II SA/Sz 319/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 29 ze zm.) oraz 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] r., nakazującą E. S. rozbiórkę tymczasowych obiektów budowlanych wykonanych w miejscowości P., gmina B., działka nr [...] , bez wymaganego prawem zgłoszenia. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na wniosek Najwyższej Izby Kontroli, w dniu [...]r. przeprowadził oględziny działki nr [...], podczas których stwierdzono, że na działce zrealizowano tymczasowy obiekt budowlany typu "domek holenderski" o powierzchni zabudowy mniejszej niż [...] m2, przyłączony do instalacji elektrycznej, wodociągowej ze studni wierconej, instalacji kanalizacji sanitarnej ze zbiornikiem bezodpływowym jak i wykonano budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy mniejszej niż [...] m2, parterowy, o konstrukcji drewnianej, bez instalacji. Organ powiatowy po ustaleniu, iż inwestorem ww. obiektów jest E. S., która nie legitymuje się dokumentami umożliwiających legalną budowę ww. obiektów, zawiadomieniem z dnia [...] r. wszczął postępowanie w sprawie tymczasowych obiektów budowlanych, wybudowanych bez wymaganego prawem zgłoszenia w miejscowości P., gmina B., działka nr [...] . Następnie postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił wszczęte postępowanie administracyjne, do czasu wydania przez Wójta Gminy decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zrealizowanych obiektów i wezwał inwestora E. S., do wystąpienia do Wójta Gminy w terminie dwóch tygodni z wnioskiem o wydanie ww. decyzji o warunkach zabudowy. W dniu [...]r. wpłynęło do organu powiatowego pismo Wójta Gminy przekazujące decyzję Nr [...] z dnia [...] r. odmawiającą E. S. wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji: "legalizacja samowoli budowlanej dla istniejącej zabudowy: budynku rekreacji indywidualnej i budynku gospodarczego, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną", dla działki nr [...], obręb P., gmina B. W związku z powyższym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]r., podjął zawieszone postępowanie, zaś decyzją Nr [...] z dnia [...] r. w oparciu o art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakazał E. S. rozbiórkę tymczasowych obiektów budowlanych w postaci budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy mniejszej niż [...] m2 oraz tymczasowego obiektu budowlanego typu "domek holenderski", wykonanych w miejscowości P., gmina B., działka nr [...], bez wymaganego prawem zgłoszenia. W odwołaniu od powyższej decyzji E. S. podniosła, że organ powiatowy naruszył podstawowe zasady prawa budowlanego poprzez ustalenie, iż przyczepa campingowa na kołach przeznaczona do przewozu osób zwana "domkiem holenderskim" - stanowi obiekt budowlany. Zdaniem strony, również drugi obiekt budowlany, tj. budynek gospodarczy nie wymaga wydania pozwolenia na budowę, albowiem jest to altanka o pow. zabudowy poniżej [...] m2, która nie jest trwale związana z podłożem, ponieważ postawiona jest na kilku bloczkach betonowych. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu wymienionej na wstępie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, opisał stan faktyczny i przytoczył treść przepisów ustawy Prawo budowlane zawierających definicję tymczasowego obiektu budowlanego i budynku, wskazując że orzecznictwo sądowadministracyjne potwierdza fakt, iż obiekty o tymczasowym charakterze, jak barakowozy czy obiekty kontenerowe, zaliczają się do wyszczególnionych w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane tymczasowych obiektów budowlanych wymagających pozwolenia na budowę. Po zacytowaniu art. 29 ust. 1 pkt 2 i pkt 12 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy organ podniósł, że w przypadku wybudowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, stosuje się tryb przewidziany w art. 49b ustawy, który przewiduje możliwość zastosowania procedury legalizacji samowoli, gdy jest ona zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Organ wskazał, że Wójt Gminy decyzją Nr [...] z dnia [...] r. odmówił wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla E. S., dla inwestycji: legalizacja samowoli budowlanej dla istniejącej zabudowy: budynku rekreacji indywidualnej i budynku gospodarczego, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, lokalizacja inwestycji: dz. nr [...], obręb P., gmina B. W uzasadnieniu decyzji Wójt wyjaśnił, że nie zostały spełnione wszystkie z pięciu niezbędnych warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś teren działki na której usytuowano przedmiotowe samowole