II OZ 286/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1245/19 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości D. postanawia: oddalić zażalenie. A. K. (dalej jako skarżący) w dniu 1 marca 2019 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości D. (dalej jako plan lub uchwała). Skarżący wskazał, że jest inwestorem planującym realizację inwestycji budowlanej na nieruchomościach oznaczonych numerami [...] i [...] w D.. Wniósł o stwierdzenie nieważności planu w zakresie: § 2 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1, § 5 ust. 1 pkt 6 lit.b – e; § 6 ust. 1 pkt 5 i 6 w zw. z § 11 pkt 1; § 8 ust. 4 pkt 4 lit. a; § 12; § 13 pkt 1; § 20 ust. 1 pkt 3 lit. d-f, pkt 4, pkt 5 lit. b-d, lit. i; § 21 ust. 1 pkt 3 lit. d-f, pkt 4,pkt 5 lit. b –d oraz l; § 26 ust. 1 pkt 3 lit. a. Podał, że wniesienie skargi poprzedził wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa z 14 stycznia 2019 r. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący zamierza wybudować budynki inwentarskie przeznaczone do specjalistycznej produkcji rolnej – fermy drobiu. Uzyskał pozytywne decyzje: decyzję o warunkach zabudowy oraz decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W ocenie skarżącego regulacje zawarte w planie odnoszące się do przedmiotowych działek, dopuszczające maksymalnie 2 budynki inwentarskie na jednej działce budowlanej, czy ustalające wskaźnik DJP na poziomie 40, powodują ograniczenie jego prawa do zabudowy. Skarżący chciałby aby wskaźnik DJP wynosił 1200 DJP, linie rozgraniczające uległy zmianie i nastąpiło zwiększenie dopuszczalnej powierzchni budynków inwentarskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 4 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1245/19, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) odrzucił skargę i na podstawie art. 232 § 1 P.p.s.a. orzekł o zwrocie wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 ze zm.), w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), w związku z art. 17 ust. 2 ostatnio powołanej ustawy, przewidujący prawo do zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego każdego czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Sąd odwołując się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 wskazał, że zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. powyższą skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa . Zadaniem Sądu jest ustalenie czy skarga została poprzedzona wniesieniem do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz czy skarga wniesienia została w przewidzianym do tego terminie. Sąd badając powyższą kwestię zauważył, że z akt sprawy wynika, iż skarżący przed wniesieniem przedmiotowej skargi, w piśmie złożonym w dniu 14 stycznia 2019 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w związku z uchwaleniem przez Radę Miejską w Ż. uchwały z dnia [...] maja 2017 r. Dalej Sąd wskazał, że z urzędu znana jest mu okoliczność, że skarżący A. K. już wcześniej – w piśmie z dnia 20 lipca 2019 r. (dop. NSA powinno być 2018 r.) (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 24 lipca 2018 r.) złożył skargę na tę samą uchwałę w identycznym zakresie tj. odnoszącym się do działek nr 25 i nr 33 i domagał się stwierdzenia nieważności tych samych przepisów zaskarżonej uchwały, co w skardze z dnia 1 marca 2019 r. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wa 3081/18. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2018 r. (prawomocnym od 4 stycznia 2019 r.) skarga z 20 lipca 2018 r. została odrzucona, z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Sąd stwierdził wówczas, że wniesienie skargi z 20 lipca 2018 r. zostało poprzedzone skierowaniem przez skarżącego do Rady Miejskiej w Ż. wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 12 marca 2018 r.(nadanego w urzędzie pocztowym 13 marca 2018 r.). Sąd zauważył, że w sytuacji kiedy Rada Miejska w Ż. nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie, to termin do złożenia skargi dla skarżącego wynosił 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 § 2 P.p.s.a.). Upłynął on w dniu 14 maja 2019 r. (dop. NSA powinno być 2018 r.) Natomiast skarga została wniesiona dopiero w dniu 24 lipca 2019 r. (dop. NSA powinno być 2018 r.). Z tych powodów Sąd odrzucił wówczas przedmiotową skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy Sąd I instancji stwierdził, że skarga na tę samą uchwałę (o identycznej treści) została prawomocnie odrzucona z powodu przekroczenia terminu do jej wniesienia. Została ona złożona po upływie 60 dniu od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 13 marca 2018 r. Sąd I instancji w tej sytuacji uznał, że pisma z dnia 9 stycznia 2019 r. (złożonego w dniu 14 stycznia 2019 r.) nie można traktować jako wezwania, które umożliwia skarżącemu ponowne wniesienie takiej samej skargi, jak poprzednio odrzucona, na tę samą uchwałę. Dalej Sąd I instancji zauważył, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością przysługującą stronie tylko jeden raz, a kolejne pisma w tej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (postanowienie NSA z 29 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2737/12). Nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Takie rozumienie wezwania powodowałoby, że wnoszący skargę na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia prawa, byliby w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Nie ulega wątpliwości, że w demokratycznym państwie prawa, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługująca konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi należało liczyć od daty pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa tj. od daty wniesienia wezwania z 13 marca 2018 r. Kolejne pismo w tej samej sprawie z 9 stycznia 2019 r. złożone w organie 14 stycznia 2019 r., traktowane przez skarżącego jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie mogło otworzyć mu drogi do skutecznego złożenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 o samorządzie gminnym na uchwałę Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości D.. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji stwierdził, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przysługuje tylko raz, a skarga wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia prawa jest spóźniona, wobec czego należało orzec o jej odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. K. , zaskarżając je w całości zarzucając naruszenie: 1. art. 53 § 2a P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 czerwca 2017 r., poprzez jego niezastosowanie, w przypadku gdy niniejszej sprawie przepisy te znajdują zastosowanie, a art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie przewiduje konieczności wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi administracyjnej, a sama treść uchwały została opublikowana w dniu 23 maja 2017 r. ale weszła w życie dopiero po dniu 1 czerwca 2017 r., co uzasadnia zastosowanie nowych przepisów obowiązujących od dnia 1 czerwca 2017 r.; 2. art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, które doprowadziło Sąd do błędnego wniosku, że w przypadku, gdy zaskarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego poz. 4863 i obowiązywała od dnia 6 czerwca 2017 r., to i tak w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r.; 3. art. 135 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego narusza interes szeregu podmiotów, co winno skutkować jego uchyleniem przez Sąd z urzędu, a z cała pewnością prowadzić do rozpatrzenia skargi administracyjnej w sposób merytoryczny, a nie do jej odrzucenia naruszając jednocześnie przepisy powołane powyżej w pkt 1-2; 4. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, ze skarga administracyjna złożona została po upływie terminu, skoro akt prawa miejscowego zaczął obowiązywać po dniu 1 czerwca 2017 r. a co za tym idzie winny mieć do niego zastosowanie przepisy obowiązujące po dniu 1 czerwca 2017 r., które nie wymagają wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa przed złożeniem skargi administracyjnej, co doprowadziło do naruszenia art. 53 § 2a oraz art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i odrzucenia skargi administracyjnej; 5. art. 52 § 3 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r., poprzez jego niezastosowanie i nie uznanie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego, a co za tym idzie Sąd mógłby rozpatrzyć przedmiotową skargę, w szczególności, że jest ona istotna z punktu widzenia interesu społecznego oraz bezwzględnie narusza szereg przepisów prawa wskazanych w skardze administracyjnej. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie skargi merytorycznie, ewentualnie o jego zmianę. Nadto skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz niedewolutywnego rozpoznania zażalenia w związku z jego oczywistą zasadnością oraz ważnym interesem społecznym. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącego podniósł, że w niniejszej sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy prawa (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 52 § 3 P.p.s.a.), które obowiązywały po dniu 1 czerwca 2017 r. (nieprzewidujące konieczności wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa), z uwagi na fakt, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Ż. została opublikowana dopiero w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego poz. 4863, a zaczęła obowiązywać w dniu 6 czerwca 2017 r. Sąd oceniając, które przepisy znajdą zastosowanie oparł się wyłącznie na treści przepisów przejściowych, w żaden sposób nie dokonując wykładni systemowej, celowościowej oraz całkowicie pomijając fakt, że akt prawa miejscowego może wejść w życie dopiero w terminie 14 dni od opublikowania go w odpowiednim Dzienniku Urzędowym. Skarżący uważa, że nawet przyjmując, że zastosowanie miały przepisy art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 