III SA/Łd 550/19

Dnia 5 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2019 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] wymierzającą spółce z ograniczoną odpowiedzialnością A P.S. i M.S. z siedzibą w Ł. karę pieniężną w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach CSANI (bez numeru) i QUIZ WIEDZY (bez numeru) poza kasynem gry. Z akt sprawy wynika, że 10 lutego 2016 r. Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. przeprowadził kontrolę w sklepie spożywczo-monopolowym mieszczącym się w Ł. przy ul. E 1, w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612) – dalej "u.g.h.". W toku kontroli stwierdzono, że prowadząca w tym lokalu działalność Spółka A P.S. i M.S. nie posiadała zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach. W lokalu kontrolujący stwierdzili trzy urządzenia przypominające automaty do gier, podłączone do sieci elektrycznej, które nie były zarejestrowane przez właściwego naczelnika urzędu celnego. Wyposażone były m.in. w monitor (urządzenie Quiz Wiedzy w dwa monitory), konsolę sterującą, przyciski do prowadzenia gier, akceptory monet i banknotów oraz kuwetę. W związku z podejrzeniem naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych, funkcjonariusze przystąpili do przeprowadzenia eksperymentu, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. nr 168, poz. 1323 ze zm.), który został szczegółowo opisany w protokole kontroli z 11 lutego 2016 r. Przeprowadzenie eksperymentu możliwe było jedynie na dwóch urządzeniach oznaczonych nazwami CSANI i QUIZ WIEDZY. Postanowieniem z 26 lipca 2016 r. Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. wszczął wobec spółki A P.S. i M.S. postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry . Decyzją z [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. wymierzył spółce A P.S. i M.S. karę pieniężną w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach o nazwach CSANI i QUIZ WIEDZY z naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych. Spółka odwołała się od powyżej decyzji pismami z 30 maja i 7 czerwca 2018 roku, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i nakazanie organowi I instancji uzupełnienie materiału dowodowego oraz ponowne rozpoznanie sprawy. Ponadto odwołująca wniosła o przeprowadzenie badania spornych urządzeń przez jednostkę badającą oraz o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w celu zaprezentowania przed organem sposobu ich działania. W odwołaniu z 30 maja 2018 r. spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: 1. art. 2 ust. 3, art. 6 ust. 1 w związku z art. 3 i art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 u.g.h. poprzez uznanie, że skarżąca urządzała gry na automatach poza kasynem gry, oraz że gry te miały charakter gier hazardowych w sytuacji gdy skarżąca wydzierżawiła powierzchnię lokalu, a sporne urządzenie QUIZ WIEDZY jest urządzeniem do przeprowadzania konkursów, zaś urządzenie CSANI jest platformą inwestycyjną; 2. art. 180 § 1 w związku z art. 181, art. 187 i art. 197 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800) – dalej "O.p." w zw. z art. 8 u.g.h. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na wnioskach eksperymentu o charakterze spornych urządzeń wydanych przez jednostkę badającą nieposiadającą uprawnień (akredytacji) do przeprowadzenia badań technicznych automatów i urządzeń do gier, a w konsekwencji nieposiadającą wiadomości specjalnych niezbędnych do wydania rzeczowych opinii będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji tak po stronie jednostki jak i osoby prowadzącej badanie; 3. art. 180 , art. 181 oraz art. 191 O.p. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego i błędne przyjęcie w oparciu o wyniki eksperymentu procesowego, że konkursy prowadzone na spornym urządzeniu QUIZ WIEDZY platforma inwestycyjna CSANI mają charakter losowy, podczas gdy materiał dowodowy w postaci opinii i ekspertyz przedłożonych przez spółkę B prowadzi do wniosków przeciwnych niż wyprowadzone przez Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w Ł. w zaskarżonej decyzji; 4. art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 192 oraz art. 197 § 1 O.p. poprzez niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy wymagającej wiadomości specjalnych i odmowę przeprowadzenia dowodu z przedłożonej opinii jednostki badającej, która wykluczyła w urządzeniu QUIZ WIEDZY występowanie elementów losowych, a odnośnie platformy CSANI opinii biegłego Z.S. i opinii prawnej dr hab. H.D., w których wskazano wprost, że platforma CSANI nie jest automatem do gier hazardowych. Z kolei w odwołaniu z 7 czerwca 2018 r. spółka zarzuciła naruszenie: 1. art. 208 w związku z art. 133 § 1 O.p., poprzez prowadzenie postępowania i zaniechanie jego umorzenia, pomimo skierowania tego postępowania w stosunku do podmiotu, który zgodnie z prawem formalnym nie mógł zostać uznany za stronę tego postępowania; 2. art. 122, art. 180 i art. 187 O.p. oraz art. 129 i art. 23b ust. 1 u.g.h., poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w szczególności nieprzeprowadzenie dowodów mogących świadczyć, czy zatrzymane urządzenie rzeczywiście stanowi automat do gier o niskich wygranych, tj. nieprzeprowadzenie badania przez upoważnioną przez Ministra Finansów jednostkę badającą. Skarżąca podkreśliła ponadto, że funkcjonariusze celni przekroczyli swoje kompetencje, nie posiadają bowiem wiadomości specjalnych niezbędnych do oceny charakteru zatrzymanego urządzenia, a opinia uprawnionej jednostki badającej co do funkcjonowania platformy inwestycyjnej CSANI istnieje i została załączona do niniejszego pisma; 3. art. 120 i art. 187 O.p. poprzez zaniechanie wszelkich czynności zmierzających do poczynienia prawidłowych ustaleń w sprawie, tj. zaniechanie przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego. Organ pominął materiał, który wskazuje na inny charakter zatrzymanego urządzenia niż to ustalił. Zdaniem skarżącej, ze względu na swój charakter, kwestionowana działalność podlega wyłączeniu od stosowania przepisów ustawy o grach hazardowych na mocy art. 7a ustawy Prawo bankowe, a organ winien przeprowadzić dowody, które pozwolą okoliczność tę prawidłowo zweryfikować, nie zaś arbitralnie z góry uznać, że nie zachodzi ona w przypadku zatrzymanych urządzeń; 4. