I GSK 1853/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek Sędzia del. WSA Artur Adamiec Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Miasta i Gminy G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2019 r. sygn. akt III SA/Po 486/19 w sprawie ze skargi Miasta i Gminy G. na orzeczenie Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uwzględnia skargę, stwierdzając że ocena projektu została przeprowadzana w sposób naruszający prawo i naruszenie te miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3. przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa Wielkopolskiego; 4. zasądza od Zarządu Województwa Wielkopolskiego na rzecz Miasta i Gminy G. kwotę 1240 (tysiąc dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SA/Po 486/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Miasta i Gminy G. na orzeczenie Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Zarząd Województwa Wielkopolskiego, jako Instytucja Zarządzająca Wielkopolskim Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2014-2020, w dniu 29 listopada 2016 r. ogłosił konkurs dla Działania 4.4 "Zachowanie, ochrona, promowanie i rozwój dziedzictwa naturalnego i kulturowego" Poddziałania 4.4.1 "Inwestycje w obszarze dziedzictwa kulturowego regionu". Miasto i Gmina G. w dniu [...] lutego 2017 r. przystąpiła do konkursu, składając wniosek i dokumentację projektu pn. "[...]". Pismem z [...] lipca 2017 r. poinformowano wnioskodawcę, że do dofinansowania wybrano projekty, które uzyskały co najmniej 34,5 pkt za kryteria merytoryczne wartościujące. Wnioskodawca złożył protest, nie zgadzając się z punktacją uzyskaną w ramach kryteriów 12, 15 i 17. Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej Wielkopolskim Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2014-2020 w dniu [...] września 2017 r. orzekła o nieuwzględnieniu protestu. Wnioskodawca złożył na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem sygn. akt III SA/Po 778/17 oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem sygn. akt II GSK 269/18 uchylił wyrok sądu pierwszej instancji, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa Wielkopolskiego. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że dokonano niepoprawnej merytorycznej oceny projektu w ramach kryteriów 15 i 17, bowiem organ powinien przyznać pełne punkty, a nie ich ułamki. Po przeprowadzeniu ponownej oceny merytorycznej projektu Departament Wdrażania Programu Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego pismem z [...] sierpnia 2018 r. poinformował wnioskodawcę o pozytywnej ocenie merytorycznej projektu, który uzyskał łącznie 32,5 pkt. Odnośnie kryterium 15 uznano, że spełnione zostały dwa z czterech elementów: zastosowanie innowacyjnych rozwiązań energooszczędnych (element drugi) i dodatnie efekty ekonomiczne mające wpływ na bezpośrednie otoczenie inwestycji (element czwarty), dlatego za kryterium 15 przyznano 4 pkt. Organ podał, że wobec uprzedniego nieużywania obiektu i nieponoszenia kosztów jego utrzymania, inwestycja przyczynia się do wzrostu kosztów utrzymania budynku. Skarżący nie porównał kosztów utraty wartości budynku na skutek jego degradacji w związku z przewidywanymi kosztami jego utrzymania po inwestycji, co mogłoby stanowić podstawę wiarygodnego udowodnienia spełnienia kryterium. Organ zauważył również, że wnioskodawca bardzo ogólnie ujął wpływ na otoczenie – wynikający z udostępnienia obiektu turystom oraz organizacji imprez, wystaw i wydarzeń historyczno-kulturalnych, przy czym z reguły wpływ ten jest niewielki. Odnośnie kryterium 17 uznano spełnienie dwóch z dziesięciu typów projektów: rewitalizacja, rewaloryzacja, konserwacja, renowacja, restauracja, zachowanie, a także adaptacja na cele kulturalne, obiektów oraz obszarów zabytkowych (typ pierwszy, który zrealizuje budowa wiaty) i zakup trwałego wyposażenia oraz konserwacja i zabezpieczenie muzealiów, archiwaliów, starodruków i innych zabytków