IV SA/Wa 2272/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w W. na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie podjęcia działań zmierzających do zmniejszenia poziomu hałasu oddala skargę. I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "Inspektor" lub "WIOŚ") z [...] lipca 2019 r., znak: [...] (dalej "zarządzenie pokontrolne"). Inspektor na postawie art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2019 r., poz. 1355; dalej "i.o.s.") oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w okresie od [...] czerwca 2019 r. do [...] czerwca 2019 r. w związku z działaniem [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca", "Spółka" lub "Huta"), udokumentowanych protokołem kontroli nr [...], zarządził podjęcie działań zmierzających do zmniejszenia poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego w terminie od dnia otrzymania zarządzenia pokontrolnego, a nadto wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu wskazanego naruszenia na dzień [...] sierpnia 2019 r. Zarządzenie pokontrolne skierowano do kierownika kontrolowanej jednostki, czyli Pana M. K. – Prezesa Zarządu Spółki. II. Zaskarżone zarządzenie zostało wydane w następującym stanie sprawy. II.1. Do Inspektora wpłynęły liczne skargi mieszkańców ulicy [...], [...], [...] i [...] dotyczące uciążliwości hałasowych emitowanych przez przedsiębiorstwo skarżącej, prowadzące m. in. działalność hutniczą i metalurgiczną. W związku z tym WIOŚ zarządził przeprowadzenie kontroli interwencyjnej. W okresie od [...] kwietnia 2019 r. do [...] czerwca 2019 r. przeprowadzona została kontrola, m. in. wykonano pomiary hałasu przez Centralne Laboratorium Badawcze Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska. Badania przeprowadzone w dniu [...] maja w porze nocnej na terenie Seminarium Duchownego [...] w [...] wykazały, że równoważny poziom hałasu osiągnął LAeqN= 49,4 dB, zaś badania przeprowadzone w porze dnia przy ul. [...] wykazały, że równoważny poziom hałasu osiągnął LAeqD = 60,8 dB. W dniu 7 i 12 czerwca 2019 r. Huta złożyła uwagi co do sposobu przeprowadzenia badań podnosząc, że badania były obarczone wadami merytorycznymi i prawnymi. Uwagi te zostały załączone do protokołu kontroli, który został przez Spółkę podpisany z zastrzeżeń prawa do zgłoszenia uwag. II.2. W uzasadnieniu powołanego wyżej zarządzenia pokontrolnego wskazano, że w obydwu przypadkach przekroczony został dopuszczalny poziom hałasu ustalony rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112). W związku z powyższym Spółka powinna podjąć działania w celu ograniczenia emisji hałasu do granic zakładu. Zgodnie z art. 112 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 ze zm., dalej: "p.o.ś.") ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: 1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie; 2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Spółka została również pouczona, że zarządzenie pokontrolne nie nakłada na kontrolowany podmiot żadnych dodatkowych obowiązków poza tymi, które powinna realizować z mocy prawa lub posiadanych decyzji administracyjnych, a nadto, że wydanie zarządzenia pokontrolnego nie ogranicza uprawnień organów ochrony środowiska do wszczęcia innych postępowań przewidzianych prawem. III.1. W skardze na zarządzenie pokontrolne Huta reprezentowana przez radcę prawnego zarzuciła naruszenie: a) przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody z dnia 30 października 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 1542), w zakresie metodyki referencyjnej wykonywania pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń (określonych szczegółowo w załączniku nr 7 do rozporządzenia), poprzez wykonanie pomiarów hałasu instalacji Skarżącej z naruszeniem zasad wykonywania pomiarów hałasu określonych w Rozporządzeniu czego konsekwencją było uzyskanie nierzetelnych i błędnych wyników kontroli pomiaru hałasu przeprowadzonej przez WIOŚ; b) art. 114 ust. 2 oraz art. 115 p.o.ś. poprzez dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego zagospodarowania terenu przy ul. [...] i błędnego uznania, iż do tego terenu stosuje się dopuszczalne poziomy hałasu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w sytuacji, gdy zgodnie z prawidłową oceną stanu faktycznego zagospodarowania tego terenu w świetle przepisów art. 114 ust. 2 oraz art. 115 p.o.