VII SA/Wa 1111/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], znak: [...], Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwanej dalej "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., dalej "Prawo budowlane"), po rozpatrzeniu odwołania Pana J. R., od decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorom – D. Z., S. Z., E. B., wspólnikom spółki cywilnej: [...] s.c. D. Z., S. Z., E. B., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce o nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w Z., utrzymał w mocy ww. decyzję organu powiatowego z [...] grudnia 2018 r., nr [...]. Do wydania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 10 sierpnia 2018 r. do Starostwa [...] wpłynął wniosek inwestorów: D. Z., S. Z., E. B., wspólników spółki cywilnej: [...] s.c. D. Z., S. Z., E. B. o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce o nr ew. [...], obręb [...] położonej przy ul. [...] w Z.. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. nr [...], nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia wskazanych braków i nieprawidłowości w terminie 60 dni od dnia doręczenia postanowienia. W powyższym postanowieniu zawarte zostały również uzasadnione uwagi i zastrzeżenia stron postępowania. W odpowiedzi na ww. postanowienie w dniu 26 listopada 2018 r. i ostatecznie w dniu 5 grudnia 2018 r. złożono poprawiony projekt budowlany. Pismem z dnia 5 grudnia 2018 r. Starosta [...] zawiadomił strony postępowania o tym, iż zgromadzony został materiał dowodowy umożliwiający wydanie decyzji oraz o możliwości zapoznania się z powyższą dokumentacją i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Starosta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce o nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w Z.. Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł J. R.. Wojewoda [...] rozpoznając odwołanie przypomniał, że w przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich wymagań, określonych w przepisach art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast w sytuacji stwierdzenia niezgodności planowanej inwestycji z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada w drodze postanowienia, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy, obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie tego terminu wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie Wojewody [...], weryfikacja dokumentacji sprawy wykazała, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 Prawa budowlanego, tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Inwestorzy przedłożyli prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego). Organ drugiej instancji wyjaśnił, że sporna inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), tym samym nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz w ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.). W ocenie organów projekt budowlany zgodny jest z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] (Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r.). Działka o nr ew. [...] , obręb [...], położona w miejscowości Z. znajduję się na terenie oznaczonym w ww. planie symbolem MW/MN, który według § 6 wchodzi w skład terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub jednorodzinnej. Zgodnie z § 8 pkt 1 ww. planu miejscowego: "Dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub jednorodzinnej, oznaczonej na rysunku planu symbolem MW/MN, ustala się podstawowe przeznaczenie na zabudowę wielorodzinną i/lub jednorodzinną". Wojewoda [...] stwierdził, że planowana inwestycja odpowiada również warunkom § 7 ww. planu, dotyczącym m.in.: - maksymalnej wysokości zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, która nie może przekraczać 5 kondygnacji naziemnych, z dopuszczeniem wyższych dominant w eksponowanych miejscach - co zostało spełnione, poprzez zaprojektowanie 5 kondygnacji naziemnych (TOM I, str. 9) - zakazu lokalizacji obiektów obniżających standard warunków mieszkaniowych - co zostało spełnione, ponieważ przedmiotowa inwestycja jest usytuowana zgodnie z ww. planem miejscowym, w związku z powyższym nie obniża standardu warunków mieszkaniowych (TOM I, str. 9) - obowiązku równoczesnej realizacji programu usług podstawowych, terenów zieleni i sportu oraz dojść, dojazdów i miejsc parkingowych dla zabudowy wielorodzinnej - co zostało spełnione poprzez lokalizację przedmiotowej inwestycji w bliskiej odległości z budynkiem posiadającym lokale z usługami podstawowymi, dodatkowo na