III SA/Kr 65/19

|Sygn. akt III SA/Kr 65/19 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 września 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Janusz Bociąga, Sędziowie: WSA Hanna Knysiak-Sudyka, WSA Barbara Pasternak (spr.), , Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2019 r., przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Śródmieście Wschód Tomasza Waszczuka, sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy I. skargę oddala II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata S. J. J. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. Decyzją z dnia [...] 2018 r. ([...]) na podstawie art. 104 §1, art. 154 kpa oraz art. 12 ust.1 pkt 3, art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. b i ust. 2, art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami Prezydent Miasta odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] 2014 r. o zatrzymaniu R. B. prawa jazdy kat. B na okres do czasu przedłożenia orzeczenia lekarskiego. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 26 lipca 2018 r. wpłynął wniosek R. B. o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r, która została wydana w związku z niewykonaniem badań lekarskich i nieprzedłożeniem wymaganego orzeczenia lekarskiego. Wnioskodawca podał, że nie mógł wykonać nałożonego obowiązku ze względu na karę pozbawienia wolności, którą odbywał od dnia 19 października 2013 r. Do wniosku dołączył zaświadczenie wydane w dniu 12 lipca 2018 r. przez Zakład Karny o okresie odbywania kary pozbawienia wolności od dnia 19 października 2013 r. do chwili obecnej oraz pismo Sądu Rejonowego z dnia 29 września 2017 r., w którym wskazano, że w związku z wyrokiem o sygn. akt [...], w którym uniewinniono R. B., prawo jazdy podlega zwrotowi. Organ wyjaśnił, że w dniu 13 sierpnia 2013 r. wpłynął wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej o skierowanie Strony na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzją z dnia [...] 2011 r. Prezydent Miasta skierował stronę na badanie lekarskie. Ponieważ strona nie wykonała zleconych badań lekarskich i nie przedłożyła wymaganego orzeczenia lekarskiego pomimo upływu terminu wykonania badań, decyzją z dnia [...] 2014 r. orzeczono o zatrzymaniu stronie prawa jazdy. Decyzję doręczono stronie w dniu 3 lipca 2014 r. i stała się ona ostateczna z dniem 18 lipca 2014 r. Jednocześnie organ I instancji zwrócił uwagę, że w sprawie doszło do zbiegu postępowań, bowiem prawo jazdy zostało zatrzymane R. B. na mocy postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia 25 października 2013 r. w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Następnie wpłynął do organu wyrok Sądu Rejonowego z dnia 24 marca 2017 r., sygn. akt [...], w którym uniewinniono R. B. od popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k. Zatem ustała przyczyna zatrzymania prawa jazdy z tego powodu. W związku z powyższym rozważano czy przedmiotowa decyzja obarczona jest wadami kwalifikowanymi wymienionymi w art. 145 § 1 lub art. 156 § 1 kpa. Ponieważ stwierdzono, iż przedmiotowa decyzja nie jest dotknięta powyższymi wadami, organ wskazał, iż możliwe jest zastosowanie trybu przewidzianego w art. 154 kpa, który dotyczy decyzji prawidłowych lub dotkniętych wadami nieistotnymi. Organ wyjaśnił, że przy ocenie czy w sprawie występuje słuszny interes strony, bierze się pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o doznanej szkodzie, lecz należy rozważyć okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację. Podkreślono, że przepis art. 101 t ustawy o kierujących pojazdami, wprowadzając terminy wykonania obowiązków przez kierowców, nie przewiduje ich przedłużania, czy usprawiedliwiania ich przekroczenia. Zatrzymanie prawa jazdy jest instrumentem prewencyjnym i jest efektem jedynie braku weryfikacji zastrzeżeń co do stanu zdrowia, stwierdzonych w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o skierowaniu na badania lekarskie. Zdaniem organu brak jest podstaw do przyjęcia, że w stosunku do osób pozbawionych wolności termin poddania się badaniom winien być liczony od daty opuszczenia miejsca izolacji. Wobec nieprzedstawienia przez odwołującego w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego, spełniona została przesłanka z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Wyjaśniono, że decyzje wydawane na tej podstawie nie mają charakteru uznaniowego, są aktami związanymi. Zatrzymanie prawa jazdy wiąże do czasu ustania przyczyny zatrzymania. Jakkolwiek niepoddanie się badaniom w tym przypadku nie ma charakteru zawinionego, to nie ma to znaczenia dla zastosowania instytucji zatrzymania prawa jazdy. W ocenie organu, okoliczności powołane przez odwołującego nie świadczą o istnieniu po jego stronie słusznego interesu w rozumieniu art. 154 § 1 kpa, a zatem nie jest możliwe uchylenie decyzji, gdyż prowadziłoby to do sprzeczności z