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91 u.g.h poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, skutkujące nieuzasadnionym nałożeniem kary pieniężnej, mimo że przepisy te nie mają zastosowania do osób fizycznych. Decyzją z [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, dokonując oceny charakteru gier prowadzonych na urządzeniu CSANI, wskazał, że miały one charakter gier losowych, w których uzyskiwano wygrane pieniężne oraz rzeczowe, przy czym gra miała charakter komercyjny, a udział prowadzącego grę ograniczał się do wyboru jej rodzaju, stawki oraz uruchomienia poprzez dotknięcie odpowiednich pól i przycisku. W zakresie oceny charakteru gier prowadzonych na urządzeniu QUIZ WIEDZY organ odwoławczy zaznaczył, że wprowadzenie do gier na automatach elementów zręczności lub wiedzy, a także innych elementów oprawy graficznej nie pozbawia gry losowego charakteru, jeśli charakter ten jest dominujący i przesądza o jej wyniku, zwłaszcza, że takie działanie często jest podejmowane dla pozoru i ukrycia prawdziwego charakteru gry hazardowej. Odnośnie automatu CSANI organ odwoławczy wskazał, że nie można uznać za przekonywujące stwierdzeń zawartych w załączonych przez stronę dokumentach, iż operacje na kontrolowanych urządzeniach były rzeczywistymi transakcjami finansowymi i miały przewidywalny charakter. Organ odwoławczy zaznaczył, że organizator gry posługiwał się terminologią charakterystyczną dla gier na automatach: BET, STAKE, CREDIT, COLLECT, AUTO BUY, BUY, EXIT, WYPŁAĆ, a nie dla terminowych operacji finansowych. Brak jest jednocześnie dowodów na rzeczywiste zawarcie umowy z brokerem, dokonywanie przelewów na konto brokerskie lub identyfikację osób korzystających z urządzenia. Przeciwnie wpłaty i wypłaty były realizowane przez urządzenie na miejscu, a sposób rozliczeń wskazuje, że przychód z urządzeń pozostawał w dyspozycji organizatorów gry. Poza tym wynik gry był wizualizowany w sposób typowy dla gier hazardowych. W ocenie organu odwoławczego, jeśli organizator gry wprowadza do niej różne niehazardowe elementy oprawy graficznej, jak wykres indeksu walutowego czy stronę internetową brokera, to takie elementy nie mogą dowodzić niehazardowego charakteru samej gry. Poza tym fakt, iż terminal może posiadać także inne funkcjonalności opisywane w załączonych dokumentach nie ma wpływu na fakt, że mogły na nim być rozgrywane gry hazardowe. Odnosząc się do materiałów przedłożonych przez skarżącą, takich jak opinia upoważnionej jednostki badającej D Gmbh, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. zauważył, że przedmiotem tej opinii jest ocena Binarnego Systemu Spekulacji Giełdowych Csani.com i zawartości platformy internetowej o tej nazwie, a nie działanie konkretnego urządzenia, na którym jak udowodniono oferowane były gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Jednocześnie organ zauważył, że 12 lutego 2018 r. domena Csani.com została dodana do Rejestru Domen Służących do Oferowania Gier Hazardowych Niezgodnie z Ustawą prowadzonego przez Ministerstwo Finansów. Zwrócił ponadto uwagę, że samo wykorzystywanie w sensie technicznym sieci internet do prowadzenia gier nie musi skutkować uznaniem, że gra taka jest grą hazardową urządzaną w internecie, gdyż w niniejszej sprawie wpłata należności za grę i wypłata wygranych realizowane były na miejscu przez automat. Tym samym cała gra na automatach była urządzana w konkretnym miejscu, a internet w tym wypadku był jedynie technicznym środkiem wykorzystanym w samej grze. W zakresie innych dokumentów przedłożonych przez stronę w postępowaniu odwoławczym, organ stwierdził, że żaden z nich nie odnosi się bezpośrednio do automatów ujawnionych 10 lutego 2016 r. Uwzględniając powyższe Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że gry rozgrywane na spornych urządzeniach posiadają cechy, które kwalifikują je jako gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 u.g.h. W ocenie organu bezspornym jest ponadto fakt, że gra odbywała się poza kasynem gry z naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych. W toku kontroli Dyrektor Izby Administracji Skarbowej pozyskał umowy dzierżawy powierzchni w lokalu użytkowym przy ul. E 1 w Ł., które P.S. reprezentujący spółkę A P.S. i M.S. zawarł z właścicielami urządzeń do gier. Umowa z 1 września 2014 r. podpisana została ze spółką z o.o. B i dotyczyła dzierżawy powierzchni 2 m2 w wymienionym lokalu w celu zainstalowania wolnostojącego urządzenia multimedialnego z ekranem dotykowym oraz urządzeniem do przyjmowania i wydawania banknotów i monet służącego do organizowania konkursów, quizów wiedzy na spostrzegawczość i refleks z elementami psychomotoryki. Natomiast umowa dzierżawy powierzchni ze spółką z o.o. C została zawarta 1 września 2015 r. i dotyczyła wydzierżawienia powierzchni 2 m2 w lokalu należącym do strony w celu prowadzenia przez spółkę C własnej działalności za pomocą wolnostojącego kiosku z ekranem dotykowym oraz urządzeniem do przyjmowania i wydawania banknotów lub monet. W obydwu wskazanych wyżej umowach stawkę czynszu ustalono jako 40 % od sumy przychodów, tj. od różnicy wpłat i wypłat do urządzeń. Na podstawie przedmiotowych umów wydzierżawiający zobowiązał się do podejmowania określonych czynności związanych z funkcjonowaniem urządzeń wstawionych do lokalu przy ul. E 1 w Ł. przez spółki B i C. Ponadto w toku postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach ujawnione zostały faktury wystawione przez spółkę na rzecz B i C z tytułu wskazanych wyżej umów dzierżawy. W zakresie udziału spółki w nielegalnym procederze urządzania gier na automatach Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. zaznaczył, że w trakcie długiego okresu eksploatacji urządzeń do gier w sklepie, osoby z zarządu spółki musiały powziąć podejrzenia co do hazardowego charakteru przedsięwzięcia, a ponadto były zaznajomione z wynikami gier próbnych przeprowadzanych w ramach eksperymentów. Mimo to, ignorując wyniki wcześniejszych kontroli i zezwalając na wstawianie do lokalu kolejnych automatów do gry w miejsce zatrzymanych, umożliwiały ich eksploatację w sposób ciągły. Nadto P.S. wykonywał czynności związane z obsługą automatów, takie jak włączanie, wyłączanie, nadzór nad urządzeniami i kontaktował się z serwisantem. W ocenie organu P.S. i M.S. jako osoby prowadzące działalność i mające wcześniej styczność z automatami do gier o niskich wygranych posiadały niezbędną wiedzę na temat regulacji rynku hazardowego w Polsce. Mimo to, mając świadomość niezgodnego z prawem charakteru takiej działalności, umożliwiali eksploatację automatów do gier na terenie swojego lokalu. Zdaniem organu całokształt działań podejmowanych przez osobę reprezentującą spółkę, tj. P.S. świadczy o podjęciu faktycznej współpracy z właścicielami automatów, a nie tylko o biernym wynajmowaniu im powierzchni użytkowej. W dalszej kolejności Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podzielił stanowisko organu I instancji w kwestii zastosowania przepisu art. 89 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, w związku z brakiem przepisów przejściowych w ustawie z 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 88). W zakresie zarzutu strony oparcia rozstrzygnięcia na podstawie eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych w sytuacji, gdy jedynym podmiotem ustawowo umocowanym do przeprowadzenia badań automatów do gier jest upoważniona przez Ministra Finansów jednostka badająca, organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl obowiązujących przepisów to nie jednostka badająca jest uprawniona do rozstrzygania, czy gra na danym urządzeniu jest grą na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, bowiem rozstrzyga o tym wyłącznie Minister Finansów. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaznaczył, że art. 23b ust. 1 u.g.h. dotyczy zarejestrowanego automatu do gier, legalnie eksploatowanego przez podmiot posiadający koncesję lub zezwolenie na prowadzenie tego typu działalności. Natomiast urządzenia będące przedmiotem niniejszego postępowania nie były zarejestrowane przez naczelnika urzędu celnego, co oznacza, że nie były dopuszczone do eksploatacji. W ocenie organu odwoławczego bez znaczenia jest zatem rozważanie, czy były one automatami o niskich wygranych w myśl art. 129 ust. 3 u.g.h. Ponadto organ zauważył, że badanie, o którym mowa w art. 23b ust. 1 u.g.h. przeprowadza się w celu wydania opinii stanowiącej podstawę rejestracji automatu, czyli na etapie planowania działalności lub w celu przeprowadzenia badania sprawdzającego zarejestrowanego automatu, podczas gdy w niniejszej sprawie postępowanie organu celnego nie dotyczyło planowanego lub realizowanego działania, bowiem automaty do gier były już użytkowane bez zezwolenia. Zdaniem organu zatem art. 23b u.g.h. nie znajdował w sprawie zastosowania, zaś według unormowań zawartych w ustawie o Służbie Celnej funkcjonariusze celni byli uprawnieni do kontroli urządzania i prowadzenia gier hazardowych, w tym do przeprowadzania w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie (art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej). A P.S. i M.S. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. wniosła do tutejszego sądu skargę na powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie: 1) art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez jego zastosowanie wynikające z błędnej oceny stanu faktycznego polegającej na uznaniu, iż skarżąca jest "urządzającym gry" na automatach, podczas gdy zgodnie z opiniami biegłych, w tym z opinią biegłego z zakresu instrumentów finansowych M.T. przedmiotowe urządzenia i platforma CSANI nie służą do prowadzenia gier, a produkty/instrumenty oferowane przez platformę CSANI są instrumentami finansowymi mającymi formę krótkoterminowych opcji binarnych, krótkoterminowość tych produktów/instrumentów nie odbiera im charakteru instrumentów finansowych. Oferowane produkty/instrumenty za pomocą platformy CSANI prezentowane są wizualnie w sposób znany z gier hazardowych, zaś wizualizacja instrumentów finansowych nie odbiera im przymiotu instrumentów finansowych w myśl ustawy o obrocie instrumentami finansowymi; 2) art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h., polegające na wadliwej ocenie stanu faktycznego i przedwczesnym zakwalifikowaniu skarżącej jako "urządzającego gry", pomimo nieustalenia przez organ, do czego służył i w oparciu o co był zbudowany wykres pojawiający się na ekranie automatu CSANI, a przede wszystkim czy wykres ten jest oparty o notowania walut czy też nie, a zatem nieprzeprowadzenie dowodu, który pozwoliłby na ustalenie, czy platforma CSANI faktycznie przedstawia w czasie rzeczywistym wysokość kursu walut i czy warunki wygranej są uzależnione od prawidłowego przewidzenia kursu walut; 3) art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 6 ust. 4 u.g.h. i art. 133 O.p. poprzez skierowanie zaskarżonej decyzji do podmiotu niebędącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, a tym samym nie mogącego ponosić sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Organ bowiem nie odróżnia ani nie różnicuje podmiotu wydzierżawiającego powierzchnię od faktycznego dysponenta urządzeń i prowadzącego zarazem przy ich użyciu działalność gospodarczą. Tymczasem ustalenie stron postępowania jest podstawą, od której należy wyjść przed wydaniem decyzji. Organ natomiast pomija w sposób całkowity umowy, zgodnie, z którymi skarżąca jest jedynie wydzierżawiającym powierzchnię; 4) art. 7a ustawy Prawo bankowe poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że produkty oferowane przez Csani.com nie mają charakteru instrumentów finansowych, co w szczególności jest wynikiem niepowołania biegłego z zakresu instrumentów finansowych. Wskazane uchybienie doprowadziło do uznania, iż działalność prowadzona na zakwestionowanej platformie CSANI.com/urządzeniach CSANI podlega pod przepisy ustawy o grach hazardowych, czyniąc oferowane opcje grami hazardowymi z elementem losowości, podczas gdy zgodnie z powołanym przepisem działalność ta jest wyłączona spod działania przepisów ustawy o grach hazardowych; 5) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego, polegającym na przyjęciu, że skarżąca wykonywała czynności, które stanowią urządzanie gier w rozumieniu art. 89 u.g.h.; 6) art. 122, art. 180 i art. 187 O.p. oraz art. 129 u.g.h. a także art. 23b ust. 1 u.g.h. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w szczególności nieprzeprowadzenie dowodów mogących świadczyć, czy zatrzymane urządzenie rzeczywiście stanowi automat do gier o niskich wygranych, tj. nieprzeprowadzenie badania przez upoważnioną przez MF jednostkę badającą, a także poprzez niepowołanie biegłego w celu ustalenia czy produkty oferowane przez platformę CSANI na zatrzymanych automatach wypełniają definicję "instrumentu finansowego" w myśl ustawy o obrocie instrumentami finansowymi; 7) art. 187 O.p. poprzez niezbadanie w sposób wszechstronny sprawy, tj. poprzez nieprzeprowadzenie badania przez upoważnioną przez MF jednostkę badającą, a także poprzez niepowołanie biegłego w celu ustalenia, czy produkty oferowane przez platformę CSANI na zatrzymanych automatach wypełniają definicję "instrumentu finansowego" w myśl ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości wydanej decyzji oraz decyzji organu I instancji z uwagi na naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania; umorzenie przedmiotowego postępowania, a ponadto o zasądzenie od organu na swa rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) wniosła o: a) włączenie w poczet materiału dowodowego oraz przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego przy Sądzie Okręgowym w Ś. A.W. (biegły informatyk, specjalista w zakresie najnowszych technologii, techniki komputerowej, zabezpieczenia systemów teleinformatycznych, telekomunikacji, oprogramowania, kart płatniczych przestępczości komputerowej i opartej na najnowszych technologiach) wywołanej w sprawie karnej toczącej się przed Sądem Rejonowym dla W. – K. we W., sygn. akt [...], dotyczącej automatów działających w oparciu o platformę Csani.com, czyli analogicznych jak w niniejszej sprawie na okoliczność: czy gry na automacie o nazwie Csani Money Transfers (...) mają charakter losowy, tj. są grami hazardowymi w rozumieniu ustawy o grach hazardowych; b) włączenie w poczet materiału dowodowego oraz przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego przy Sądzie Okręgowym w B. M.T. (biegły z zakresu obrotu papierami wartościowymi, rynku kapitałowego i giełdowego, analizy sprawozdań finansowych i wyceny przedsiębiorstw, analizy ekonomicznej, instrumentów finansowych) wywołanej w sprawie karnej toczącej się przed Sądem Rejonowym w W., sygn. akt [...], dotyczącej automatów działających w oparciu o platformę Csani.com, czyli analogicznych jak w niniejszej sprawie; na okoliczność: czy produkty/instrumenty oferowane przez platformę CSANI wypełniają definicję "instrumentu finansowego" w myśl ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, czy wypełniają definicję "terminowej operacji finansowej" w myśl art. 7a ustawy Prawo bankowe, czy czynnik losowy pełni funkcję dominującą w ustaleniu wyniku zakładu, czy zmienność instrumentu bazowego wynika z ogólnej sytuacji ekonomicznej; c) przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w K. J.M. na okoliczność charakteru platformy CSANI i oferowanych przez nią produktów, a w szczególności niepodlegania platformy pod regulację ustawy o grach hazardowych z uwagi na okoliczność, iż produkty oferowane przez platformę CSANI należą zgodnie z klasyfikacją instrumentów finansowych do grupy pochodnych instrumentów opcyjnych; d) przeprowadzenie dowodu z ekspertyzy S.M.J., C.L.