I SA/Łd 1099/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Świderska Sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. - obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r. i orzeczenia o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań podatkowych w tym podatku oddala skargę. Pismem z 3 listopada 2016r. A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] uchylającą decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej zabezpieczenia na majątku a styczeń, luty, kwiecień i grudzień i orzekającą o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania za te okresy oraz utrzymująca w mocy decyzje organu I instancji za marzec oraz miesiące od maja do października 2013r. Z akt sprawy wynika, że w toku postepowania podatkowego wszczętego wobec A Sp. z o.o. w sprawie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2013r do marca 2014r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. uznał, że zachodzi uzasadniona podstawa do zastosowania uregulowanej w art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 613 ze zm.) dalej "O.p." instytucji i decyzją z 19 kwietnia 2016r. określił i zabezpieczył na majątku Spółki przyszłe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do października oraz listopad 2013r. W wniesionym odwołaniu pełnomocnik spółki zaskarżył w całości decyzję organu I instancji podnosząc zarzuty naruszenia art. 122, art.187, art. 191 w zw. z art. 33 § 2 pkt 2 w zw. z art. 33 § 1 oraz art. 210 § 4 O.p. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że organ I instancji nie wskazał okoliczności uzasadniających obawę niewykonania przez Spółkę przyszłego zobowiązania w podatku od towarów i usług za ww. okres, a ponadto wybiórczo i fragmentarycznie potraktował okoliczności kształtujące stan faktyczny sprawy. W szczególności podniesiono, że Spółka wywiązuje się ze swoich zobowiązań publicznoprawnych, nie zbywa majątku, posiada duże możliwości kredytowe, ma ustabilizowaną, znaczącą pozycję na rynku. Bieżąca działalność Spółki zapewnia znaczne wpływy do budżetu państwa oraz nie powoduje zagrożenia dla wykonania zobowiązań. Powyższe poparto danymi finansowymi podatnika g stanu na 31 grudnia 2014r., z których wynika, że strona posiada: - aktywa obrotowe - 20.436.979,86 zł, w tym m.in.: towary - 17.841.549,51 zł; - należności z tyt. dostaw i usług - 2.193.210,78 zł; - środki pieniężne i inne aktywa pieniężne - 154.246,92 zł; - aktywa ogółem - 20.766.407,74 zł; - przychody netto ze sprzedaży - 55.977.822,45 zł; - kapitał zapasowy - 3.591.321,51 zł. Dodatkowo podkreślono, że Spółka osiąga bardzo wysokie przychody, co jednoznacznie świadczy o posiadaniu ugruntowanej pozycji na rynku w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto pełnomocnik spółki zarzucił bezpodstawne odwoływanie się w zaskarżonej decyzji -analizując sytuację majątkową Spółki - do wysokości określonego w zaskarżonej decyzji przybliżonego zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r. Pełnomocnik podkreślił, że do dnia złożenia odwołania nie została wydana żadna decyzja wymiarowa, w której wykazana byłaby tak wysoka kwota zobowiązania podatkowego. Pełnomocnik nie zgodził się również z argumentacją, że podejmowanie przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. innych działań (w postaci prowadzenia postępowania zabezpieczającego w podatku od towarów i usług za 2010r.) jest okolicznością uzasadniającą dokonanie przedmiotowego zabezpieczenia, tj. przyszłych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2013r. Podniesiono przy tym, że rozstrzygnięcia Organu I instancji były uchylane przez organ wyższego stopnia jako naruszające przepisy prawa i miały negatywny wpływ na sytuację Spółki. Uzasadniając wskazaną na wstępie decyzję z [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, że na zasadność wydanie decyzji w przedmiocie zabezpieczenia miały wpływ przede wszystkim ustalenia dokonane w ramach postępowania podatkowego. Ustalono, że Spółka dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający ze 101 faktur wystawionych przez Spółkę z o.o. B z siedzibą w W., ul. C 50 lok. 515, które to faktury, jak wskazuje zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, czym strona naruszyła art. 86 ust. 1 i 2 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług. Organ wskazał, że zgodnie z linią orzeczniczą sądów administracyjnych samo stwierdzenie w toku postępowania kontrolnego/podatkowego nieprawidłowości, o których mowa w treści zaskarżonej decyzji, podważyło domniemanie rzetelności Spółki jako podatnika i dało podstawę do przyjęcia, że istnieje uzasadniona obawa niewykonania przyszłego zobowiązania podatkowego, a tym samym do wydania decyzji zabezpieczającej. Podkreślono, że w polskim systemie prawa podatek od towarów i usług powstaje z mocy prawa, a na podatniku spoczywa obowiązek zgodnego z przepisami rozliczenia tego podatku za dany okres oraz podania w deklaracji danych zgodnych ze stanem faktycznym. Natomiast uchylanie się od opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz niewykazywanie rzeczywistego obrotu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a tym samym działanie na szkodę Skarbu Państwa, uprawdopodabniają istnienie uzasadnionej obawy uchylania się podatnika w przyszłości od wykonania zobowiązania. Ponadto organ podkreślił, że na obawę niewykonania przez stronę przyszłego zobowiązania w podatku VAT za wskazany okres miała także wpływ analiza danych finansowych Spółki na dzień 31 grudnia 2014r., na podstawie bilansu spółki, rachunku zysków i strat za okres od 1 stycznia 2014r. do 31 grudnia 2014r. w zestawieniu z wysokością przewidywanego uszczuplenia w wysokości 7.816.093,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Stan należności krótkoterminowych Spółki na 31 grudnia 2014r wyniósł 2.422.455,59 zł przy zobowiązaniach krótkoterminowych Spółki w wys. 17.455.493,63 zł, a zatem zobowiązania te przewyższały o 15.033.038,04 zł należności Spółki. Powyższe wskazuje, że Spółka, oprócz zobowiązań publicznoprawnych (z tytułu podatku od towarów i usług za 01-12/2009r.) posiada również zadłużenie o charakterze cywilnoprawnym wobec innych podmiotów. Na 31.12.2014 r. Spółka odnotowała stan środków pieniężnych w kasie i na rachunkach bankowych w wysokości 154.246,92 zł. Zdaniem organu zdolności do samodzielnego wykonania przyszłego zobowiązania w podatku od towarów i usług nie potwierdzają też dane wynikające ze sprawozdania finansowego za 2015r., z którego wynika, że na 31 grudnia 2015r. należności krótkoterminowe Spółki wzrosły co prawda o 7.306.377,55 zł w porównaniu do roku poprzedniego i wynosiły 9.728.833,14 zł, ale zobowiązania krótkoterminowe wzrosły z 17.455.493,63 zł do 23.821.168,38 zł. Z kolei z zestawienia należności i zobowiązań na koniec 2015r. wynika, że należności z tytułu dostaw i usług wynosiły 9.517.244,20 zł, zaś zobowiązania z tytułu dostaw i usług - 20.219.435,97 zł i przewyższały ww. należności o ponad 10.700.000,00 zł. Na 31 grudnia 2015r. Spółka odnotowała stan środków pieniężnych w kasie i na rachunkach bankowych w wysokości 520.368,75 zł. Wysokość środków finansowych zgromadzonych na koniec 2014 r. oraz 2015 r. (nawet w sumie) nie wystarczy choćby na pokrycie łącznej wysokości odsetek za zwłokę należnych od zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2013 r., które na dzień wydania zaskarżonej decyzji wynosiły 1.921.391,00 zł. Ponadto wskazano, że z raportu niezależnego biegłego rewidenta z badania sprawozdania finansowego okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. wynika, że w 2015 r. Spółka A nie dokonywała spłat zaciągniętych pożyczek, terminy ich spłat zostały przedłużone aneksami do dnia 30 czerwca 2017r. Terminowość wpłat zobowiązań z tytułu podatków (podatku dochodowego od osób fizycznych - PIT-4) oraz składek ZUS w trakcie roku 2015 również nie była dotrzymywana. Stwierdzono także, że Spółka - pomimo podpisanych umów na wynajem powierzchni magazynowych - nie płaci podatku od nieruchomości. Ponadto, ze sprawozdań finansowych wynika, że stan zapasów (towarów) Spółki A kształtował na wysokim poziomie: na 31.12.2013 r. -17.791.308,79 zł, na 31.12.2014 r. -17.841.549,51 zł, zaś na 31.12.2015 r. - 17.174.521,21 zł. Wskazać jednak należy, że zapasy są kategorią aktywów obrotowych stosunkowo mało płynną (słabo zabezpieczają płynność finansową Spółki) w szczególności w odniesieniu do pokrycia przyszłych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za 01-10,12/2013 rok. Z akt sprawy wynika ponadto, że wszystkie zapasy tkanin, przędzy i dzianin są objęte zastawem rejestrowym na rzecz D S.A. w W. Wskazano na niskie poziomy wskaźników finansowych, które potwierdzają, że Spółka A ma kłopoty z terminowym regulowaniem zobowiązań, zaś wysoki, ponad 50% wskaźnik ogólnego zadłużenia oznacza duży (i stale rosnący) udział długu w działalności Spółki. Odnosząc się do oceny wysokości stanu kapitału własnego podatnika w świetle zasadności wydanej decyzji zabezpieczającej organ stwierdził, że jakkolwiek wartość kapitału własnego Spółki na koniec 2015 r. wynosiła 2.737.157,83 zł i wzrosła o 541.945,82 zł w porównaniu do stanu na 31 grudnia 2014r. (2.195.212,01 zł), jednak wielkości tej nie należy utożsamiać z realnym majątkiem Spółki (określonymi składnikami majątkowymi), ponieważ kapitały własne to składniki najmniej płynne, zatem dla oceny kondycji/płynności finansowej Spółki należy analizować jej aktywa (majątek) obrotowe, które są w stanie w odpowiednio krótkim czasie zabezpieczyć zobowiązania publicznoprawne Spółki. Z zebranego materiału wynika także, że materiału wynika także, że za 2014 r. Spółka zadeklarowała stratę podatkową w wys. 1.613.127,40 zł, jednak w złożonej w dniu 07.07.2015 r. korekcie zeznania podatkowego CIT-8, Spółka wykazała dochód w wys. 49.198,28 zł. W zeznaniu podatkowym za 2015r. wykazano dochód w wys. 35.978,95 zł. Zatem zarówno wysokość zadeklarowanych dochodów podatkowych za lata 2014-2015, jak i majątek obrotowy Spółki A w postaci: środków pieniężnych zgromadzonych w kasie i na rachunkach bankowych Spółki oraz należności krótkoterminowych Spółki, wykazany na koniec 2014 oraz 2015r. nie stanowią w ocenie organu pokrycia przyszłych zobowiązań w podatku od towarów i usług z okres od stycznia do października oraz grudzień 2013r. Odnosząc się natomiast do argumentacji odwołania organ wskazał także, że określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w decyzji wydanej w przedmiocie zabezpieczenia nie przesądza o ostatecznej wysokości tego zobowiązania, zaś istotą orzeczenia wydanego w trybie art. 33 ustawy Ordynacja podatkowa jest dokonanie zabezpieczenia w sytuacji istnienia obawy niewykonania w przyszłości zobowiązania podatkowego, nie zaś rozstrzyganie o wysokości tego obowiązania. W skardze do sądu administracyjnego spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji podnosząc zarzuty naruszenia prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. 