budowlane to obszar łąk, stanowiący polder melioracyjny, którego zadaniem jest obniżenie maksymalnego stanu wód, co jest osiągane dzięki możliwości rozlania wody na większym obszarze, przy czym zalanie polderu może następować samoczynnie lub w sposób kontrolowany. Organ odwoławczy mając na uwadze powyższe uznał, że przeprowadzenie legalizacji przedmiotowych obiektów budowlanych: budynku gospodarczego oraz tymczasowego obiektu budowlanego typu "domek holenderski" nie jest możliwe z uwagi na naruszenie przepisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy dostrzegając, że w odniesieniu do postawionego przez inwestora obiektu budowlanego tzw. "domku holenderskiego" organ powiatowy nie wykazał, jak długo przedmiotowy obiekt był posadowiony na działce (co oznacza możliwość zastosowania innej podstawy prawnej, tj. art. 48 ustawy Prawo budowlane), uznał, że niezależnie od przyjętej podstawy prawnej, w ostateczności inwestor i tak jest obowiązany do dokonania rozbiórki przedmiotowego obiektu budowanego, z uwagi na niezgodność posadowienia obiektu z przepisami prawa. W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie organ powiatowy nie mógł wszcząć procedury legalizacyjnej, określonej zarówno w art. 48 ust. 2 (w przypadku braku pozwolenia na budowę) jaki i art. 49 b ust. 2 ustawy Prawo budowlane (w przypadku braku zgłoszenia), gdyż jak wykazano w toczącym się postępowaniu postawione na działce obiekty stanowiące samowole budowlane są niezgodne z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z czym Wójt Gminy B., odmówił inwestorowi wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Dalej podniósł, że organ powiatowy podjął działania w sprawie, w związku z pismem Najwyższej Izby Kontroli Delegatura z dnia [...] r. w którym wniesiono o kontrolę wybranych nieruchomości (w tym działki nr [...]). NIK w ww. piśmie wskazał, że tereny te narażone są na niebezpieczeństwo powodzi i według zapisów w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy , są chronione przed zabudową nie związaną z funkcją rolniczą. W ustosunkowaniu się do argumentów skarżącej, organ wyjaśnił, że fakt posiadania przez "domek holenderski" kół nie oznacza jego mobilności, zaś sam inwestor wystąpił do Wójta Gminy B. o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji: budynku rekreacji indywidualnej i budynku gospodarczego, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, a oględziny organu powiatowego potwierdziły, że budynek rekreacji indywidualnej stanowi tzw. "domek holenderski", jak również nie było wątpliwości, że drugi obiekt wzniesiony na działce nr [...] to budynek gospodarczy. Natomiast odnosząc się do twierdzenia skarżącej, iż drugi obiekt budowlany nie wymaga pozwolenia na budowę gdyż jest to altana o powierzchni zabudowy do [...] m2, organ wskazał, iż w świetle obowiązującego prawa, budowa wolnostojących altan o powierzchni zabudowy do [...] m2, przy łącznej liczbie tych obiektów na działce nieprzekraczającej dwóch na każde [...] m2 powierzchni działki nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Jednakże w niniejszym przypadku obiekt ten jest wybudowany na działce, niezgodnie z przeznaczeniem terenu na jakim został posadowiony i w stosunku do którego Wójt Gminy wydał decyzję odmawiającą wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. E. S. zaskarżyła opisaną decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji jak i umorzenie postępowania w sprawie. W skardze zarzuciła decyzji naruszenie art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane poprzez zastosowanie ich do przyczepy campingowej na kołach, która nie jest obiektem budowlanym, lecz podlega ustawie Prawo o ruchu drogowym oraz zastosowanie przepisów o pozwoleniu na budowę oraz o zgłoszeniu budowy do budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy poniżej [...] m2, który to nie jest na stałe związany z gruntem i w każdej chwili można go przemieścić. W jej ocenie brak było podstawy prawnej do zgłoszenia czy też uzyskania pozwolenia na budowę obiektu gospodarczego niezwiązanego trwale z gruntem, gdyż nie jest to przewidziane w art. 29 i 30 Prawa budowlanego. Poza tym zakwestionowała zasadność wydania decyzji o rozbiórce przyczepy campingowej typu "domek holenderski" wskazując, że nawet w przypadku istnienia polderów zalewowych, takie rozstrzygnięcie narusza istotę prawa własności. Wyjaśniła, że na terenie działki przebywa jedynie okazjonalnie w celach rekreacyjnych, gdyż urządziła tam ogród z różnymi uprawami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Sądowa kontrola zaskarżonego aktu dokonana