terenie przedmiotowej inwestycji zaprojektowano miejsce do uprawiania sportu i rekreacji dla mieszkańców, a także dojścia, dojazdy i miejsca parkingowe (TOM I, str. 9) - powierzchni biologicznie czynnej, która nie może być mniejsza niż 25% powierzchni całkowitej działki; przepis nie dotyczy pasa terenu szerokości ok. 50 m przylegającego do pierzei usługowej w przypadku jej realizacji - co zostało spełnione, ponieważ bilans powierzchni biologicznie czynnej wynosi 25,78 % (TOM I, str. 7), - ustalonych odległości nieprzekraczalnych linii zabudowy 5 m od linii rozgraniczających ulic zbiorczych, lokalnych i dojazdowych, z zastrzeżeniem punktu 12; dopuszcza się zbliżenie obiektów usług na odległość do 1,5 m od linii rozgraniczającej po uzgodnieniu rozwiązań komunikacyjnych zgodnie z przepisami szczególnymi - co zostało spełnione, poprzez usytuowanie przedmiotowej inwestycji ok. 11,60 m od linii rozgraniczającej ul. [...] (TOM I, str. 29) Ponadto, zdaniem organów projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 Prawa budowlanego spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935 ze zm.) Organy zwróciły również uwagę, że projekt budowlany zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (str. 78-80). Do projektu budowlanego została dołączona, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U z 2012 r., poz. 463), dokumentacja badań podłoża gruntowego wraz z opinią geotechniczną, z której wynika, że grunt pod budynkiem należy zakwalifikować do drugiej kategorii geotechnicznej oraz występują proste warunki gruntowe. Tym samym, według organów, grunty należy ocenić jako przydatne dla potrzeb realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia (TOM II, str. 1-4). Wojewoda [...] nadmienił, że za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa, odpowiada projektant, co potwierdza w swoim oświadczeniu, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Przedmiotowe oświadczenie znajduje się na stronach 3 i 4 projektu budowlanego i zostało podpisane przez uprawnionych projektantów. Na podstawie projektu zagospodarowania działki (TOM I, str. 7-8) organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest również zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. u. z 2015 r., poz. 1442 ze zm.), a w szczególności z § 12 określającym usytuowanie budynku, § 13 określającym odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń i § 60 określającym wymagany czas nasłonecznienia, § 19 określającym odległość stanowisk postojowych, § 20 określającym stanowiska postojowe dla samochodów osobowych, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne, § 23 określającym odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, § 271, § 272, § 273 określającymi usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, a także z § 276 określającym usytuowanie garażu. Organ drugiej instancji zważył, że zarzuty dotyczące szeregu utrudnień dla otoczenia w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji nie mogą być prawnie skuteczne, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych odwołującego się, a nie interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. W związku z powyższym, Wojewoda Mazowiecki uznał, że decyzja organu pierwszej instancji udzielająca pozwolenia na budowę jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również uchybień w sposobie prowadzenia postępowania przez Starostę [...], mogących skutkować uchyleniem skarżonej decyzji. Z powyższą decyzją Wojewody [...] nie zgodził się J.R. (dalej także "skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie przepisów: I. postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego w sprawie, w szczególności w zakresie oddziaływania nowoprojektowanego budynku usytuowanego na działce ew. nr [...] obrębu [...] przy ul. [...] w Z. na nieruchomość przy ul. [...] w Z., 2. art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niedostatecznym i niepełnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która tym samym w żaden sposób nie uzasadnia stanowiska organu drugiej instancji, który jedynie ograniczył się do przytoczenia licznych przepisów, nie wyjaśniając w sposób należyty i wyczerpujący zajętego przez siebie stanowiska w niniejszej sprawie, a także poprzez nierozpatrzenie zarzutów podnoszonych przez skarżącego w piśmie z dnia 7 marca 2019 r. zatytułowanym "Uzupełnienie odwołania" (złożonym w dniu 11 marca 2019 r.), 3. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaakceptowanie przez organ drugiej instancji niezapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, albowiem ograniczenia czasowe nałożone przez organ powiatowy uniemożliwiły J. R.złożenie uwag do pisma inwestorów z dnia 5 grudnia 2018 r., ponadto nie został zapoznany z treścią tego pisma, II. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 35 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej: Prawo budowlane) w zw. z § 13 i § 57 ust. 1 oraz § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki 1 ich usytuowanie (Dz.U z 2015 r. poz. 1422) poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o projekt budowlany niezgodny z wymaganiami w zakresie nasłonecznienia nieruchomości sąsiedniej, albowiem jak wynika z analizy zacienienia z dnia 4 marca 2019 r. wykonanej przez zespół projektowy: mgr inż. arch. T. J. oraz mgr inż. arch. M. J., nowoprojektowany budynek usytuowany na działce ew. nr [...] obrębu [...] przy ul. [...] w Z. zacienia trzy mieszkania w nieruchomości przy ul. [...] w Z. przed dłuży czas niż jest to wskazane w ww. rozporządzeniu, 2. § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, iż inwestycja spełnia wymogi urządzenia jako powierzchni terenu biologicznie czynnego w co najmniej 25% powierzchni działki, w sytuacji gdy zaprojektowany teren na płycie garażowej nie pozwala na naturalną wegetację roślin, w tym traw, jak i retencji wody bez konieczności jej sztucznego wspomagania, 3. § 8 ust. 1 w zw. z § 7 ust. 3 pkt 10 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia 19 grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. poprzez ustalenie, że wystarczającym jest, iż powierzchnia biologicznie czynna we fragmencie będzie znajdować się na płycie garażowej, zaprojektowana jako część tarasów przynależnych do lokali mieszkalnych, w sytuacji gdy nie ustanowiono zabezpieczeń przed zabudowywaniem tego terenu przez mieszkańców, co może spowodować zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej poniżej 25% powierzchni całkowitej działki, 4. § 7 ust. 3 pkt 4 planu miejscowego poprzez uznanie, że projekt jest zgodny z jego ustaleniami, albowiem zaprojektowano 5 kondygnacji naziemnych, w sytuacji gdy nowoprojektowany budynek posiada 6 kondygnacji (wysokość budynku wynosi 20,37 m), tj. parter plus 5 pięter, W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesione zostało, że organ nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, w szczególności w zakresie oddziaływania nowoprojektowanego budynku usytuowanego na działce ew. nr [...] obrębu [...] przy ul. [...] w Z. na nieruchomość przy ul. [...] w Z.. Z analizy zacienienia z dnia 4 marca 2019 r. wykonanej przez zespół projektowy: mgr inż. arch. T. J. oraz mgr inż. arch. M. J. wynika, że przedmiotowy budynek usytuowany na działce ew. nr [...] obrębu [...] przy ul. [...] w Z. zacienia trzy mieszkania w nieruchomości przy ul. [...] w Z. przed dłuższy czas niż jest to wskazane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem skarżącego projekt nie odpowiada § 13, § 57 ust. 1 i § 60 ww. rozporządzenia, w których określono odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, która powinna umożliwiać naturalne oświetlenie pomieszczeń, gdzie wskazano, że pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy, oraz gdzie unormowano minimalny czas nasłonecznienia. Skarżący opierając się na ww. analizie wskazuje, że choć pomieszczenia powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej trzy godziny w dniach równonocy w godzinach 08.00-16.00, natomiast pokoje mieszkalne w godzinach 07.00-17.00, to po wybudowaniu spornego budynku znajdujące się w sąsiedniej zabudowie (przy ul. [...] w Z.) trzy mieszkania nie będą miały dostępu do światła przez co najmniej trzy godziny. Według skarżącego, organ drugiej instancji rozpoznając sprawę nie rozpatrzył zarzutów sformułowanych w piśmie z dnia 7 marca 2019 r. zatytułowanym "Uzupełnienie odwołania", które zostało złożone w dniu 11 marca 2019 r. Skarżący złożył swoje pismo na cztery dni przed wydaniem decyzji, stąd też organ był zobowiązany rozpoznać jego zarzuty, czego nie uczynił. Organ odwoławczy nie może jedynie poprzestać "na przychyleniu się" do stanowiska organu pierwszej instancji, lecz ma obowiązek dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Ponadto, skarżący uznaje, że Wojewoda [...] uzasadnienie swej decyzji ograniczył właściwe tylko do przytoczenia treści szeregu przepisów i wskazaniu, że nie zostały ono naruszone. Ponadto skarżący uważa, że organ pierwszej instancji uniemożliwił mu złożenie