ś. należy przyjąć, iż do tego terenu znajdują zastosowanie dopuszczalne poziomy hałasu dla terenu zabudowy wielorodzinnej lub że teren ten nie powinien w ogóle zostać uznany za teren podlegający ochronie akustycznej stosownie do tych przepisów, d) art. 114 ust. 3 p.o.ś. poprzez jego niezastosowanie dla ustalenia sposobu ochrony przed hałasem zabudowy przy ul. [...] w sytuacji, gdy przepis ten wprost reguluje sposób ochrony zabudowy mieszkaniowej na terenach przeznaczonych do działalności produkcyjnej, d) art. 12 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska poprzez wydanie zarządzenia nakazującego Skarżącej podjęcie działań zmierzających do zmniejszenia poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego w sytuacji, gdy nieprawidłowości zarzucane Skarżącej, które zdaniem Organu ujawniła kontrola i które następnie były podstawą zarządzenia, w rzeczywistości nie występują, co powoduje bezzasadność zarządzenia. Mając na uwadze powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zarządzenia pokontrolnego oraz zasądzenie kosztów postępowania. III.2. W odpowiedzi na skargę WIOŚ wniósł o jej oddalenie. Inspektor podkreślił w szczególności, że wybór terminu przeprowadzenia pomiarów był miarodajny, gdyż istniały przesłanki świadczące o możliwym występowaniu przekroczeń dopuszczalnego poziomu hałasu zwłaszcza w porze nocy. Zgodnie z obowiązującą metodyką referencyjną zawartą w załączniku nr 7 "Metodyka referencyjna wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku, pochodzącego z instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego", do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r. poz. 1542), wykonanie pomiarów w zaplanowanym terminie uzależnione jest wyłącznie od warunków meteorologicznych oraz zgłoszeń interweniujących o występującej uciążliwości. Centralne Laboratorium Badawcze Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska Oddział [...] przeprowadziło pomiary hałasu zgodnie z obowiązującą metodyką referencyjną wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku, pochodzącego od instalacji lub urządzeń z wyjątkiem hałasu impulsowego. Pomiar trwał ponad 1 godzinę, celem stwierdzenia, że hałas emitowany z terenu kontrowanego Zakładu jest słyszalny w trybie ciągłym. Podczas wykonywania pomiarów ekipa pomiarowa zaobserwowała cykliczną pracę źródeł hałasu. Był to hałas technologiczny, docierający bez wątpienia, z kontrolowanego podmiotu. W związku z tym, określono czas pomiaru to niezbędny dla wyznaczenia poziomu dźwięku emitowanego podczas wyodrębnionego w czasie odniesienia T przedziału tp o ustalonym dźwięku Lau, na to = 60s. Rozpiętość zmierzonych poziomów dźwięku wyniosła 0,6 dB tj. kryterium ilości prób elementarnych zostało spełnione, a czas trwania pomiaru prób elementarnych umożliwiał wykonanie pomiarów bez zakłóceń od dźwięków dochodzących spoza zakładu, takich jak rozmowy przechodniów czy sygnały dźwiękowe emitowane w wyniku funkcjonowania zajezdni tramwajowej. W sprawozdaniu z pomiarów nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. poziom hałasu dla przedziału czasu odniesienia T L\eqN wyniósł 49,4 dB zgodnie z informacją zawartą w protokole pomiarowym 60/WA/18 na str. 4/6 — czas pracy źródła hałasu w porze nocy 1h/1h. Po przeanalizowaniu kart wytopów ustalono, że łączny czas pracy źródeł hałasu w jednej najmniej korzystnej godzinie w porze nocy wyniósł 1h/1h tj. od 00:07 do 01:07 (Karta [...] od rozpoczęcia wytopu kosza 3 do Karta [...] do połowy czasu topienia kosza 3). W związku z tym poziom wyliczeniowy zawarty w sprawozdaniu [...] nie uległ zmianie i wynosi 49,4 dB. Ponadto w sprawozdaniu nr [...] z pomiarów hałasu pochodzącego z instalacji lub urządzeń wskazano, że wyniki pomiarów odnoszą się wyłącznie do dnia, pory, godzin i miejsca pomiarów oraz zaistniałej sytuacji akustycznej. Tak więc argument dotyczący faktu nie wystąpienia przekroczeń hałasu w latach poprzednich nie ma żadnego znaczenia w świetle dokonanych ustaleń kontroli, a pomiary hałasu w dniu [...] maja w porze nocy oraz w dniu [...] maja 2019 r. w porze dnia ewidentnie wykazały przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dalej organ wyjaśnił, że pomiar hałasu w porze nocy [...] maja 2019 r. został wykonany w dwóch punktach pomiarowych: pp.l - na terenie Seminarium [...] w [...] oraz pp. 2 - na balkonie (V kondygnacji) budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...]