ruchomych jako integralne elementy szerszego projektu infrastrukturalnego (typ szósty, który zrealizuje zakup i eksponowanie gablot oraz stołów biesiadnych, stanowiących trwałe wyposażenie) i z tej przyczyny za kryterium 17 przyznano 1 punkt. W ocenie organu, brak jest możliwości stwierdzenia, że projekt wpisuje się w typ oznaczony pod nr 7 (Zabezpieczenie zabytków przed kradzieżą i zniszczeniem), bowiem przywołane przez wnioskodawcę "wyeksponowanie zgromadzonych zbiorów w gablotach ochroni je przed kradzieżą i zniszczeniem" jest już ujęte w typie 6 i dotyczy zakupionych elementów, przy czym wnioskodawca nie wskazał innych argumentów wskazujących, że projekt wpisuje się w pozostałe wymienione w kryterium typy. Ponadto w opinii organu mury obronne, baszta, brama wjazdowa, dziedziniec, wiata, infrastruktura techniczna stanowią część kompleksu zamkowego jako całości, natomiast otoczenie stanowi teren wokół murów obronnych. Z dokumentacji wynika, że wiata będzie zbudowana na terenie starej kuchni, która znajduje się na dziedzińcu zamkowym – zatem w obrębie murów, a nie w otoczeniu obiektu – tym samym organ nie uznał istnienia działania wskazanego pod nr 8 (Zagospodarowanie otoczenia obiektów o charakterze kulturalnym). Wnioskodawca złożył protest, wnioskując o dokonanie ponownej oceny projektu z punktu widzenia kryteriów merytorycznych wartościujących, nie zgadzając się z punktacją uzyskaną w ramach kryteriów 12, 15 i 17. Rozstrzygnięciem z [...] października 2018 r. Zarząd Województwa Wielkopolskiego, działając na podstawie art. 58 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 1431, powoływanej dalej jako ustawa wdrożeniowa), orzekł o nieuwzględnieniu protestu. Miasto i Gmina G. wniosła na powyższe orzeczenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając m.in. dokonanie oceny kryteriów 15 i 17 nieprzejrzyście i nierzetelnie, co przejawiało się zmiennością, brakiem konsekwencji i wewnętrzną sprzecznością stanowiska Instytucji Zarządzającej w zakresie wykazania i spełnienia przez projekt poszczególnych podkryteriów w ramach kryterium 15 i 17 podczas pierwszej oceny zakończonej orzeczeniem z [...] września 2017 r. i drugiej oceny zawartej w orzeczeniu z [...] października 2018 r.; a także niedokonanie należytej oceny w zakresie spełniania przez projekt kryteriów merytorycznych wartościujących w sytuacji, w której całokształt informacji zawartych w dokumentacji aplikacyjnej wspartych argumentacją, wyjaśnieniami i zarzutami skarżącej uzasadniał przyznanie liczby punktów o wyższej wartości, tj. 6 pkt w ramach kryterium 12, 6 pkt w ramach kryterium 15 i 2 pkt w ramach kryterium 17. Wyrokiem z dnia 2 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Po 713/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa Wielkopolskiego, powołując się na naruszenie przez organ zakazu reformationis in peius. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej organu, wyrokiem z dnia 22 marca 2019 r. sygn. akt I GSK 205/19 uchylił wymieniony wyżej wyrok z dnia 2 stycznia 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu. W uzasadnieniu NSA stwierdził, że zasada zakazu reformationis in peius nie obowiązuje, gdy organ (sąd) wydaje rozstrzygnięcie o charakterze kasacyjnym, a zatem nie obowiązywała ona w rozpoznawanej sprawie. W konsekwencji powyższego, ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2019 r. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że w przypadku wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań jedynie w zakresie objętym protestem, nie może zaś wykroczyć poza jego ramy. Sąd I instancji podkreślił, że nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej oceny projektu, dokonanej przez oceniających, np. poprzez odmienną ocenę założeń tego projektu i przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi, lecz uprawniony jest do kontroli sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny, takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność, wywodzonych z przepisów określających zasady przyznawania określonego rodzaju pomocy. Zdaniem Sądu I instancji, ocena projektu i rozstrzygnięcie protestu nie naruszyły zasady przejrzystości, rzetelności, ani zasady równego dostępu do pomocy. Instytucja Zarządzająca, przeprowadzając ocenę projektu, wskazała, jakie okoliczności przemawiają za przyjętą punktacją, a jej argumentacja nie jest dowolna i mieści się w granicach rozpatrywanej sprawy, wyznaczanych przez kryteria wynikające z Regulaminu konkursu. Argumentacja przytoczona przez organ w ramach poszczególnych kryteriów jest, w ocenie Sądu I instancji, jasna, spójna, logiczna i wyczerpująca. Miasto i Gmina G. złożyła od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SA/Po 486/19 skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uwzględnienie skargi, stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Wielkopolskiego, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: a. art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 37 ust. 1, art. 45 ust. 4, art. 57 oraz art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, a także art. 125 ust. 3 lit. a) Rozporządzenia ogólnego (UE) Nr 1303/2013 poprzez oddalenie skargi i nieuwzględnienie zarzutów skarżącej, pomimo że powtórna ocena projektu została przeprowadzona przez Instytucję Zarządzającą w sposób nierzetelny i nieprzejrzysty, cechuje się zmiennością podejścia i wymogów w porównaniu do pierwotnej oceny, bez przeprowadzenia wszechstronnej oceny dokumentacji aplikacyjnej i odniesienia się do argumentacji strony, z wybiórczym oraz arbitralnym uzasadnieniem wyników oceny kryteriów merytorycznych wartościujących nr 15 i 17, a także w sposób wskazujący na naruszenie zasady równego traktowania względem pozostałych wnioskodawców, b. art. 64 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nienależyty, budzący uzasadnione wątpliwości, czy kontrola legalności postępowania organu została przeprowadzona w sposób prawidłowy, a to poprzez sprowadzenie uzasadnienia wyroku do przedstawienia obszernych fragmentów zaskarżonego rozstrzygnięcia organu, przedstawienia ogólnikowych tez potwierdzających prawidłowość oceny oraz jednozdaniowe odniesienie się do stanowiska skarżącej, a ponadto brak odniesienia się do kwestii kryterium nr 12, objętego skargą i protestem. Skarżąca postawiła również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego: a. art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w niezasadnym zaaprobowaniu dokonanej przez organ oceny projektu skarżącej, która to ocena naruszała zasady przejrzystości, rzetelności i równości oraz oparta była na dowolnej interpretacji zapisów Załącznika nr 1 do Regulaminu konkursu w zakresie Kryteriów 15 i 17, b. art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z zapisami Załącznika nr 1 do Regulaminu konkursu nr [...] - Kryteria Wyboru Projektów poprzez brak dokonania należytej oceny w zakresie spełniania przez projekt skarżącej kryteriów merytorycznych wartościujących, w sytuacji w której całokształt informacji zawartych w dokumentacji aplikacyjnej, wspartych argumentacją, wyjaśnieniami oraz zarzutami skarżącej uzasadniały przyznanie liczby punktów o wyższej wartości, tj. 6 pkt w ramach Kryterium nr 15, 2 pkt w ramach Kryterium nr 17. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że przyjęcie przez organ zupełnie innej płaszczyzny odniesienia, rygorów oceny oraz elementów branych pod uwagę, niż przy pierwotnej ocenie skutkuje tym, iż projekt został oceniony na innych zasadach niż pozostałe wnioski biorące udział w konkursie. Zdaniem skarżącej, organ zupełnie pominął oczekiwane efekty realizacji projektu, które w sposób niesporny występują w niniejszej sprawie. Chodzi o przywrócenie obiektu do użytkowania, podniesienie standardu i estetyki budynku i przedłużenie jego żywotności (w strefie ochrony konserwatorskiej), wzrost atrakcyjności nieruchomości poprzez