uwag do pisma inwestorów z dnia 5 grudnia 2018 r. Starosta [...] w dniu 5 grudnia 2018 r. rozesłał zawiadomienia do stron postępowania o możliwości zapoznania się z dokumentacją i wniesienia uwag do dnia 18 grudnia 2018 r. Skarżący de facto nie miał możliwości zapoznania się tym zawiadomieniem, albowiem nie zdążył go odebrać. Jednakże w dniu 16 grudnia 2018 r. zaznajomił się z treścią egzemplarza kierowanego do małżonki J. R., albowiem ona także była stroną postępowania. Wyznaczony przez organ termin był bardzo krótki. Biorąc pod uwagę (możliwość) 14-dniowy czas spoczywania korespondencji w oddziale Poczty Polskiej, to nawet gdyby przyjąć, iż pismo zostało awizowane w dniu następnym, tj. 6 grudnia (co, jak wynika z doświadczenia życiowego nie jest możliwe), termin do odbioru mijałby co najmniej dnia 18 grudnia, tj. w dniu wyznaczonym przez Starostę. Zdaniem skarżącego przypomnienia wymaga, że strona postępowania ma prawo odebrać korespondencję w ostatnim dniu awizacji, o czym organ powinien pamiętać wyznaczając terminy. Ponadto, w tak skomplikowanej sprawie, z bardzo obszernym materiałem dowodowym określenie tak krótkiego czasu na wniesienie uwag czyni uprawnienia strony iluzorycznymi. Tym samym zostało naruszone prawo skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu. Dalej skarżący zwraca uwagę, że stosowanie do § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, inwestycja powinna spełniać wymogi urządzenia jako powierzchni terenu biologicznie czynnego na terenie co najmniej 25% powierzchni działki. W § 3 rozporządzenia unormowano pojęcie terenu biologicznie czynnego, przez który należy rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Skarżący zwraca uwagę, że z projektu terenu biologicznie czynnego wynika, iż obszar ten będzie składał się z 17 cm humusu, geowłókniny, żwiru, folii kubełkowej oraz geowłókniny jako ostatniej warstwy przed warstwą izolacyjną. Jednakże w przekonaniu skarżącego, aby zapewnić naturalną wegetację roślin warstwa gleby na płycie garażowej powinna mieć więcej niż 17 cm humusu, która została zaprojektowana w nowym budynku, albowiem korzenie traw mogą wrastać dużo głębiej niż zakłada projektant. Ponadto, z biegiem czasu warstwa ta ulega osiadaniu, co spowoduje, iż jej grubość może wynieść tylko 12-14 cm. Z biegiem czasu z powodu zastosowania humusu geowłóknina może ulec tzw. "zamuleniu", co spowoduje, że przestanie spełniać swoją rolę. W tej sytuacji zaprojektowany teren na płycie garażowej nie będzie pozwalać na naturalną wegetację roślin, w tym traw, jak i retencję wody bez konieczności jej sztucznego wspomagania. Dodatkowo, zdaniem skarżącego, z projektu nie wynika, gdzie będzie odprowadzany nadmiar wody z tego terenu. Ponadto skarżący wskazuje, że wg. projektu budowlanego część terenu biologicznie czynnego została zaprojektowana jako element tarasów przynależnych do lokali mieszkalnych. Jednakże inwestor w żaden sposób nie określił, w jaki sposób zamierza zabezpieczyć ten obszar przez zabudowywaniem go przez mieszkańców. Skarżący nie zgadza się ze stwierdzeniem organu odwoławczego, że powyższe spełnia wymagania przepisów, albowiem w obecnym kształcie projektu nie istnieją zabezpieczenia, które uniemożliwiłyby mieszkańcom zamiany tego terenu w teren zabudowany np. kafelkami, czy też inną wylewką, co spowoduje zmniejszenie obszaru biologicznie czynnego poniżej 25% powierzchni całkowitej działki. Dodatkowo skarżący uważa, że na podstawie danych z projektu nie można zweryfikować wielkości powierzchni biologicznie czynnej zaprojektowanej na płycie garażowej, którą określono na 161,73 m2, albowiem na rzucie parteru oznaczono tę powierzchnię kolorem zielonym bez podania jej wymiarów. W skardze zarzucono również, że w opisie technicznym budynku znajduje się informacja, iż budynek ten ma 5 kondygnacji, w sytuacji gdy z opisów na rzutach pięter wynika, że posiada on parter oraz pięć pięter, zaś cały budynek ma wysokość 20,37 m. Piąte piętro jest nadbudówką wykorzystywaną do celów eksploatacyjnych lecz jednocześnie wg. skarżącego spełnia warunki przewidziane dla kondygnacji. Tym samym – w jego ocenie – nie można zgodzić się z decyzją organu drugiej instancji, że projektowany budynek spełnia wymogi § 7 ust. 3 pkt 4 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z.. Z kolei w piśmie procesowym z dnia 18 listopada 2019 r. skarżący podniósł okoliczność wydania przez Wojewodę [...] w dniu [...] czerwca 2019 r. postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], z uwagi