I FSK 507/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Najda - Ossowska, Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia WSA (del.) Zbigniew Łoboda (spr.), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2019 r. sygn. akt III SAB/Wa 46/19 w sprawie ze skargi K.K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie postępowania w sprawie rozpoznania odwołania od decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt III SAB/Wa 46/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi K.K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie postępowania w sprawie rozpoznania odwołania od decyzji, w pkt 1 umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie do rozpoznania odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 30 listopada 2018 r., nr [...], w pkt 2 stwierdził przewlekłość postępowania, w pkt 3 stwierdził, że przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pkt 4 oddalił skargę w pozostałym zakresie, a ponadto w pkt 5 postanowił o zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania. Z uzasadnienia wyroku wynika, że po uprzednim przeprowadzeniu kontroli podatkowej wobec [...] sp. z o.o. – obecnie M. sp. z o.o., postanowieniem z 8 listopada 2017 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wszczął w stosunku do tego podmiotu postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2013 r. W dniu 16 lipca 2018 r. do organu podatkowego wpłynął wniosek (z dnia 12 lipca 2018 r.) K.K. – byłego wspólnika i byłego prezesa zarządu M. sp. z o.o. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu podatkowym prowadzonym wobec M. sp. z o.o. w charakterze interwenienta ubocznego, mającego interes prawny w korzystnym dla spółki rozstrzygnięciu postępowania za poszczególne okresy rozliczeniowe przypadające na lata 2013-2015 oraz o wydanie stosownego postanowienia w tym zakresie. Postanowieniem z 8 sierpnia 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], powołując art. 216 i art. 133 w zw. z art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej – "O.p") uznał przymiot strony i dopuścił K.K. do udziału w toczącym się wobec spółki postępowaniu podatkowym w zakresie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2013 r. (a także w postępowaniu dotyczącym podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do czerwca 2015 r.). W dniu 30 sierpnia 2018 r. do organu podatkowego wpłynęło pełnomocnictwo udzielone przez K.K. wymienionemu tam radcy prawnemu do reprezentowania w sprawie postępowania podatkowego prowadzonego wobec spółki w zakresie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2013 r. oraz od stycznia do czerwca 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] decyzją z 30 listopada 2018 r. określił spółce w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2013 r. kwoty zobowiązań podatkowych, kwoty podatku do zwrotu i kwoty nadwyżki podatku naliczonego na należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Przedmiotową decyzję doręczono spółce w dniu 19 grudnia 2018 r. w trybie art. 150 O.p. oraz pełnomocnikowi K.K. w dniu 4 grudnia 2018 r. Od powyższej decyzji K.K. za pośrednictwem pełnomocnika wniósł odwołanie (pismo z dnia .14 grudnia 2018 r.), które wraz z aktami sprawy zostało przedłożone Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w dniu 3 stycznia 2019 r. Postanowieniem z 4 marca 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie ("Dyrektor IAS") na podstawie art. 216, art. 139 § 3 i 4 oraz art. 140 § 1 O.p. wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy, tj. do dnia 6 maja 2019 r. Z kolei pismem z 26 marca 2019 r. skierowanym do spółki, K.K. i jego pełnomocnika, organ odwoławczy, działając na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 138a § 1 i 2, art. 138c § 1, art. 138d § 1 i 2, art. 138e § 1 - 3, art. 168 § 1 – 3 i art. 235 O.p., wezwał do uzupełnienia odwołania w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, poprzez: - złożenie do akt sprawy oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa uprawniającego K.K. do wniesienia odwołania i reprezentowania spółki przed Dyrektorem IAS w postępowaniu odwoławczym, lub - złożenie podpisu na odwołaniu znajdującym się w siedzibie organu przez osobę reprezentującą spółkę bądź przekazanie odwołania zawierającego własnoręczny podpis osoby reprezentującej spółkę. Następnie Dyrektor IAS postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2019 r. pozostawił złożone odwołanie z 14 grudnia 2018 r. bez rozpatrzenia z uwagi na to, że pomimo odebrania wezwania przez adresatów, pełnomocnictwo do działania w imieniu spółki nie zostało przedstawione. Pismem z 14 maja 2019 r. K.K. działając przez pełnomocnika, wniósł zażalenie na ww. postanowienie Dyrektora IAS z dnia 29 kwietnia 2019 r. Z kolei Dyrektor IAS postanowieniem z 28 czerwca 2019 r., działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 133 § 1 O.p., stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W dniu 10 kwietnia 2019 r. do Dyrektora IAS wpłynęło ponaglenie (pismo z 8 marca 2019 r.) K.K. reprezentowanego przez pełnomocnika na niezałatwienie sprawy podatkowej w terminie, to jest nierozpatrzenie odwołania K.K. