I SA/Sz 506/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Bolesław Stachura, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi S.C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r. nr [...] , 2. uchyla postanowienia P. [...] Spółki Akcyjnej z dnia [...] r. nr [...] oraz z dnia [...] r. nr [...] , 3. umarza postępowanie administracyjne, 4. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. na rzecz skarżącej S.C kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (organ egzekucyjny) prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec S. C., zamieszkałej w K. (zobowiązana), na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2018 r. o numerze [...] wystawionego przez [...] (wierzyciel). Przedmiotowym tytułem wykonawczym objęto zobowiązanie z tytułu opłat abonamentowych za okres od stycznia 2013 r. do marca 2018 r. W dniu [...] lipca 2018 r. zobowiązanej doręczono ww. tytuł wraz z zajęciem świadczenia emerytalnego. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. zobowiązana wniosła do organu egzekucyjnego zarzuty, wskazując na nieistnienie egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm., zwanej dalej "u.p.e.a.") z uwagi na wyrejestrowanie odbiornika telewizyjnego w 2003 r. Podała, że wcześniejsze postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] zostało umorzone przez organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. Zaznaczyła, że należności ujęte w tytule wykonawczym z dnia [...] czerwca 2018 r. pokrywają się w części z tytułem z dnia [...] maja 2016 r. Organ egzekucyjny przekazał wniesione zarzuty do wierzyciela, celem uzyskania jego stanowiska i zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2018 r. uchylił zajęcie świadczenia emerytalnego. Wierzyciel, postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. nr [...]; [...] wydanym w oparciu o regulacje z art. 34 § 1 u.p.e.a., uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Zobowiązany złożył zażalenie na ww. postanowienie wierzyciela. Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. [...]; [...] podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i poinformował organ egzekucyjny o ostateczności rozstrzygnięcia. Organ egzekucyjny wydał w dniu [...] lutego 2019 r. postanowienie nr [...], w którym orzekając w oparciu o art. 34 u.p.e.a., uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Zobowiązana pismem z dnia [...] marca 2019 r. złożyła zażalenie na ww. postanowienie. Powtórzyła argumentację zawartą w zarzutach, że w lipcu 2003 r. zmieniała miejsce zamieszkania i wyrejestrowała odbiornik rtv, jednak dokumenty z tym związane zniszczyła po ok 10 latach. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, wydał w dniu [...] kwietnia 2019 r. postanowienie nr [...], w którym utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Nakreślając ramy prawne sprawy organ odwoławczy wskazał, że zasadnicza dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawie kwestia dotycząca nieistnienia egzekwowanego obowiązku oraz błędu co do osoby zobowiązanego, została przesądzona przez wierzyciela w postanowieniu z dnia [...] lutego 2019 r. W powołanym rozstrzygnięciu wierzyciel wyjaśnił, iż obowiązek rejestracji odbiorników rtv, a następnie opłacania abonamentu rtv wynika z przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm., zwaną dalej "ustawą abonamentową"). Rozpoczyna się on od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca następującego po miesiącu, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia z opłat rtv. Organ odwoławczy wskazał, że wierzyciel stwierdził, iż w jego dokumentacji brak jest informacji o wyrejestrowaniu odbiornika rtv przez zobowiązaną. Ponadto sama zobowiązana takiego dokumentu nie przedstawiła. Wierzyciel podał, że z uwagi na niedopełnienie przez zobowiązana formalności zgłoszenia aktualizacji danych adresowych, poprzedni tytuł wykonawczy i upomnienie z dnia [...] lutego 2015 r. zostały wysłane na jej poprzedni adres. Wobec czego wierzyciel wystąpił do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Wierzyciel podał, że umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na niedoręczenie zobowiązanemu upomnienia nie miało wpływu na zadłużenie w opłatach abonamentu rtv. Wierzyciel wskazał, że po doręczeniu upomnienia w dniu [...] kwietnia 2018 r. zobowiązanej przekazał organowi egzekucyjnemu przedmiotowy tytuł wykonawczy, obejmujący zaległe opłaty abonamentowe, po uwzględnieniu okresu przedawnienia. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z aktami stwierdził, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym z dnia [...] czerwca 2018 r. nie istnieje, gdyż nie sposób wywieść daty przesłania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, ani nawet samego faktu jego przesłania, co świadczy, że zobowiązana nie została zawiadomiona w nieprzekraczalnym terminie 12 miesięcy, o którym mowa w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. nr 187 z 2007 r. poz. 1342), dalej "rozporządzenie z 2007 r.", o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, tym samym brak było podstaw do uznania, że po stronie zobowiązanej powstał obowiązek uiszczenia opłat abonamentowych. Organ odwoławczy podał, że udowodnienie faktu przesłania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru abonentowi spoczywa na wierzycielu. Według wierzyciela, to zobowiązana powinna posiadać bezterminowo