na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w Z., która nie brała udziału w tym postępowaniu. Natomiast w pismach procesowych z dnia 8 lipca 2019 r. i 23 sierpnia 2019 r. swoje stanowisko w sprawie wyrazili uczestnicy postępowania, tj. inwestorzy: D. Z., S. Z., E. B., wspólnicy spółki cywilnej: [...] s.c. D. Z., S. Z., E. B., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Inwestorzy wnoszą o oddalenie skargi, wskazując na prawidłowość załączonej do projektu analizy przesłaniania i nasłonecznienia lokali mieszkalnych na nieruchomościach sąsiednich, przedkładając na dowód tego kolejną opinię z dnia 14 sierpnia 2019 r. oraz podnosząc wadliwość i brak możliwości weryfikacji analizy składanej w toku postępowania przez skarżącego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. - Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja Wojewody [...] nie narusza prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddana została decyzja Wojewody [...] z [...] marca 2019 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej inwestorom – D. Z., S. Z., E. B., wspólnikom spółki cywilnej: [...] s.c. D. Z., S. Z., E. B., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce o nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w Z.. W przekonaniu Sądu, z całokształtu ustaleń dokonanych w sprawie nie wynika, ażeby organy dopuściły się naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 1, 5. spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756 i 1496) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy (...). Skarżący zarzuca ww. decyzji organu wojewódzkiego m.in. naruszenie przepisów postępowania, a to przede wszystkim art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego w sprawie, w szczególności w zakresie oddziaływania nowoprojektowanego budynku usytuowanego na działce ew. nr [...] obrębu [...] przy ul. [...] w Z. na nieruchomość przy ul. [...] w Z., oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji i nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podnoszonych w tym zakresie przez skarżącego w toku postępowania. W tym względzie wymaga zauważenia, że jak wynika z akt sprawy administracyjnej (zob. notatka z wzglądu do bazy EGiB), skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości przy ul. [...] w Z., stanowiącej działkę o nr ew. [...], sąsiadującą bezpośrednio z nieruchomością objętą wydanym pozwoleniem na budowę. Skarżący nie wykazał natomiast, aby był właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub też by posiadał inny tytuł prawny do nieruchomości przy ul. [...] w Z., w tym do któregokolwiek trzech lokali mieszkalnych znajdujących się na parterze budynku wielorodzinnego położonego na tej działce, a których dotyczy zarzut negatywnego oddziaływania projektowanej inwestycji w zakresie przesłaniania i braku wymaganego nasłonecznienia. Na rozprawie przez tutejszym Sądem w dniu 10 grudnia 2019 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył ponadto, że nie ma wiedzy, jakoby skarżący zamieszkiwał w którymś z ww. lokali mieszkalnych. Tym samym, także przedłożona przez skarżącego opinia nie odnosi się do nieruchomości skarżącego i posadowionego na niej budynku jednorodzinnego. W toku postępowania nie było również podnoszone negatywne oddziaływanie tego rodzaju na nieruchomość skarżącego, tj. w zakresie przesłaniania i zbytniego ograniczenia nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku skarżącego. Wobec powyższego, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę zobowiązany jest stwierdzić, że przedmiotowy zarzut skargi nie może być skutecznie podnoszony przez skarżącego, w sytuacji gdy sporna kwestia w żadnym razie nie dotyczy jego uzasadnionego interesu prawnego. Należy w tym miejscu podkreślić, że zasada ochrony interesów osób trzecich, wyrażona na gruncie art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, podlega pewnym ograniczeniom wynikającym w szczególności z zakresu oddziaływania przepisów tej ustawy. Stosownie bowiem do ww. przepisu, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych (...), zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich - pkt 9. Określenie obszaru oddziaływania obiektu jest niezbędne do zdefiniowania interesu prawnego osób trzecich w ramach postępowania o pozwolenie na budowę. Tylko bowiem gdy nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania danego obiektu właścicielowi tej nieruchomości, użytkownikowi wieczystemu lub ewentualnie jej zarządcy przysługuje przymiot strony we