- w zakresie kwalifikacji instrumentów oferowanych przez CSANI jako instrumentów finansowych także w/w okoliczności; e) przeprowadzenie dowodu z opinii dr nauk prawnych A.N. - w zakresie kwalifikacji instrumentów oferowanych przez CSANI jako instrumentów finansowych także w/w okoliczności; f) przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym dla W.-P. w W. w zakresie papierów wartościowych M.K., której przedmiotem była analiza i ocena platformy CSANI, dostępnej pod adresem www.csani.com, w kontekście jej kwalifikacji prawnej oraz zaświadczenia wydanego biegłemu M.K. przez Naczelnika Centralnego Biura Śledczego Policji w W. na dowód współpracy Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej CBŚP z biegłym M.K.; g) przeprowadzenie dowodu z wyroku Sądu Rejonowego w O., zapadłego w sprawie [...], wraz z uzasadnieniem, w którym sąd jasno wskazuje na wyłączenie stosowania ustawy o grach hazardowych dzięki jasnemu wykazaniu związku platformy z instrumentami finansowymi i wykluczeniu elementu losowości; h) przeprowadzenie dowodu z wyroku Sądu Rejonowego w B., sygn. akt [...] z 14 stycznia 2019 r., w którym sąd uniewinnił oskarżonego, wskazując, iż czyn oskarżonego wobec zgromadzonego materiału dowodowego (opinii biegłego M.T., D Gmbh i innych) nie wypełnia znamion czynu zabronionego z art. 107 k.k.s.; i) przeprowadzenie dowodu z wyroku uniewinniającego Sądu Rejonowego w P., sygn. [...], dotyczącego urządzeń CSANI, który wskazuje na nielosowy charakter produktów oferowanych przez platformę CSANI; j) przeprowadzenie dowodu z wyroku Sądu Okręgowego w B., sygn. akt [...], który w całości wskazuje na konieczność powołania biegłego z zakresu instrumentów finansowych w celu stwierdzenia, czy terminale, będące przedmiotem również niniejszego postępowania, służą urządzaniu gier hazardowych czy też służą zawieraniu transakcji finansowych, a sama działalność jest wyłączona spod ustawy o grach hazardowych na zasadzie art.7a ustawy Prawo bankowe; k) przeprowadzenie dowodu z wyroku Sądu Okręgowego w P., sygn. akt [...], dotyczącego urządzeń CSANI, który w całości wskazuje na konieczność powołania biegłego z zakresu instrumentów finansowych w celu stwierdzenia, czy terminale służą urządzaniu gier hazardowych, czy też służą zawieraniu transakcji finansowych, a sama działalność jest wyłączona spod ustawy o grach hazardowych na zasadzie art.7a ustawy Prawo bankowe. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U.2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W niniejszej sprawie przeprowadzona przez sąd kontrola we wskazanym wyżej zakresie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Wyjaśnić trzeba, że 1 kwietnia 2017 r. weszła w życie ustawa z 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 88), która zmieniła m.in. brzmienie art. 89 u.g.h. W niniejszej sprawie prawidłowo podstawę prawną kontrolowanych decyzji organów obu instancji, pomimo wydania ich po wejściu w życie ustawy zmieniającej ustawę o grach hazardowych, stanowił art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 612 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r. tj. w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli. Podkreślić należy, że zasada bezpośredniego działania nowego prawa polega na tym, że nowe przepisy należy stosować do wszelkich stosunków prawnych i zdarzeń, które powstaną po ich wejściu w życie, jak również tych, które powstały wcześniej, ale nadal - pod ich rządami - trwają. Stosowanie nowego prawa do stosunków prawnych i zdarzeń, które zostały w pełni ukształtowane w trakcie obowiązywania poprzedniej regulacji, jest zaś możliwe jedynie wtedy, gdy ustawodawca wprowadził stosowne przepisy przejściowe, czego nie uczynił odnośnie regulacji zawartej w art. 89 u.g.h. Co do zasady więc, w sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w tej kwestii w przepisach przejściowych należy przyjąć, że nowa ustawa ma z pewnością zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak i do tych, które miały miejsce wcześniej, ale trwają dalej - po wejściu w życie nowej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2012 r. sygn. akt II GSK 1354/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej "CBOSA"). Z akt sprawy wynika, że taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, gdyż stwierdzone przez organ naruszenie przepisów u.g.h. zakończyło się w dniu kontroli, tj. 10 lutego 2016 r., w którym zatrzymano będące przedmiotem niniejszego postępowania automaty do gier. Przyjęcie więc stanowiska, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy nowej ustawy, które weszły w życie od 1 kwietnia 2017 r., prowadziłoby do naruszenia zasady lex retro non agit. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny i prawny dotyczący naruszenia przez stronę skarżącą zasad prowadzenia gier hazardowych został ukształtowany w całości przed wejściem w życie ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych. Jednocześnie należy mieć na względzie, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy dotychczas obowiązujący art. 89 u.g.h. jest korzystniejszy dla strony skarżącej. Przewiduje bowiem w ust.1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h., że urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlegają karze pieniężnej w wysokości 12.000 zł od każdego automatu, podczas gdy znowelizowany przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 stanowi, że urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia - podlegają karze pieniężnej, która stosownie do art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a znowelizowanej ustawy wynosi 100.000 zł od każdego automatu. Działanie polegające na urządzaniu gier w lokalu poza kasynem gry zatem nadal podlega penalizacji, z tym że zagrożone jest karą surowszą. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że w sytuacji zmiany przepisów na mniej korzystne dla podmiotu, przy jednoczesnym braku przepisów przejściowych, uwzględniając normę art. 2 Konstytucji RP, należy stosować normę względniejszą (por. wyroki NSA: z 19 lutego 2014 r. sygn. akt III GSK 1691/12 i z 16 października 2012 r. sygn. akt I FSK 1996/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA"). Zdaniem sądu zatem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie - obowiązujący w dacie stwierdzenia naruszenia prawa przez stronę skarżącą - art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. stanowiący, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry oraz, że wysokość tej kary wynosi 12.000 zł od każdego automatu. W dalszej kolejności wyjaśnić należy, że dla stwierdzenia odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 u.g.h. i istnienia podstaw do nałożenia kary pieniężnej, przewidzianej w art. 89 ust. 2 ustawy, niezbędne jest wykazanie, że strona skarżąca urządzała gry na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h. poza kasynem gry. W tym miejscu przypomnieć należy, że art. 2 ust. 3 u.g.h. stanowi, że grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W myśl art. 2 ust. 4 wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana, polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej, uzyskanej w poprzedniej grze. Stosownie natomiast do art. 2 ust. 5 grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. W ocenie sądu w okolicznościach niniejszej sprawy organ, ustalając charakter gier urządzanych na zatrzymanych automatach o nazwach CSANI i QUIZ WIEDZY w lokalu położonym w Ł., przy ul. E 1, słusznie stwierdził, że przedmiotowe