1. art. 33 § 2 pkt 2 w zw. z § 1 O.p. poprzez: - brak uprawdopodobnienia wystąpienia ustawowych przesłanek dla dokonania zabezpieczenia, - zastosowanie ich w sytuacji, w której brak było podstaw do dokonywania zabezpieczenia zobowiązania podatkowego, gdyż podatnik posiada środki na wykonanie przyszłej decyzji wymiarowej, - bezpodstawne przyjęcie, że zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, 2. art. 120 O.p. w zw. art. 33 w zw. z art. 193 § 6 O.p. poprzez naruszenie zasady działania na podstawie przepisów prawa polegające na przyznaniu czynności stwierdzenia nierzetelności ksiąg przez organ skutków w zakresie zabezpieczenia jakich nie przewidują przepisy prawa 3. art. 122 w zw. z art. 187 O.p. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co w rezultacie prowadzi także do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych; 4. art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 33 O.p. poprzez arbitralne i dowolne wykluczenie przyszłego wykonania przez podatnika decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, jedynie w oparciu o dowody niekorzystne dla podatnika, które nie są wystarczające i budzą wątpliwości i nie obrazują w całości rzeczywistej sytuacji majątkowej podatnika, eliminującej potrzebę dokonywania jakiegokolwiek zabezpieczenia; 5. art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 33 O.p. poprzez brak zgromadzenia materiału dowodowego, który w sposób pełny odzwierciedlałby sytuację majątkową mojego mocodawcy oraz uprawdopodabniał niewykonanie w przyszłości zobowiązania podatkowego ewentualnie określonego w decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł.; 6. art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która w konsekwencji przybrała cechy oceny oczywiście dowolnej z uwagi na brak zgromadzenia zupełnego materiału dowodowego oraz nie wykazanie okoliczności, które uprawdopodobniają, że zobowiązanie podatkowe wynikające z ewentualnej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. nie zostanie wykonane; 7. art. 210 § 4 O.p. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, która tak jak decyzja organu I instancji ma charakter wyłącznie sprawozdawczy w następstwie niedokonania analizy wiarygodności zgromadzonego materiału dowodowego, umożliwiającej uprawdopodobnienie wystąpienia w przyszłości nie wykonania zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji określającej organu I instancji; 8. art. 127 O.p. poprzez brak merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji polegający na nierozpoznaniu całego materiału dowodowego i powieleniu błędów dokonanych przez organ I instancji; 9. art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, poprzez kierowanie się wyłącznie interesem fiskalnym i rozstrzygnięcie wszelkich pojawiających się wątpliwości i niejasności na niekorzyść podatnika, w tym całkowite pominięcie aktualnego orzecznictwa 10. art. 2a O.p. poprzez naruszenie zasady in dubio pro tributario, polegające na rozstrzyganiu wszelkich wątpliwości na niekorzyść podatnika. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Stanowisko organu co do celowości zabezpieczenia zobowiązań podatkowych w podatku VAT za poszczególne miesiące 2013r. jest uzasadnione treścią art. 33 § 1 O.p w związku z art. 33 § 4 punkt 2 O.p. Zgodnie z art. 33 § 1 zdanie pierwsze zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, (...), jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zdaniem sądu powyższa regulacja powinna być interpretowana w ten sposób, że niewykonanie zobowiązania będąc pewnym stanem hipotetycznym nie podlega udowodnieniu. Ocenie organów podlegają za to przesłanki, w związku z istnieniem których, należy uznać za usprawiedliwione przypuszczenie (obawę), że zobowiązanie to nie zostanie wykonane. Z tego względu decyzja w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania majątkowego ma charakter na swój sposób uznaniowy. Pamiętać przy tym należy, że ustalenie każdej przesłanki należy do organu podatkowego, który w sposób logiczny i czytelny musi uprawdopodobnić jej istnienie. Dlatego ocena sytuacji