IV SA/Po 207/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Anna Jarosz (spr.) WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi P. S. na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia oddala skargę Pismem z dnia [...] lutego 2017 r., działający przez profesjonalnego prawnika, P. S. (zwany dalej: skarżący, Inwestor) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu (zwanego dalej: WINB) z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (zwany dalej: PINB), nakazał inwestorowi doprowadzenie inwestycji polegającej na nadbudowie i przebudowie części budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na terenie nieruchomości przy ul N. [...] w P. (dz. nr [...] i [...], ark. [...], obręb J.; zwanej dalej: Inwestycja), prowadzonej w sposób istotnie odbiegający od decyzji pozwolenia na budowę z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] (zwanego dalej: pozwolenie na budowę), do stanu zgodnego z projektem budowlanym zatwierdzonym ww. decyzją, poprzez m. in rozbiórkę nieprzewidzianej wyżej wymienionym pozwoleniem dodatkowej kondygnacji (na poziomie piętra) nadbudowanej nad częścią budynku mającego pierwotnie jedną kondygnację w poziomie piwnicy (mieszczącą zgodnie z projektem garaż, warsztat i dwa pomieszczenia gospodarcze); rozbiórkę rozbudowanej części budynku przy granicy z nieruchomością przy ul. [...] i ul. [...] (rozbudowanej od frontu o ok. [...] m, od strony ogrodowej o ok. [...] m) nieprzewidzianej wyżej wymienionym pozwoleniem; przywrócenie funkcji poszczególnych pomieszczeń do zgodności z projektem zatwierdzonym powyższą decyzją (m. in. w piwnicy); doprowadzenie do zgodności z projektem ukształtowania terenu przy budynku (zlikwidowanie częściowego obniżenia terenu przy budynku o ok. [...] m od strony frontowej i ok. [...] m od strony ogrodowej. Na skutek rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji – decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] – WINB uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) nakazał Inwestorowi doprowadzenie Inwestycji prowadzonej w sposób istotnie odbiegający od decyzji pozwolenia na budowę do stanu zgodnego z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta nie została zaskarżona. Z uwagi na niewykonanie nałożonego ww. obowiązku PINB, jako Wierzyciel, wystosowywał w dniu [...] września 2016 r. do zobowiązanego Inwestora – skarżącego, na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, pisemne upomnienie (zwane dalej: Upomnienie). Następnie w dniu [...] października 2016 r. PINB, jako organ egzekucyjny, wystawił tytuł wykonawczy nr [...] (zwany dalej: Tytuł wykonawczy). W dniu [...] października 2016 r. PINB wydał podlegające kontroli w niniejszym postępowaniu, na zasadzie art. 135 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 roku, poz. 1369, zwanej dalej – Ppsa) zaskarżone postanowienie nr [...], którym nałożono grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł; wezwano zobowiązanego do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie do dnia [...] grudnia 2016 r. z pouczeniem, że w przypadku jej nieuiszczenia w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwano go do wykonania – w terminie do dnia [...] grudnia 2016 r. – obowiązku określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie orzeczone będzie wykonanie zastępcze. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł w terminie skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenia postępowania, ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez PINB. Powyższemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 121 § 2 Upea przez jego niewłaściwe zastosowanie, którego rezultatem jest nieuzasadnione, w ocenie skarżącego, nałożenie kary grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, którego realizacja jest niemożliwa w sposób oraz w terminie wyznaczonym przez PINB. Zdaniem skarżącego wyznaczony przez wierzyciela termin jest zbyt krótki, uwzględniając niekorzystną pogodę dla wykonywania robót budowlanych. Tak nałożona grzywna w celu przymuszenia stanie się, według niego, w rzeczywistości karą finansową za niewykonanie obowiązku z przyczyn obiektywnych. W ocenie odwołującego się realnym terminem, do którego istnieje możliwość wykonania wymaganych prac jest [...] czerwca 2017 r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. WINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 oraz art. 123 § 1 ustawy 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej: Kpa) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm,, zwanej dalej: Upea), uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej wskazanego przez PINB terminu do uiszczenia grzywny w celu przymuszenia (tj. do dnia [...] grudnia 2016 r.) oraz w części dotyczącej wskazanego przez PINB terminu do wykonania obowiązku