II SA/Bd 588/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Leszek Tyliński asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2019 r. sprawy ze skargi T. W. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na opróżnianie zbiorników bezodpływowych 1. stwierdza nieważność § 3 pkt 1 w części obejmującej słowo ,,wyłącznie" i zwrot ,,wskazanych w punkcie 6 tzn." oraz § 3 pkt 6 w części obejmującej zwrot ,,przez Zakład Wodociągów i Kanalizacji w C." załącznika do zaskarżonej uchwały, 2. oddala skargę w pozostałym zakresie, 3. zasądza od B. C. na rzecz skarżącego kwotę [...](siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Bd 588/19 Uzasadnienie [...] [...] spółka z o.o. z siedzibą w W., (dalej "strona skarżąca"), działając na podstawie art. 101 ustawy z [...] marca 1990r. o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym do [...] maja 2017 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na § 3 pkt 1 i § 3 pkt 6 Załącznika do uchwały Nr [...] Rady Miasta z [...] grudnia 2012 r. w sprawie określenia wymagań, jakie powinien spełnić przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Zaskarżonej uchwale Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 7 ust. 3a ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, polegającego na wydaniu zaskarżonej uchwały, w zaskarżonym zakresie z wykroczeniem poza upoważnienie ustawowe udzielone radom gmin, poprzez określenie wymagań prowadzenia działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, podczas gdy powołany przepis upoważnia powołane organy samorządu gminnego jedynie do określenia wymagań dla przedsiębiorców ubiegających się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie powołanej działalności; - § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 marca 2012 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, w związku z art. 7 ust. 3a oraz art. 7 ust. 7 ustawy o czystości, polegającego na wydaniu zaskarżonej uchwały, w zaskarżonym zakresie z wykroczeniem poza zakres umocowania wynikający z powołanego rozporządzenia i powołanej ustawy -art. 22 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przez wprowadzenie wymagań ograniczających konstytucyjną wolność prowadzenia działalności gospodarczej bez żadnej podstawy prawnej, z pominięciem celu, ze względu na który takie ograniczenie mogłoby zostać wprowadzone. - § 115 i § 135 w związku z § 143 Załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w związku z art. 7 Konstytucji poprzez odstąpienie od reguł techniki prawodawczej wskazanych w powołanych przepisach Rozporządzenia i zamieszczenie w zaskarżonej uchwale przepisu regulującego sprawy nie przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym, co godzi w zasadę legalizmu wyrażoną w art. 7 Konstytucji. Strona skarżąca wniosła o: -dopuszczenie dowodów z załączonych dokumentów, na okoliczności odpowiednio wskazane w treści jego uzasadnienia; - stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części, na podstawie art. 147 § p.p.s.a.; - zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, wedle norm przepisanych. Strona skarżąca wskazała, że podstawą wydania zaskarżonej uchwały był art. 7 ust. 3a ustawy o czystości. Rada Miasta na podstawie wskazanego przepisu, upoważniona została do określenia w zaskarżonej uchwale jedynie wymogów, jakie spełniać musi przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie zezwolenia. W ocenie Spółki, wskazany przepis nie upoważnia rad gminy do określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca prowadzący już działalność objętą zezwoleniem. Rada nie była uprawniona do stanowienia warunków, jakim podlegać ma już samo wykonywanie działalności objętej zezwoleniem. W § 3 pkt 1 Załącznika do zaskarżonej uchwały wskazano w szczególności, że pojazdy asenizacyjne przedsiębiorcy powinny być opróżniane wyłącznie na stacjach zlewnych wskazanych w pkt 6 tego paragrafu. Z kolei w § 3 pkt 6 Załącznika do zaskarżonej uchwały określono, że przedsiębiorca zobowiązany jest przedłożyć potwierdzenie gotowości przyjęcia nieczystości ciekłych przez Zakład Wodociągów i Kanalizacji w C.. W ocenie strony skarżącej, w zaskarżonych przepisach uchwały, określone zostały warunki prowadzenia działalności objętej zezwoleniem, wobec czego, wymienione przepisy załącznika do zaskarżonej uchwały, jako odnoszące się do przedsiębiorców prowadzących działalność objętą zezwoleniem, wydane zostały z przekroczeniem art. 7 ust. 3a ustawy o czystości. Strona skarżąca wskazała także, że ustawa o czystości nie pozostawia radom gmin możliwości swobodnego kształtowania treści wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia. W artykule 7 ust. 7 tej ustawy przewidziano bowiem, że szczegółowy sposób określania takich wymagań, kierując się potrzebą zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa dla środowiska i mieszkańców oraz dążąc do ujednolicenia