52 § 3 P.p.s.a. obowiązujące do dnia 1 czerwca 2017 r. Sąd mógłby rozpoznać przedmiotową skargę (nawet złożoną z uchybieniem terminu, czemu skarżący zaprzecza) z uwagi na ważny interes społeczny oraz oczywistą niezgodność zaskarżonej uchwały z szeregiem przepisów prawa wskazanych w treści skargi. Skarżący twierdzi, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 14 stycznia 2019 r. wniósł tylko z ostrożności procesowej. W jego ocenie skarga została wniesiona w terminie, z uwagi na to, że, wbrew twierdzeniom Sądu, obowiązują przepisy wprowadzone w dniu 1 czerwca 2017 r, co zostało uzasadnione powyżej datą wejścia w życie zaskarżonej uchwały. Z tego powodu Sąd dopuścił się, jego zdaniem, naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i odrzucenie skargi. Skarżący uważa, że Sąd nie zastosował art. 135 P.p.s.a., który w jego ocenie, miał bezwzględne zastosowanie w sprawie bowiem nawet dochodząc do wniosku, że skarga została złożona po terminie powinna być rozpoznana ponieważ rozpoznanie jej ma niezwykle duże znaczenie dla interesu społecznego i jest jedyną możliwością aby na tym etapie zweryfikować poprawność aktu prawa miejscowego. Skoro ustawodawca od dnia 1 czerwcax 2017 r. wprowadził powszechność skarg administracyjnych i wykluczył konieczność poprzedzania skargi wzywaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, to tym bardziej w niniejszej sprawie, gdzie sporne jest które przepisy prawa stosować, nie wynika to wprost z przepisów przejściowych, zasadnym byłoby rozpoznanie przedmiotowej skargi. Skarżący wskazuje, że nawet gdyby przyjąć, że zastosowanie w tej sprawie mają ww. przepisy w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., to Sąd prawidłowo stosując art. 52 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym winien dojść do wniosku, że ewentualne uchybienie terminu do złożenia skargi nastąpiło bez winy skarżącego, w związku z bardzo doniosłym interesem społecznym, skarga powinna być przez Sąd rozpoznana merytorycznie, bo zapewne doprowadziłoby to do uchylenia zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej. Skarżący poinformował, że w sprawie z jego skargi na inną uchwałę w sprawie planu miejscowego, powziętą w praktycznie identycznym stanie faktycznym i prawnym, została stwierdzona nieważność w całości tejże uchwały wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2362/18. Sąd doszedł do wniosku, że został naruszony interes prawny stron skarżących tamtą uchwałę, co winno zaistnieć również w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], określonemu w art. 52 § 3 P.p.s.a. i z uwagi na to należało skargę odrzucić stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Kwestią sporną w sprawie jest to czy do skargi wniesionej w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. i art. 52 § 3 P.p.s.a. w brzmieniu nadanym im ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) czy raczej należało zastosować te przepisy w brzmieniu sprzed tej nowelizacji. Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. w jej art. 2 pkt 1 lit. a wprowadziła nowe brzmienie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zaś pod lit. b uchylono ust. 3 tego artykułu. Sprowadziło się to do wykreślenia wymogu poprzedzenia wniesienia skargi na akt organu gminy wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa. W art. 9 pkt 2 oraz art. 9 pkt 3 ustawy nowelizującej nowe brzmienie zyskał art. 52 i art. 53 P.p.s.a. Wymóg poprzedzenia skargi na akt organu gminy wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa został zniesiony od chwili wejścia w życie ustawy nowelizującej tj. od dnia 1 czerwca 2017 r. Paragraf 2 art. 53 P.p.s.a. otrzymał brzmienie:" Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie 30 dni, od dnia w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Do art. 53 został dodany § 2a, który stanowi, że w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Ustawodawca w art. 17 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej zamieścił wskazówkę, jak należy stosować znowelizowane przepisy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ust. 1 mowa jest, że do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9 w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast ust. 2 tego artykułu stanowi, że przepisy art. 52 i 53 ustawy zmienianej w art. 9 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą oraz przepisy art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Wobec powyższego wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i na podstawie art. 53 § 2 P.p.s.a. w brzmieniu znowelizowanym, zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej należy stosować wyłącznie do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Określenie, że znowelizowane przepisy stosuje się do skarg na akty dokonane po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej należy rozumieć, że chodzi tu o akty i czynności, które zostały