III SA/Gd 462/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2019 r. sprawy ze skargi F. O. na decyzję Wojewody z dnia 16 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Decyzją z dnia 11 grudnia 2018 r. Prezydent Miasta odmówił wymeldowania F. O. z miejsca pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. Ś. [...] w G. uznając, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki art. 35 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1397 ze zm.) – dalej jako "ustawa", ponieważ F. O. nie opuścił dobrowolnie i trwale spornego lokalu. Decyzją z dnia 16 maja 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 35 ustawy o ewidencji ludności, Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania M. J., uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o wymeldowaniu F. O. z pobytu stałego w lokalu przy ul. Ś. [...] w G. Zdaniem organu odwoławczego F. O. opuścił przedmiotowy lokal w sposób trwały i dobrowolny. W ocenie organu pierwotnym zamiarem F. O. była czasowa zmiana miejsca pobytu podyktowana prowadzoną działalnością (2012 r.), następnie problemami zdrowotnymi (2014-2017 r.) i podjętą nauką na Uniwersytecie (2018 r.), jednak z upływem czasu jego pobyt poza miejscem stałego zameldowania nabrał cech trwałości. Świadczy o tym fakt, że ustąpiły problemy zdrowotne, którymi argumentował konieczność zamieszkania w G., jednak nie powrócił do spornego lokalu. Z kolei jego wyjaśnienia o uciążliwości dojazdów z miejsca zamieszkania na uczelnię wyższą nie są wiarygodne, gdyż czas dojazdu środkami komunikacji z obu nieruchomości na uczelnie jest zbliżony. Według wyjaśnień F. O. w miesiącach letnich, gdy zajęcia na uczelni nie się odbywają, nie koncentruje swych spraw w lokalu w G., jego wizyty tam są krótkotrwałe, bywa w G. nieregularnie, zaś w G. podnajmuje część mieszkania. Zdaniem organu odwoławczego to w lokalu w G. strona koncentruje swoje codzienne życie osobiste i realizuje swoje potrzeby mieszkaniowe, z tego lokalu dojeżdża na uczelnię, spędza tam większość czasu, w tym lokalu posiada psa. Natomiast faktycznym mieszkańcem spornego lokalu jest W. P. – babcia F. O. F. O. nie partycypuje w kosztach utrzymania lokalu w G., twierdząc, że sprawami finansowymi zajmuje się W. P. Opisane okoliczności wskazują, w ocenie organu, na fakt utraty więzi F. O. z mieszkaniem w G. przy ul. Ś. [...]. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, w świetle treści art. 25 ust. 2 i art. 27 ust. 2 ustawy dopuszczalne jest opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego i skoncentrowanie czasowo swoich spraw życiowych w innym miejscu, jeżeli dana osoba przewiduje powrót do miejsca dotychczasowego zameldowania na pobyt stały po upływie określonego terminu. Termin ten musi być jednak od początku przewidywalny, przemijalny, a jego zakres usprawiedliwiony okolicznościami stanowiącymi powód opuszczenia miejsca stałego pobytu. Strona nie zgłosiła organowi meldunkowemu miejsca swego pobytu czasowego, co w kontekście pozostałych ustaleń wskazuje na zamiar opuszczenia spornego lokalu. W ocenie organu odwoławczego całokształt obecnych zachowań strony wskazuje, że artykułowane deklaracje o przyszłym powrocie do miejsca pobytu stałego to okoliczności przyszłe i niepewne. Strona posiada obiektywną możliwość stałego przebywania w spornym lokalu. Niezależnie od tego, co przyczyniło się do opuszczenia przez F. O. spornego lokalu, nie ulega wątpliwości, że w dacie orzekania w I i II instancji nie zamieszkiwał on w tym miejscu od ponad roku, a wszystkie jego życiowe sprawy koncentrowały się w G. Powyższe obligowało do usunięcia zaistniałej fikcji meldunkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję F. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 7 w zw. z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy i zaniechaniu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, 2. art. 35 w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności polegające na niewłaściwym zastosowaniu, tj. błędnym przyjęciu, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. Ś. [...] w G., podczas gdy w rzeczywistości skarżący nadal tam zamieszkuje z zamiarem stałego przebywania. Jak wywiódł skarżący w uzasadnieniu skargi, organ oparł swoje rozstrzygnięcie jedynie na dowodzie z przesłuchania stron postępowania, podczas gdy niezbędnym było również przeprowadzenie dowodu z przesłuchania W. P. – babci skarżącego, która posiada wiedzę co do okoliczności przebywania skarżącego w przedmiotowym lokalu. Skarżący podał, że jest obecnie studentem studiów stacjonarnych na Uniwersytecie, a nadto pozostaje pod opieką lekarską. Aby zapewnić sobie łatwiejszy i szybszy dojazd na uczelnię i do lekarza podnajął pokój u swojego kolegi nieopodal uczelni. Jednocześnie nie zerwał więzi z lokalem w G.. Ma do niego swobodny dostęp, znajdują się tam jego rzeczy osobiste, w tym komputer stacjonarny. Bywa w G. dwa razy w tygodniu oraz w weekendy. Podczas tych wizyt robi zakupy oraz podejmuje gości. Kwestia nieuiszczania opłat za mieszkanie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a skarżący jako student nie ma stałego źródła dochodu. Gmina Miasta G. w uzasadnieniu pozwu skierowanego przeciwko skarżącemu i jego babci podała, że w lokalu oprócz W. P. zamieszkuje jej wnuk F. O. i z nim zawarła umowę w sprawie opłat za lokal. Zdaniem skarżącego zmiana miejsca zamieszkania związana z podjęciem studiów nie może być równoznaczna z opuszczeniem dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Jest to wyłącznie okresowy pobyt w innym miejscu związany z pobieraniem nauki. Skarżący nie ma zamiaru opuszczenia przedmiotowego lokalu, a jego zachowanie tego dowodzi. Fakt przebywania przez większość czasu poza tym miejscem związany ze studiami i częściowo z przyczyn zdrowotnych nie daje podstaw do stwierdzenia, że nastąpiło definitywne zerwanie więzi z miejscem stałego pobytu. Błędne jest twierdzenie organu odwoławczego, że skoro skarżący w G. spędza większość czasu, gdzie dojeżdża na uczelnię i gdzie posiada psa, to tam jest skoncentrowane jego aktualne życie. W G. jedynie podnajmuje pokój w mieszkaniu kolegi, a pies należy do niego, więc przebywa wraz ze skarżącym w miejscu jego pobytu. Na uwzględnienie zasługuje zatem twierdzenie skarżącego, że po zakończeniu nauki ma zamiar skoncentrować swoje życie w G., gdzie mieszka jego babcia, którą ma zamiar się opiekować. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 3 października 2019 r. uczestniczka postępowania M. J. wniosła o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o przepis art. 35 ustawy o ewidencji ludności, z którego wynika, że decyzję w sprawie wymeldowania wydaje się wobec obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy). Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 4 ustawy zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Z treści przywołanych przepisów wynika, że obowiązek wymeldowania powstaje w przypadku opuszczenia miejsca pobytu stałego bez wymeldowania, a działanie takie związane jest z koniecznością utrzymania aktualnych wpisów w ewidencji ludności. Warto w tym miejscu przywołać stanowisko Trybunału Konstytucyjnego w kwestii charakteru i celu obowiązku meldunkowego oraz ewidencji ludności, zaprezentowane w wyroku z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (publ. OTK- A 2002/3/34): "Niezależnie od zmian sposobu jego realizacji obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Należy podkreślić, iż ewidencja ludności polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób służy także ochronie interesów samych zainteresowanych (np. dzięki zameldowaniu można odnaleźć osobę w przypadku dziedziczenia przez nią majątku) oraz ochronie praw osób trzecich (np. wierzycieli w przypadku "przeprowadzki" dłużnika). Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki". Ponadto w wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że: "ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu". Mając na uwadze treść art. 28 ust. 4 ustawy oraz przywołane stanowisko Trybunału Konstytucyjnego stwierdzić trzeba, że celem instytucji wymeldowania jak i zameldowania jest przede wszystkim zagwarantowanie, że dane uwidocznione w ewidencji są aktualne i zgodne z rzeczywistością. Dokonując zatem wykładni art. 35 ustawy należy również mieć na uwadze, że istotą postępowania w sprawie o wymeldowanie osoby z lokalu jest zapewnienie zgodności zapisów w ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu danej osoby. Jeśli zatem osoba nie przebywa w dotychczasowym miejscu pobytu, a opuszczenie miało charakter dobrowolny, stwarza to podstawę do orzeczenia o wymeldowaniu tej osoby (wyroki NSA z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 802/17; z dnia 8 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 283/17; z dnia 20 lipca 2018r., sygn. akt II OSK 2036/16). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym (także wypracowanym na gruncie uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych i dalej zachowującym swą aktualność w świetle tożsamego brzmienia przepisów ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności) przyjmuje się, że o pobycie stałym przesądzają dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 ustawy, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, jest spełniona zatem wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 851/09 , LEX nr 597910). W ocenie Sądu zastosowanie przepisu art. 35 ustawy przez Wojewodę odpowiada prawu i znajduje odzwierciedlenie w prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym. Fakt opuszczenia przedmiotowego lokalu w marcu 2017 r. potwierdził sam skarżący w złożonych w toku postępowania administracyjnego wyjaśnieniach, co w postępowaniu w sprawie o wymeldowanie stanowi wystarczający dowód na potwierdzenie faktu niezamieszkiwania w spornym lokalu. W niniejszej sprawie znalazło to odzwierciedlenie również w zeznaniach M. J., która podała, że skarżący wyprowadził się i jedynie czasami przychodzi do lokalu odwiedzić babcię – W. P.. Wbrew zarzutowi skarżącego w toku postępowania administracyjnego odebrano wyjaśnienia od W. P. – w toku postępowania przed organem pierwszej instancji - w miejscu jej zamieszkania, z uwagi na jej niepełnosprawność. Podała ona, że skarżący zamieszkuje wraz z nią w przedmiotowym lokalu, dojeżdża na uczelnię do G. i sporadycznie (2-3 razy w miesiącu) nocuje u swego kolegi w G. Ze skargi nie wynika natomiast, jakie dodatkowe okoliczności faktyczne mogłyby zostać ustalone w oparciu o ponowne przeprowadzenie dowodu z wyjaśnień W. P.. Z tych względów nie było podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Wiedza W. P. co do przebywania skarżącego w spornym lokalu została przedstawiona w złożonych wyjaśnieniach. Organ odwoławczy nie oparł się jednak na ich treści. Są one niespójne z wyjaśnieniami samego skarżącego, który twierdził, że 2-3 razy w tygodniu jest w lokalu, czasami w nim nocuje, zamieszkał w G. ze względu na bliskość szpitala, w którym się leczy oraz uczelni, na której studiuje. W. P. jest babcią skarżącego, zatem jest zainteresowana w korzystnym dla skarżącego przedstawieniu okoliczności faktycznych związanych z jego przebywaniem w lokalu. Sam skarżący w złożonych wyjaśnieniach stwierdził, że od marca 2017 r. mieszka w G. przy ul. K. [...]