wskazanym postępowaniu. W myśl art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m. in. szczegółowe wymogi dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz inne przepisy, np. z zakresu ochrony środowiska, czy prawa wodnego. Oznacza to, że organ ma obowiązek zbadać okoliczności sprawy, z uwzględnieniem przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wyznaczając obszar oddziaływania obiektu biorąc pod uwagę m.in. konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w ww. przepisach. W sytuacji, gdy z ww. przepisów odrębnych wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu, a zatem również w zabudowie sąsiednich nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a jej właściciel, użytkownik lub zarządca ma interes prawny w kwestionowaniu konkretnych rozwiązań projektowych. W niniejszej sprawie należy ponadto zauważyć, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji inwestor przedłożył analizę przesłaniania i nasłonecznienia, sporządzoną przez osoby posiadające wymagane uprawnienia, obejmującą m.in. lokale mieszkalne położone na parterze budynku przy ul. [...] w Z., którą wykonano na mapie dla celów projektowych w oparciu o tzw. linijkę słońca (zob. Projekt budowlany - TOM I, str. 9 oraz Rys. 17-20). Wbrew zarzutom skargi, z dokumentacji tej jednoznacznie wynika, że analiza nasłonecznienia pomieszczeń w ww. lokalach mieszkalnych została w każdym przypadku wykonana prawidłowo, tj. zgodnie z dyspozycją przepisu § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm., zwane dalej także "rozporządzeniem"), czyli od poziomu dolnej krawędzi (parapet) najniżej położonych okien budynku przesłanianego. Jak wskazały organy administracji architektoniczno-budowlanej, z rzeczonej analizy wynika, że dla ww. lokali w budynku przy ul. [...] w Z. zostanie zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach od 7.00-17.00, co oznacza, iż zostały także spełnione warunki zawarte w § 13, § 57 ust. 1 i § 60 ust. 1 rozporządzenia Nie można zatem postawić organom zarzutu braku odpowiednich ustaleń w przedmiotowym zakresie. Tutejszy Sąd podziela przy tym argumentację uczestników postępowania zaprezentowaną w piśmie procesowym z dnia 8 lipca 2019 r., że powyższych ustaleń nie mogą w przekonujący sposób podważać wnioski analizy z dnia 4 marca 2019 r. przedłożonej w toku postępowania przez skarżącego. Niewątpliwie bowiem metoda i forma sporządzenia rzeczonej opinii – wydruki z programu komputerowego, bez zwymiarowania i odniesienia modelu na mapie danej jednostki ewidencyjnej – nie pozwala nawet na weryfikację jej właściwego odniesienia do przedmiotowego projektu zagospodarowania terenu i rzeczywistych parametrów projektowanego budynku. Z przedstawionych powodów Sąd uznał za niczym nieuzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a także naruszenia art. 35 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 13, § 57 ust. 1 oraz § 60 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący zarzuca ponadto organom naruszenie § 39 ww. rozporządzenia oraz § 8 ust. 1 w zw. z § 7 ust. 3 pkt 10 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. (Dz. Urz. Województwa [...] z [...] r., Nr [...], poz. [...] ze zm., zwanej dalej także "miejscowym planem zagospodarowania"), poprzez uznanie, że inwestycja spełnia wymogi urządzenia jako powierzchni terenu biologicznie czynnego w co najmniej 25% powierzchni działki. Skarżący upatruje wskazanej wadliwości po pierwsze w tym, iż w jego ocenie projekt urządzenia ww. nie będzie pozwalał na naturalną wegetację roślin. Po drugie skarżący zwraca uwagę na to, że projekt przewiduje częściowe urządzenie zieleni na tarasach przynależnych do lokali mieszkalnych, w sytuacji gdy nie ustanowiono zabezpieczeń przed zabudowywaniem tego terenu przez mieszkańców. Odnosząc się do tak zarysowanej argumentacji Sąd zmuszony jest zauważyć, że stanowi ona w gruncie rzeczy gołosłowną polemikę autora skargi z oceną projektu budowlanego dokonaną przez organy w oparciu o dokumentację, która – jak słusznie zauważyły organy – opracowana została przez osoby posiadające stosowne uprawnienia w przedmiotowym zakresie. Skarżący natomiast nie tylko nie przedstawił na poparcie ww. wywodów (dotyczących wymagań dla zapewnienia naturalnej wegetacji roślin) jakichkolwiek rzeczowych opinii w tej materii, lecz wskazuje tu na okoliczności odnoszące się w zasadzie do prawidłowego wykonania i skutków realizacji projektu budowlanego, co pozostaje poza oceną organów administracji architektoniczno-budowlanej