II OSK 283/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego T. G. po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 1727/15 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Wojewody L. z dnia 28 września 2015 r. nr ... w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 1727/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. W. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 28 września 2015 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowanie z pobytu stałego. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem kontroli była decyzja Wojewody Lubelskiego dotycząca wymeldowania J. W. z miejsca pobytu stałego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2016 r. poz. 722). Sąd stwierdził, że organy prawidłowo oceniły, że zaszły przesłanki wymeldowania skarżącego z lokalu przy ul. (...) w M., bowiem z akt sprawy wynika, że skarżący od maja 2012 r. nie przebywa w przedmiotowym lokalu. Skarżący wyjaśnił, że nie mieszka w wyżej wymienionym lokalu od 5 maja 2012 r. Wyprowadził się zabierając ze sobą rzeczy osobiste, dokumenty firmy, laptop. Okoliczność i datę opuszczenia ww. lokalu przez skarżącego potwierdzili w swoich zeznaniach K. W. i G. W. (dzieci skarżącego), podczas których skarżący uczestniczył. K. W. oświadczyła, że skarżący wyprowadził się dobrowolnie w dniu 8 maja 2012 r. Domowników w czasie wyprowadzki nie było. Skarżący zabrał swoje rzeczy, dokumenty firmowe, wyposażenie biura – laptop, drukarkę, stolik, dwa fotele i kanapę oraz trzy samochody, urządzenia budowlane, narzędzia. Również z zeznań G. W. wynika, że skarżący wyprowadził się w maju 2012 r., zabierając ze sobą swoje rzeczy osobiste i wyposażenie biura. O trwałym wyprowadzeniu się z przedmiotowego lokalu zeznały sąsiadki skarżącego: J. K. oraz B. M. Zdaniem skarżącego przeciwko wymeldowaniu przemawia fakt, że ma "tytuł prawny do przebywania w tej nieruchomości". Z aktu notarialnego z 29 stycznia 2013 r. wynika, że K. W. ustanowiła na rzecz swoich darczyńców, J. W. i K. W., służebność polegającą na prawie dożywotniego użytkowania całego jej udziału, czyli ¼ części we współwłasności. Niesporne jest jednak, że skarżący nie podjął jakichkolwiek działań prawnych służących odzyskaniu możliwości przebywania w dotychczasowym miejscu zameldowania. W świetle powyższego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy prawidłowo ustaliły, że skarżący trwale i dobrowolnie opuścił miejsce stałego zameldowania, co oznaczało spełnienie przesłanek do wydania decyzji o wymeldowaniu, na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Sąd zaznaczył, że skarżący nie uczestniczył w oględzinach w dniu 20 stycznia 2015 r. ponieważ rodzina odmówiła mu wstępu na posesję. Na powyższą okoliczność została sporządzona notatka urzędowa z dnia 20 stycznia 2015 r. Sąd uznał, że przeprowadzenie oględzin pod nieobecność skarżącego dyskwalifikuje ten dowód i stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Mimo stwierdzonych uchybień, Sąd nie dopatrzył się jednak w postępowaniu organów administracyjnych naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślił, że skarżący w skardze nie zwalczał prawidłowych ustaleń organów dotyczących trwałego opuszczenia przedmiotowego lokalu i nie podjął właściwych działań prawnych zmierzających do przywrócenia posiadania lokalu. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. W skardze kasacyjnej J. W. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie art. 35 ustawy o ewidencji ludności prowadzące do uznania, że została spełniona przesłanka dobrowolności opuszczenia lokalu i rezygnacji z zamieszkiwania w miejscu stałego pobytu, podczas gdy okresowe opuszczenie lokalu przez skarżącego zostało wymuszone działaniami jego żony K. W. oraz teściowej Z. S., a skarżący nigdy nie zrezygnował z zamieszkiwania w miejscu stałego zameldowania i pobytu; 2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 1 P.p.s.a., art. 3 P.p.s.a, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 10 K.p.a. art. 79 § 2 K.p.a. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez dokonanie przez Sąd nieprawidłowej kontroli w zakresie ciężkiego kwalifikowanego naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów postępowania administracyjnego będącego podstawą wznowienia postępowania polegającego na zbagatelizowaniu okoliczności, że skarżący bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu - w czynności oględzin, co z kolei uniemożliwiło mu wykazanie swoich racji (czynność taka winna zostać powtórzona, a nie jak w ocenie Sądu jedynie zdyskwalifikowana); b) art. 1 P.p.s.a., art. 3 P.p.s.a, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie przez Sąd nieprawidłowej kontroli polegające na niedostrzeżeniu, że organ nie przeprowadził wielu czynności dowodowych, w szczególności w postaci przesłuchania wymienionych przez skarżącego świadków; B. S., R. P., W. R. czy też interweniujących policjantów; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a. poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skargi skarżącego, podczas gdy decyzja Wojewody Lubelskiego z dnia 28 września 2015 r. została wydana z naruszeniem art. 77 § 1 w związku z art. 80 K.p.a. uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organ administracyjny stanu faktycznego w sprawie poprzez uznanie, że skarżący nie podejmował żadnych czynności prawnych (lub faktycznych) zmierzających do zamieszkania w miejscu zameldowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2016, poz. 722) organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanego w art. 28 ust. 2 tejże ustawy decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W doktrynie utrwalone jest stanowisko, że opuszczenie miejsca pobytu stałego musi obejmować nie tylko fizyczne opuszczenie lokalu, ale wiązać się z zamiarem zerwania więzi z miejscem pobytu. Oznacza to, że wymeldowanie z miejsca pobytu stałego powinno być uzasadnione zamiarem koncentracji swojej życiowej aktywności w innym miejscu. Opuszczenie lokalu jest równoznaczne z zaprzestaniem jego posiadania, z dobrowolnym wyprowadzeniem się do innego mieszkania (np. wyrok NSA z dnia 8 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1908/08; wyrok NSA z dnia 4 września 2015 r. sygn. akt II OSK 2315/14; wyrok NSA z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2065/14). Pod pojęciem opuszczenia miejsca pobytu rozumie się opuszczenie dobrowolne i trwałe. Dobrowolne opuszczenie lokalu ma miejsce wtedy, gdy to zachowanie osoby dotychczas przebywającej w tym lokalu (i zameldowanej w nim) świadczy o jej woli braku dalszego zamieszkiwania w tym lokalu. Powinno to wynikać nie tylko z okoliczności samego zaprzestania zamieszkiwania w lokalu, ale także zachowania takiej osoby, która mogąc w lokalu zamieszkać, jednak ani w nim nie mieszka, ani też nie czyni rzeczywistych starań, aby w nim zamieszkać. Okoliczności te muszą obiektywnie świadczyć o chęci zamieszkiwania w lokalu, nie zaś być jedynie deklaracją takiej chęci strony. Ocena, czy opuszczenie lokalu ma charakter trwały powinno być oparte na fatycznym (fizycznym) opuszczeniu lokalu oraz opróżnieniu lokalu z urządzeń niezbędnych do mieszkania w nim. Nie zawsze to musi być opuszczenie lokalu niejako "na zawsze". Także opuszczenie lokalu na pewien okres może być uznane za trwałe, jeżeli okres ten jest wystarczająco długi dla uznania, że w sposób trwały dana osoba zorganizowała sobie nowe centrum życiowe w innym miejscu (zob. wyrok NSA z 11 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1177/17, opub. w LEX nr 2463060). W tej sprawie strona skarżąca kasacyjnie niezasadnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez błędna wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że w tej sprawie miało miejsce trwałe opuszczenie lokalu mieszkalnego przy ul. (...) w miejscowości M., Gmina J. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji zgodnie z którym w okolicznościach tej sprawy skarżący kasacyjnie opuścił w sposób trwały dotychczasowe miejsce zameldowania pod adresem ul. (...) M. Trafnie Sąd wojewódzki podniósł, że J. W. dobrowolnie i trwale opuścił swoje dotychczasowe miejsce zamieszkania na początku maja 2012 r. Przemawia za tym zebrany w sprawie materiał dowodowy z którego wynika, że sam skarżący kasacyjnie wyprowadził się korzystając z nieobecności innych domowników i zabrał, nie będąc przez nikogo przymuszany, niezbędne dla siebie rzeczy (w szczególności rzeczy osobiste, laptop, dokumenty firmy). Potwierdził to w swoim przesłuchaniu sam skarżący kasacyjnie. Okoliczność, że przez dwa lata skarżący kasacyjnie nie podejmował żadnych czynności zmierzających do powrotu do lokalu mieszkalnego przy ul. (...) w M. potwierdza, że samo opuszczenie miało także charakter trwały. Faktu trwałego opuszczenia lokalu mieszkalnego przy ul. (...) nie zmienia okoliczność podejmowania po tym okresie sporadycznych działań zmierzających do zabrania pozostałych rzeczy z domu. Skoro przez okres ponad dwóch lat skarżący kasacyjnie mógł obejść się bez niektórych rzeczy pozostawionych w ww. domu to oznacza, że nie miały one charakteru niezbędnego dla skarżącego. Trafnie również Sąd pierwszej instancji ustalił, że brak podejmowania jakichkolwiek czynności zmierzających do zachowania prawa dożywocia w ww. domu oznacza pogodzenie się skarżącego z opuszczeniem tego miejsca dotychczasowego zamieszkania. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że Sąd ten nie uwzględnił, że okresowe opuszczenie lokalu przez skarżącego zostało wymuszone działaniami jego żony K. W. oraz teściowej Z. S., a skarżący nigdy nie zrezygnował z zamieszkiwania w miejscu stałego zameldowania i pobytu. Z akt sprawy nie wynika, aby opuszczenie miejsca zameldowania przy ul. (...) w M. nastąpiło na skutek wymuszenia działaniami żony skarżącego K. W. i teściowej Z. S.. Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że nie można uznać za wiarygodnym wymuszenie na skarżącym przez teściową Z. S. opuszczenia lokalu mieszkalnego, skoro Z. S. jest osobą niepełnosprawną całkowicie i niezdolną do samodzielnej egzystencji i ma bardzo duże trudności w poruszaniu się (karta nr 118 akt administracyjnych sprawy). Z zeznań Z. S. wynika zaś, że to J. W. był osobą agresywną i podejmował czynności naruszające nietykalność Z. S. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się informacja o zgłoszeniu przez J. W. Policji w dniu 9 kwietnia 2012 r. i w dniu 19 kwietnia 2012 r. nieporozumień z teściową oraz popełnienia przestępstwa przez teściową, ale zgłoszenia te nie spowodowały wszczęcia jakiegokolwiek postępowania karnego. Z akt sprawy nie wynika też, aby żona skarżącego podejmowała jakiekolwiek czynności zmierzające do opuszczenia ww. lokalu przez skarżącego wbrew jego woli. Nie mogą odnieść skutku zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania. Takie zarzuty mogłyby odnieść zamierzony przez stronę skarżącą kasacyjnie skutek wtedy, gdyby pozwalały na ustalenie, że naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 1 P.p.s.a. i art. 3 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji objął swoją kognicją sprawę administracyjną, a więc nie nastąpiło naruszenie art. 1 P.p.s.a. Z kolei art. 3 P.p.s.a. składa się z czterech paragrafów, a paragraf 2 aż z 10 punktów i wobec braku doprecyzowania którą jednostkę redakcyjną art. 3 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie skarży, nie ma możliwości doprecyzowania zakresu tego zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 10 § 1 i art. 79 § 2 K.p.a. sprowadza się do tego, że skarżący nie brał udziału w oględzinach miejsca zamieszkania, w którym przebywał do maja 2012 r. Ten zarzut ocenił także Sąd pierwszej instancji stwierdzając, że przeprowadzenie oględzin bez udziału skarżącego stanowiło naruszenie przepisów postępowania, a w tym także zasady zapewnienia czynnego udziału strony w toku postępowania, ale nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy. Takie stanowisko Sądu pierwszej instancji w okolicznościach tej sprawy nie narusza prawa. Organy administracyjne ustalały stan faktyczny sprawy przede wszystkim na podstawie zeznań świadków i przesłuchań stron i te dowody w sposób jednoznaczny potwierdziły fakt trwałego i dobrowolnego opuszczenia dotychczasowego miejsca zameldowania skarżącego pod adresem ul. (...). Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie brak udziału skarżącego w przeprowadzeniu jednego z kilku dowodów nie stanowi w tej sprawie przesłanki wznowieniowej. Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. nie został uzasadniony w samej skardze kasacyjnej, a przy tym uzasadnienie kontrolowanego wyroku zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Są to wszystkie elementy wymagane w art. 141 § 4 P.p.s.a. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli polegające na niedostrzeżeniu, że organ nie przeprowadził wielu czynności dowodowych, w szczególności w postaci przesłuchania wymienionych przez skarżącego świadków; B. S., R. P., W. R. oraz interweniujących policjantów. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej W. R. był świadkiem jedynie braku dopuszczenia skarżącego kasacyjnie do oględzin. Tym samym brak przeprowadzenia dowodu z zeznań tego świadka nie stanowi istotniejszego uchybienia dowodowego, ponieważ nieprawidłowości co do sposobu przeprowadzenia tego dowodu uznał za trafne także Sąd pierwszej instancji. Zgodnie zaś z art. 78 § 2 K.p.a. organ może nie uwzględnić żądania przeprowadzenia dowodu, jeżeli dana okoliczność została już stwierdzona innymi dowodami. Skoro więc z akt sprawy wynika nieprawidłowość w przeprowadzeniu dowodu z oględzin, to pominięcie dowodu z zeznań świadka w przedmiocie potwierdzenia tej nieprawidłowości nie stanowiło istotniejszego naruszenia prawa. Także pozostali świadkowie: B. S., R. P. i ewentualnie interweniujący policjanci mogliby być przesłuchiwani jedynie na okoliczność nie wpuszczenia skarżącego do domu w czerwcu 2014 r. przez jego syna G. W. Te dowody na okoliczność braku wpuszczenia skarżącego do domu nie wymagały przeprowadzenia w tej sprawie, skoro fakt ten wynikał z przesłuchań G. W. i K. W. Także i w tym zakresie brak przeprowadzenia dowodu na okoliczność znaną organowi i wynikającą z innych dowodów nie stanowi o istotnym naruszeniu prawa. Tym samym także i zarzut naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotne znaczenie na wynik sprawy, nie znajduje uzasadnienia w tej sprawie. Nie jest zasadnym także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 § 1 i art. 80 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotnym wpływ na wynik sprawy poprzez błędne ustalenie przez organ administracyjny stanu faktycznego w sprawie sprowadzającego się do uznania, że skarżący nie podejmował żadnych czynności prawnych (lub faktycznych) zmierzających do zamieszkania w miejscu zameldowania. Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w sytuacji dobrowolnego opuszczenia dotychczasowego lokalu mieszkalnego i posiadania prawa do przebywania w nim, skarżący napotykający trudności w dostępie do tego lokalu powinien podjąć działania zmierzające do przywrócenia posiadania lokalu. Tytułem prawnym nie jest samo zameldowanie. Orzeczenie sądu powszechnego (sądu cywilnego) nakazujące np. dopuszczenie skarżącego do określonego lokalu lub zamieszkanie w tym lokalu byłoby podstawą do wprowadzenia skarżącego, chociażby w drodze środków egzekucyjnych, w posiadanie lokalu. Jest to niewątpliwie spór cywilny, a organy administracyjne w tej sprawie nie miały podstaw do rozstrzygania sporów cywilnych. Niezasadny jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawidłowo oddalił skargę skarżącego, nie doszukując się ani naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ani też naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, że zameldowanie służy jedynie celom ewidencyjnym, przepisy meldunkowe nie mogą służyć utrzymaniu fikcji pobytu w lokalu pozostającym własnością innej osoby, która rzeczywiście w nim nie przebywa, a jedynie rości sobie prawo do zamieszkania w nim (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 345/15; wyrok NSA z dnia 20 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1760/13; wyrok NSA z 3 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1021/16). Wymeldowanie jest aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby i jako takie nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu, ani też nie przesądza o ich utracie. Przy wymeldowaniu źródłem powinności organu administracji dokonania tej czynności jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o zwrocie kosztów pomocy prawnej, gdyż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa w oparciu o art. 250 P.p.s.a. przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 P.p.s.a. ----------------------- 2