automaty spełniały przesłanki, o których mowa w art. 2 ust. 3 – 5 u.g.h., w oparciu o ustalenia poczynione na podstawie eksperymentu procesowego przeprowadzonego 10 lutego 2016 r. r. przez funkcjonariuszy celnych na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 990 ze zm.). Z eksperymentu, szczegółowo opisanego w protokole kontroli z 11 lutego 2016 r., oraz z protokołu oględzin automatów ujawnionych w lokalu spółki wynikało, że urządzenia te zawierały ekrany z wirtualnymi bębnami i menu z dostępnymi grami do wyboru, akceptory monet i banknotów oraz kuwety na wypłatę wygranych. Na automatach znajdowały się typowe dla automatów do gier pola o nazwach: "BUY", "AUTO BUY", "STAKE", "COLLECT", "BET", "CREDIT", "START", "WYPŁAĆ", "EXIT" i "ODBIERZ NAGRODĘ". Po naciśnięciu pola dotykowego "BUY", "AUTO BUY" lub "START" uruchamiane były wirtualne bębny, które następnie samoczynnie się zatrzymywały w sposób niezależny od woli grającego. W chwili zatrzymania się bębnów powstawał układ losowy, którego grający nie mógł przewidzieć. Prawidłowo zatem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uznał, że gracz nie miał możliwości sterowania grą oraz nie posiadał wpływu na jej wynik, co wskazywało, że gry przeprowadzane na badanych urządzeniach zawierały element losowości. Zasadnie przy tym stwierdził, że wprowadzenie do gier na automacie QUIZ WIEDZY elementu odpowiedzi na pytania nie pozbawiało gier losowego charakteru. Zastosowany mechanizm pytań miał bowiem charakter pozorny, gdyż gracz na zadane pytanie nie musiał odpowiedzieć – grę kontynuowano ignorując pytania pojawiające się na ekranie urządzenia. Ponadto uzależnienie uruchomienia gry od zasilenia odpowiednią kwotą środków pieniężnych oraz okoliczność, że wygrane w grach miały również charakter pieniężny potwierdzały fakt, że urządzenia eksploatowane były w celach komercyjnych. Zaznaczyć jednocześnie należy, że właściwy organ celny, prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, był uprawniony do czynienia ustaleń co do charakteru danej gry. Uprawnieni to wynikało z art. 32 ust. 1 pkt 13 obowiązującej w dacie kontroli ustawy o Służbie Celnej, który wyraźnie dopuszczał możliwość przeprowadzenia w uzasadnionych przypadkach w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie lub gry na innym urządzeniu. Zdaniem sądu nie było więc przeszkód, by skorzystać w przedmiotowym postępowaniu z dowodu w postaci eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych. W postępowaniu prowadzonym w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, obowiązuje bowiem zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Dowód w postaci przeprowadzonego eksperymentu, tak jak wszystkie inne dowody w postępowaniu, podlegał swobodnej ocenie, z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego (art. 191 O.p.). W badanej sprawie opis przeprowadzonego eksperymentu jest rzeczowy i spójny, a organ wysnuł na jego podstawie logiczne wnioski. W ocenie sądu rzeczony eksperyment stanowił środek dowodowy, który najpełniej odzwierciedlał stan automatu i charakter przeprowadzanych na nim gier. Eksperyment przeprowadzony bowiem został przez funkcjonariuszy celnych, którzy mieli bezpośrednią styczność z kontrolowanymi urządzeniami. Opis przebiegu konkretnych gier utrwalony w protokole eksperymentu procesowego pokazywał, w jaki sposób faktycznie korzystano z zatrzymanych automatów. Przechodząc do oceny kwestii uznania strony skarżącej za podmiot urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. wskazać trzeba, że przepisy u.g.h. nie definiują pojęcia "urządzanie gier". Pojęcie "urządzanie gier" w języku polskim rozumiane jest jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981 r.) "urządzić" to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie, itp. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Natomiast "urządzający gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje w szczególności zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzeń, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takich automatów nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzeń czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samych urządzeń oraz ich używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, a więc np. właściciela automatu i właściciela lokalu, którzy na podstawie zawartej umowy (porozumienia, niekoniecznie pisemnego) dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier, jeżeli można im przypisać nawet niewielki wycinek z opisanej wyżej aktywności. Sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 listopada 2016 r., sygn. II GSK 2736/16 (dostępny w CBOSA). Chodzi o eliminowanie sytuacji obejścia lub nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej. Nie do pogodzenia z zasadą skuteczności stanowionego prawa byłaby taka wykładnia przepisów u.g.h., która w istocie pozostawiałaby bez kontroli i sankcji sytuacje tworzenia pozorów urządzania gier przez jeden podmiot, a więc też jego nominalnej odpowiedzialności, gdy w rzeczywistości gry na automacie urządzane byłyby również na rachunek innego podmiotu jako element wspólnego przedsięwzięcia. Właśnie z tego rodzaju wspólnym przedsięwzięciem mamy w ocenie sądu do czynienia w niniejszej sprawie. Zdaniem sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazuje, że skarżąca spółka jako dysponent lokalu wydzierżawiający spółkom B i C powierzchnię użytkową przeznaczoną na urządzanie gier hazardowych aktywnie współuczestniczyła w urządzaniu gier na kontrolowanych w sprawie automatach o nazwach CSANI i QUIZ WIEDZY. Z treści umów dzierżawy powierzchni użytkowej zawartych przez skarżącą 1 września 2014 r. i 1 września 2015 r. na czas nieokreślony z B Sp. z o.o. z siedzibą w W. i C Sp. z o.o. z siedzibą w Bydgoszczy wynika, że dzierżawcy – B Sp. z o.o. i C Sp. z o.o. zobowiązali się wykorzystać przedmiot dzierżawy do prowadzenia własnej działalności za pomocą wolno stojących urządzeń z ekranem dotykowym oraz urządzeniem do przyjmowania i wydawania banknotów lub monet. Strony umowy ustaliły kwotę czynszu dzierżawy w sposób procentowy w wysokości 40% w zależności od przychodów jakie przynosiły urządzenia QUIZ WIEDZY i CSANI. Czynsz dzierżawny nie został więc ustalony w oparciu o wielkość dzierżawionej powierzchni, tak jak to ma miejsce w przypadku klasycznej umowy dzierżawy. Tego rodzaju zapisy umowy dzierżawy oznaczają, że strony umowy uzgodniły, w jaki sposób będą się dzieliły dochodami z automatów. Zwrócić również należy uwagę, że z postanowień umowy zawartej z C wynika, iż skarżącej spółce nie przysługiwało prawo wypowiedzenia umowy w razie nieosiągnięcia dochodu w danym miesiącu. Ustalono, że w takim przypadku rozliczenie czynszu nie nastąpi tak długo póki różnica wpłat i wypłat w urządzeniu CSANI, od której liczona jest wysokość czynszu, pozostaje ujemna. Z kolei w umowie zawartej z B Sp. z o.o. określono, że w przypadku ewentualnego zatrzymania przychodu przez Urząd Celny lub inne uprawnione organy w wysokości 100% ogółu przychodu ustala się wstępne zryczałtowane wynagrodzenie dzierżawcy w wysokości 20 zł brutto za dany miesiąc, a ustalenie i rozliczenie ostateczne czynszu dzierżawnego ulega przesunięciu do momentu zwrotu 100 % zatrzymanej kwoty. Ponadto w toku postępowania P.S. potwierdził, że był w posiadaniu wydruków wpłat i wypłat z zatrzymanych urządzeń, które przekazywał