. Obliczony, równoważny poziom hałasu w porze nocy, wyniósł w pp. 1 - 49,4 dB oraz w pp. 2 - 40,0 dB z uwzględnieniem konieczności zastosowania poprawki 3 dB ze względu na odbicia wynikające z lokalizacji punktu pomiarowego przy elewacji budynku. Zgodnie z metodyką pomiarową (pkt B.2 ppkt 1 i 2) punkty pomiarowe należy lokalizować na terenach objętych ochroną przed hałasem w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą. W przypadku lokalizacji punktu pomiarowego na terenie Seminarium zastosowana została zasada określona w pkt 2 ppkt 2 lit b) tj. na terenach otaczających budynki, na wysokości 4 m nad powierzchnią terenu, z uwagi na brak możliwości wejścia ekipy pomiarowej na teren Seminarium w porze nocy. W dniu [...] maja 2019 r. punkt pomiarowy zlokalizowany został na terenie posesji przy ul. [...] w [...]. Zgodnie z zapisami punktu B. 2 metodyki referencyjnej wykonywania pomiarów "Punkty pomiarowe należy lokalizować na terenach objętych ochroną przed hałasem w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą". W trakcie pomiarów obecny był przedstawiciel Spółki, który nie kwestionował lokalizacji punktu pomiarowego. Zgodnie z zapisem metodyki referencyjnej pomiar poziomu tła akustycznego przeprowadza się w sposób gwarantujący wyeliminowanie źródła hałasu będącego przedmiotem oceny: a) w tych samych punktach pomiarowych, w których przeprowadza się pomiar hałasu emitowanego przez badane źródło, lecz po wyłączeniu źródła hałasu będącego przedmiotem oceny lub w przerwach pracy badanych źródeł, b) w sytuacji kiedy nie jest możliwe wyłączenie źródła hałasu dopuszcza się przeprowadzenie pomiaru poziomu tła akustycznego w innym miejscu, lecz porównywalnego do tego, w którym był usytuowany punkt pomiarowy hałasu emitowanego przez badane źródło, przykładowo w cieniu akustycznym najbliższego obiektu budowlanego lub przegrody terenowej. Punkt pomiarowy tła akustycznego został zlokalizowany w cieniu akustycznym budynku przy ul. [...] w [...], gdyż nie było możliwości wyłączenia źródła hałasu będącego źródłem uciążliwości na czas wykonania pomiaru tła akustycznego. Dodatkowo najbliższym budynkiem, który stanowił cień akustyczny był budynek przy ul. [...]. W odniesieniu do określenia rodzaju terenu branego pod uwagę przy ustalaniu dopuszczalnego poziomu hałasu dla tego terenu informuję, że inspektorzy WIOŚ w [...] nie dokonali oceny terenu, co do rodzaju występującej w punkcie pomiarowym zabudowy mieszkaniowej. Jednak nawet przyjmując mniej rygorystyczne normy dopuszczalnego poziomu hałasu dla terenów zabudowy wielorodzinnej tj. 55 dB w porze dnia, zmierzony poziom równoważnego poziomu hałasu w wysokości 60,8 dB i również przekracza wartość dopuszczalną. W związku z tym, że sprawozdanie z pomiarów hałasu przeprowadzonych przy ul. [...] w [...] zostało przekazane Marszałkowi Województwa [...], to ten organ w ramach prowadzonego postępowania w sprawie określenia dopuszczalnych poziomów hałasu w porze dnia i nocy, będzie właściwy do oceny faktycznego zagospodarowania i wykorzystania terenu. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). IV.2. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2019 r., wydane na postawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska. Zgodnie z tym przepisem, na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. W myśl zaś art. 12 ust. 2 i.o.ś., kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Należy dodać, że niepoinformowanie w wyznaczonym terminie organu Inspekcji Ochrony Środowiska o zakresie wykonania zarządzeń pokontrolnych lub poinformowanie niezgodnie z prawdą organ Inspekcji Ochrony Środowiska o wykonaniu zarządzeń pokontrolnych stanowi wykroczenie zagrożone karze aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny (art. 31a i.o.ś.). W orzecznictwie przyjęto, że zarządzenie pokontrolne wydawane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i.o.