I SA/Łd 451/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: specjalista Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2019 r. sprawy ze skargi A. Farmacja Polska Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 kwietnia 2019 r. nr 0113-KDIPT3.4011.514.2018.3.KK w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] r., o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku A Sp. z o.o. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w dniu 6 listopada 2018 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek spółki o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w związku z możliwością zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów. Organ uznał, że wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie spełniał wymogów, o których mowa wart. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz, 800, z późn. zm.) i wezwał Stronę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W dniu 19 grudnia 2018 r. do organu wpłynęła odpowiedź spółki na wezwanie. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: A Sp. z o.o. (dalej jako Spółka lub Strona) zatrudnia na podstawie umowy o pracę osoby na stanowisku: grafik w dziale marketingu, młodszy grafik w dziale marketingu, starszy grafik w dziale marketingu, dyrektor artystyczny (dalej zwani Pracownikami). W ramach obowiązków służbowych Pracownicy zajmują się w szczególności: 1) tworzeniem autorskich projektów graficznych materiałów drukowanych: a) reklamy prasowej (adwertoriale, prosówki, PR-y); b) logotypu (organizacji, brandów, produktów) i księgi znaków, w której skład wchodzą m.in. wizytówki, papier firmowy, teczki, stopki mailowe, zaproszenia, listy; c) opakowań w tym: kartoników, etykiet, blistrów; d) projektu katalogu, folderu reklamowego, broszury informacyjnej; e) materiałów reklamowych drukowanych: torebek reklamowych, notesów, kopert, ulotek, gazetek, plakatów, naklejek, zaproszeń, wobblerów, mailingów; f) reklam wielkoformatowych: brandingu sklepu partnerskiego, wyspy w galerii handlowej, bilbordów, roll-up; g) innych projektów, np. kalendarza; h) brandingu projektu stoiska targowego, standu, ścianek wystawienniczych itp. -prototyp; 2) tworzeniem projektów graficznych materiałów telewizyjnych: a) oprawy graficznej spotu TV lub bilbordu sponsorskiego (belki, hasła reklamowe, elementy ikonograficzne) itp,; b) elementów graficznych animacji (prototyp animacji); c) elementów scenografii do reklam telewizyjnych na plan zdjęciowy; 3) tworzeniem projektów graficznych materiałów internetowych: a) layoutu graficznego: portalu, sklepu, strony, strony internetowej, aplikacji na urządzenia mobilne i landing page; b) banerów internetowych, postów, sidera, popupu, newslettera, coverPhoto dla Facebooka, YouTube i innych portali społecznościowych (statycznego lub animowanego); c) elementów na stronę internetową tj.: buton, boks, infografika, slider, baner, itp.; 4) tworzeniem innych projektów graficznych: a) gadżetu autorskiego: puzzle, zabawka dla dzieci np. pluszowa, układanka, pudełko na chusteczki higieniczne, rękawiczki higieniczne itp. - prototyp; b) elementów do prezentacji; c) wizualizacji 3D produktów i opakowań; d) wizualizacji stoiska targowego, standu, ścianek i display'a na produkty itp. (wizualizacja 3D) - prototyp; e) elementów graficznych odzieży; 5) wykonywaniem zdjęć do wykorzystania w działalności firmy, np. produktowej, reportażowej. Ponadto, Pracownicy podejmują w ramach stosunku pracy również inne czynności, które nie są związane z wykonywaniem pracy twórczej. Umowy zawierane z Pracownikami przewidują podział wynagrodzenia na część związaną z przenoszeniem na pracodawcę (Stronę) praw autorskich do utworów wytworzonych przez Pracowników oraz na część dotyczącą wykonywania innych obowiązków służbowych niebędących pracą twórczą. Efekty pracy twórczej Pracowników są archiwizowane w wersji elektronicznej na dysku pamięci wskazanym przez Stronę. Przeniesienia praw autorskich przez Pracowników na rzecz Spółki dokonuje się poprzez umieszczenie autorskich utworów w wersji elektronicznej na dysku pamięci wskazanym przez Pracodawcę. Po umieszczeniu utworu na dysku następuje jego przyjęcie przez Spółkę, co oznacza, że majątkowe prawa autorskie do przyjętego utworu przeniesione będą na Spółkę bez potrzeby składania dodatkowych oświadczeń. W związku z opisem zawartym we wniosku jak i uzupełnionym w odpowiedzi na wezwanie zadano następujące pytanie: "Czy w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2018 r., realizując obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych i kalkulując należną zaliczkę od dochodów uzyskiwanych przez Pracowników, w zakresie części ich wynagrodzenia odpowiadającej kwocie honorarium z tytułu przeniesienia praw autorskich do utworów, będących efektem ich pracy (obliczanej na podstawie postanowień umowy o pracę) Strona uprawniona jest stosować podwyższone. 