powszechnie obowiązującą normą, na podstawie której decyzję wydano. Od powyższej decyzji odwołanie złożył R. B. Wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. godzi w słuszny interes strony poprzez narażanie go na nieuzasadnione koszty finansowe. Podkreślił, że brak przedłożenia przez niego orzeczenia lekarskiego nastąpiło z przyczyn niezależnych od niego i pozostaje w sprzeczności z art. 154 § 1 kpa. Według odwołującego się ustawa nie jest doskonała, a zatrzymanie mu prawa jazdy jest efektem sztywnego trzymania się przepisów. Ustawa nie bierze pod uwagę różnych przypadków losowych oraz wypadków szczególnych, których ustawodawca nie może z góry przewidzieć. Brak winy w przedłożeniu orzeczenia, jak podał odwołujący dowiódł we wcześniejszych postępowaniach, dołączając zaświadczenie z Zakładu Karnego. Dodał, że zawsze jeździł zgodnie z przepisami ruchu drogowego, nie przekroczył dopuszczalnej liczby punktów karnych, nie spowodował żadnego wypadku, ani nie prowadził pojazdu pod wpływem niedozwolonych środków. Jest całkowicie zdrowy psychicznie i fizycznie. Zwrócił uwagę, że "sztywne" trzymanie się ustawy i brak uwzględniania przypadków szczególnych doprowadza do pozbawienia osób jedynej możliwości pracy zarobkowej i utrzymania. Decyzją z dnia 26 listopada 2018 r. ([...]) na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U.2017.978, ze zm.) w zw. art. 154 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podał, co następuje: W oparciu o wniosek skarżącego z dnia 20 lipca 2018 r. organ I instancji wszczął postępowanie w trybie art. 154 kpa, zasadnie stwierdzając, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, czy do wznowienia postępowania, ze względu na brak kwalifikowanych wad decyzji, czy też postępowania poprzedzającego jej wydanie. Zgodnie z art. 154 kpa decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zgodnie z § 2 w przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji. Z wykładni gramatycznej przepisu art. 154 kpa wynika, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli decyzja należy do decyzji, na mocy których strona nie nabyła prawa oraz (jednocześnie) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Decyzja będąca przedmiotem postępowania (decyzja w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy) niewątpliwie jest decyzją, na mocy której strona nie nabyła prawa. Strona bowiem nie nabywa praw z decyzji ostatecznej, gdy decyzja ostateczna, wydana na żądanie strony, odmawia jej udzielenia uprawnienia albo gdy decyzja ta obciąża stronę wyłącznie obowiązkami, co następuje z reguły w tych sprawach administracyjnych, w których organowi administracyjnemu służy kompetencja do wszczęcia postępowania z urzędu. Sprawa o zatrzymanie prawa jazdy z powodu braku dostarczenia orzeczenia lekarskiego, który to obowiązek został nałożony na stronę w drodze decyzji administracyjnej o skierowaniu na badania lekarskie nie należy niewątpliwie do spraw rozstrzyganych w drodze decyzji o charakterze uznaniowym. W sprawie tej istotne jest jedynie ustalenie, czy skierowany na badania lekarskie poddał się im w wymaganym terminie. W związku z powyższym w sytuacji ustalenia, iż badań lekarskich nie wykonano, organy administracyjne są zobowiązane do wydania rozstrzygnięcia w postaci zatrzymania prawa jazdy, stosownie do art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie bowiem z tym przepisem w tym przypadku "Starosta wydaje decyzję administracyjną" - co oznacza, iż decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy jest decyzją związaną (por. I OSK 914/15, II SA/Gl 1773/13). Decyzje wydawane na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami nie mają charakteru uznaniowego, a zatem są aktami związanymi. Zatrzymanie prawa jazdy jest instrumentem prewencyjnym i jest efektem jedynie braku weryfikacji zastrzeżeń co do stanu zdrowia, stwierdzonych w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o skierowaniu na badania lekarskie. Gdy nie doszło do badań i nie jest rozstrzygnięte, czy posiadający uprawnienia jest w stanie bezpiecznie z nich korzystać, organ ma obowiązek orzec o zatrzymaniu prawa jazdy. Zatrzymanie prawa jazdy nie rodzi skutku pozbawienia uprawnień, a jedynie eliminuje z grona uczestników ruchu osoby, u których stwierdzono zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Sytuacja, gdy z różnych powodów osoba skierowana nie ma możliwości poddania się badaniom, a w sytuacji izolacji również możliwości korzystania z uprawnień do kierowania, nie uzasadnia odstąpienia od wydania decyzji o zatrzymaniu, uzasadnianego poprzez wskazanie, że uprawniony z prawa jazdy i tak nie korzysta. Organy administracji nie mają instrumentów monitorowania miejsca pobytu i zmian w sytuacji faktycznej kierowców, a w związku z tym nie jest możliwe nałożenie na nie obowiązku nadzorowania stanu faktycznego i uruchamiania postępowania w zależności od