ś. może być zaskarżone do sądu administracyjnego jaki inny akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Władczy charakter zarządzenia przejawia się tu w obowiązku informacyjnym jego adresata wynikającym z art. 12 ust. 2 i.o.ś., którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie z art. 31a i.o.ś. (por. np. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 1009/08, ONSAiWSA 2010, Nr 5, poz. 86). Równocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że ów władczy charakter zarządzeń pokontrolnych jest ograniczony do wskazanych wyżej obowiązków informacyjnych z art. 12 ust. 2 i.o.ś. W szczególności zarządzenia te nie nakładają na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mógłby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może ciążyć na nich na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne (por. np. T. Czech, "Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska"; ZNSA 3/2011, s. 93). Wynika z tego m. in., że strona może nie zgodzić się z zarządzeniami pokontrolnymi i poinformować o tym organ. Jeżeli strona uczyni to w terminie określonym w zarządzeniu pokontrolnym, nie poniesienie odpowiedzialności z art. 31a i.o.ś. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określający ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska (albo innej osoby fizycznej) – por. np. wyrok NSA z 27 stycznia 2017 r., II OSK 1156/15 - CBOSA. Raz jeszcze należy podkreślić, że zarządzenia pokontrolne nie nakładają na ich adresata obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej ani innej sankcji administracyjnej, co również uzasadnia dopuszczalność formułowania ich w sposób ogólnikowy (por. np. wyrok NSA z 29 grudnia 2015 r., II OSK 1001/14, CBOSA). Ich celem, oprócz sygnalizacji osobie fizycznej korzystającej ze środowiska lub osobie zarządzającej jednostką organizacyjną korzystającą ze środowiska, jest przede wszystkim dostarczenie kontrolującemu organowi informacji co do konieczności wszczęcia postępowań zmierzających np. do nałożenia kary lub zobowiązania do wykonania lub zaniechania określonych czynności. Rzecz jednak w tym, że podstawą wydania takich decyzji nie jest zarządzenie pokontrolne, ale określony materiał dowodowy (np. protokół kontroli, protokoły oględzin, zeznania świadków, wyniki specjalistycznych badań). Stąd też w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że do procedury wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów k.p.a., w tym art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. odnośnie ustalenia stanu faktycznego i uzasadnienia, co odnosi się zarówno do czynności kontrolnych, jak i wydania zarządzenia pokontrolnego. Pogląd taki jest już utrwalony w orzecznictwie (np. w wyrokach NSA: z 15 lutego 2011 r., II OSK 181/10; z 18 stycznia 2011 r., II OSK 2036/09; z 21 czerwca 2012 r. II OSK 723/12; z 28 maja 2013 r., II OSK 262/12 – CBOSA). Takie zakreślenie zakresu kontroli sądu administracyjnego co do zarządzeń pokontrolnych nie narusza praw podmiotu kontrolowanego. Otóż zachowuje on prawo do pełnej kontroli legalności ustaleń faktycznych zawartych w protokole kontroli w związku z ewentualnym wydaniem w oparciu o ten protokół decyzji nakładających na kontrolowanego określone obowiązku lub pozbawiających go określonych uprawień (por. np. wyrok NSA z 6 maja 2014 r., II OSK 2893/12, CBOSA). Podobnie sąd powszechny rozpoznając wnioski o ukaranie oparte na ustaleniach poczynionych w protokole kontroli nie jest związany tymi ustaleniami, jak i tym bardziej zarządzeniem pokontrolnym (zob. też art. 8 k.p.k. w zw. z art. 8 kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia). Sąd rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i.o.ś. bada zatem przede wszystkim, czy: 1) kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ; 2) treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli; 3) a także, czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. W postępowaniu tym sąd nie bada natomiast legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli, w tym poczynienia tych ustaleń w zgodzie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Takie zakreślenie zakresu kontroli zarządzeń pokontrolnych wydanych na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i.o.