50% koszty uzyskania przychodu zgodnie z art. 31 w zw. z art. 22 ust. 9 pkt 3 i ust. 9b u.p.d.o.f.?" W toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji dokonując oceny przedstawionego opisu stanu faktycznego uznał, że strona nie uzupełniła wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w żądanym zakresie i tym samym nie zostały dopełnione wszystkie wymogi jednoznacznie sprecyzowane w wezwaniu. W związku z tym, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, jako organ pierwszej instancji, w dniu [...] r. wydał postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia ww. wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Od postanowienia organu I instancji strona wniosła zażalenie. Organ odwoławczy przypomniał, że organ podatkowy pierwszej instancji, wezwał Stronę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W ocenie organu odwoławczego organ podatkowy pierwszej instancji słusznie stwierdził, że strona nie uzupełniła wniosku w sposób jasno sprecyzowany w wezwaniu organu tj. nie doprecyzowała w sposób wyczerpujący opisu stanu faktycznego o wszystkie informacje wskazane w wezwaniu, tzn. nie zostało wskazane, czy utwory stworzone przez Pracowników, których dotyczy zapytanie, są przejawem działalności twórczej w dziedzinach wymienionych w art. 22 ust. 9b pkt 1-8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem organu odwoławczego Strona w istocie oczekiwała, że organ w interpretacji indywidualnej stwierdzi, czy czynności podejmowane przez pracowników, których dotyczy zapytanie, mieszczą się w zakresie dziedzin wymienionych w art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Prawidłowo również wskazał, że złożony wniosek nie zmierzał do dokonania subsumcji określonego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego pod określony przepis prawa i wyjaśnienia zasad stosowania tego przepisu (tj. do wyjaśnienia, czy w przedmiotowej sprawie Spółka, jako płatnik ma możliwość zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów), ale do ustalenia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego będącego przedmiotem wniosku. W tej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego zasadne było stwierdzenie przez organ podatkowy pierwszej instancji, że Strona nie przedstawiła opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w sposób "wyczerpujący", tak aby na jego podstawie organ mógł wydać interpretację przepisów prawa podatkowego. Powołując się na treść art. 22 ust. 9b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018, poz. 1509, z późn. zm.), uznano, że informacja, z jakiej konkretnie działalności wymienionej w ww. artykule art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Strona wypłaca wynagrodzenie osobom zatrudnionym powinna być elementem przedstawionego opisu stanu faktycznego. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji zasadnie wezwał Stronę do uzupełnienia opisu stanu faktycznego, bowiem zakwalifikowanie do dziedzin wskazanych w art. 22 ust. 9 pkt 1-8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wbrew twierdzeniu strony, powinno stanowić element opisu przedstawionego stanu faktycznego. Podkreślono, że organ pierwszej instancji nie negował, że utwory stworzone przez Pracowników są przejawem działalności twórczej, ale poprzez wezwanie Strony do uzupełnienia wniosku dążył do ustalenia, czy działalność twórcza pracowników dotyczy dziedzin wymienionych w art. 22 ust. 9b pkt 1-8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem aby możliwe było zastosowanie podwyższonych 50% kosztów uzyskania przychodów do wynagrodzenia związanego z korzystaniem lub rozporządzeniem prawami autorskimi, o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dnia 1 stycznia 2018 r. przychody te muszą