tego, czy zobowiązany uzyskał możliwość wykonania badań. Skoro zatem w obrocie prawnym pozostaje decyzja o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie, to ich nieprzeprowadzenie, w sytuacji utrzymujących się zastrzeżeń co do stanu zdrowia, uzasadnia zatrzymanie prawa jazdy. Z powyższego wynika, że brak jest możliwości uwzględnienia żądania Skarżącego, gdyż skoro w wyniku stwierdzenia określonych okoliczności - a zatem w rozpatrywanej sprawie braku poddania się badaniom lekarskim - może zapaść jedynie rozstrzygnięcie o zatrzymaniu prawa jazdy, to oznacza to, iż nie można zmienić takiego rozstrzygnięcia. Wskazać również należy, że przedmiotem postępowania określonego w art. 154 jest tylko i wyłącznie stwierdzenie istnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie (za zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony). Przesłankami zmiany decyzji w tym trybie nie są więc wady prawne wydanej decyzji ostatecznej, a w szczególności wady kwalifikowane. Zmianie lub uchyleniu mogą więc podlegać nawet decyzje prawidłowe, o ile tylko przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Jak wyżej zaznaczono, iż w postępowaniu, które toczy się na podstawie art. 154 k.p.a. nie można ponownie dokonywać oceny prawidłowości rozpatrzenia sprawy (w omawianym przypadku - oceny, czy zaistniały przesłanki do zatrzymania prawa jazdy), gdyż nie jest to dodatkowa instancja administracyjna (po. I SA/Wa 102/09). W związku z powyższym fakt, iż zdaniem skarżącego inaczej powinien być oceniony stan faktyczny, który był podstawą wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, a także poczucie krzywdy w związku z niesprawiedliwym zdaniem skarżącego orzeczeniem, nie mogą przemawiać za zmianą przedmiotowej decyzji w trybie art. 154 kpa. Obowiązujące przepisy nie przewidują uwzględnienia szczególnych sytuacji losowych, czy szczególnych okoliczności, o co wnosi odwołujący. Odwołujący przy tym wprost stwierdza, iż ustawa nie pozwala na to, aby takie wyjątkowe okoliczności wziąć pod uwagę. Zatem wszelkie uwagi w tym zakresie należy kierować pod adresem ustawodawcy. Na powyższą decyzję R. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Podniósł, że nie ze swojej winy nie mógł wykonać wymaganych badań i przedłożyć orzeczenia lekarskiego w określonym terminie, w celu odzyskania prawa jazdy. Skarżący wskazał, iż nie uchyla się od wykonania badań i zobowiązuje się do ich wykonania i przedłożenia wymaganego orzeczenia lekarskiego niezwłóczenie, gdy tylko będzie to możliwe, czyli po opuszczeniu Zakładu Karnego. Zdaniem Skarżącego wbrew twierdzeniom organów w sprawie zachodzi słuszny interes strony, gdyż został bezpodstawnie obciążony kosztami ze względu na ponowne zdawanie egzaminów na prawo jazdy. Skarżący wskazał, iż o ile jest w stanie zrozumieć, iż nie można zmienić rozstrzygnięcia uzasadniającego zatrzymanie prawa jazdy, to nie może zaakceptować nakazywania mu dodatkowo ponownego zdawania egzaminów na prawo jazdy w celu jego odzyskania, a tym samym narażenia go na nieuzasadnione wydatki i koszty. W jego mniemaniu godzi to w jego słuszny interes. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156k.p.a., sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Kontrola sądowa przeprowadzona w niniejszej sprawie zgodnie z przytoczonymi wyżej zasadami doprowadziła do uznania, że skarga jest nieuzasadniona. Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 154 kpa oraz przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. 2017.978 ze zm.), dalej u.k.p. Zgodnie z ww. art. 154 kpa decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Możliwość wzruszenia decyzji w trybie art. 154 § 1 kpa uzależniona jest od wykazania, że za wyeliminowaniem decyzji ostatecznej z obrotu prawnego przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, a więc przesłanki niezależne od prawnej poprawności decyzji ostatecznej. Decyzja zatem może nie zawierać żadnej wady prawnej, niemniej będą podstawy do jej uchylenia lub zmiany ze względu na zaistnienie przesłanek wymienionych w art. 154 § 1 kpa. Z kolei przesłanki wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. Zmiana decyzji ostatecznej w omawianym trybie nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 § 1 kpa musi być bowiem interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Zdaniem sądu, dla zastosowania trybu określonego w art. 154 § 1 kpa nie ma znaczenia, czy decyzja ma charakter związany czy uznaniowy, lecz istotne jest to, aby zastosowanie tego trybu nie doprowadziło do stanu niezgodnego z prawem. Odmienne stanowisko w tej kwestii wyraził organ odwoławczy, co nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. W niniejszej sprawie, zaskarżoną decyzją z dnia 26 listopada 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r. o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] 2014 r. o zatrzymaniu R. B. prawa