według powyższego kryterium wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakazującą skarżącej rozbiórkę tymczasowych obiektów budowlanych w postaci budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy mniejszej niż [...] m2 oraz tymczasowego obiektu budowlanego typu "domek holenderski", wykonanych w miejscowości P., gmina B., działka nr [...], bez wymaganego prawem zgłoszenia. Stosownie do art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., zwanej dalej "ustawą"), organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Natomiast ust. 2 stanowi, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Niespełnienie obowiązku, o którym mowa w ust. 2, obliguje do zastosowania przepisu ust. 1 (ust. 3). Z powyższego przepisu wynika, że w przypadku wybudowania obiektu bez wymaganego zgłoszenia lub pomimo sprzeciwu zasadą jest obowiązek orzeczenia nakazu rozbiórki, chyba że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych (por. Z. Niewiadomski. "Prawo budowalne. Komentarz.", C.H. BECK, Warszawa 2011 r., s. 550). W przedmiotowej sprawie podstawę nakazu rozbiórki stanowiło ustalenie organów nadzorów, że na działce będącej własnością skarżącej, wykonano w warunkach samowoli budowlanej dwa obiekty budowlane - każdy o powierzchni zabudowy mniejszej niż [...] m2, w tym obiekt parterowy typu "domek holenderski" przyłączony do instalacji elektrycznej, wodociągowej ze studni wierconej, instalacji kanalizacji sanitarnej ze zbiornikiem bezodpływowym oraz parterowy budynek gospodarczy. Fakt istnienia tych obiektów budowlanych nie jest w sprawie kwestionowany. Bezsporne jest również to, że skarżąca nie legitymowała się ani pozwoleniem na ich budowę ani zgłoszeniem ich wykonania, zaś w dniu [...] r. Wójt Gminy odmówił wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla legalizacji samowoli budowlanej dla istniejącej zabudowy: budynku rekreacji indywidualnej i budynku gospodarczego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Z kolei kwestią sporną jest kwalifikacja tych obiektów oraz to czy stanowią samowolę budowlaną. W ocenie bowiem skarżącej "domek holenderski" będący przyczepą campingową nie podlega przepisom prawa budowlanego, zaś obiekt gospodarczy, który nie jest trwale związany z gruntem, nie wymagał dokonania zgłoszenia ani uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W myśl przepisu art. 29 ust. 1 ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (pkt 12) i wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do [...] m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde [...] m2 powierzchni działki (pkt 2). Z kolei w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b-d, pkt 1a-2b, 3, 3a, 9, 11, 12, 14, 16, 19, 19a, 20b oraz 28, wymaga - z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4- zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w ocenie Sądu, organy prawidłowo zakwalifikowały znajdującą się na działce skarżącej przyczepę campingową typu "domek holenderski" za tymczasowy obiekt budowlany. Definicję tymczasowego obiektu budowlanego zawiera art. 3 pkt 5 ustawy, stanowiąc, że pod tym pojęciem należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednoznacznie uznaje się ustawione na gruncie przyczepy turystyczne, niespełniające w danej chwili swojej pierwotnej funkcji transportowo-komunikacyjnej, za obiekty budowlane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt ll OSK 384/11, dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmuje się także, że przystosowanie określonego przedmiotu do tego, aby przemieszczać go po drogach jako przyczepa nie przesądza, że nie może być uznany za obiekt budowlany, w szczególności tymczasowy obiekt budowlany, po ustawieniu go na gruncie (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 348/08, wyrok NSA z dnia 29 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 423/11, wyrok NSA z dnia 10 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 39/12, wyrok NSA z 20 października 2015 r. sygn. akt II OSK 925/15). Przyczepa kempingowa jest wprawdzie pojazdem drogowym bez silnika, ciągniętym przez inny pojazd, z przeznaczeniem do mieszkiwania w czasie przemieszczania się pojazdem, jednakże umieszczenie jej na dłuższy czas na nieruchomości i wykorzystywanie jej do celów mieszkalno-rekreacyjnych, powoduje, że przyczepa nie jest połączona z przemieszczającym się pojazdem silnikowym, nie pełni już zatem funkcji pojazdu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 49/16). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skoro analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż sporna przyczepa campingowa nie pełni swojej pierwotnej funkcji transportowo-komunikacyjnej, lecz funkcję rekreacji indywidualnej, zatem organy miały podstawę do stwierdzenia, iż stanowi ona tymczasowy obiekt budowlany. Dodatkowo wskazać należy, że ww. przyczepa typu "domek holenderski", jak uwidoczniły to oględziny działki, przyłączona jest do instalacji energetycznej, wodociągowej ze studni wierconej oraz instalacji sanitarnej ze zbiornikiem bezodpływowym co dodatkowo wskazuje, że jest obiektem w rozumieniu Prawa budowlanego, a zatem podlega reżimowi tego prawa, a nie ustawy Prawo o ruchu drogowym. Niewątpliwie dla realizacji takiego obiektu, ustawodawca wymaga pozwolenia na budowę, chyba że jest obiektem, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy (tj. posadowionym na czas określony nie dłuższy niż 180 dni), dla którego legalności wystarczające jest dokonanie zgłoszenia. Wprawdzie, jak trafnie to podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ I instancji nie ustalił, jak długo obiekt był posadowiony na działce - a tym samym czy w niniejszym sprawie konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę czy dokonanie zgłoszenia - tym nie mniej pozostaje to bez wpływu na wynik sprawy, skoro ustawodawca w oby dwóch przypadkach (tj. określonych w art. 48 i 49b ustawy Prawo budowlane) wymaga dla legalizacji obiektu zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który to warunek w przedmiotowej sprawie nie został spełniony. Przechodząc do dokonanej przez organy nadzoru oceny prawnej dotyczącej drugiego z obiektu tj. budynku gospodarczego wyjaśnienia wymaga, że w świetle art. 3 pkt 2 ustawy budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast w skardze skarżąca podniosła, iż obiekt gospodarczy wbrew stanowisku organów, nie jest trwale związany z gruntem i można do w każdej chwili przemieścić. Zdaniem Sądu okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia dla przedmiotowej sprawy, gdyż fakt braku trwałego związania obiektu z gruntem, nie przesądza o tym, że tego typu obiekt budowlany, nie wymaga pozwolenia na budowę czy zgłoszenia. Nawet bowiem gdyby uznać, iż przedmiotowy obiekt budowlany nie jest trwale związany z gruntem, to zakwalifikować należałoby go do obiektów tymczasowych wymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, a to niewątpliwie skutkowałoby wydaniem w sprawie tożsamego rozstrzygnięcia do zapadłego. Stąd nawet dostrzeżony przez Sąd brak konsekwencji organów polegający na przyjęciu, iż przedmiotowy obiekt jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy, gdy tymczasem w sentencji decyzji organu I instancji wskazano, że nakaz rozbiórki dotyczy tymczasowego obiektu budowlanego w postaci budynku gospodarczego – pozostaje, jak już wyżej wykazano, bez wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze zaznaczyć trzeba, że zasadnie organy nadzoru przyjęły, iż realizacja wskazanych obiektów budowlanych odbyła się w warunkach samowoli budowlanej. Podzielić należy także stanowisko organów, iż legalizacja wskazanej samowoli okazała się niemożliwa, skoro Wójt Gminy B. decyzją z dnia [...] r. odmówił skarżącej wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy wskazując, iż teren działki na której usytuowano przedmiotowe samowole budowlane to teren łąk stanowiący polder melioracyjny (teren zalewowy), co z kolei potwierdza, że budowa obiektów nastąpiła niezgodnie z przeznaczeniem terenu. W tych okolicznościach – w ocenie Sądu – organy trafnie uznały, że koniecznym stało się wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowych obiektów budowlanych, gdyż przepisy prawa w takiej sytuacji nie przewidują innej możliwości. Wyjaśnienia wymaga, że o konieczności rozbiórki decyduje konkretny przepis prawa, a nie uznanie organu budowlanego, czy też subiektywne przekonanie skarżącej o nieracjonalności decyzji rozbiórkowej. Obligatoryjność wydania decyzji o nakazie rozbiórki obiektów wzniesionych w warunkach samowoli budowlanej stanowić ma sankcję za niedopełnienie ustawowego wymogu uzyskania pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia zamiaru jej prowadzenia, a zatem ma zapobiegać sytuacjom łamania prawa. Natomiast prawo własności, jak wynika to z art. 140 Kodeksu cywilnego, nie jest prawem absolutnym, a korzystanie z niego, nawet zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa, może odbywać się tylko w granicach określonych przez ustawy, co wymaga od właściciela dostosowania działań do reguł i norm wynikających także z przepisów prawa budowlanego. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.