m. in. być uzyskiwane wyłącznie z tych rodzajów działalności, które zostały wymienione w art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zauważono, że ocena i kwalifikacja opisanych przez Stronę czynności wykonywanych przez Pracowników stanowiłaby w istocie interpretację okoliczności faktycznych, a nie przepisu z zakresu prawa podatkowego. Na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...]r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: – naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnie oraz niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1) art. 14b § 1 i art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia ł997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: OP) w zw. z art. 22 ust. 9b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: UPDOF) poprzez uznanie, że wykładnia pojęć (dziedzin działalności) wskazanych w art. 22 ust. 9b UPDOF nie jest elementem interpretacji przepisów prawa podatkowego, a w konsekwencji przyjęcie, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie jest uprawniony do oceny tego, czy przychody uzyskiwane przez Pracowników z tytułu przeniesienia praw autorskich do utworów stworzonych w ramach wykonywania obowiązków służbowych mieszczą się w zakresie ww. regulacji; 2) art. 14b § 3 w związku z art. 14c § 1 OP poprzez: a) utrzymanie w mocy postanowienia Organu pierwszej instancji, w którym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej błędnie uznał, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej brakowało informacji, czy utwory stworzone przez Pracowników są przejawem działalności twórczej (wbrew okolicznościom, które zostały rzeczywiście przytoczone w stanie faktycznym przez Stronę), b) przyjęcie, że kwalifikacja prawna przychodów uzyskiwanych przez Pracowników Spółki w wyniku przeniesienia praw autorskich do utworów powstałych w wyniku wykonywania obowiązków służbowych o charakterze twórczym do konkretnej dziedziny wskazanej w art. 22 ust. 9b UPDOF powinna stanowić element stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. – naruszenie przepisów prawa procesowego, mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 121 § l ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez działanie Organu naruszające zasadę zaufania do organów podatkowych. Mając na uwadze powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Spór między stronami koncentruje się wokół stanowiska organu który uznał, że wniosek jest niepełny ( wyczerpujący) w zakresie ustalenia stanu faktycznego albowiem pomimo wezwania do jego uzupełnienia skarżąca nie wskazała , czy utwory stworzone przez Pracowników , których dotyczy zapytanie są przejawem działalności twórczej , w zakresie obszarów wymienionych w art. 22 ust. 9b pkt 1-8 pdf. W jego ocenie wniosek zmierzał do ustalenie stanu faktycznego a nie jego subsumcji pod określony przepis prawa i wyjaśnienia zasad jego stosowania. Konsekwencją tej jego wady , było zastosowanie instytucji opisanej w art. 169 § 1 Op. w zw. z art. 14h Op. Strona argumentuje przeciwnie uznając ,że organ powinien sam dokonać wyjaśnienia wskazanej normy prawnej, tj. czy aktywności twórcza pracowników w związku z jej opisem w stanie faktycznym wniosku mieści się w katalogu przychodów z działalności tam wymienionej . Przystępując do sądowej kontroli wydanego postanowienia w pierwszej kolejności przytoczyć należy istotne z punktu widzenia tego rozstrzygnięcia , regulacje prawne. W myśl art. 14b § 3 Op. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zgodnie zaś z art. 14c § 1 i § 2 Op. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Użyte w art. 14b § 3 Op. ustawowe określenie "wyczerpująco" należy rozumieć, jako przedstawienie danego zagadnienia wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, a zatem w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi, co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 23 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Po 1124/09). Przez użyte w tym przepisie sformułowanie "wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego" należy rozumieć taki jego opis, który zawiera wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji. Chodzi zatem o podanie istotnych aspektów przyszłych czynności dokonywanych przez podatnika (analogicznie WSA w Warszawie w wyroku w sprawie III