serwisantowi i otrzymywał 40% zysku z każdego automatu (protokół przesłuchania świadka k. 48 akt administracyjnych). Powyższe potwierdza, że należność z tytułu czynszu była ściśle powiązana z działalnością automatów, a nie z zajmowaną powierzchnią lokalu. Ustalony procentowo czynsz dzierżawny od przychodu z zainstalowanych w lokalu automatów do gier oznacza, że skarżąca spółka była bezpośrednio zainteresowana, aby urządzenia te przynosiły jak największy dochód, bowiem dochód ten przekładał się wprost na wysokość otrzymywanego przez nią wynagrodzenia (czynszu). W ocenie sądu tak określony czynsz dzierżawny świadczy o rzeczywistym przeznaczeniu zatrzymanych urządzeń i wskazuje na współuczestnictwo wydzierżawiającej w urządzaniu gier na automatach, co słusznie dostrzegł organ odwoławczy. Należy również zwrócić uwagę, że z umowy dzierżawy powierzchni użytkowej z 1 września 2015 r. zawartej z C wynika zobowiązanie strony skarżącej do uczestnictwa w procedurze przeciwdziałania praniu brudnych pieniędzy, które również potwierdza jej współpracę z właścicielem urządzeń w organizowaniu gier na automatach na wydzierżawionej powierzchni. W punkcie 5 umowy wskazano, że wydzierżawiający zapoznał się z założeniami wewnętrznej procedury przeciwdziałania praniu brudnych pieniędzy wdrożonej przez C i zobowiązał się do aktywnego uczestnictwa w jej egzekwowaniu, w szczególności do: identyfikowania podejrzanych behawioralnych zachowań klientów kiosku, sprawdzania tożsamości takich podejrzanych klientów i raportowania ich tożsamości oraz transakcji przez nich dokonanych na specjalnych formularzach dostarczonych przez C; identyfikowania klientów realizujących transakcje powiązane o łącznej kwocie przewyższającej równowartość 1000 EUR, sprawdzania tożsamości klientów realizujących takie transakcje i raportowania tych tożsamości oraz charakteru transakcji na specjalnych formularzach dostarczonych przez C; dodatkowo weryfikowania wieku osób korzystających z kiosku, aby korzystały z niego wyłącznie osoby pełnoletnie. Wydzierżawiający oświadczył, że w realizowaniu w/w czynności związanych z egzekwowaniem wewnętrznej procedury przeciwdziałania praniu brudnych pieniędzy uczestniczyć będzie zarówno on, jak i cała obsługa lokalu. Zdaniem sądu powyższe obowiązki przyjęte przez stronę skarżąca związane z obserwowaniem osób korzystających z automatów świadczą o znacznym zaangażowaniu w proceder urządzania gier na automatach. Ponadto strona skarżąca w treści umowy dzierżawy zawartej z B Sp. z o.o. oprócz wydania dzierżawcy przedmiotu dzierżawy w stanie przydatnym do użytku i utrzymywania go w takim stanie przez cały czas trwania dzierżawy, zobowiązała się również na własny koszt niezwłocznie usuwać wady przedmiotu dzierżawy, jeżeli wady te uniemożliwiały korzystanie z przedmiotu dzierżawy (§ 4 umowy). W przypadkach włamania do lokalu lub jakiekolwiek istotnego uszkodzenia wstawionych urządzeń wydzierżawiający zobowiązany był niezwłocznie powiadomić o zaistniałam zdarzeniu zarówno dzierżawcę, jak również właściwe miejscowo organy ściągania (§ 5 umowy). Oceniając udział skarżącej spółki w urządzaniu gier na kontrolowanych w niniejszej sprawie automatach trzeba również zauważyć, że przesłuchany w charakterze świadka reprezentujący skarżąca spółkę P.S. zeznał, że w przypadku awarii urządzeń kontaktował się z serwisantem, numery telefonów umieszczone były na urządzeniach. Ponadto wskazał, że w lokalu znajdującym się przy ul. E 1 posiadał internet, z którego korzystały zatrzymane w sprawie urządzenia (protokół przesłuchania świadka k.48-29 akt administracyjnych). Z kolei z zeznań przesłuchanej w charakterze świadka M.R. - kasjera sprzedawcy w lokalu A wynika, że jako pracownik lokalu zajmowała się włączaniem i wyłączaniem automatów, posiadała wiedzę na temat zasad gry na automatach, jak również zwracała uwagę na korzystających z automatów klientów (protokół przesłuchania świadka k.5 akt administracyjnych). Przedstawione wyżej okoliczności wskazują, że strona skarżąca na podstawie umów dzierżawy powierzchni użytkowej nie tylko świadomie przyjęła na siebie dodatkowe obowiązki związane z funkcjonowaniem automatów do gier, które wykraczały poza typowe obowiązki wydzierżawiającego, ale obowiązki te faktycznie realizowała za pośrednictwem swojego wspólnika oraz zatrudnionych pracowników. Strona skarżąca sprawowała stały nadzór nad automatami, kontaktowała się z serwisantem w przypadku ich awarii, zobowiązana była do kontrolowania wieku osób korzystających z automatów, identyfikowania podejrzanych zachowań klientów, strzeżenia automatów przed uszkodzeniem, zniszczeniem lub utratą, powiadamiania dzierżawcy o jakimkolwiek istotnym uszkodzeniu urządzeń . Powyższe obowiązki wskazują na systematyczną współpracę skarżącej z właścicielami automatów do gry mającą na celu zapewnienie sprawnego funkcjonowania tych urządzeń. Należy również zauważyć, że strona skarżąca jako dysponent lokalu miała bezpośredni wpływ na jego otwarcie i zamknięcie i uruchamiała automaty, działając za pomocą swoich pracowników, a tym samym miała bezpośredni wpływ na udostępnianie urządzeń szerokiemu gronu odbiorców będących klientami lokalu i umożliwienie im niezakłóconego korzystania z tych urządzeń. Co istotne, strona otrzymywała zyski z działalności prowadzonej na automatach w postaci czynszu ściśle uzależnionego od wysokości dochodów z automatów. Ponosiła zatem ryzyko ekonomiczne prowadzenia gier na automatach i była bezpośrednio zainteresowana tym, by przychody z prowadzenia na automatach działalności były jak największe. W świetle powyższego uprawnione jest stwierdzenie, że umowy dzierżawy zawarte przez skarżącą spółkę z B Sp. z o.o. i C Sp. z o.o. nie były klasycznymi kontraktami dzierżawy, gdyż ich celem było podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego polegającego na połączeniu składników majątkowych jakimi dysponowały strony, tj. lokalem użytkowym wydzierżawiającej oraz urządzeniami należącymi dzierżawcy, które dopiero wspólnie umożliwiały uruchomienie gier na automatach w sposób dostępny dla ogółu, a więc "urządzanie gier" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W ocenie sądu strona skarżąca stwarzała techniczne i organizacyjne warunki umożliwiające sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzeń oraz ich używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. W konsekwencji prawidłowo strona skarżąca została uznana za "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Tym samym sąd nie zgodził się z zarzutem skargi dotyczącym naruszenia art. 89 ust.1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez jego zastosowanie wynikające z błędnej oceny stanu faktycznego, polegającej na uznaniu, że skarżąca spółka jest "urządzającym gry", i skierowania zaskarżonej decyzji do podmiotu jedynie wydzierżawiającego powierzchnię, a tym samym niebędącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry i nie mogącego ponosić sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. Zaznaczyć również trzeba, że strona skarżąca miała pełną świadomość, w jaki sposób będzie wykorzystany przedmiot umów dzierżawy z 1 września 2014 r. i 1 września 2015 r. oraz wiedzę co do nielegalności procederu urządzania gier na automatach poza kasynem gry i konsekwencjach z tym związanych. W lokalu A mieszczącym się w Ł. przy ul. E 1 należącym do skarżącej spółki miały bowiem miejsce inne kontrole dotyczące urządzania nielegalnych gier hazardowych, w wyniku których zatrzymano znajdujące się w nim automaty. Zauważyć trzeba, że w oparciu o ustalenia kontroli przeprowadzonej 30 października 2014 r., Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. 