąco ustalono znaczenie określonych zwrotów prawnych, to należy używać ich właśnie w tym znaczeniu. Gdy nie ma w tekście prawnych definicji legalnych interpretowanym zwrotom prawnym nie należy nadawać znaczenia odmiennego od potocznego. Bez umotywowanych racji nie należy identycznym sformułowaniom w tym samym akcie prawnym nadawać różnych znaczeń. Tam gdzie rozróżnień nie wprowadza sam prawodawca, tam nie wolno ich wprowadzać interpretatorowi. Ponadto również wykładnia funkcjonalna nie pozwala na rozstrzygnięcie o nieważności § 1 ust. 2 przedmiotowej uchwały. W stanie prawnym pod rządami poprzedniej ustawy o pracownikach samorządowych z dnia 22 marca 1990 r., zasady przyznawania dodatku specjalnego regulowane były kolejnymi rozporządzeniami Rady Ministrów, począwszy od rozporządzenia z dnia 26 lipca 2000 r. po rozporządzenie z dnia 2 sierpnia 2005 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich, które to rozporządzenie utraciło moc z dniem 1 kwietnia 2009 r. W myśl § 7 tego rozporządzenia, wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), staroście oraz marszałkowi województwa przysługiwał dodatek specjalny w kwocie wynoszącej co najmniej 20% i nieprzekraczającej 40% łącznie wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego. § 8 tego rozporządzenia stanowił, że: " 1. Z tytułu okresowego zwiększenia zakresu obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań albo ze względu na charakter pracy lub warunki wykonywania pracy pracownikowi może być przyznany dodatek specjalny. 2. Dodatek specjalny przyznaje się na czas określony, a w indywidualnych przypadkach także na czas nieokreślony. 3. Dodatek specjalny jest wypłacany w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia, w kwocie nieprzekraczającej 40% łącznie wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego pracownika, a w urzędach miasta stołecznego Warszawy i miast (miast na prawach powiatu) powyżej 300 tys. mieszkańców - w kwocie nieprzekraczającej 50% łącznie wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego pracownika. 4. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek specjalny może być przyznany w wysokości wyższej niż określona w ust. 3. 5. Przepisy ust. 1-4 nie dotyczą pracowników, o których mowa w § 7". Od 1 stycznia 2009 r. powyższym zapisom rozporządzenia dotyczącym dodatku specjalnego nadano rangę ustawową i zamieszczono je w obecnie obowiązującej ustawie o pracownikach samorządowych, jednak bez § 7 ust. 5 rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 2005 r. Do czasu wprowadzenia tej zmiany, ustawodawca dostrzegał potencjalne wątpliwości związane z interpretacją przedmiotowych przepisów i potrzebę doprecyzowania zasad przyznawania dodatku specjalnego m.in. staroście, poprzez zapis § 7 ust. 5 rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 2005 r. Jeżeli zatem intencją ustawodawcy byłoby utrzymanie dotychczasowych rozwiązań i pozbawienie prawa do dodatku specjalnego fakultatywnego m.in. starostów, to - w myśl zasady, iż przepisy ustawy redaguje się tak, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy (§6 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej") - nie zaniechałby zamieszczenia w ustawie przepisu o treści tożsamej lub innej, równoznacznej z § 7 ust. 5 rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 2005 r. Odnośnie zarzutu naruszenia przez Sąd § 6 rozporządzenia w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych skarżący wskazał, że z brzmienia tego przepisu nie wynika, że dotyczy on dodatku specjalnego przyznawanego pracownikowi samorządowemu, jakim jest starosta (dodatku fakultatywnego). § 6 rozporządzenia ustanawia maksymalną wysokość dodatku obligatoryjnego (art. 36 ust. 3), a nie fakultatywnego (art. 36 ust. 5). Ustawa o pracownikach samorządowych w art. 37 ust. 3 określiła wyraźnie maksymalną miesięczną wysokość wynagrodzenia pracowników zatrudnionych na podstawie wyboru. I tak miesięczne wynagrodzenie to nie może przekroczyć siedmiokrotności kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 373,730 i 912). W 2018 r. kwotę bazową dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe ustalono w wysokości 1.789,42 zł. Oznacza to, że w 2018 r. maksymalna wysokość wynagrodzenia ww. pracowników wynosi 12.525,94 zł. Tymczasem wynagrodzenie Starosty [...], ustalone uchwałą Nr [...] Rady Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2018 r. w sprawie ustalenia wynagrodzenia Starosty Powiatu [...], jest niższe i wynosi 12.320 zł (włącznie z fakultatywnym dodatkiem specjalnym). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy staroście, będącemu pracownikiem samorządowym zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1260 ze zm.), z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań, może być przyznany dodatek specjalny na podstawie art. 36 ust. 5 ustawy o pracownikach samorządowych. Mając powyższe na względzie w pierwszej kolejności podnieść należy, że art. 36 ustawy o pracownikach samorządowych reguluje składniki wynagrodzenia pracowników samorządowych. W przepisie tym, poza wynagrodzeniem zasadniczym, dodatkiem za wieloletnią pracę, nagrodą jubileuszową, jednorazową odprawą w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy, dodatkowym wynagrodzeniem rocznym na zasadach określonych w odrębnych przepisach (ust. 2) a także poza dodatkiem funkcyjnym (ust. 4) oraz nagrodą za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej (ust. 6), ustawodawca, jako dodatkowy składnik wynagrodzenia, przewidział dodatek specjalny. Stosownie do treści art. 36 ust. 3 ustawy o pracownikach samorządowych, wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), staroście oraz marszałkowi województwa przysługuje dodatek specjalny. Zgodnie natomiast z art. 36 ust. 5 ww. ustawy, pracownikowi samorządowemu z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań może zostać przyznany dodatek specjalny. W ocenie skarżącego organu, przyznanie staroście obligatoryjnego dodatku specjalnego w oparciu o dyspozycję art. 36 ust. 3 ustawy o pracownikach samorządowych, nie wyklucza możliwości przyznania mu dodatku specjalnego, o jakim stanowi art. 36 ust. 5 ww. ustawy. Z powyższym stanowiskiem nie można się zgodzić. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający przedmiotową sprawę w niniejszym składzie podziela ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, zgodnie z którym dodatek specjalny, o którym mowa w art. 36 ust. 3 i art. 36 ust. 5 ustawy o pracownikach samorządowych, to ten sam składnik wynagrodzenia pracownika samorządowego, przyznawany jednak na odmiennych zasadach, w zależności od tego, czy pracownik samorządowy jest, czy nie jest zatrudniony na stanowisku wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starosty lub marszałka województwa (zob. wyrok NSA z dnia 14 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 968/19 – publik. CBOSA). W przypadku osób zatrudnionych na jednym ze wskazanych wyżej stanowisk dodatek specjalny jest bowiem przyznawany obligatoryjnie, bez potrzeby ustalenia, czy doszło do okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań. Ma to związek z okolicznością, że osoby piastujące wskazane powyżej stanowiska już tylko z tego tytułu mają zwiększony zakres obowiązków służbowych, zarówno takich, które są z ściśle związane pełnioną funkcją, jak i takich, które mogą się w przyszłości zaktualizować. W przypadku pozostałych pracowników dodatek specjalny stanowi fakultatywny składnik wynagrodzenia, przyznawany czasowo z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań. Z tych względów niedopuszczalna jest taka wykładnia powyższych przepisów, która dopuszcza możliwość przyznania staroście drugiego dodatku specjalnego z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań. Okoliczność posłużenia się przez ustawodawcę w art. 36 ust. 5 ustawy o pracownikach samorządowych pojęciem pracownik samorządowy nie oznacza, że obejmuje on również starostę (wójta, burmistrza, prezydenta miasta, marszałka województwa), skoro w odniesieniu do starosty w art. 36 ww. ustawy zawarta jest odrębna regulacja (por. wyrok NSA: z dnia 3 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1477/19; z dnia 4 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 789/19 i II OSK 790/19; z dnia 5 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 633/19, publik. CBOSA). W związku z powyższym na uwzględnienie nie zasługiwał także podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz.U. z 2018 r., poz. 936), zgodnie z którym dodatek specjalny dla osób, o których mowa w art. 36 ust. 3 ustawy, przysługuje w kwocie wynoszącej co najmniej 20% i nieprzekraczającej 40% łącznie wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego, a w urzędach miasta stołecznego Warszawy, miast (miast na prawach powiatu) powyżej 300 tys. Mieszkańców - w kwocie nieprzekraczającej 50% łącznie wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego. Skoro bowiem dodatek specjalny przewidziany w art. 36 ust. 3 i ust. 5 ustawy o pracownikach samorządowych to ten sam składnik wynagrodzenia pracownika samorządowego, a osobom zatrudnionym na wskazanych w art. 36 ust. 3 ww. ustawy stanowiskach nie można przyznać dodatku specjalnego na podstawie art. 36 ust. 5 tej ustawy, to w każdym przypadku przyznania im dodatku specjalnego w wysokości przekraczającej limit określony § 6 przywołanego powyżej rozporządzenia dojdzie do naruszenia tego przepisu. Ponadto podkreślenia wymaga, że w omawianym § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. nie określono wysokości dodatku specjalnego przysługującego na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy o pracownikach samorządowych, ale wysokość dodatku specjalnego dla osób, o których mowa w art. 36 ust. 3. Niezależnie zatem od podstawy prawnej przyznania osobom wymienionym w art. 36 ust. 3 ustawy o pracownikach samorządowych dodatku specjalnego w wysokości przekraczającej limity wskazane w § 6 ww. rozporządzenia, dojdzie do naruszenia tego przepisu. Mając powyższe rozważania na względzie uznać należało, że zaskarżony wyrok oddalający skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019r. stwierdzające nieważność § 1 ust. 2 uchwały Rady Powiatu [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. w sprawie ustalenia wynagrodzenia Starosty Powiatu [...], nie narusza przepisów powołanych w zarzutach skargi kasacyjnej. Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.