SA/Wa 1707/08). Również w literaturze podnosi się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (por. J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Warszawa 2013, s. 125). Oczywiście owo wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego jest prezentowane na potrzeby konkretnej normy prawa materialnego tak ażeby można było dokonać jego oceny z punktu widzenia przesłanek zastosowania. W niniejszej sprawie chodzi o przepis art. 22 pdf we właściwych jednostkach redakcyjnym , a mianowicie: Według art. 22 ust. 9 pkt 3 pdf - koszty uzyskania z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami określa się w wysokości 50% uzyskanego przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a i 9b, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód. Z kolei w myśl art. 22 ust. 9b u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania interpretacji; art. 22 ust. 9b zmieniony przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 czerwca 2018 r., Dz.U.2018.1291, zmieniającej nin. ustawę z dniem 19 lipca 2018 r.), przepis ust. 9 pkt 3 stosuje się do przychodów uzyskiwanych z tytułu: 1) działalności twórczej w zakresie architektury, architektury wnętrz, architektury krajobrazu, inżynierii budowlanej, urbanistyki, literatury, sztuk plastycznych, wzornictwa przemysłowego, muzyki, fotografiki, twórczości audialnej i audiowizualnej, programów komputerowych, gier komputerowych, teatru, kostiumografii, scenografii, reżyserii, choreografii, lutnictwa artystycznego, sztuki ludowej oraz dziennikarstwa; 2) działalności artystycznej w dziedzinie sztuki aktorskiej, estradowej, tanecznej i cyrkowej oraz w dziedzinie dyrygentury, wokalistyki i instrumentalistyki; 3) produkcji audialnej i audiowizualnej; 4) działalności publicystycznej; 5) działalności muzealniczej w dziedzinie wystawienniczej, naukowej, popularyzatorskiej, edukacyjnej oraz wydawniczej; 6) działalności konserwatorskiej; 7) prawa zależnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1191 i 1293), do opracowania cudzego utworu w postaci tłumaczenia; 8) działalności badawczo-rozwojowej, naukowo-dydaktycznej, naukowej oraz prowadzonej w uczelni działalności dydaktycznej. Przypomnieć należy ,że postanowienie zaskarżone i je poprzedzające zapadło z powodu uznania ,że strona nie wskazała w opisie stanu faktycznego , z jakiej konkretnie działalności wymienionej w art. 22 ust. 9b pdf strona wypłaca wynagrodzenie pracownikom. Przy czym organ , nie twierdził ,że opis tych aktywności we wniosku jest niepełny, dodając ,że są one przejawem działalności twórczej co do zasady. W ocenie sądu stan faktyczny jest wyczerpujący w rozumieniu przepisu art. 14b § 3 OP. wedle przytoczonych reguł. Otóż strona w sposób skrupulatny opisała czynności podejmowane przez pracowników w ramach ich obowiązków służbowych ( str.3,4 wniosku) uznając ,że mają one charakter twórczy. Stanem tym był związany organ interpretujący. Dokonując własnej oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawca wskazał także na kwalifikację prawną przejawów twórczości pracowników , do określonych dziedzin podanych w art. 22 ust. 9b pdf , a zatem wyraził własne stanowisko w rozumieniu art. 14b § 3 Op. Zdefiniowano je jako należące do sztuk plastycznych ( grafiki) oraz z zakresu fotografiki , przypisując do działalności twórczej wyrażonej w art. 22 ust. 9b pkt 1 pdf. Organ natomiast zobowiązany był dokonać oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny , nie uchylać się od tego obowiązku w oparciu o twierdzenie o niekompletności przedstawionego stanu faktycznego z tezą , że w tej części wniosku a nie w stanowisku powinna być zawarta owa kwalifikacja aktywności twórczej pracowników, do enumeratywnie wymienionych w przepisie art. 22 ust. 9b tytułów uprawniających do zastosowania 50% stawki kosztów podatkowych , albowiem organ nie jest właściwym do dokonania tej oceny. Z uwagi na to ,że organ odwoławczy utrzymał stanowisko wydane przez organ I instancji , oznacza to ,że podzielił także zawartą w nim argumentacje. Tamże zaś wskazano z powołaniem się na definicję przepisów prawa podatkowego ( art. 3 pkt 2 Op.) , że ustawa z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie należy do tej kategorii , wobec tego Dyrektor KIS nie był upoważniony do interpretowania tej ustawy w trybie art. 14b OP. A