kryteriów wydawania odpowiednich zezwoleń, określić ma w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw środowiska. W § 1 Rozporządzenia Ministra Środowiska, obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej uchwały wskazano zakres przedmiotowy wymagań do uzyskania zezwolenia. Zaskarżona uchwała może określać wymagania dotyczące miejsca przekazywania nieczystości ciekłych (co wynika z art. 7 ust. 3a ustawy, w którym ustawodawca nakazuje określić "opis"), przy czym wymagania te w szczególności winny mieć na celu ochronę zdrowia i życia ludzi i środowiska, jak też nieograniczenie konkurencji i nieutrudnianie dostępu do rynku usług. Nie oznacza to, że rada jest uprawniona do wskazywania konkretnych stacji zlewnych lub określenia ich lokalizacji. W przeciwnym razie, pusty byłby przepis art. 9 ust. 1 aa ustawy, zgodnie z którym stacje zlewne określa się w zezwoleniu. Uchwała ma zatem na celu jedynie określenie rodzaju miejsca przekazywania nieczystości ciekłych, natomiast wskazanie konkretnych miejsc zrzutu odbywa się na etapie wydawania zezwolenia, po przedłożeniu przez przedsiębiorców dokumentów wskazujących gotowość określonych stacji zlewnych do przyjęcia nieczystości. Strona skarżąca wskazała, że oceniając zaskarżoną uchwałę, należy mieć na względzie Rozporządzenie, a w szczególności § 115 i § 135 w związku z § 143 Załącznika do Rozporządzenia. Z powołanych przepisów wynika, że w akcie prawa miejscowego zamieszcza się wyłącznie przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). Naruszenie wymienionych przepisów i odstąpienie od wskazanych reguł techniki prawodawczej stanowi istotne naruszenie prawa, godzące w zasadę legalizmu, wynikającą z art. 7 Konstytucji i powodujące nieważność § 3 pkt 1 i 6 Załącznika do zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w części zasługuje na uwzględnienie. Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego – art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz.1302, dalej w skrócie "p.p.s.a"). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt organu jednostki samorządu terytorialnego, sąd administracyjny stwierdza jego nieważność albo orzeka, iż został on wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie nieważności. Stosownie do treści art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przedmiotowej sprawie skarga wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r. Wskazać należy, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), która zmieniła m.in. w art. 2 treść wskazanego wyżej przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym oraz w art. 9 treść art. 52 i 53 p.p.s.a. W niniejszej sprawie mają jednak zastosowanie przepisy w brzmieniu sprzed zmiany z 1 czerwca 2017 r., gdyż zgodnie z art. 17 ust. 2 tej ustawy, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (p.p.s.a.) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (m.in. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Przedmiotem skargi jest niewątpliwie akt podjęty przed wejściem w życie ustawy zmieniającej. W myśl art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przepis ten daje prawo skargi każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą organu gminy, podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej. Nie jest to natomiast skarga powszechna (actio popularis), służąca każdemu, kto zarzuca wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Do jej wniesienia nie legitymuje stan zagrożenia naruszeniem prawa, ani samo naruszenie prawa, bez wykazania związku tego naruszenia z sytuacją prawną skarżącego. Skarżący, kwestionując uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie, musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego indywidualną sytuacją prawną. Musi on udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z 1 marca 2005 r. sygn. akt: OSK 1437/04, wyrok NSA z 15 lipca 2014 r. sygn. akt II GSK 902/13 i wyrok WSA w Warszawie z 1 czerwca 2005r. sygn. akt: II SA/Wa 1928/04). Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje cytowany art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną wnoszącego skargę, przy czym interes ten winien być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi więc powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków. Niespełnienie natomiast powyższej przesłanki, winno skutkować odrzuceniem skargi - stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Rozpoznając skargę, Sąd w pierwszej kolejności bada, czy spełnia ona wymogi formalne do jej wniesienia (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, termin do wniesienia skargi), a następnie może przejść do oceny tego, czy skarżący ma interes prawny w kwestionowaniu uchwały organu samorządu terytorialnego i czy ów interes został naruszony. Dopiero bowiem stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę daje możliwość merytorycznego rozpoznania