na etapie postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ponadto należy uznać, że przewidywania skarżącego mają charakter czysto hipotetyczny. Zakładają bowiem niedopuszczalną zmianę sposobu zagospodarowania części terenu (tarasów przynależnych do lokali), która może ewentualnie wystąpić w bliżej nieokreślonej przyszłości. Tego rodzaju zdarzenia, przyszłe i niepewne, również w żadnym razie nie mogą być jednak brane pod uwagę w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W skardze podniesiony został także zarzut naruszenia § 7 ust. 3 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania poprzez uznanie, że projekt jest zgodny z jego ustaleniami, albowiem zaprojektowano 5 kondygnacji naziemnych, w sytuacji gdy – zdaniem skarżącego – nowoprojektowany budynek posiada 6 kondygnacji, tj. parter oraz 5 pięter. Powyższe stanowisko nie znajduje jednak żadnego odzwierciedlenia w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Stosownie do § 7 ust. 3 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania, maksymalna wysokość zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej nie może przekraczać 5 kondygnacji naziemnych, z dopuszczeniem wyższych dominant w eksponowanych miejscach. Projekt budowlany przewiduje zaś jedną kondygnację podziemną i 5 kondygnacji naziemnych oraz pomieszczenie techniczne nad piątą kondygnacją, w którym wedle oświadczenia inwestora znajdować się będzie kotłownia. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie można stwierdzić, ażeby zaprojektowane pomieszczenie kotłowni stanowiło kolejną kondygnację, w rozumieniu postanowień ww. miejscowego planu zagospodarowania oraz przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Miejscowy plan zagospodarowania nie zawiera odrębnej definicji kondygnacji, jednak legalne wyjaśnienie tego pojęcia zostało zamieszczone w § 3 pkt 16 ww. rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, przez kondygnację należy rozumieć poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne. Przywołana norma prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, że pomieszczenie kotłowni nie jest uznawane za odrębną kondygnację. W rozpoznawanej sprawie odmiennemu poglądowi przeczy również analiza projektu budowlanego obejmującego ww. pomieszczenie, biorąc pod uwagę jego parametry techniczne i konstrukcyjne, takie jak: stosunkowo niewielka względem niższych kondygnacji powierzchnia, zastosowane przegrody i lekka konstrukcja zadaszenia. Z powyższych względów, także i ten zarzut skargi Sąd uznaje za nieuprawniony. W skardze wyartykułowano wreszcie zarzut naruszenia zasady zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji (art. 10 § 1 k.p.a.), albowiem ograniczenia czasowe nałożone przez organ powiatowy uniemożliwiły mu złożenie uwag do pisma inwestorów z dnia 5 grudnia 2018 r. Sąd zauważa, że jak przyznaje sam skarżący, faktycznie zapoznał się On z ww. pismem inwestorów z dnia 5 grudnia 2018 r., uzyskując dostęp do egzemplarza otrzymanego od organu przez małżonkę skarżącego. Skarżący zdążył odnieść się do ww. pisma, a problemem był w istocie krótki termin pozostały skarżącemu na tę czynność. W tym zakresie należy wyjaśnić, że jak w zasadzie jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, a który to pogląd tutejszy Sąd w pełni podziela i uznaje za własny, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie lub wadliwe zawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego, możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonania konkretnych czynności procesowych, przy czym w takiej sytuacji to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por: np.: wyroki NSA: z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10, LEX nr 1070853; z 17 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 1994/14, Lex 2108318; z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 1027/17, Lex 2641938; wyrok WSA w Bydgoszczy z 21 września 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 787/16, Lex 2152094). W kontrolowanej sprawie skarżący nie wykazał jednak, ażeby krótki termin na wypowiedzenie się w sprawie względem wyjaśnień inwestora i przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, miał jakikolwiek wpływ na wynik zapadłego rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszenia innych przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy, ani też naruszenia przepisów prawa materialnego, znajdujących zastosowanie w sprawie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.