podatnika w tym zakresie powinna być dokonywana na podstawie obiektywnych kryteriów, gdyż tylko wtedy decyzja o zabezpieczeniu podlegająca kontroli sądowej będzie sprawdzalna – vide B. Dauter, Komentarz do art. 33 O.p., Lex 2015 Ze stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe wynika wprost, że Spółka skarżąca nie jest w takiej sytuacji majątkowej, która zapewniałaby uregulowanie przybliżonych należności. Dość przypomnieć, że łączna wysokość prawdopodobnego przybliżonego uszczuplenia - zobowiązań w podatku VAT za poszczególne miesiące 2013r. wynosi 7.760.090 zł oraz należne odsetki. Organ odwoławczy wnikliwie przeanalizował sytuację finansową spółki skarżącej. Na podstawie porównania rachunków zysków i strat za lata 2014 i 2015 przeprowadzonych w wariancie porównawczym z wysokością wskazanego wyżej uszczuplenia stwierdzone zostało, że wykonanie zobowiązań, o których mowa wyżej nie jest zapewnione. Ponadto o tym, że obawa organów dotycząca niewykonania zobowiązań jest uzasadniona w szczególności świadczy znaczna i ważąca przewaga zobowiązań krótkoterminowych i długoterminowych spółki skarżącej nad odpowiadającymi im należnościami za lata 2014 i 2015. O realności obawy niewykonania tych zobowiązań świadczy też wywiedziona przez organ okoliczność, że łączny stan środków pieniężnych w kasie i na rachunkach bankowych spółki skarżącej istniejący na koniec 2014 i 2015 nie jest wystarczający dla uregulowania samych tylko odsetek od wskazanych wyżej zobowiązań za poszczególne miesiące 2013r. Ponadto, co także nie jest bez znaczenia dla oceny prawidłowości rozumowania organu, z przywołanego w zaskarżonej decyzji raportu biegłego rewidenta z badania sprawozdania finansowego spółki skarżącej wynika, że w roku 2015 spółka skarżąca miała problemy z terminowością spłaty zaciągniętych pożyczek i spłat zobowiązań publicznoprawnych (ZUS i podatek od nieruchomości). W tej sytuacji organy podatkowe były uprawnione do stwierdzenia, że akcentowany przez stronę skarżącą wysoki poziom stanu zapasów odnotowany na koniec lat 2013-2015 nie był wystarczający dla uznania, że niebezpieczeństwo niewykonania zobowiązań podatkowych można było uznać za nierealne. Jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji stan zapasów jest kategorią słabo zabezpieczającą uregulowanie zobowiązań podatkowych, zwłaszcza dlatego, że zasadnicze zapasy spółki skarżącej w postaci dzianin, przędzy i tkanin są objęte zastawem rejestrowym na rzecz banku, co uniemożliwia dysponowanie nimi na potrzeby zobowiązań podatkowych. Podobnie jako niewystarczającą należy uznać wysokość kapitału zapasowego spółki skarżącej, tym bardziej, że trafne jest stanowisko organu odwoławczego, że kapitałów własnych spółki prawa handlowego nie można utożsamiać z określonymi składnikami majątkowymi, mogącymi zabezpieczyć należności publicznoprawne. Zasadnie przy tym organ odwoławczy za najbardziej miarodajny uznał wynik operacyjny spółki skarżącej za lata 2014-2015. Wskazał przy tym, że odzwierciedla on rzeczywistą sytuację finansową spółki, która nie wystarcza na pokrycie przybliżonych zobowiązań w podatku VAT za poszczególne miesiące 2013r. W ocenie sądu I instancji nie są zasadne zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego odnoszące się do sposobu przeprowadzenia postępowania dowodowego. Organy obu instancji, wbrew stanowisku spółki skarżącej zebrały kompletny materiał dowodowy, pozwalający na zbudowanie wystarczających ustaleń faktycznych w sprawie. Trzeba przy tym pamiętać zwłaszcza o tym, że zgodnie z art. 33 § 1 O.p. w związku z art. 33 § 4 punkt 2 O.p., które mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie organ ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie obawy niewykonania zobowiązania, a nie udowodnić, że