II SA/Bk 505/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska,, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 września 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę U podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 51 ust.1 pkt 2 i w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. (dalej zwany w skrócie: "PINB") nakazał B. M. i W. M. rozbiórkę obiektu budowlanego - domku letniskowego zlokalizowanego na działce nr ew. gr. [...] w obr. W., gm. R. Decyzja ta jest ostateczna i prawomocna, albowiem P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 846/17 oddalił skargę na decyzję PWINB z [...] września 2017r. Powyższy wyrok uprawomocnił się dnia 22 maja 2018 r. W dniu [...] lipca 2018 r. PINB dokonał kontroli na działce o nr ew. gr. [...] w celu sprawdzenia wykonania nakazu rozbiórki domku letniskowego określonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., w wyniku której ustalił, iż ww. obowiązek nie został wykonany. Ponowna kontrola przeprowadzona w dniu [...] września 2018 r. potwierdziła brak wykonania decyzji z [...] sierpnia 2017r. PINB na skutek podjęcia informacji, iż przedmiot postępowania zmienił właściciela i stanowi własność M. S. (powoływanej dalej jako "Skarżąca"), pismem z [...] września 2018 r. poinformował nowego właściciela, iż zgodnie z przepisami prawa, z dniem nabycia nieruchomości przejęła ona obowiązki wynikające z decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nakazującej wykonanie rozbiórki domku letniskowego, zlokalizowanego na dz. nr ew. gr. [...] w W., gm. R. Jednocześnie organ wezwał Skarżącą do niezwłocznego wykonania nakazu wskazanego w decyzji z uprzedzeniem, iż w przypadku jego niewykonania zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne. W odpowiedzi na powyższe pismo Skarżąca poinformowała, iż aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 2018 r. nabyła nieruchomość o nr. ew. gr. [...] i zobowiązała się w nim do przesunięcia domku letniskowego względem granic działek sąsiednich w celu dorowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Z uwagi na niewykonanie nałożonego obowiązku PINB jako wierzyciel w dniu [...] listopada 2018 r. wystosował do Skarżącej upomnienie wzywające do dobrowolnego wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego - domku letniskowego na dz. nr ew. gr. [...] w miejscowości W., gm. R. W odpowiedzi na powyższe upomnienie Skarżąca pismem z dnia [...] grudnia 2018r. poinformowała, iż altanka została przesunięta względem granic działek sąsiednich, w związku z powyższym nie zachodzą przesłanki do jej rozbiórki. W dniu [...] marca 2019 r. PINB w G., po raz kolejny dokonał kontroli nieruchomości o nr ew. gr. [...] w miejscowości W., gm. R. w celu sprawdzenia wykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., w trakcie której stwierdził, iż nałożony obowiązek nie został wykonany. W konsekwencji w dniu [...] kwietnia 2019 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy znak: [...], obejmujący obowiązek wykonania decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] i jako organ egzekucyjny – wszczął na jego podstawie egzekucję administracyjną. Jednocześnie PINB w G. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], ma podstawie art. 119, 120 i art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016r., poz. 599, dalej w skrócie: "u.p.e.a."), zastosował wobec Skarżącej środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia w wysokości 25.868,75 zł. Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Skarżąca wniosła zarzuty do otrzymanego tytułu wykonawczego w sprawie egzekucji administracyjnej w postaci informacji, iż altanka została rozebrana i ponownie zmontowana w odległościach granicznych wynikających z przepisów oraz twierdzenia, iż egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna bowiem w toku są postępowania administracyjne związane z legalnością wzniesionej altanki. PINB w G. postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...] odmówił Skarżącej uwzględnienia ww. zarzutów. W dniu [...] kwietnia 2019 r. Skarżąca złożyła też zażalenie na postanowienie PINB w G. z dnia [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie nałożenia grzywny wnosząc o jego zmianę bez określenia zakresu zmiany. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, iż doprowadziła altankę do stanu zgodnego z prawem tj. rozebrała i postawiła budynek od nowa w odległości od granic zgodnej z przepisami. W ocenie Skarżącej organ błędnie uznał, iż obowiązek doprowadzenia obiektu do zgodności z przepisami nie został wykonany, a tym samym błędnie orzekł o naliczeniu grzywny w celu przymuszenia, pomijając fakt, iż ww. grzywna została naliczona nieprawidłowo. Ponadto Skarżąca zarzuciła organowi I instancji rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego bez wskazania konkretnej zasady oraz przedwczesne podjęcie działań egzekucyjnych wobec faktu, iż w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie trwa postępowanie odwoławcze ze skargi na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiające wznowienia postępowania w sprawie. PWINB w B. nie podzielił argumentacji zażalenia i postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Uzasadniając wydane postanowienie organ w pierwszej kolejności przypomniał, że na podstawie zgłoszenia z dnia [...] stycznia 2006 r. B. M. (poprzedni właściciel) wybudował na działce o nr ew. gr. [...] w obrębie W., gm. R. domek letniskowy. W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2015r. PINB w G. ustalił, iż jego lokalizacja jest niezgodna z przepisami prawa. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] organ nałożył na Inwestora, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia przedmiotowego budynku letniskowego i wykonanych robót budowlanych na działce nr [...] we wsi do stanu zgodnego z prawem. W związku z tym, iż Inwestor nie wykonał nałożonego obowiązku PINB ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nakazał rozbiórkę kwestionowanego domku letniskowego. Powyższa decyzja stała się prawomocna w dniu [...] maja 2018r. Powołując się na powyższy stan faktyczny PWINB podkreślił, że na obowiązek wykonania powyższej decyzji nie ma wpływu zmiana właściciela nieruchomości objętej postępowaniem administracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 30 § 4 k.p.a. w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Tym samym wraz z nabyciem kwestionowanej nieruchomości Skarżąca "nabyła" również obowiązek rozbiórki domku letniskowego. Organ zauważyć przy tym, iż rozbiórka obiektu nie jest równoważna z jego przesunięciem, a przesunięcie, na które powołuje się Skarżąca stanowi w niniejszym przypadku próbę obejścia przepisów prawa. Skuteczne wykonanie obowiązku wskazanego w decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] tj. rozbiórki obiektu domku letniskowego, zajdzie wówczas gdy fakt dokonania rozbiórki zostanie zgłoszony do właściwego miejscowo organu nadzoru budowlanego, natomiast organ potwierdzi jego wykonanie podczas dokonanej kontroli. Żadna natomiast z kontroli przeprowadzonych przez PINB w G. nie potwierdziła wykonania nakazu rozbiórki obiektu wskazanego w decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutów Skarżącej w kwestii grzywny w celu przymuszenia, organ wyjaśnił tego typu grzywna nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Z tego też względu grzywna nakładana jest w sytuacji, gdy zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku, co ma miejsce w niniejszym przypadku. W kwestii wysokości nałożonej grzywny organ egzekucyjny nie ma natomiast żadnej swobody przy jej obliczaniu, bowiem art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2018.1314) zawiera wzór, według którego wysokość tej grzywny należy obliczać. Przepis ten wprost stanowi, że w przypadku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, wysokość grzywny w celu przymuszenia stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem rozbiórki i 1/5 ceny 1 metra kwadratowego powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Wskazany w przepisie budynek nie ma określonej funkcji. Zatem dotyczy również przedmiotu postępowania, który zakwalifikowany został jako budynek w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Wymiary zewnętrzne obiektu budowlanego objętego postępowaniem egzekucyjnym wynoszą: 8,40 m x 3,72 m (wraz z zewnętrznym tarasem zadaszonym), stąd powierzchnia zabudowy wynosi: 31,25 m2. Obowiązująca cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, za I kwartał 2019 r., ogłoszona przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wynosi: 4 388,0 zł. Zatem grzywna w celu przymuszenia winna wynosić: (1/5x4 388,00) x 31,25 m2 = 27 425 zł. PINB do swoich obliczeń przyjął cenę 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego obowiązującą w IV kwartale 2018 r., tj. 4 139,00 zł. Z uwagi jednak na fakt, iż przedmiotowy wskaźnik ogłaszany jest w Dzienniku Urzędowym GUS w terminie 50 do 60 dni po kwartale, tj.: 20-28 lutego - za IV kwartał poprzedniego roku, natomiast 20-31 maja - za I kwartał bieżącego roku, przyjęta przez organ kwota jest prawidłowa w dacie wydania postanowienia. Konkludując PWINB uznał, że organ I instancji prawidłowo zastosował art. 121 § 5 u.p.e.a. wyliczając wysokość nałożonej grzywny (1/5x4 139,00) x 31,25 m2 na kwotę 25 868,75 zł. Zdaniem organu nie ma przy tym podstaw do stwierdzenia, jakoby postanowienie o nałożeniu kary grzywny było przedwczesne, skoro decyzja z dnia 3 sierpnia 2017 r. pozostaje w obiegu prawnym, i jako ostateczna i prawomocna podlega wykonaniu. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł pełnomocnik Skarżącej, zarzucając mu rażące naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 , 2 i 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 6 i 8 k.p.a.. W uzasadnieniu skargi jej autor w pierwszej kolejności podkreślił, iż dokonane przez Skarżącą przesuniecie kontrolowanego budynku wskazuje na nieistnienie obowiązku w rozumieniu art.33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, brak wymagalności obowiązku z innego powodu w rozumieniu przepisu art 33 pkt 2 tejże ustawy, jak również zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w rozumieniu pkt 7 tej ustawy. W ocenie pełnomocnika Skarżącej skoro altanka została przesunięta, to w świetle art.2 ust. 1 ustawy nie zachodzi konieczność zastosowania przymusu administracyjnego. Tym bardziej, że przepis o minimalnych odległościach obiektów od granic sąsiedzkich będący przedmiotem ochrony, został w sprawie zachowany, a z punktu widzenia obowiązujących normatywów odległościowych obojętnym jest, czy doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem nastąpi poprzez przesunięcie obiektu czy też poprzez jego rozbiórkę i ponowny montaż. Przywrócenie usytuowania altanki do stanu zgodnego z prawem może nastąpić zarówno przez jej demontaż i ponowny montaż , jak również przez jej przesuniecie. Zdaniem autor skargi w związku z tym, iż altanka jest lekka, usytuowana bez fundamentów, właścicielka wykonując zobowiązanie zawarte w akcie notarialnym, przesunęła ją na normatywna odległość, czego niestety nie rozumie organ II instancji. W konsekwencji wymierzenie Skarżącej kary grzywny w celu przymuszenia wykonania zmiany usytuowania altanki, jest bezprzedmiotowe. PWINB w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Słowem należy wyjaśnić, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), a uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju kwalifikowane wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do kontroli zaskarżonego postanowienia PWINB z dnia [...] maja 2019 r. utrzymującego w mocy postanowienie PINB w G. z dnia [...] kwietnia 2019 r., o nałożeniu na M. S. grzywny w wysokości 25.868,75 zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku polegającego na rozbiórce nielegalnie wybudowanego obiektu budowlanego - domku letniskowego zlokalizowanego na działce nr ew. gr. [...] w obr. W., gm. R., stwierdzić należy, iż odpowiada ono prawu. W pierwszej kolejności, z uwagi na charakter podniesionych zarzutów, przypomnieć należy, że zgodnie z dyspozycją art. 119 tej ustawy, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji o charakterze niepieniężnym. W myśl art. 121 § 4 i 5 u.p.e.a., jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia. Wysokość wskazanej grzywny stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. W rozpoznawanym przypadku organ egzekucyjny zobowiązany był do zastosowania środków przewidzianych w u.p.e.a., ponieważ Skarżąca nie wykonała ostatecznej decyzji administracyjnej nakładającej na nią – jako nabywcę obowiązek rozbiórki nielegalnie wybudowanego obiektu budowlanego - domku letniskowego zlokalizowanego na działce nr ew. gr. [...] w obr. W., gm. R. Zobowiązana została wezwana do dobrowolnego wykonania wskazanego obowiązku w terminie 7 dni od dnia doręczeniu jej upomnienia w trybie art. 15 § 1 u.p.e.a. Wobec niewykonania tego obowiązku, organ w sposób prawidłowy wystawił tytuł wykonawczy i doręczył go Skarżącej wraz z postanowieniem nakładającym przedmiotową grzywnę w celu przymuszenia. W ocenie Sądu, działanie organu było w kontrolowanym postępowaniu - prawidłowe. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że nie może odnieść zamierzonego skutku argumentacja pełnomocnika Skarżącej wskazująca na nieistnienie obowiązku rozbiórki w rozumieniu art. 33 pkt 1 u.p.e.a. z uwagi na dokonane przez Skarżącą "przesuniecie domku letniskowego". Na etapie zaskarżenia postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia organ egzekucyjny nie jest władny podejmować działań ingerujących w treść decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego (zob. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., II OSK 1773/16, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych). Wynika to nie tylko z faktu, że organ egzekucyjny nie jest władny do badania zasadności i wymagalności egzekwowanego obowiązku (art. 29 § 1 u.p.e.a.), ale i nie jest władny uchylać, zmieniać czy też w inny sposób weryfikować ostateczną decyzję administracyjną, która podlega wykonaniu. Ponadto niedopuszczalność badania podstawy egzekwowanego obowiązku w postępowaniu dotyczącym postanowienia w sprawie grzywny w celu przymuszenia wynika z zasady niekonkurencyjności środków zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 122 § 3 u.p.e.a., zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreślano wielokrotnie, że w zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia nie jest dopuszczalne powoływanie okoliczności wskazanych w art. 33 u.p.e.a., tj. dotyczących zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego (zob. wyrok NSA z 13 października 2011 r., II OSK 1441/10; wyrok NSA z 11 lutego 2014 r., II OSK 2186/12; wyrok NSA z 10 kwietnia 2015 r., II OSK 2185/13, CBOSA). Zażalenie takie sprowadzać się może tylko do kwestionowania wyboru środka egzekucyjnego albo wysokości wymierzonej grzywny, w przypadku gdy nie wniesiono zarzutów opartych na podstawach wymienionych w art. 33 pkt 6 i 8 u.p.e.a. (por. R. Hauser, Z. Leoński Egzekucja administracyjna, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1995 r., str. 191). Dlatego argumentacja zobowiązanego w przypadku postępowania zażaleniowego nie powinna zawierać wskazania podstaw zarzutu (art. 33 p.e.a.), jak przykładowo wykonania obowiązku, niewykonalności obowiązku, niedopuszczalności egzekucji lub zastosowanego środka egzekucyjnego albo zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Argumentacja ta będzie wówczas bezskuteczna. Miejscem dla jej rozpatrzenia jest wyłącznie postępowanie zainicjowane wniesieniem zarzutu. Dla sądu administracyjnego argumentacja taka jest prowadzona poza granicami sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) i dlatego nie powinna być w ogóle rozważana, poza wskazaniem na jej bezprzedmiotowość (tak NSA w wyrokach o sygn.. akt: II OSK 117/14 lub 109/17, CBOSA). W niniejszej sprawie Skarżąca wnosząc zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny, a także jej pełnomocnik w skardze, podnosili natomiast argumenty, które w istocie sprowadzają się wyłącznie do kwestionowania dopuszczalności, względnie celowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ta zaś argumentacja (zarzuty skargi), jak wyjaśniono już wyżej, nie mogła być skutecznie podniesiona w postępowaniu dotyczącym postanowienia w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia na podstawie art. 122 u.p.e.a. i pozostawała poza zakresem kognicji sądu w niniejszej sprawie, bowiem kontrolowanie prawidłowości wydania postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie stanowi dodatkowego trybu nadzwyczajnej weryfikacji zasadności wcześniej zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Trzeba też dodać, że wobec treści cytowanego wyżej art. 121 § 4 u.p.e.a, trudno jest mówić o "bezprzedmiotowości" czy też uciążliwości środka egzekucyjnego – stosowanego w stosunku do obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego – skoro w takim przypadku ustawodawca nie pozostawił organowi egzekucyjnemu wyboru środka egzekucyjnego, a grzywna w celu przymuszenia może być zastosowana tylko jeden raz. W konsekwencji należy stwierdzić, iż orzekające w sprawie organy wydając zaskarżone decyzje prawidłowo, wbrew temu co wywodzi Skarżąca, dokonały oceny stanu faktycznego i właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego. W sprawie bezsporne jest również, że wymiar grzywny nie naruszał ustawy ustalającej jej górną wysokość. Odnosząc się z kolei do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów art. 6 i art. 8 k.p.a. stwierdzić trzeba, iż nie znajdują one usprawiedliwionych podstaw. Wydanie kwestionowanego postanowienia poprzedziło bowiem dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, a ocena ta nie nosi zaś cech dowolności. Ponadto skarga poza gołosłowną polemiką z prawidłowymi w tym zakresie ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej nie zawiera przekonywujących argumentów, aby organy naruszyły wyżej wymienione przepisy. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.