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 30 listopada 2018 r. wydanej wobec wymienionej spółki w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2013 r. Przedmiotowe ponaglenie wraz z ustosunkowaniem się do sformułowanych tam zarzutów przekazane zostało Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, który postanowieniem z dnia 16 maja 2019 r. ponaglenie uznał za bezprzedmiotowe. Następnie K.K., działając poprzez pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w sprawie odwołania od wymienionej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], podjętej wobec spółki w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2013 r. W skardze K.K. wniósł o: - stwierdzenie przez Sąd, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, - zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji, - zasądzenie od organu na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że pomimo uznania skarżącego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] (postanowienie z dnia 30 listopada 2018 r.) za stronę postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów usług za okresy od stycznia do grudnia 2013 r. prowadzonego wobec M. sp. z o.o., jak również za stronę postępowania podatkowego prowadzonego wobec tej spółki w zakresie podatku od towarów i usług za okres styczeń – czerwiec 2015 r. - nie zostało rozpatrzone odwołanie, jakie skarżący wniósł od decyzji określającej rozliczenia podatkowe spółki za miesiące 2013 r., a nawet organ odwoławczy kwestionuje status strony skarżącego w przedmiotowym postępowaniu podatkowym. Strona skarżąca podniosła także, że w jej ocenie, zarówno z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego (postanowienie z 22 października 2014 r. sygn. TS 260/13), jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (uchwała składu 7 sędziów NSA z 3 września 2013 r., sygn.. akt I OPS 2/13) wynika, że pozostawienie przez organ podania bez rozpatrzenia nie wyłącza możliwości zaskarżenia bezczynności w zakresie niezałatwienia podania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wniósł o jej oddalenie. Organ zauważył, że skarżący nie posiada przymiotu strony w postępowaniu podatkowym prowadzonym wobec spółki M., niezależnie od odmiennego co do tego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]. Organ na poparcie swojego stanowiska odwołał się do orzecznictwa sądowego. Ponadto Dyrektor IAS podniósł, że na długość okresu działania organu odwoławczego miało wpływ skomplikowanie wywołane wydaniem przez organ pierwszej instancji wskazanego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym na początku wyroku z dnia 6 listopada 2019 r. (w sprawie III SAB/Wa 46/19) uznał, że skarga częściowo była zasadna. W pierwszej kolejności Sąd stwierdził jednak, że Dyrektor IAS nie pozostawał w bezczynności, albowiem w odpowiedzi na złożone przez K.K. odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 30 listopada 2019 r., wydanej dla spółki M. w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące 2013 r. – organ ten wydał postanowienie z 29 kwietnia 2019 r. o pozostawieniu podania (odwołania) bez rozpatrzenia. W tym zatem zakresie skarga nie była zasadna i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej – "p.p.s.a."). Natomiast – zdaniem Sądu – chronologia czynności procesowych podejmowanych przez Dyrektora IAS po przekazaniu mu odwołania wraz z aktami sprawy świadczy o tym, że były one podejmowane z przekroczeniem terminu określonego w art. 139 § 3 O.p. W szczególności, w okresie od 3 stycznia do 26 marca 2019 r., organ odwoławczy nie przeprowadził żadnych czynności, poza wyznaczeniem nowego terminu załatwienia sprawy. Świadczy to przewlekłym działaniu organu, z tym że brak było przesłanek do przyjęcia, ażeby przewlekłość miała charakter rażącego naruszenia prawa. Końcowo Wojewódzki Sąd Administracyjny zaznaczył, że umorzenie postępowania (na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu załatwiającego sprawę było podyktowane tym, że organ wydał już postanowienie (akt) w dniu 29 kwietnia 2019 r., pozostawiające podanie K.K. bez rozpatrzenia, co zobowiązanie organu wyrokiem, czyniło bezprzedmiotowym. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku K.K. wyrok ów zaskarżył w części jego pkt 1, czyli – jak wynika z sentencji wyroku – co do umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie do rozpoznania odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 30 listopada 2018 r. nr [...] Skarżący, wskazując na przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 161 § pkt 3 i art. 145 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 269 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, wydanie przez Dyrektora IAS postanowienia z 29 kwietnia 2019 r. o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia, nie czyniło postępowania sądowego bezprzedmiotowym, albowiem przeciwny wniosek wynika z orzecznictwa sądowego (wyrok NSA z dnia 9 listopada 2000 r., sygn. akt II SA/Wr 200/99, uchwała składu 7 sędziów SN 8 czerwca 2000 r., sygn. akt III ZP 11/00 oraz uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13). Skarżący wniósł o zmianę wyroku w skarżonym zakresie i stwierdzenie przewlekłości postępowania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Organ podatkowy nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie była zasadna. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponadto, na podstawie art. 186 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, uchyla wyrok także w części niezaskarżonej, jeżeli zachodzi nieważność postępowania. Z powyższych przepisów wynika przede wszystkim, że poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie wystąpiły, Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie oraz wskazanie, czy orzeczenie Sądu pierwszej instancji zostaje zaskarżone w całości, czy też w części. Związanie Sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza zatem, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama strona wnosząca ten środek zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie tylko, że nie ma obowiązku, ale nie ma prawa objąć kontrolą instancyjną tej części orzeczenia bądź tych aspektów sprawy, których skarżący kasacyjnie nie wskazał poprzez odpowiednie sformułowanie zarzutów kasacyjnych w powiązaniu z określeniem zakresu zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji (czy wyrok zaskarża w całości czy w części – jeżeli zostały wyodrębnione). Należy zaznaczyć, że oznaczenie zakresu zaskarżenia polegające na wskazaniu, czy skarżący zaskarża wyrok w całości, czy też w części ma doniosłe znaczenie także w aspekcie prawomocności tego wyroku, gdyż jak wynika z art. 168 § 3 p.p.s.a., jeżeli zaskarżono tylko część orzeczenia, staje się ono prawomocne w części pozostałej z upływem terminu do zaskarżenia, chyba że Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu rozpoznać sprawę także w tej części, co odnieść należy do przypadków nieważności postępowania ((art. 183 § 1 p.p.s.a.). Orzeczenie prawomocne wiąże natomiast nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 170 p.p.s.a.). W świetle powyższego trzeba zatem zauważyć, że w skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie, strona jednoznacznie zaznaczyła, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarża w części, to jest w zakresie jego pkt 1. Tymczasem w pkt 1 wyroku (w tenorze) Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie do rozpoznania odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 30 listopada 2018 r., nr [...]. Skarżący nie wskazał innych części sentencji wyroku (punktów), które zaskarża, a w tym nie wskazał pkt 4 wyroku, w którym Sąd pierwszej instancji oddalił skargę w pozostałym zakresie, aniżeli orzeczony w pkt 1-3, co – jak wynika z uzasadnienia wyroku – tyczyło się (oddalenie skargi) oceny bezczynności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż postępowanie zakończył wydaniem aktu – mianowicie postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2019 r. pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia. Oznacza to, że w rozpatrywanej skardze kasacyjnej strona nie zakwestionowała orzeczenia Sądu pierwszej instancji w zakresie, w jakim jej skarga została oddalona (pkt 4), to jest w zakresie oceny Sądu, że organ nie był bezczynny, zaś zarzut naruszenia prawa powiązała z częścią wyroku WSA określoną w pkt 1 (naruszenie art. 161 § pkt 3 i art. 145 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 