skargi, a zatem czy naruszenie to nastąpiło w zgodzie z przepisami prawa. Skarga została wniesiona w terminie wskazanym w art. 53 § 2 p.p.s.a. Z akt postępowania wynika, że skarżąca Spółka dopełniła wymogu wezwania Rady do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą. Pismo zostało doręczone organowi [...] listopada 2017r. i pozostało bez odpowiedzi. Spółka wniosła zaś skargę do WSA w dniu 22 stycznia maja 2018r. Uznać należało więc, iż skarżąca Spółka zachowała przewidziany w art. 53 § 2 p.p.s.a. (w jego dotychczasowym brzmieniu) termin do wniesienia niniejszej skargi. W świetle tego przepisu skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (por. też uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. II OPS 2/07). Zdaniem Sądu, skarżąca posiada interes prawy w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (dalej "u.s.g.") ponieważ zaskarżone zapisy aktu prawa miejscowego zostały powołane i skonkretyzowane jako obowiązki nałożone przez organ wydający zezwolenie wobec skarżącej w zakresie prowadzenia działalności objętej zezwoleniem. Decyzją z [...] maja 2009r. B. C. udzielił zezwolenia. Skarżąca wystąpiła o jego zmianę, przez określenie dodatkowej stacji zlewnej na terenie Oczyszczalni Ścieków Fordon w B. a decyzją z [...] października 2017r., organ odmówił zmiany decyzji. Powodem takiego rozstrzygnięcia była niezgodność żądania wnioskodawcy z § 3 pkt 1 i pkt 6 Załącznika Nr 1 do zaskarżonej uchwały. Wobec spełnienia warunków formalnych złożenia skargi do sądu na uchwałę, konieczne jest zatem jej merytoryczne rozpoznanie. W myśl art. 40 ust. 1 u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych, gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Przepis ten upoważnia radę gminy do wydawania aktów prawa miejscowego o charakterze wykonawczym, których zadaniem jest wykonanie upoważnienia zawartego w ustawie szczególnej w granicach i zakresie przedmiotowym w nim określonym, z uwzględnieniem specyfiki i potrzeb danej gminy. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Oznacza to, że rada gminy nie ma prawa kształtować prawa na obszarze gminy w sposób samoistny, czyli nie znajdujący podstawy w normie ustawowej. Dotyczy to sytuacji braku w ogóle delegacji ustawowej jak i jej niewłaściwej realizacji. W omawianym przypadku, zakres spraw przekazanych do uregulowania w uchwale gminnej oraz wytyczne dotyczące treści tego aktu prawa miejscowego wyznacza art. 7 ust. 3 a i 7 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z tym przepisem, rada gminy określi, w drodze uchwały, stanowiącej akt prawa miejscowego wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 tegoż artykułu, uwzględniając opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań. Wskazany ust. 1 pkt 2 dotyczy działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, przy czym, na podstawie art. 7 ust. 7 tej ustawy Minister Środowiska w rozporządzeniu z 14 marca 2012r. w sprawie szczególnego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (Dz.U z 2012r, poz 299), skonkretyzował wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych dotyczące: 1) opisu wyposażenia technicznego zawierającego wymagania odnośnie do: a) pojazdów asenizacyjnych przeznaczonych do świadczenia usług, b) bazy transportowej, 2) zabiegów sanitarnych i porządkowych związanych ze świadczonymi usługami, 3) miejsc przekazywania nieczystości ciekłych, mając na uwadze w jaki sposób należy określić te wymagania. Zgodnie z przytoczonym przepisem, wymogi określa się w sposób precyzyjny, zrozumiały, niedyskryminujący, nieograniczający konkurencji oraz nieutrudniający dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych oraz zapewniający należytą ochronę zdrowia i życia ludzi oraz środowiska. Zestawiając brzmienie art. 7ust. 3a i ust. 7 należy wskazać, że rada gminy ustala wymagania jakie powinien spełnić przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie a rozporządzenie precyzuje sposób określenia tych wymagań przez wskazanie standardów formalnych i uwzględniających inne prawa przedsiębiorców oraz realizację celów środowiskowych związanych z potrzebą zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa dla środowiska i mieszkańców oraz dążenie do ujednolicenia kryteriów wydawania odpowiednich zezwoleń. Przedmiotowa uchwała, jako akt prawa miejscowego ma umożliwić weryfikację przedsiębiorców ubiegających się o uzyskanie zezwolenia na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych. Zezwolenia takiego udziela organ wykonawczy gminy w drodze decyzji (art. 7 ust. 6 ustawy). W związku z tym, organ stanowiący gminy ma w sposób władczy, ale czytelny określić jakie konkretnie warunki musi spełnić przedsiębiorca, aby uzyskać zezwolenie. W orzecznictwie przyjmuje się, że sprzeczne z prawem jest określenie w uchwale jakie obowiązki będzie musiał spełniać przedsiębiorca przy wykonywaniu