. Zamieszkał w tym miejscu ze względu na łatwość dojazdu na uczelnię i do szpitala, w którym odbywał leczenie oraz ze względu na wizyty lekarskie oraz rehabilitację. Studia rozpoczął w 2017 r., jednak z uwagi na stan zdrowia musiał je przerwać. Stan jego zdrowia poprawił się i mógł wrócić na studia, które rozpoczął w październiku 2018 r. na Uniwersytecie. Zajęcia odbywają się przy ul. W. w G. Dojazd na uczelnię z miejsca obecnego zamieszkania w G. jest szybszy niż z lokalu w G. Biorąc pod uwagę ww. wyjaśnienia zauważyć należy, że jeżeli nawet opuszczenie przez skarżącego lokalu w marcu 2017 r. ( w tym miesiącu wydano kartę diagnostyki i leczenia ) mogło być spowodowane podjęciem leczenia w placówkach medycznych położonych w G., to po zakończeniu leczenia skarżący nie zamieszkał ponownie w przedmiotowym lokalu. Twierdzeń o konieczności dalszego odbywania wizyt lekarskich 2-3 razy w miesiącu oraz zabiegów rehabilitacyjnych co drugi dzień w okresie 2 tygodni i 5 razy w roku skarżący nie potwierdził dokumentami, mimo oświadczenia o posiadaniu skierowań. Jednak nawet w przypadku konieczności kontynuowania przez skarżącego leczenia, podana przez niego częstotliwość wizyt lekarskich i zabiegów rehabilitacyjnych nie usprawiedliwia ciągłego zamieszkiwania poza miejscem stałego zameldowania. Jak stwierdził skarżący, poprawa stanu zdrowia pozwoliła mu na ponowne rozpoczęcie studiów stacjonarnych. Jest to deklarowana przez skarżącego aktualna przeszkoda w ponownym zamieszkaniu w lokalu w G.. Okoliczność ta nie może jednak, w ocenie Sądu, przesądzać o tym, że nieobecność skarżącego w lokalu w G. ma jedynie charakter przejściowy, co mogłoby uzasadniać odmowę wymeldowania go z miejsca zameldowania na pobyt stały. Zauważyć należy, że G. i G. położone są blisko siebie , a T., w skład którego wchodzą oba miasta, połączone jest siecią dróg i kolei miejskiej. Częstotliwość kursowania szybkiej kolei miejskiej ( [...]) w szczycie przewozowym wynosi 7-8 minut, a poza szczytem 10-20 minut. Dojazd ze stacji G. G. lub G. W. ( położonych najbliżej miejsca stałego zameldowania skarżącego) do stacji G. P. wynosi od 19 do 20 minut. Nie jest to zatem połączenie komunikacyjne w znacznym stopniu uciążliwe, czy też znacznie mniej dogodne niż połączenie inną koleją - [...] - ze stacji położonych w pobliżu obecnego miejsca zamieszkania skarżącego, tj. ze stacji G. J. i G. B. do stacji G. S., położonej w pobliżu Uniwersytetu. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego niedogodności, dotyczących połączeń kolejowych i czasu związanego z dojściem na przystanki kolejowe stwierdzić należy, że w realiach trójmiejskich pokonywanie na co dzień nawet większych odległości w celu dotarcia do pracy czy szkoły jest rzeczą normalną. Zasadnie zatem organ odwoławczy uznał za nieprzekonującą argumentację skarżącego, że podjęcie studiów i związane z tym uciążliwości komunikacyjne spowodowały , że przebywa on w G. Aktualnie deklarowana przez skarżącego przyczyna zamieszkiwania pod innym adresem, niż dotychczasowe jego miejsce stałego pobytu nie stanowi obiektywnej przeszkody w zamieszkiwaniu w tym miejscu. Podkreślić należy, że opuszczenie lokalu przez skarżącego miało, w świetle poczynionych przez organ odwoławczy ustaleń, charakter dobrowolny. Skarżący nie został zmuszony do opuszczenia lokalu, w którym jest zameldowany. Nie można też uznać, że pozostawienie przez skarżącego w lokalu w G. części swoich rzeczy i przyjeżdżanie do tego lokalu co jakiś czas przesądza, że lokal ten stanowi miejsce, w którym skarżący koncentruje swoje sprawy życiowe. Zasadnie organ odwoławczy wskazał, że posiadanie w jakimś lokalu swoich rzeczy nie jest równoznaczne z zamieszkiwaniem w tym miejscu na stałe. W przedmiotowym lokalu mieszka babcia skarżącego, co usprawiedliwia jego w nim wizyty. Skarżący stoi na stanowisku, że brak uiszczania przez niego opłat za przedmiotowe mieszkanie nie ma znaczenia dla ustalenia, czy mieszka w nim na stałe, jednak skarżący, obok swojej matki i babki, jest stroną umowy z dnia 1 maja 2012 r. w sprawie uiszczania opłat za przedmiotowy lokal. Skarżący twierdził, że sprawami płatności za lokal zajmować się miała jego babcia, a on, jako osoba studiująca, nie ma środków na ponoszenie takich kosztów. Mimo to skarżący podnajmuje lokal ( czy