poprawę wartości technicznej i użytkowej budynku. Skarżąca podkreśliła, że projekt zakłada zastosowanie nowoczesnych rozwiązań technicznych/technologicznych, wpływających na podniesienie standardu technicznego obiektu (np. dotyczących poprawy wydajności energetycznej budynku) i na zmniejszenie kosztów utrzymania budynków/obiektu. Skarżąca podniosła, że projekt ma charakter kompleksowy, łącząc więcej niż trzy typy działań, z dziesięciu wskazanych w kryterium nr 17, co powoduje iż za to kryterium powinna zostać przyznana maksymalna liczba punktów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Wobec niestwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie wszystkie zawarte w niej zarzuty są uzasadnione. W pierwszej kolejności należy zająć stanowisko, że nie jest uzasadniony zarzut zawarty w punkcie 1 lit. b petitum skargi kasacyjnej związany z brakiem odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do kwestii kryterium 12. Otóż zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten został przesądzony już w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2018 r.. sygn. akt II GSK 269/18. W związku z powyższym, ze względu na postanowienia art. 153 p.p.s.a., poza kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego znajdowały się kwestie związane z oceną tego kryterium. Zasadne okazały się natomiast zarzuty skargi kasacyjnej zawarte w punktach 1 lit. a oraz 2 lit. a i b petitum skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Natomiast w myśl postanowień art. 31 ust. 2 tego aktu prawnego, projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem przejrzystości oraz rzetelności. Nieprawidłowości te dotyczą kryterium 15 oraz 17. Odnosząc się do oceny projektu z perspektywy kryterium 15, w pierwszej kolejności należy wskazać, że z opisu tego kryterium wynika, iż realizacja projektu wpłynie na poprawę efektywności funkcjonowania obiektów/instytucji w długim okresie (w tym: obniżenie kosztów utrzymania na rzecz wydatków inwestycyjnych, zastosowanie rozwiązań energooszczędnych, pozyskiwanie zewnętrznych źródeł finansowania, dodatnie efekty ekonomiczne na bezpośrednie otoczenie inwestycji). Kryterium to uwzględnia zatem czynnik czasu, związany z oddziaływaniem realizacji projektu na obiekt również w przyszłości. Nie można zatem tracić z pola widzenia tego, że kryterium to odnosi się do przyszłości, w której ma nastąpić w szczególności poprawa efektywności funkcjonowania obiektów. Efektywność to rezultat podjętych działań korespondujący z relacją uzyskanych efektów do poniesionych nakładów. Oznacza najlepsze efekty działania uzyskane po najniższych kosztach. Dlatego też nie można zgodzić się oceną projektu, która bagatelizuje argumentację skarżącej i całkowicie dyskwalifikuje stanowisko o uniknięciu w przyszłości nadmiernych i zbędnych kosztów związanych z remontem i interwencjami konserwatorskimi w przypadku braku podjęcia stosownych działań związanych z odrestaurowaniem zamku. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego również stanowisko organu, a za nim Sądu pierwszej instancji, że punkty w kryterium 15 można przyznać wówczas, gdy wnioskodawca porówna i wykaże, że koszty utrzymania budynku po przeprowadzeniu inwestycji będą niższe od kosztów utrzymania budynku przed inwestycją nie zasługuje na aprobatę. Organ i sąd pierwszej instancji nie zwróciły uwagi, że elementem ocenianym w ramach tego kryterium jest obniżenie kosztów utrzymania - co należy szczególnie podkreślić - na rzecz wydatków inwestycyjnych. Dokonując oceny, oprócz obniżenia kosztów utrzymania, należy zatem uwzględnić również to, że realizacja projektu powinna doprowadzić do modyfikacji przeznaczenia środków finansowych wydatkowanych w związku z posiadaniem zamku. Modyfikacja ta ma polegać na obniżeniu środków związanych z utrzymaniem i jednoczenie ze wzrostem wydatków na inwestycje. Ze względu na charakterystykę tego kryterium, analiza taka może, a nawet