takiej działalności a więc już przy realizacji zezwolenia. Wskazuje się bowiem, że przedmiotowa uchwała ma stanowić swego rodzaju ofertę skierowaną do przedsiębiorców, określającą i podającą do publicznej wiadomości wymagania – głównie techniczne – jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia (por. wyrok WSA w Olsztynie z 22 marca 2011r., sygn. akt II SA/Ol 65/11, Lex nr 993526, wyrok WSA w Warszawie 22 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1508/17, orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w niniejszym składzie nie podziela tak rygorystycznego stanowiska o bezwzględnym naruszeniu przepisów przez wskazanie w tym akcie wymogów dla działającego już na podstawie zezwolenia, przedsiębiorcy. Określenie wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia służy wprowadzeniu pewnych standardów nie tylko na etapie ubiegania się o zezwolenie lecz także aktualności spełnienia tych wymagań w trakcie prowadzenia działalności. Trudno uznać, że po uzyskaniu zezwolenia, prowadzenie działalności może odbywać się z naruszeniem kryteriów i wymagań formułowanych wobec ubiegających się o zezwolenie i odbywać się poza określonymi normami. W rozpoznawanej sprawie, odnosi się to do zobowiązania do zagwarantowania, by pojazdy do odbioru nieczystości były opróżniane wyłącznie na stacjach zlewnych oraz, że należy przedłożyć potwierdzenie gotowości przyjęcia takich nieczystości. W konsekwencji, skarga w tym zakresie nie zasługiwała na uwzględnienie. Zasadnie natomiast wywodzi skarżący, że z przepisów powołanego rozporządzenia Ministra Środowiska wynika, że określenie wymagań dla przedsiębiorców ubiegających się o pozwolenie, dotyczyć może zakresu przedmiotowego prowadzonej działalności, wskazanego w rozporządzeniu, przy uwzględnieniu ochrony konkurencji i zapewnienia dostępu do rynku. Z powyższych względów, za zasadne Sąd uznał zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 marca 2012r. polegające na wydaniu zaskarżonej uchwały z wykroczeniem poza zakres umocowania wynikający z wyżej powołanych przepisów w zakresie ograniczenia rynku, na którym funkcjonuje przedsiębiorca. Kwestionowane zapisy wskazujące wprost na podmiot, który świadczy usługę odbioru nieczystości - w § 3 pkt 1 i 6 - naruszają obowiązujące przepisy, gdyż brak było podstawy prawnej do podania w treści zaskarżonego aktu prawa miejscowego, zindywidualizowanego podmiotu i wskazania konkretnego miejsca przekazywania nieczystości ciekłych, gdyż godzi to w zasady ochrony konkurencji i swobodnego dostępu do rynku . Zasadny jest tym samym zarzut naruszenia § 135 w zw. z § 143 Załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wobec zawarcia w uchwale zapisów wykraczających poza upoważnienie zawarte w ustawie i rozporządzeniu, gdyż sposób określenia wymagań sprecyzowano w cytowanym rozporządzeniu. Określenie przez radę gminy, że przedsiębiorca jest zobowiązany do zagwarantowania, by pojazdy do odbioru nieczystości ciekłych były opróżniane tyko na wskazanej stacji zlewnej, stanowiąc przekroczenie ustawowych kompetencji, czyni kontrolowaną uchwałę w części sprzeczną z prawem, co uzasadnia częściowe uwzględnienie skargi tj. konieczność wyeliminowania zapisu dotyczącego konkretnego podmiotu wskazanego w § 3 pkt 6 - Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w C. i odpowiednio w § 3 pkt 1 słowa "wyłącznie" i zwrotu "wskazanych w punkcie 6" Uchwała powinna określać wymagania w sposób precyzyjny, zrozumiały, niedyskryminujący, nieograniczający konkurencji oraz nieutrudniający dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych oraz zapewniający należytą ochronę zdrowia i życia ludzi oraz środowiska. Tych kryteriów, w zakresie nieograniczającym konkurencji oraz nieutrudniania dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych we wskazanej części zaskarżona uchwała nie spełnia. Sąd odmówił połączenia do wspólnego rozpoznania niniejszej sprawy ze sprawą o sygnaturze akt II SA/Bd 890/19. Wprawdzie sprawa dotyczy tego samego aktu ale w sprawie II SA/Bd 890/19 skarżąca powoływała się na interes prawny i jego naruszenie w związku z decyzją, zezwoleniem z 05. 06. 2019r., a w niniejszej sprawie w związku z decyzją z 25. 05 2009r. i odmową jej zmiany 24. 10. 17r. W chwili wnoszenia niniejszej skargi skarżąca nie legitymowała się zatem interesem prawnym do wniesienia skargi w sprawie II SA/Bd 890/19. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. W punkcie II wyroku oddalono skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., w części dotyczącej zobowiązań o których była mowa powyżej. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składał się wpis w wysokości 300 zł., wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika zgodnie § 14 ust. 1 pkt. 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz kwota 17,00 zł. opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.