też jego część) , w G. Także ta okoliczność świadczy o tym, że skarżący nie czuje więzi z przedmiotowym mieszkaniem, które nie jest jego centrum życiowym. W skardze skarżący wskazywał, że w pozwie o zapłatę, skierowanym przeciwko niemu i W. P. podano, że mieszka on w miejscu stałego zameldowania. Odnosząc się do tej kwestii stwierdzić należy, że organy administracji samodzielnie dokonują ustaleń dotyczących zamieszkiwania jakiejś osoby w danym miejscu przez pryzmat przesłanek z art. 35 ustawy o ewidencji ludności, na czas wydawania decyzji, a w załączonym przez skarżącego do skargi pozwie o zapłatę wskazano na oświadczenie W. P., dotyczące zamieszkiwania F. O., pochodzące z dnia 5 czerwca 2012 r. Choć skarżący deklaruje chęć ponownego zamieszkania w spornym lokalu po ukończeniu studiów, to sama deklarowana chęć powrotu do dotychczasowego miejsca zameldowania nie może samoistnie przesądzać o braku przesłanek do wymeldowania. O ocenie charakteru pobytu, czy też opuszczenia lokalu, decyduje nie tyle werbalna treść oświadczenia woli, lecz okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty. Zamiar utrzymania związków z miejscem stałego zameldowania powinien być oceniany na podstawie obiektywnie istniejących i konkretnych okoliczności faktycznych sprawy, z których taki wniosek da się logicznie wyprowadzić. Nie można bowiem poprzestać tylko na oświadczeniach strony, w których formułuje ona subiektywnie swoją wolę. W niniejszej sprawie, po ustaniu pierwotnej przyczyny opuszczenia lokalu (konieczność leczenia), skarżący nie zamieszkał w lokalu w G. Z tych względów, w ocenie Sądu, nie można uznać za wadliwe ustaleń poczynionych przez organ odwoławczy, że w dotychczasowym miejscu pobytu skarżący nie realizuje swoich podstawowych funkcji życiowych, a swoje życie osobiste skupił w lokalu przy ul. K. [...] w G. Prawidłowo zatem organ ten uznał, że F. O. opuścił sporny lokal w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Analiza zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy nie potwierdza zatem zasadności zarzutu skargi opartego na twierdzeniu, że skarżący nadal zamieszkuje w spornym lokalu z zamiarem stałego przebywania. Dodać należy, że z przepisu art. 27 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności wynika, że równocześnie można mieć jedno miejsce pobytu stałego i jedno miejsce pobytu czasowego. Natomiast w art. 25 ust. 2 tej ustawy wyjaśniono, że pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. W niniejszej sprawie skarżący, usprawiedliwiający swoje zamieszkiwanie w G. leczeniem, a potem nauką, nie zameldował się w G. na pobyt czasowy, na co też trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy. Dokonana przez organ odwoławczy ocena materiału dowodowego odpowiada kryteriom określonym w art. 80 k.p.a. i została przeprowadzona z uwzględnieniem zgromadzonych w sprawie dowodów, dotyczących istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Ocena ta nie nosi cech dowolności. Organ administracji publicznej wyjaśnił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, pozwalające ocenić, czy opuszczenie lokalu przez skarżącego było dobrowolne i trwałe. W konsekwencji zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy pozwalał na wydanie przez organ II instancji decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. uchylającej decyzję organu I instancji i orzekającej o wymeldowaniu skarżącego z miejsca pobytu stałego w G. przy ul. [...]. Fakt posiadania meldunku ma jedynie charakter ewidencyjny i rejestracyjny, a zatem powinien odzwierciedlać istniejący stan faktyczny, czyli wskazywać aktualne miejsce pobytu osób i tylko tym celom ma służyć. Pozostawienie skarżącemu – w świetle poczynionych ustaleń w sprawie – zameldowania na pobyt stały w przedmiotowym lokalu stanowiłoby zatem tzw. fikcję meldunkową. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, jako bezzasadną.