jazdy kat. B na okres do czasu przedłożenia orzeczenia lekarskiego. Badając słuszny interes strony umożliwiający uchylenie decyzji z dnia 16 czerwca 2014 r. organ I instancji przeanalizował okoliczności, które pozwoliłyby ustalić, że żądanie strony jest słuszne. Nawiązując do powyższego wyjaśnić należy, że przepisem na którym zostało oparte rozstrzygniecie z dnia 16 czerwca 2014 r. o zatrzymaniu prawa jazdy był przepis art. 102 ust1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Jeżeli od dnia zatrzymania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem upłynął okres przekraczający rok, warunkiem wydania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że R. B. nie poddał się badaniu lekarskiemu, czyli stan jego zdrowia nie został zweryfikowany, wobec nieprzedstawienia w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi spełniona została przesłanka z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Wyjaśnić również należy, że zgodnie z art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 ww. ustawy osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest obowiązana do poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu; przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Przepis art. 101 u.k.p., wprowadzając ustawowe terminy wykonania obowiązków przez kierowców, nie przewiduje ich przedłużania czy usprawiedliwiania ich przekroczenia. Zatrzymanie prawa jazdy, jako instrument prewencyjny, jest efektem jedynie braku weryfikacji zastrzeżeń co do stanu zdrowia, stwierdzonych w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o skierowaniu na badania lekarskie. Sytuacja, gdy z różnych powodów skierowany nie ma możliwości poddania się badaniom, a w sytuacji izolacji również możliwości korzystania z uprawnień do kierowania, nie uzasadnia odstąpienia od wydania decyzji o zatrzymaniu, uzasadnianego poprzez wskazanie, że uprawniony z prawa jazdy i tak nie korzysta. Organy administracji właściwe w sprawie nie mają instrumentów monitorowania miejsca pobytu i zmian w sytuacji faktycznej kierowców, nie jest zatem możliwe nałożenie na nie obowiązku nadzorowania stanu faktycznego i uruchamiania postępowania w zależności od tego, czy zobowiązany uzyskał możliwość wykonania badań. Wyjaśnienia wymaga, że organ wydając decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami nie bada zasadności wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Wyłącznymi przesłankami wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami są: posiadanie prawa jazdy, nałożenie na kierującego obowiązku wykonania badań lekarskich w określonym terminie i niewykonanie tegoż obowiązku, jak i nieprzedłożenie w wyznaczonym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Z powyższego wynika, że przepis na podstawie którego zatrzymano R. B. prawo jazdy jest jasny. Starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2. Skoro więc w wyniku stwierdzenia określonych okoliczności - w rozpatrywanej sprawie braku poddania się badaniom lekarskim – mogło zapaść jedynie rozstrzygnięcie o zatrzymaniu prawa jazdy, uchylenie decyzji z uwagi na "słuszny interes strony" byłoby sprzeczne z ww. przepisem ustawy. Tymczasem jak podano na wstępie słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 § 1 kpa musi być interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Nie zasługują więc na uwzględnienie zarzuty skarżącego, że za uchyleniem decyzji przemawia słuszny interes strony w postaci narażenia go na nieuzasadnione koszty finansowe. Bez znaczenia jest również podnoszona przez skarżącego okoliczność, że brak wykonania badań lekarskich nie wynikał z jego winy, gdyż wykonanie badań uniemożliwiło mu przebywanie zakładzie karnym. W uzasadnieniu nin. wyroku wyjaśniono kwestie terminowości wykonania badan lekarskich i brak możliwości przedłużania tych terminów. Nie była natomiast przedmiotem sprawy kontrola legalności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r. o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów silnikowych. W toku kontrolowanego postępowania administracyjnego zachowano wszystkie uprawnienia strony i zapewniono skarżącemu czynny udział w postępowaniu, a zebrany materiał dowodowy wyjaśniał wszystkie istotne w tej sprawie okoliczności. Zarzuty skargi okazały się bezzasadne, a Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja była dotknięta innymi wadami, które uzasadniałyby jej uchylenie. Organy obydwu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak ustalony stan faktyczny stał się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, co szczegółowo wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w pkt. I sentencji wyroku. O wynagrodzeniu dla pełnomocnika ustanowionego dla skarżącego z urzędu orzeczono w pkt. II sentencji wyroku, na podstawie art. 250 § 1 ppsa w zw. z § 21 ust. 1 pkt. 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2019.18).