ś. znajduje uzasadnienie również w tym, że w przeciwnym razie spór o fakty, których ustalenie wymaga niekiedy wiedzy specjalnej, przeniósłby się na etap sądowoadministracyjny. Przepisy prawa nie wymagają bowiem ani sporządzenia uzasadnienia zarządzenia pokontrolnego ani odniesienia się przez WIOŚ do zarzutów podnoszonych przez kontrolowany podmiot. Wówczas zresztą rzeczywistym przedmiotem kontroli nie byłoby zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli. Inaczej rzecz przedstawia się w razie prowadzenia postępowania jurysdykcyjnego, gdzie obowiązki co do ustalenia stanu faktycznego określają m. in. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., a nadto strona ma prawo do skorzystania z wniesienia odwołania. IV.3.1. Przenosząc powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że kontrola została przeprowadzona przez organ do tego uprawniony (zob. art. 2 ust. 1 i.o.ś.). IV.3.2. Nie budzi również wątpliwości, że treść zarządzeń pokontrolnych koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli. Otóż w protokole tym w sposób jednoznaczny ustalono, że w okresie od [...] kwietnia 2019 r. do [...] czerwca 2019 r. przeprowadzona została kontrola, m. in. wykonano pomiary hałasu przez Centralne Laboratorium Badawcze Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska. Badania przeprowadzone w dniu [...] maja w porze nocnej na terenie Seminarium Duchownego [...] w [...] wykazały, że równoważny poziom hałasu osiągnął LAeqN= 49,4 dB, zaś badania przeprowadzone w porze dnia przy ul. [...] wykazały, że równoważny poziom hałasu osiągnął LAeqD = 60,8 dB. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w stanowiących załączniki do protokołu kontroli sprawozdaniach z pomiaru hałasu. Jak już to wskazano wyżej, w ramach sądowej kontroli zarządzenia pokontrolnego nie jest możliwe weryfikowanie zarzutów co do prawidłowości przeprowadzenia tych badań przez Centralne Laboratorium Badawcze Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska. IV.3.3. Nie budzi również wątpliwości, że treść zaradzenia pokontrolnego znajduje oparcie w odpowiednich normach prawa materialnego. Otóż zgodnie z art. 112 p.o.ś., ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: 1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie; 2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Z kolei zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (załącznik nr 1), dopuszczalne poziomy hałasu dla zabudowy mieszkaniowej wynoszą odpowiednio: (i) dla zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego 50 dB w porze dnia oraz 40 dB w porze nocy; (ii) dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego 55 dB w porze dnia oraz 45 dB w porze nocy. W świetle ustaleń przyjętych w protokole kontroli, teren przy ul. [...] jest terenem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Reasumując, w świetle takich ustaleń poczynionych w protokole kontroli, wezwanie kierownika kontrolowanej jednostki do podjęcia działań zmierzających do zmniejszenia poziomu hałasu do co najmniej dopuszczalnego, miało oparcie w przepisach prawa. IV.4. Końcowo należy zwrócić jeszcze uwagę na dwie kwestie. Po pierwsze, Spółka zachowuje pełne prawo do kwestionowania ustaleń poczynionych w trakcie kontroli, w tym w odniesieniu do wszystkich zagadnień poruszonych w uwagach do protokołu kontroli oraz w skardze. Dotyczy to w szczególności ewentualnego postępowania w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu (art. 115a p.o.ś.). Chodzi tu m. in. zarówno o uwagi co do prawidłowości przeprowadzenia badań przez certyfikowane laboratorium, jak i ustalenia co do przeznaczenia danych terenów. Po drugie, należy zwrócić uwagę, że Spółka dopełniła niezbędnych aktów staranności w związku z kontrolą przeprowadzoną przez WIOŚ, w tym wniosła uwagi oraz zgłosiła zastrzeżenie przy podpisaniu protokołu. W sposób istotny wpływa to na ocenę protokołu kontroli jako dowodu w tych postępowaniach, a także nakłada na organy prowadzące postępowania jurysdykcyjne obowiązek odniesienia się do zastrzeżeń sformułowanych przez stronę na etapie kontroli lub w terminie tygodnia od podpisania protokołu kontroli. Oczywiście, strona w takich postępowaniach może również formułować nowe zarzuty oraz przedkładać dowody na poparcie swych twierdzeń. IV.5. Mają powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.