30 listopada 2017 r. wydał decyzję wymierzającą karę pieniężną w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach: CSANI (bez numeru i oznaczeń) oraz QUIZ WIEDZY (bez numerów i oznaczeń), poza kasynem gry. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z 20 kwietnia 2018 r., a skarga na tę ostatnią decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem tutejszego sądu z 19 września 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 540/18. Ponadto w wyniku kontroli przeprowadzonej 2 lipca 2015 r., Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. 16 lipca 2018 r. wydał decyzję wymierzającą karę pieniężną w wysokości 36.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach: CSANI - oznaczonym numerem 1, CSANI - oznaczonym numerem 2, CSANI - oznaczonym numerem 3, poza kasynem gry. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z 12 grudnia 2018 r., która z kolei stała się przedmiotem skargi do tutejszego sądu. Wyrokiem z 5 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 136/19 tutejszy sąd oddalił skargę P.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z 12 grudnia 2018 r. Poza tym w następstwie kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych 23 listopada 2016 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. wydał decyzję z 14 sierpnia 2018 r. wymierzającą karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie QUIZ WIEDZY, która następnie została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z 10 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z 5 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 121/19 oddalił skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z 10 grudnia 2018 r. Zdaniem sądu w analizowanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, organy w sposób prawidłowy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 122, art. 180, art.187 § 1 oraz art. 191 O.p. Analiza akt sprawy dowodzi, że zgromadzono materiał dowodowy wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie sądu materiał ten nie budził wątpliwości w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia i dał podstawę do uznania, że strona skarżąca była podmiotem urządzającym gry na automacie wspólnie z podmiotami, które były dysponentem zatrzymanych w dniu kontroli urządzeń znajdujących się w lokalu przy ul. E 1 w Ł. Podkreślić trzeba, że w myśl zasady określonej w art. 191 O.p., organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Zasada ta nakłada też na organy podatkowe obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z osobna i we wzajemnym związku. Organy nie mogą więc z dowodów wyciągać wniosków, które z nich nie wynikają. Muszą też wyjaśnić przyczyny dokonanej oceny w sposób logiczny, zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2011 r. sygn. akt I FSK 17/11 dostępny w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie organy celno-skarbowe w taki właśnie sposób oceniły zebrany materiał dowodowy, rozpatrując poszczególne dowody w powiązaniu z innymi dowodami oraz całokształcie okoliczności sprawy, i wyciągając na ich podstawie spójne i racjonalne wnioski. W ocenie sądu organy orzekające w sprawie w sposób dostateczny wyjaśniły i wykazały w uzasadnieniach obu decyzji, jakie zebrane dowody i poczynione na ich podstawie ustalenia przesądziły o zakwalifikowaniu stanu faktycznego do normy zawartej w art. 2 ust. 3 -5 u.g.h., wykazując, że zachowanie strony skarżącej wyczerpywało ustawowe znamiona deliktu administracyjnego przewidzianego w art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h., a w konsekwencji podlegało karze pieniężnej stosownie do art. 89 ust.2 pkt 2 u.g.h. W dalszej kolejności stwierdzić trzeba, że nieuzasadniony jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 23b ust. 1 u.g.h. i art. 129 u.g.h. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów mogących świadczyć, czy zatrzymane urządzenie rzeczywiście stanowią automaty do gier o niskich wygranych, tj. nieprzeprowadzenie badania przez upoważnioną przez Ministra właściwego do spraw finansów publicznych jednostkę badającą. W tym zakresie zaznaczyć należy, że żaden przepis nie nakłada na organ właściwy do wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry obowiązku wystąpienia do Ministra właściwego do spraw finansów publicznych o rozstrzygnięcie przewidziane w art. 2 ust. 6 u.g.h. Konieczność poddania automatu badaniu sprawdzającemu przez jednostkę badającą, upoważnioną zgodnie z art. 23f u.g.h. do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, przewiduje wskazany przez skarżącą art. 23b u.g.h. Z treści ust. 1 ostatnio wymienionego artykułu wynika jednak, że znajduje on zastosowanie w przypadku uzasadnionego podejrzenia, iż zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Przepis dotyczy zatem automatów zarejestrowanych, a takie automaty nie były przedmiotem postępowania kontrolowanego w niniejszej sprawie. Również powołany w skardze art. 129 u.g.h. dotyczy możliwości prowadzania gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Podkreślić należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż ustalenie charakteru gry w drodze opinii jednostki badającej jest trybem, który nie znajduje zastosowania w toku postępowania o nałożenie kary pieniężnej za prowadzenie gier bez stosownych uprawnień (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2015 r. sygn. akt II GSK 1595/15, z 18 września 2015 r. sygn. akt II GSK 1715/15 i z 5 listopada 2015 sygn. akt II GSK 2032/15, dostępne w CBOSA). Zatem w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy strona skarżąca nie posiadała zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier hazardowych oraz potwierdzenia rejestracji automatów do gier, organy celne uprawnione były do samodzielnego rozstrzygania charakteru gier na kontrolowanych automatach. Podkreślić należy, że w zadaniach Służby Celnej mieści się wykonywanie całościowej kontroli w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Kontrola ta przebiega w myśl przepisów rozdziału 3 ustawy o Służbie Celnej (art. 30 ust. 2 pkt 3), a w jej ramach funkcjonariusze celni są uprawnieni do podjęcia określonych czynności, w tym do przeprowadzenia eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie - art. 32 ust. 1 pkt 13 u.g.h. Właściwy organ, prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, jest uprawniony do czynienia własnych ustaleń dotyczących charakteru danej gry, nie będąc jednocześnie zobowiązanym do pozyskania rozstrzygnięcia Ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 2 ust. 6 u.g.h. (por. wyroki NSA z 6 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 621/17, z 23 października 2018 r. sygn. akt II GSK 5712/16, dostępne w CBOSA). Odnosząc się do zarzutu, iż zatrzymane urządzenie o nazwie CSANI służą do korzystania z platformy CSANI, a nie urządzania gier hazardowych, stwierdzić należy, że składane w toku postępowania opinie biegłych sądowych i wyroki sądów powszechnych dotyczące automatów działających w oparciu o platformę Csani.com nie dotyczą będącego przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie urządzenia uznanego za automat do prowadzenia gier hazardowych. Z akt sprawy nie wynika, by powołane przez stronę opinie były wydane w postępowaniach, których stroną była skarżąca, jak również nie stanowi ona adresata przedmiotowych dokumentów. Skoro zaś nie dotyczyły kontrolowanych automatów, to nie mogły przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i stanowić dowodu przeciwnego dla dowodów przeprowadzonych w niniejszej sprawie przez organy celne i podważyć ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie. Urządzenia, których dotyczą opinie biegłych, mimo podobnej czy nawet tej samej nazwy, nie stanowią tożsamych urządzeń z ujawnionymi w niniejszej sprawie w lokalu znajdującym się w Ł. przy ul. E 1, zważywszy na okoliczność, że oprogramowanie, zainstalowane w komputerze danego urządzenia, zwłaszcza przy łączeniu się z internetem, może wykazywać istotne różnice. Przedmiotem niniejszego postepowania nie jest zaś ustalanie ogólnych cech gier urządzanych na automatach podobnego rodzaju, lecz cech gier urządzanych na konkretnych automatach zatrzymanych w niniejszej sprawie. W rozpatrywanym zaś przypadku eksperyment procesowy wykazał, że automaty znajdujące się w lokalu strony skarżącej umożliwiały przeprowadzenie gier hazardowych w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Podkreślenia także wymaga, że nadanie urządzeniu określonej nazwy, sugerującej inne przeznaczenie urządzenia, np. jak w niniejszej sprawie określenia "kiosk do pośrednictwa pieniężnego" i "urządzenie do organizowania quizów wiedzy" nie zmienia jego charakteru. Także fakt, że urządzenie ma czy może mieć połączenie z internetem, umożliwiające uruchamianie przeglądarek internetowych oraz może pełnić dodatkowo inne funkcje nie ma znaczenia w sprawie niniejszej, skoro przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że zatrzymane urządzenia zostały tak skonfigurowane, że umożliwiały przeprowadzanie gier losowych w rozumieniu ustawy o grach hazardowych i gry te były na nich rzeczywiście przeprowadzane. Również opinie biegłych, ekspertyza S.M.J. oraz opinia dr nauk prawnych A.N. w zakresie kwalifikowania instrumentów oferowanych przez platformę CSANI jako instrumentów finansowych przywołane w postępowaniu przed sądem administracyjnym w żaden sposób nie potwierdzają, zdaniem sądu, okoliczności, by za pośrednictwem spornego urządzenia skarżąca spółka rzeczywiście dokonywała na rzecz grających na automacie transakcji polegających na obrocie krótkoterminowymi operacjami finansowymi. Dokumenty te nie odnoszą się do funkcjonowania urządzeń zatrzymanych w niniejszej sprawie. W ocenie sądu okoliczności sprawy, w tym czas i miejsce gry prowadzą natomiast do wniosku, że użytkownik zatrzymanych urządzeń był przeciętnym klientem sklepu A. Nie korzystał on bowiem z żadnych narzędzi analitycznych wspomagających inwestowanie na rynku kapitałowym, a funkcjonalność urządzeń nie zapewniała warunków do podjęcia racjonalnej decyzji inwestycyjnej. Nielogicznym byłoby bowiem, by jakikolwiek podmiot posiadający choćby minimalną wiedzę na temat instrumentów finansowych funkcjonujących na rynku prowadził inwestycje w okolicznościach i w sposób opisany w protokole kontroli. Zwrócić również należy uwagę, że terminologia używana w grach na kontrolowanych urządzeniach charakterystyczna jest dla gier na automatach, a nie dla transakcji handlowych zawieranych w obrocie gospodarczym. Ponadto zauważenia wymaga, że korzystny wynik gry na badanych urządzeniach był niezależny od wiedzy grającego z zakresu finansów i ekonomii. O fakcie, iż kontrolowane urządzenia nie były przeznaczone do zawierania transakcji handlowych świadczy również sposób rozliczeń między stronami zawartych w niniejszej sprawie umów dzierżawy powierzchni użytkowej lokalu, który to sposób jest powszechny dla rozliczeń podmiotów urządzających gry na automatach poza kasynem gry. Tym samym całkowicie uprawionym jest wniosek, że zamiarem osób organizujących działalność na zatrzymanych urządzeniach było w rzeczywistości urządzanie gier na automatach. Z powyższych przyczyn niezasadnym jest również zarzut skargi dotyczący nieustalenia przez organy przeznaczenia wykresu pojawiającego się na ekranie automatów, w tym czy wykres ten oparty jest o notowania walut, skoro okoliczność ta, wobec niewątpliwego ustalenia charakteru działalności podejmowanej na spornych urządzeniach, nie może mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Odnosząc się do kwestii wyłączenia zastosowania przepisów ustawy o grach hazardowych w wyniku regulacji wynikającej z art. 7a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. Nr 2018 r. poz. 2187 ze zm.) zauważyć należy, że zastosowanie wskazanego przepisu oraz ustawy z 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.U z 2018 r. poz. 2286), a co za tym idzie wyłączenie działania u.g.h., możliwe jest jedynie po spełnieniu określonych w tej ustawie warunków. Mianowicie podmiot, który świadczy usługi, o których mowa w art. 7a Prawa bankowego musi udokumentować, że jest instytucją finansową w rozumieniu Prawa bankowego i działa zgodnie z przepisami regulującymi rynek finansowy w Polsce. Ponadto, konieczne jest również odpowiednie udokumentowanie, że operacje finansowe, o których mowa w art. 7a Prawa bankowego są przeprowadzane w sposób zgodny z przepisami prawa i mają realny charakter, co oznacza, że nie są to operacje przeprowadzone jedynie dla pozoru czy wprowadzające w błąd. Tymczasem akta rozpoznawanej sprawy dowodzą, iż wyżej wskazane warunki nie zostały spełnione przez strony umów dzierżawy powierzchni użytkowej lokalu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że podmioty dzierżawiące powierzchnię w lokalu należącym do strony skarżącej, jak również strona skarżąca nie prowadzą działalności w zakresie usług pośrednictwa finansowego, a zatem nie są bankiem, nie mogą też być uznane za instytucję finansową w rozumieniu Prawa bankowego. Z akt sprawy nie wynika również, aby sporne urządzenie CSANI było wykorzystywane do zawierania terminowych operacji finansowych, instrumentów rynku pieniężnego lub papierów wartościowych. Strony umów dzierżawy nie przedstawiły żadnych dowodów, które świadczyłyby o tym, że w ramach prowadzonej działalności za pośrednictwem spornych urządzeń zawierane były jakiekolwiek transakcje finansowe, np. potwierdzenia przelewów, zasilania kont brokerskich itp. Okoliczności tej nie potwierdzają również dowody przeprowadzone w sprawie przez organ prowadzący postępowanie. Z materiału dowodowego wynika, że działanie użytkownika urządzenia ograniczało się do wrzucenia pieniędzy do automatu i uruchomienia urządzenia za pomocą pola dotykowego. Trudno zatem uznać działanie korzystającego z automatu za zakup opcji finansowych, zwłaszcza że użytkownik urządzenia nie przekazywał urządzeniu żadnych danych osobowych. Podsumowując stwierdzić trzeba, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że gry na kontrolowanych automatach spełniały definicję "gry na automacie" w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, natomiast strona skarżąca bez właściwego zezwolenia współurządzała gry hazardowe poza kasynem gry. W konsekwencji powyższego prawidłowo wymierzono stronie skarżącej karę pieniężną, o której mowa w art. 89 ust.1 pkt. 2 u.g.h. w wysokości określonej przepisem art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić. kż