nie zostanie ono wykonane. Jest to zasadnicza różnica. Przyjąć należy, o czym była mowa na wstępie niniejszych rozważań, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane. Uprawdopodobnienie jest bowiem surogatem dowodu i nie oznacza konieczności udowodnienia danej okoliczności. Sprowadza się zaś do uzyskania przekonania o istnieniu określonych okoliczności faktycznych w nieskrępowanym regułami dowodowymi procesie myślowym – vide wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 2 sierpnia 2016r., sygn. akt I SA/Rz 462/16, publ. Lex. Zdaniem sądu I instancji postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy podatkowe czyni zadość powyższym wymaganiom. Ponadto podnieść należy, że ocena materiału dowodowego dokonana w zaskarżonym postanowieniu nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 O.p. Została przeprowadzona w oparciu o zasady logiki i doświadczenia życiowego, z wykorzystaniem wiedzy w zakresie analizy finansowej sytuacji spółki skarżącej. Zatem stan faktów w przedmiotowej sprawie nie może budzić zastrzeżeń. Nie jest przy tym tak, jak widzi to strona skarżąca, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji ma charakter sprawozdawczy. Wbrew temu stanowisku uzasadnienie to wskazuje dowody, na których organ oparł rozstrzygnięcie, w tym zwłaszcza szeroką analizę sytuacji finansowej spółki skarżącej i jakie odrzucił, w tym w szczególności argumenty strony skarżącej o wystarczających walorach kapitału zapasowego spółki i osiąganych przez nią przychodach. Ponadto wbrew stanowisku zawartemu w skardze brak jest podstaw do postawienia organowi odwoławczemu zarzutu naruszenia art. 127 O.p. Rozstrzygnięcie tego organu poprzedzone było rzetelnymi ustaleniami faktycznymi obrazującymi sytuacje majątkową i finansową spółki skarżącej. W tej sytuacji rozważania dotyczące istnienia uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania znajdują podstawę faktyczną. Jednocześnie sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia art. 2a O.p. Wspomnieć wypada, że cytowany przepis nakazuje rozstrzyganie na korzyść podatnika wątpliwości, jednakże tylko takich, które dotyczą prawa, nie zaś wątpliwości, co do stanu faktycznego, który podlega ustaleniu, zgodnie z zasadami reguł postępowania – wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 lipca 2016r., sygn. akt I SA/Rz 392/16, Lex. Przypomnieć też należy, że wysokość przybliżonego zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami, o której mowa w zaskarżonej decyzji nie ma, jak zauważył organ odwoławczy, charakteru definitywnego. Podnieść wypada, że stanowisko strony co do niezasadności podania przybliżonej wysokości zobowiązań w podatku od towarów i usług w kontekście regulacji art. 33 § 4 O.p. nie zasługują na uwzględnienie. Organy podatkowe uprawdopodobniły fakt istnienia zobowiązania podatkowego, poprzez wskazanie na okoliczności związane działalnością kontrahenta gospodarczego, to jest spółki B Sp. z o.o. w W., która ograniczała swoją działalność jedynie do stworzenia formalnych oznak prowadzenia działalności gospodarczej oraz wystawiania faktur generujących kwoty podatku od towarów i usług służące Spółce do nieuprawnionego zmniejszania kwot podatku należnego o kwoty wynikające z tych dokumentów. Pamiętać też należy, że jak ustaliły organy, dotyczyło to 101 faktur VAT w samym roku 2013. Na tej podstawie organ wyliczył więc przybliżoną wartość tego zobowiązania. Wartość ta nie musi odpowiadać wartości rzeczywistej, która będzie ustalana na podstawie właściwego postępowania dowodowego w ramach postępowania podatkowego prowadzącego do wydania decyzji wymiarowej. Mając na uwadze powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016r., poz. 718) należało orzec jak w sentencji. k.ż.