269 § 1 p.p.s.a.). Gdy chodzi o samo wyrzeczenie (pkt 1) w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie do rozpoznania odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] to było zbędne (por. w zbliżonym przypadku wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 2175/18). Sformułowanie wobec tej części wyroku zarzutu naruszenia przepisów postepowania nie mogło więc doprowadzić do oczekiwanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną skutku, albowiem nie mogło mieć przełożenia na wynik sprawy. Zresztą strona skarżąca kasacyjnie nie sformułowała wypowiedzi pokazującej możliwy wpływ na wynik sprawy zarzucanego naruszenia prawa, a tym samym nie dopełniła warunku właściwego sformułowania zarzutu kasacyjnego (jego uzasadnienia). Z przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wynika bowiem, że podstawą skargi kasacyjnej może być tylko takie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (stwierdzenie przewlekłości postępowania oraz braku bezczynności). Skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej ograniczył swój wywód do wskazania orzeczeń sądowych zapadłych na tle stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, według którego nie procedowały organy w niniejszej sprawie. Skarżący przy tym nie odniósł tez i wniosków przywołanych przez siebie orzeczeń do przepisów Ordynacji podatkowej, stosowanych w niniejszej sprawie podatkowej. Tymczasem, jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1663/09, z dnia z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 648/17,z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I GSK 518/17, a także uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09). Podkreślić należy, że nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz jaki jest wpływ zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to konieczność wykazania przez autora skargi kasacyjnej istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem, stanowiącym przedmiot zarzutu tego środka zaskarżenia, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy dodatkowo - w przypadku wskazywania naruszenia przepisów procesowych - mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Ponownie trzeba przypomnieć, że Sąd kasacyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych a także ich uzasadnienia. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu naruszenia określonego przepisu w zakresie, w jakim strona w motywach skargi kasacyjnej wskazała na czym to naruszenie miało polegać i w jaki miało to wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie przedstawionym wymogom, jak to powyżej wywiedziono, nie odpowiada. Należy ponadto odnotować, że umorzenie przez WSA postępowania w zakresie zobowiązania wymiennego organu do wydania aktu, nie miało charakteru typowego umorzenia postępowania, polegającego na odmowie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, co ma zasadniczo miejsce w razie zaistnienia powodów określonych w art. 161 § 1 p.p.s.a. W istocie rzeczy, formułując pkt 1 wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił konkretnego rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż znalazł podstawę do rozstrzygnięcia innej treści, a mianowicie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 stwierdził, że organ przewlekle prowadził postępowanie. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. przewiduje trzy rodzaje rozstrzygnięć możliwych do podjęcia w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania i spośród nich Sąd powinien wybrać to, które jest odpowiednie do okoliczności sprawy. Jak już zaznaczono, Sąd dokonał wyboru rozstrzygnięcia, o którym mowa w pkt 3 § 1 art. 149 p.p.s.a., nie dostrzegając podstaw do zastosowania pozostałych rozstrzygnięć określonych w art. 149 § 1 (czyli opisanych w art. 149 § 1 pkt 1-2 p.p.s.a.). Jak już zasygnalizowano, stwierdzenie wyrokiem zbędności orzekania co do umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, nie mogłoby stanowić przesłanki jego uchylenia, gdyż orzeczenie Sądu pierwszej instancji w rzeczonym zakresie ma dla strony w istocie charakter neutralny i nie zmienia oceny prawnej żadnego aspektu sprawy, do których odnoszą się pozostałe pkt 2-4 zaskarżonego wyroku. Tym bardziej w niniejszym przypadku, z uwagi na opisane powyżej mankamenty skargi kasacyjnej, a mianowicie zaniechanie uzasadnienia zarzutu oraz zaniechanie wykazania wpływu naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy - brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.