podjęte przed wejściem w życie ustawy nowelizującej tj. przed 1 czerwca 2017 r. Nie ma zatem znaczenia kiedy zaskarżony akt wszedł w życie bowiem decyduje moment jego podjęcia (uchwalenia, wydania). Takie określenie zakresu aktów i czynności, których zaskarżenie podlega nowym regulacjom nie powinno budzić jakichkolwiek wątpliwości przy stosowaniu nowych reguł zaskarżania albowiem jednoznacznie wynika, że decyduje moment dokonania aktu a nie jego wejścia w życie. W związku z powyższym okoliczność podnoszona w zażaleniu, że zaskarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego, w dniu 23 maja 2017 r. i weszła w życie 14 dni od jej opublikowania tj. w dniu 6 czerwca 2017 r. nie ma znaczenia dla oceny czy należy stosować przy jej zaskarżeniu przepisy w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą czy przepisy w brzmieniu sprzed nowelizacji. Skoro uchwała Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] maja 2017 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości D. została podjęta na sesji Rady Miejskiej w dniu [...] maja 2017 r., tj. przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, co miało miejsce 1 czerwca 2017 r., to aby ją zaskarżyć zastosowanie będą miały przepisy art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 53 § 2 P.p.s.a. sprzed nowelizacji. Zatem skarga na ten akt organu gminy powinna zostać poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i od tego momentu, w zależności czy organ odpowie na wezwanie czy nie udzieli żadnej odpowiedzi, biegnie termin do złożenia skargi odpowiednio 30 dni od doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie lub 60 dni od dnia złożenia wezwania do organu, gdy organ nie ustosunkuje się do wezwania. W niniejszej sprawie zachodzi jeszcze jedna okoliczność mająca wpływ na ustalenie terminu do wniesienia skargi na zaskarżoną uchwałę. Chodzi o fakt znany Sądowi I instancji z urzędu, że skarżący korzystał już wcześniej z instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa zaskarżając zaskarżoną uchwałę w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 3081/18 i zakres zaskarżenia tej uchwały był identyczny z tym jaki jest przedmiotem niniejszej skargi. Skoro skarżący wzywał już organ uchwałodawczy do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z dnia 13 marca 2018 r. formułując zarzuty nieważności tych samych przepisów planu co obecnie, to od tej daty należy liczyć bieg terminu do złożenia skargi, a nie od daty kolejnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa z 14 stycznia 2019 r. W tym stanie sprawy termin 60 dni dla zaskarżenia przedmiotowej uchwały upłynął 14 maja 2018 r. NSA podziela stanowisko Sądu I instancji, że ponowne wystąpienie z wezwaniem z 14 stycznia 2019 r., było niedopuszczalne, bowiem czynność ta przysługuje stronie tylko jeden raz, potwierdzając zasadę równości stron wobec prawa do zaskarżenia aktu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem NSA, okoliczność ponownego wystąpienia z wezwaniem i skargą, mogła stanowić podstawę do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Można było uznać, że wniesienie skargi w tej samej sprawie jest niedopuszczalne. Jednocześnie nie budzi żadnych wątpliwości, że termin 60 dni do złożenia skargi liczony od dnia wniesienia pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa w zaskarżonej uchwale (13 marca 2018 r.) upłynął 14 maja 2018 r. stąd wniesienie skargi w dniu 1 marca 2019 r., poprzedzonej wezwaniem z dnia 14 stycznia 2019 r. nastąpiło z uchybieniem terminu i skarga taka stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. podlegała odrzuceniu. W związku z powyższym sformułowane w zażaleniu zarzuty uznać należało za chybione. Brak zastosowania art. 53 § 2a P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu po nowelizacji był uzasadniony albowiem z uwagi na opublikowanie zaskarżonej uchwały przed 1 czerwca 2017 r. nie mogły być one zastosowane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji. Podobnie prawidłowo Sąd uznał, że zastosowanie mają art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu sprzed nowelizacji. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia przez Sąd art. 135 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie skoro Sąd oceniał jedynie dopuszczalność skargi z uwagi na zachowanie terminu do jej wniesienia a nie zajmował się jej merytoryczną zasadnością. Sąd uznając, że termin do wniesienia skargi został uchybiony z uwagi na złożenie skargi w dniu 1 marca 2019 r. zamiast do 14 maja 2018 r. na skutek niedopuszczalnego ponownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa z 14 stycznia 2019 r. nie mógł zarazem uznać, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącego. Wobec tego w realiach sprawy nie było podstaw do skorzystania przez Sąd z uprawnienia z art. 52 § 3 P.p.s.a. i rozpatrzenia merytorycznie przedmiotowej skargi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.