dokument o wyrejestrowaniu odbiornika rtv. Organ odwoławczy wskazał, że skoro wierzyciel nie ma obowiązku przedstawiać dowodu nadania zawiadomienia o numerze indywidualnym abonentowi to przyjęcie, że abonent musi w każdym czasie legitymować się dowodem nadania oświadczenia o wyrejestrowaniu odbiornika rtv, jawi się jako naruszenie zasady równości stron, zwłaszcza, iż po jednej stronie występuje wyspecjalizowany podmiot, jakim jest Poczta Polska i właśnie ten podmiot miałby być uprzywilejowany (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 914/17). Organ odwoławczy podniósł, że mimo powyższych rozważań, stanowisko wierzyciela na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. jest dla niego i dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że przedmiotem rozpoznania mogą być tylko te zarzuty, które zostały podniesione w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego. Po upływie tego terminu nie można zarzutów uzupełnić o nowe podstawy faktyczne i prawne. Organ odwoławczy poinformował także zobowiązaną o możliwości wystąpienia o ulgę w spłacie dochodzonych należności. Skarżąca złożyła skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia organu I instancji, uchylenie tytułu wykonawczego i umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz uchylenie dokonania zajęcia emerytury, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podała, że w lipcu 2003 r. wyprowadziła się ze S. i wówczas dokonała wyrejestrowania odbiornika rtv, czego świadkiem była jej synowa. Już w toku postępowania administracyjnego przedłożyła pisemne oświadczenie synowej w tym zakresie. Wskazała, że nie doręczono jej numeru identyfikacyjnego abonenta. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o uznanie skargi i wskazał, że niezależnie od stanowiska wierzyciela uważa, że obowiązek objęty ww. tytułem wykonawczym nie istnieje. Po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu egzekucyjnego I instancji, a także postanowień wierzyciela, zostały wydane bez wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zatem z naruszeniem przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 p.p.s.a. dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Wniosek ten znajduje uzasadnienie w szczególności w treści art. 135 p.p.s.a., który nakazuje sądowi zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W rozpoznawanej sprawie, przedmiot sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia dotyczącego zgodności z prawem działań organu egzekucyjnego, który w badanej sprawie związany był stanowiskiem wierzyciela w zakresie uruchomienia wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego dotyczącego opłat abonamentowych rtv. Skarżąca zakwestionowała istnienie obowiązku co do należności z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej rtv za przedmiotowy okres. Wskazała, że w lipcu 2003 r. dokonała wyrejestrowania odbiornika rtv z uwagi na przeprowadzenie się do innej miejscowości. Zaprzeczyła, żeby otrzymała zawiadomienie o nadaniu jej numeru indywidualnego abonenta. Z uwagi na wszczęcie wobec niej postępowania egzekucyjnego na podstawie poprzedniego tytułu wykonawczego (postępowanie zakończyło się umorzeniem postępowania egzekucyjnego) udała się w dniu [...] października 2018 r. na pocztę, gdzie powtórnie dokonała wyrejestrowania odbiornika rtv. Na wstępie wskazać należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej to sformalizowany środek obrony zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Skarżąca zgłosiła zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W myśl art. 34 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4). W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny nie był wierzycielem, a więc stosownie do treści wyżej wskazanych przepisów był zobowiązany do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów i tym stanowiskiem był związany. Jak wskazano już wcześniej, wierzyciel uznał zgłoszone przez skarżącą zarzuty, w tym co do nieistnienia obowiązku za niezasadne. Zajęte przez wierzyciela stanowisko, jako wiążące, stało się podstawą do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie niezasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, a następnie postanowienia organu odwoławczego, którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji. Wskazać przy tym należy, że o ile stanowisko wierzyciela wiązało organy egzekucyjne obu instancji co do treści ich rozstrzygnięcia, to Sąd, rozpoznając skargę na postanowienia tych organów, w ramach swojej kognicji, dokonuje samodzielnej oceny zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, a więc winien zbadać, czy wierzyciel prawidłowo uznał, że będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego zobowiązanie istniało, czy podawało się egzekucji administracyjnej, a następnie przejść do oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów egzekucyjnych. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., II GSK 1490/10, Lex nr 1113723; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., II FSK 1904/09, Lex nr 992243; wyrok NSA z dnia 28 października 2008 r., II FSK 1006/07, Lex nr 515958; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2011 r., II GSK 216/10, Lex nr 992340; postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2011 r., Lex nr 952777; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., II FSK 466/08, Lex nr 549018, co zostało wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 17 września 2014 r., II GSK 1140/13; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2015 r., I SA/Gl 1274/14, Lex nr 1643312). Uprawnienia [...] do wystawiania tytułów wykonawczych i egzekwowania realizacji obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, wynikają wprost z przepisu art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej, a zatem opierają się na ustawowo sformułowanym obowiązku prowadzenia przez [...] egzekucji. Wskazać należy na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (opubl. OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22), stwierdził że, mimo iż obowiązek uiszczania abonamentu nie należy do zakresu administracji rządowej, przepis art. 3 u.p.e.a. nie stanowi przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych. [...] jest wierzycielem i egzekucja nieuiszczonego abonamentu jest prawnie możliwa, gdyż ustawa o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r. jako lex specialis ma pierwszeństwo przed przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. [...] nie ustala wysokości należności z tytułu niezapłaconego abonamentu, bo wysokość ta i obowiązek zapłaty wynikają wprost z przepisów ustawy. Odnosząc się do podnoszonego w treści skargi zarzutu co do nieistnienia obowiązku skarżącego z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej rtv za wskazany okres (zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), konieczne było odwołanie się do przepisów ustawy abonamentowej, które mają znaczenie dla oceny merytorycznej podniesionego w skardze zarzutu nieistnienia obowiązku z tytułu opłaty abonamentowej rtv. Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy abonamentowej, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Z kolei, jak stanowi art. 5 ust. 1 ustawy abonamentowej, odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Po zarejestrowaniu odbiornika rtv, uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej – ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, pkt 3.3.4. uzasadnienia). Z akt sprawy nie wynikało, kiedy doszło do zarejestrowania odbiornika rtv na nazwisko skarżącej. Wierzyciel podał tylko, że taka rejestracja została zgłoszona na nazwisko skarżącej. W aktach sprawy brak było jednak jakiegokolwiek dokumentu na tę okoliczność. Zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia z 2007 r. jeżeli w chwili wejścia w życie powyższego rozporządzenia (a więc w grudniu 2007 r.) skarżący był zarejestrowanym abonentem telewizyjnym, to w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy operator publiczny musiał nadać mu indywidulany numer identyfikacyjny i zawiadomić go o tym pisemnie. Z upływem tego terminu dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej przestawały stanowić dowód zarejestrowania odbiornika (§ 5 ust. 1 rozporządzenia). W § 3 rozporządzenia z 2007 r. wskazano, że dowodem zarejestrowania odbiorników (z zastrzeżeniem § 5 przytoczonego powyżej) jest: 1) wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2, lub 2) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 4. Podkreślić należy, że skoro obowiązek wnoszenia opłat został powiązany z obowiązkiem rejestracji – to rolą wierzyciela jest wykazanie tego faktu w sposób niebudzący wątpliwości. Wierzyciel nie ma co prawda obowiązku przesłania abonentowi takiego zawiadomienia listem poleconym lub za zwrotnym potwierdzeniem odbioru (§ 5 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia z 2007 r.), ale powinien przedstawić jakikolwiek dowód nadania pisma, gdyż w przeciwnym razie nie można uznać, że je wysłano. W aktach sprawy brak jest dokumentu o zawiadomieniu skarżącej o indywidualnym numerze abonenta. Z uwagi na informację o wcześniejszym umorzeniu postępowania egzekucyjnego, zasadne jest przyjęcie, że zawiadomienie to zostało wysłane na nieaktualny adres skarżącej. Powyższe uniemożliwia ustalenie istnienia obowiązku wynikającego z ustawy o opłatach abonamentowych. Sąd w pełni podzielił stanowisko organu odwoławczego, że skoro wierzyciel nie ma obowiązku przedstawiać dowodu nadania zawiadomienia o numerze indywidualnym abonentowi to przyjęcie, że abonent musi w każdym czasie legitymować się dowodem nadania oświadczenia o wyrejestrowaniu odbiornika rtv, jawi się jako naruszenie zasady równości stron (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 914/17). Z tych powodów Sąd uznał, że konieczne było uchylenie postanowień wierzyciela oraz postanowień organów egzekucyjnych obu instancji, które swoje rozstrzygnięcia oparły na niedostatecznie zweryfikowanym materiale dowodowym, a zatem doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Sąd wskazał, że choć nie można organom egzekucyjnym zarzucić naruszenia prawa, gdyż podporządkowały się art. 34 § 1 u.p.e.a. to jednak wobec możliwości kontrolowania prawidłowości stanowiska wierzyciela w ramach skargi na postanowienie organu egzekucyjnego, uchylenie wydanych postanowień organów egzekucyjnych obu instancji było konieczne. Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł o uchyleniu wskazanych powyżej postanowień na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. oraz zgodnie z art. 145 § 3 p.p.s.a. o umorzeniu postępowania administracyjnego. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej od organu odwoławczego kwotę [...]zł tytułem uiszczonego wpisu.