powinna, odnosić się do przyszłości. Z tego powodu stwierdzenie organu, że fakt, iż obiekt nie by używany i w konsekwencji nie ponoszono kosztów jego utrzymania oznacza, że planowana inwestycja przyczyni się do wzrostu kosztów utrzymania budynku Naczelny Sąd Administracyjny ocenia nie tylko jako naruszenie przejrzystości i rzetelności przeprowadzonej oceny, ale przede wszystkim jako wadliwą interpretację treść kryterium 15. Odnosząc się do oceny projektu z perspektywy kryterium 17, w pierwszej kolejności należy odnieść się do stanowiska organu, zaakceptowanego następnie przez Sąd pierwszej instancji, zgodnie z którym odmówiono wpisania projektu do typu projektu 7 (zabezpieczenie zabytków przed kradzieżą), gdyż projekt wpisano do typu projektu 6 (zakup trwałego wyposażenia oraz konserwacja i zabezpieczenie muzealiów, archiwaliów, starodruków i innych zabytków ruchomych, jako integralne elementy szerszego projekty infrastrukturalnego). Zauważyć należy, że organ nie wyjaśnił dlaczego zakupienie gablot, które wpisuje się do typu 6, nie może jednocześnie realizować typu 7. Przede wszystkim nie podano podstawy prawnej odmowy ujęcia zakupu gablot do typu projektu 7 tylko ze względu na to, że działania takie ujęto już w typie 6. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w przypadku braku wyraźnej podstawy prawnej uniemożliwiającej zaliczenie tego samego działania do kilku typów projektów, to samo działanie, spełniające przesłanki kilku typów projektów, powinno być zaliczone do każdego z tych typów. Zasadnie w skardze kasacyjnej zarzucono, że organ oraz Sąd pierwszej instancji w ogóle nie odniosły się do kwestii wypełniania przez działania, które mają być realizowane w ramach projektu treści typów projektów określonych w punktach 4 i 10 kryterium 17. Nie ustosunkowano się zatem do tego, czy działania te wiążą się z ochroną, zachowaniem i zabezpieczeniem obiektów dziedzictwa kulturowego i obiektów zabytkowych (pkt 4) oraz do tego, czy działanie związane jest z wykorzystaniem i rozwojem aplikacji i usług teleinformatycznych, jak również z rozwojem kultury i turystyki związanej z treściami cyfrowymi (pkt 10). Dodać w tym miejscu należy, że zasadnie podnosi autor skargi kasacyjnej, iż typ projektu określony w punkcie 1 (rewitalizacja, rewaloryzacja, konserwacja, renowacja, restauracja, zachowanie, a także adaptacja na cele kulturalne obiektów oraz obszarów zabytkowych) nakłada się znaczeniowo z typem projektów ujętym w ww. punkcie 4. Skoro zaś w ocenie organu administracyjnego projekt zaliczono do typów projektów wymienionych w puncie 1, obowiązkiem organu jest uzasadnienie dlaczego jednocześnie nie zaliczono tego projektu do typu ujętego w punkcie 4. Również zasadnie w skardze kasacyjnej zarzucono, że organ administracyjny zignorował dokumentację aplikacyjną w zakresie, w jakim wynika z niej, że przedmiotem projektu będzie również wykonanie umocnień nadbrzeża oraz budowa infrastruktury towarzyszącej, które zdaniem skarżącego kasacyjnie wypełniają treść typu projektu ujętą w punkcie 8 – zagospodarowanie otoczenia obiektów o charakterze kulturalnym. Organ w ogóle nie ustosunkował się do tej części dokumentacji aplikacyjnej. Wobec powyższego, uznając zarzuty skargi kasacyjnej w części za uzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej, uchylił zaskarżony wyrok. Uznając jednocześnie, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona na obecnym etapie postępowania z punktu widzenia zakresu kontroli przeprowadzanej przez sąd administracyjny, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił także skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 265 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie zwrot kosztów postępowania sądowego na rzecz Strony należny jest z tytułu sporządzenia skargi kasacyjnej przez radcę prawnego oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wpisu od skargi kasacyjnej oraz za postępowanie przed Sądem I instancji.