zatem informacja w zakresie klasyfikacji opisanych czynności traktowanych jako twórcze powinna być elementem przedstawionego opisu stanu faktycznego. Wydaje się ,że błędne odczytanie treści art. 22 ust. 9 pkt 3 pdf legło u podstaw wydanych postanowień z powołaniem się na brak kompetencji interpretacyjnych organu w tym obszarze . W ocenie sądu " odrębnymi przepisami" o których mowa w powołanym przepisie są przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1191 z późn. zm.). Stosownie do art. 1 ust. 1 tej ustawy, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór) ( por. wyrok WSA we Wrocławiu z 4 września 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 570/18 niep ) . Nie ma sporu co do tego, że utwory stworzone przez Pracowników , opisane przez stronę są przejawem działalności twórczej ( str. 19 zaskarżonego postanowienia ) . Wobec tego jawi się zagadnienie - czy organ powinien sam dokonać interpretacji także i tych przepisów. W tym zakresie sąd odwołuje się do poglądów piśmiennictwa i judykatury , które w pełni podziela. Otóż , jak się wskazuje – " W orzecznictwie sądów administracyjnych pojawił się problem dopuszczalnego zakresu interpretacji w sytuacji, gdy przepisy prawa podatkowego odwołują się do regulacji (definicji, pojęć) z innych dziedzin prawa. Konsekwencją takiego odwołania jest bowiem z reguły to, że norma prawnopodatkowa będzie zbudowana nie tylko z przepisów prawa podatkowego, lecz także z regulacji prawnych innych dziedzin prawa. Naczelny Sąd Administracyjny, wyjaśniając tę kwestię w wyroku z 27.11.2013 r., II FSK 27/12, POP 2014/1, poz. 50–51, stwierdził, że jeżeli przedmiotem indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b § 1 o.p. jest regulacja prawa podatkowego, która odwołuje się do przepisów prawa pracy, ocena możliwości stosowania i wykładnia interpretowanej normy podatkowej powinna przepisy te uwzględniać i obejmować. Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zajął w wyroku z 17.04.2014 r., I FSK 779/13, LEX nr 1480723, wskazując, że interpretacji w rozumieniu Ordynacji podatkowej podlegają wszystkie przepisy tworzące konkretną normę podatkową, tj. przepisy określające podmiot i przedmiot opodatkowania, stawki podatkowe oraz ulgi i zwolnienia podatkowe. Elementem normy podatkowej są także przepisy definiujące pojęcia użyte przez ustawodawcę. Zdaniem sądu "nie sposób dostrzec powodów, dla których przedmiotem interpretacji indywidualnej nie może być ustawowa definicja pojęcia, znajdującego zastosowanie w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji" ( por. , Andrzej Kabat [w:] Ordynacja podatkowa Komentarz WKP.2019) . Także trafnie do tak rozumianego prawa podatkowego podlegającego interpretacji odwołuje się strona. W świetle tych rozważań , organ nie powinien wzywać strony do uzupełnienia wniosku w tym zakresie , lecz sam dokonać oceny jej stanowiska ustalając - czy akty działalności twórczej będące wyrazem aktywności pracowników, przez Spółkę klasyfikowane jako mieszczące się w katalogu wymienionych w art. 22 ust. 9b pdf, należą do nich. Wbrew ocenie organu brak udzielenia konkretnej w tym przedmiocie odpowiedzi nie uniemożliwiał wydania rzetelnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zupełnie niezrozumiałe są twierdzenia organu o tym ,że podejmując w przedstawionych okolicznościach stanu faktycznego stanowisko, cyt. " poruszałby się w świetle przypuszczeń i domysłów" . Wobec powyższego Sąd uznał ,że organ interpretacyjny naruszył przepisy prawa procesowego , tj. art.169 § 1 Op. w zw. z art. 14 h Op. na skutek jego zastosowania oraz art. 14b § 1 i 3 Op. , art. 14c § 1 Op. wobec uchylenia się od wydania interpretacji indywidualnej w zakresie prawa podatkowego , którego przedmiotem była regulacja art. 22 ust. 9 pkt 3 oraz ust. 9b pdf poprzez uznanie ,że nie jest uprawniony do interpretowania przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych , do której odwołują wskazane przepisy materialnej ustawy podatkowej. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przedstawione wyżej rozważania sądu zawierające poglądy prawne co do rozumienia przepisów prawa podatkowego w procesie wydawania interpretacji indywidualnych. W tych warunkach Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ppsa. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 ppsa. ak