wskazanego w Tytule wykonawczym oraz wezwał do uiszczenia grzywny w celu przymuszenia w terminie do dnia [...] lutego 2017 r.; wezwał do wykonania obowiązku wskazanego w Tytule wykonawczym do dnia [...] stycznia 2017 r., a w pozostałej części zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ opisał stan faktyczny w sprawie oraz zważył, co następuje. W ocenie organu egzekwowany obowiązek może być egzekwowany w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, w oparciu o art. 2 § 1 pkt 10 w zw. z art. 3 § Upea, ponieważ decyzja, z której wynika egzekwowany obowiązek jest ostateczna, obowiązuje ona nadal w obrocie prawnym, nie wstrzymano również jej wykonania. Organ podniósł także, że pisemne upomnienie zostało skutecznie doręczone zobowiązanemu – skarżącemu w dniu [...] października 2016 r. Podobnie Tytuł wykonawczy został przez organ prawidłowo wystawiony i doręczony zobowiązanemu w dniu [...] listopada 2016 r. wraz z zaskarżonym postanowieniem o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Ponadto organ wskazał, że w przypadku obowiązku o charakterze niepieniężnym wynikającego z przepisów prawa budowlanego organ egzekucyjny, kierując się zasadami wyrażonymi w art. 7 § 1 i 2 Upea, mógł zastosować grzywnę w celu przymuszenia (art. 119 Upea) lub wykonanie zastępcze (art. 127 Upea). Podkreślono, że z art. 122 § 2 pkt Upea, wynika, że w przypadku obowiązków wynikających z prawa budowlanego ustawodawca dał organom egzekucyjnym możliwość zastosowania grzywny w celu przymuszenia przed zastosowaniem środka w postaci wykonania zastępczego. Organy egzekucyjne powinny zaś z tej możliwości korzystać w przypadku, gdy zastosowanie wykonania zastępczego jest niecelowe. Podkreślono, że grzywna w celu przymuszenia nie jest celem samym w sobie, ale bodźcem dla zobowiązanego do wykonania obowiązku, a nadto zgodnie z art. 125 Upea – w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu, natomiast w przypadku ich ściągnięcia podlegają one zwrotowi. Organ uwypuklił również, że wykonanie zastępcze jest dla zobowiązanego bardziej uciążliwym środkiem egzekucyjnym, a w konsekwencji zastosowanie wykonania zastępczego jako środka egzekucyjnego powinno być dopiero efektem bezskuteczności zagrożenia wynikającego z grzywny w celu przymuszenia. W sprawie organ zastosował zatem, w jego ocenie, odpowiedni środek egzekucyjny – najmniej uciążliwy dla zobowiązanego. Kolejno organ odniósł się do kwestii wysokości nałożonej grzywny, powołując się na art. 121 § 2 Upea i wywodząc, że wysokość grzywny jest zasadna, a organ I instancji swoja uznaniowa decyzję w tej mierze należycie uzasadnił. W ocenie WINB wysokość grzywny została określona prawidłowo, grzywna ma bowiem stanowić uciążliwość, postawić zobowiązanego w sytuacji przymusowej aby dobrowolnie wykonał obowiązek. Z istoty rzeczy nie może być zatem zbyt niska. W kwestiach formalnych organ argumentował, iż zgodnie z art. 122 § 2 Upea postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać wezwanie do uiszczenia grzywny w oznaczonym terminie oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Zatem organ I instancji był zobowiązany do wskazania obu ww. terminów. Organ zwrócił jednak uwagę, że pozostały czas na wykonanie obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego nie jest wystarczający do wykonania obowiązku. W konsekwencji zdaniem WINB zaskarżone postanowienie zostało przez PINB wydane zgodnie z prawem, jednakże mając na uwadze upływ czasu związany z postępowaniem zażaleniowym, należało zmienić zaskarżone postanowienie w części dotyczącej ww. terminów. Kierując się treścią wniesionego zażalenia WINB wyznaczył termin wykonania obowiązku wskazanego w Tytule wykonawczym do dnia [...] stycznia 2017 r., a po jego upływie – jeśli zobowiązany nie wykona obowiązku – termin do uiszczenia grzywny w celu przymuszenia – do dnia [...] lutego 2017 r.). Organ uzasadnił również, że w jego ocenie nie jest uzasadnione wyznaczanie bardziej odległego terminu wykonania obowiązku, ponieważ przy dzisiejszym stanie wiedzy i techniki, a także mając na względzie panujące warunki atmosferyczne wykonanie obowiązku jest możliwe. Podkreślono przy tym, że decyzja nakładająca podlegający egzekucji obowiązek została wydana w dniu [...] maja 2016 r. i już w tym czasie zobowiązany winien był wykonać nakazane roboty. Opisaną na wstępie skargę na powyższe postanowienie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący zarzucając mu naruszenie art. 121 § 2 Upea przez jego niewłaściwe zastosowanie, którego rezultatem jest nieuzasadnione nałożenie kary grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, którego realizacja jest niemożliwa w sposób oraz w terminie wyznaczonym przez WINB; naruszenie art. 7 Kpa w zw. z art. 18 Upea poprzez brak podjęcia wszelkich czynności w celu wyjaśnienia sprawy, w szczególności dokładnego zebrania materiału dowodowego; naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej: Kpa [przyp. Sądu: omyłkowo powoływanego jako "Kpc"]) w zw. z art. 18 Upea poprzez niedziałanie organu z mocy prawa oraz nie podejmowania z urzędu wszelkich czynności właściwych do wyjaśnienia sprawy; naruszenie art. 11 Kpa w zw. z art. 18 Upea poprzez niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek przemawiających za wydaniem zaskarżonego postanowienia. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz postanowienia organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz postanowienia organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez PINB. W ocenie skarżącego WINB nie dokonał szczegółowej analizy zaistniałego stanu faktycznego zgodnie z art. 7 Kpa oraz 11 Kpa w zw. z art. 18 Upea, ograniczając się jedynie do przytoczenia przepisów prawnych. Według skarżącego, WINB nie dokonał zatem analizy zasadności nałożenia na skarżącego grzywny przez PINB w maksymalnej wysokości, tj. [...] zł, zaś organ ten nie uzasadnił w dostateczny sposób adekwatności nałożenia grzywny we wskazanej wysokości, ograniczając się wyłącznie do przytoczenia obowiązujących przepisów prawnych i fragmentów orzecznictwa, nie odnosząc ich treści do stanu faktycznego sprawy oraz postawy skarżącego. Samo nałożenie grzywny w celu przymuszenia uznać należy, zdaniem skarżącego, za przedwczesne, a tym samym naruszające dyspozycję art. 121 § 2 Upea. Ponadto, zdaniem skarżącego, sama wysokość nałożonej kary grzywny została znacznie zawyżona, ponieważ charakter naruszonych przez odwołującego się obowiązków nie jest nadmierny. Skarżący bowiem, w jego ocenie, nie uchylał się od konieczności rozbiórki nadbudowy i przebudowy części budynku, a także samo nie wykonanie przez niego tego obowiązku zostało spowodowane niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi oraz okolicznościami od niego niezależnymi, do których w ogóle nie odniósł się WINB. Wywodził on, że został wezwany do wykonania obowiązku wezwaniem z dnia [...] września 2016 r., przy czym wykonanie niezbędnych czynności w zakresie wskazanym w wezwaniu oraz w postanowieniu WINB z dnia [...] grudnia 2016 r. nie jest obecnie możliwe z uwagi na trwający okres jesienno – zimowy, w związku z którym wszelkie prace budowlane są znacznie utrudnione, a niektóre wręcz niemożliwe. Przedłużenie terminu do wykonania tych prac do [...] stycznia 2017 r. jest, w jego ocenie, iluzoryczne oraz niewystarczające. Panujące w dacie składania skargi silne mrozy uniemożliwiają podjęcie jakichkolwiek prac budowlanych oraz ich ukończenie w zaledwie trzy tygodnie. W ocenie skarżącego, popartej zasadami doświadczenia życiowego, realnym terminem na zakończenie tych prac byłby koniec czerwca 2017 r. W konsekwencji tak nałożona grzywna w celu przymuszenia stanie się w rzeczywistości karą finansową za niewykonanie obowiązku z przyczyn obiektywnych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu było postanowienie wydane zostało w ramach postępowania zmierzającego do egzekucji obowiązku doprowadzenia opisanej na wstępie Inwestycji prowadzonej w sposób istotnie odbiegający od decyzji pozwolenia na budowę do stanu zgodnego z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 15 § 1 Upea egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia powyższego upomnienia. W myśl art. 26 § 4 Upea jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 2 Upea). Podkreślić należy, iż celem postępowania egzekucyjnego jest wymuszenie realizacji nakazów wypływających z decyzji stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego, o ile nakazy te nie zostaną wykonane dobrowolnie. Postępowanie egzekucyjne nie jest zatem kontynuacją postępowania administracyjnego, w którym można byłoby negować zasadność ostatecznych i prawomocnych decyzji podlegających wykonaniu. Ewentualna wadliwość decyzji stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego nie może być zatem podnoszona w postępowaniu egzekucyjnym. Organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badanie, o którym mowa w art. 29 Upea, obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Badanie to ma charakter formalny (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2539/14, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 423/16; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 06 kwietnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 200/16, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezspornym w niniejszej sprawie pozostaje, że ostateczną i prawomocną decyzją WINB z dnia [...] maja 2016 r. skarżący został zobowiązany do doprowadzenia Inwestycji prowadzonej w sposób istotnie odbiegający od decyzji pozwolenia na budowę do stanu zgodnego z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Bezspornym pozostaje również, że skarżący pomimo upomnienia nie wykonał nałożonego obowiązku. Upomnienie z dnia [...] września 2016 r. zostało skutecznie doręczone skarżącemu. Powyższe okoliczności uzasadniały wydanie przez PINB w dniu [...] października 2016 r. Tytułu wykonawczego, który – w ocenie Sądu – spełnia wymogi z art. 27 § 1 Upea. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie zastosowanego środki egzekucyjnego wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 7 § 2 Upea organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W postępowaniu dotyczącym rozbiórki obiektu budowlanego możliwe jest zastosowanie jedynie dwóch środków wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. b Upea, to jest grzywny w celu przymuszenia lub wykonania zastępczego. Obowiązkiem organu egzekucyjnego jest rozważenie, zastosowanie którego z tych środków jest właściwe przy realizacji obowiązku wykonania rozbiórki (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Po 539/13, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do treści art. 119 § 1 Upea grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Jest więc ona środkiem, który z uwagi na dolegliwość natury finansowej skłania zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Grzywna w celu przymuszenia znajduje zastosowanie do wszystkich obowiązków o charakterze niepieniężnym polegających na braku działania (czyli zaniechaniu, znoszeniu) lub pewnym działaniu. Natomiast w przypadku egzekucji obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego najpierw powinna być nałożona grzywna w celu przymuszenia, zaś dopiero w drugiej kolejności powinno być zastosowane wykonanie zastępcze (por. wyrok NSA z dnia z dnia 4 września 2014 r. sygn. akt II OSK 538/13, z dnia 21 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2315/10, z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1387/10; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że grzywna w celu przymuszenia spełnia funkcję motywującą zobowiązanego do spełnienia nałożonego obowiązku. Nie jest więc karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się (por. wyroki NSA z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1169/09, z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 235/09, z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1642/06; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym Sąd stoi na stanowisku, że WINB prawidłowo ocenił, że zastosowanie grzywny w celu przymuszenia było uzasadnione. Jest to bowiem środek mniej dolegliwy, a zarazem skłaniający zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Ponadto wykonanie zastępcze jest środkiem zaspokajającym, który generuje siłą rzeczy bezzwrotne, nierzadko znaczne koszty dla zobowiązanego. Grzywna w celu przymuszenia natomiast, nawet pomimo jej uiszczenia może zostać w razie wykonania obowiązku zwrócona dłużnikowi na zasadzie art. 126 Upea. Celem postępowania egzekucyjnego jest bowiem skuteczne zaspokojenie wierzyciela, a w tym wypadku dotyczy to nałożonych na skarżącego obowiązków. W szczególności grzywna w celu przymuszenia nie zastępuje obowiązku przeprowadzenia danej czynności przez skarżącego. Spełnienie tego obowiązku powoduje jednak bezprzedmiotowość uiszczania tej grzywny, co odnajduje wyraz w jej umorzeniu na podstawie art. 125 Upea. Jeśli natomiast chodzi o wysokość ustalonej grzywny to w ocenie Sądu ustalona ona została w kwocie nieprzekraczającej kwoty określonej w art. 121 § 2 Upea. Reasumując Sad wskazuje, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego w rozpoznawanej sprawie było dopuszczalne. Przed wszczęciem postepowania organ doręczył skarżącemu upomnienie. Ponadto organ wydał tytuł wykonawczy, a zastosowany środek egzekucyjny jest środkiem najmniej uciążliwym dla skarżącego. Bez znaczenia dla zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia pozostają zarzuty podniesione w skardze. Przede wszystkim zaznaczyć należy, że argumentacja skarżącego odnosi się do wcześniejszego etapu postępowania, który nie może być przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu. Argumenty o niewykonalności zobowiązania nałożonego decyzją WINB nie mogą zostać uwzględnione, a ponadto są gołosłowne i nie wytrzymują krytyki w związku z faktem, że sama decyzja WINB nakładająca obowiązki zapadła w maju 2016 r., upomnienie zostało wydane we wrześniu 2016 r., tytuł wykonawczy w październiku 2016 r., a samo postanowienie organu I instancji o nałożeniu grzywny również w październiku 2016 r. Podnoszenie zatem zarzutów o rzekomej niewykonalności obecnie nałożonych obowiązków ze względu na warunki atmosferyczne ma na celu tylko i wyłącznie przedłużanie postępowania i unikanie wykonania obowiązków. Z powyżej wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.