I SA/Bd 645/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska -Wasilewicz sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi K. T. na interpretację indywidualną Inne z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca Spółka podała, że jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym i zamierza dokonać sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej. W obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren działki w części przeznaczony jest pod zabudowę produkcyjno-przemysłową, rzemiosło, obiekty składowo-usługowe nieuciążliwe dla otoczenia z możliwością wydzielenia wewnętrznych terenów komunikacyjnych, a w części pod zabudowę z gospodarką wodno-ściekową. Zgodnie z zapisami operatu szacunkowego z dnia [...] kwietnia 2019r. sporządzonego na potrzeby planowanej transakcji przez rzeczoznawcę majątkowego, działka jest niezabudowana, nieutwardzona i niezagospodarowana. Jednocześnie w operacie wskazano, że w części zachodniej i południowej działka jest ogrodzona parkanem o długości 665 m i wysokości 2,5 m (wybudowanym w roku 1920, figurującym w ewidencji środków trwałych Spółki), w części murowanym z cegły ceramicznej, w części wylewanym z żużlobetonu, w części z prefabrykatów betonowych na słupkach betonowych i stalowych oraz siatki na słupkach betonowych. Stan techniczny ogrodzenia jest bardzo zły, w znacznej części na granicy okresu trwałości technicznej. Budowla użytkowana była przez Spółkę powyżej 2 lat. Spółka nabyła prawo użytkowania wieczystego ww. nieruchomości gruntowej wraz z posadowioną na niej budowlą przed 1993r., tj. przed wejściem w życie ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z czym nie dokonała odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, jak również budowli znajdującej się na jej terenie. Ponadto Spółka nie ponosiła wydatków na ulepszenie budowli. W związku z powyższym opisem Spółka zadała pytanie, czy zbycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, która w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest pod zabudowę, na której znajduje się budowla (parkan), w całości będzie zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 w związku z art. 29a ust. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018r., poz. 2174 ze zm. – dalej jako "u.p.t.u." lub " ustawa o VAT") . Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej obejmującej działkę o numerze ewidencyjnym [...] o powierzchni [...] m2, która w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest pod zabudowę (na której posadowiony jest parkan), będzie podlegała zwolnieniu od opodatkowania podatkiem od towarów i usług, dla całej powierzchni nieruchomości na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 w związku z art. 29a ust. 8 ustawy. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] września 2019r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Na wstępie organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie. Dalej podał, że w świetle przywołanych przepisów prawa oraz wniosków płynących z wyroku NSA (I FSK 918/11), okoliczności wynikające z opisu sprawy wskazują, iż zbycie przedmiotowej działki gruntu będzie opodatkowane według podstawowej stawki podatku 23%. Organ zauważył, że zarówno przepisy prawa, jak i orzecznictwo jednoznacznie wskazują, że ogrodzenie stanowi urządzenie budowlane a nie samodzielną budowlę. W ustawie z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019r. poz. 1186 ze zm. dalej jako "u.p.b.") ogrodzenie bowiem zostało umieszczone w katalogu urządzeń budowlanych określonych odrębnie od budowli. Zatem zgodnie z Prawem budowlanym ogrodzenie nie mieści się w definicji budowli, która powinna stanowić całość techniczno-użytkową. Obiektów, które nie są objęte wyliczeniem zawartym w art. 3 pkt 3 u.p.b., a ich konstrukcja, charakter i przeznaczenie różni się od wymienionych przez ustawodawcę, nie można zaliczyć do kategorii budowli. Wobec powyższego, skoro ogrodzenie (parkan) stanowi urządzenie budowlane, a nie samodzielną budowlę, którą uznaje się za towar według przepisów podatku VAT, to w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie znajdzie zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 10 i art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, gdyż nie wystąpi dostawa budowli, do której można by "przypisać" grunt. Wobec tego, że na gruncie nie znajdują się żadne inne budynki bądź budowle, to nieruchomość, o której mowa we wniosku, w myśl ustawy o podatku od towarów i usług, jest gruntem niezabudowanym. Jednocześnie, w związku z tym, że dla niniejszej działki istnieje plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym teren działki w części przeznaczony jest pod zabudowę produkcyjno-przemysłową, rzemiosło, obiekty składowo-usługowe nieuciążliwe dla otoczenia z możliwością wydzielenia wewnętrznych terenów komunikacyjnych, a w części pod zabudowę z gospodarką wodno-ściekową, jest to teren budowlany w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT. Wyklucza to zastosowanie zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Ponadto, w ocenie organu, Wnioskodawca nie będzie miał również możliwości skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, gdyż z treści wniosku nie wynika, aby Wnioskodawca wykorzystywał przedmiotową działkę wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku. Zatem sprzedaż prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, na której znajduje się ogrodzenie (parkan), będzie opodatkowana stawką podstawową w wysokości 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. W złożonej do tut. Sądu skardze Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości zarzucając jej naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, poprzez uznanie, że parkan znajdujący się na nieruchomości gruntowej będącej przedmiotem zbycia stanowi urządzenie budowlane, a nie samodzielną budowlę i tym samym przedmiotem zbycia będzie prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej niezabudowanej, do której ww. powołany przepis nie znajdzie zastosowania. Zdaniem Skarżącej stanowisko organu jest nieprawidłowe z uwagi na fakt, iż ustawa o VAT nie zawiera legalnej definicji "budowli", jak również nie odsyła w tej kwestii do innych regulacji. W celu określenia znaczenia tego pojęcia Skarżąca stoi na stanowisku, iż należy zastosować wykładnię językową, która to kształtuje kierunek interpretacji prawa podatkowego. W przypadku braku definicji w aktach normatywnych, zdaniem Skarżącej, należy przyjąć znaczenie języka powszechnego. W Słowniku Języka Polskiego widnieje definicja "budowli", której mianem określa się "to, co zostało wybudowane". Definicja ta nie wymaga dalszej interpretacji i odnoszenia się do przepisów prawa budowlanego. Skarżąca powołała się na tezy zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 marca 2011r. sygn. akt I SA/Kr 283/11, gdzie wskazano m.in. "iż mur pełniący rolę ogrodzenia nie może zostać zakwalifikowany do urządzenia budowlanego, gdyż urządzenie budowlane jest urządzeniem technicznym związanym z obiektem budowlanym". Skarżąca zauważyła, iż parkan jako budowla posadowiony na nieruchomości gruntowej stanowi przedmiot opodatkowania przez Skarżącą podatkiem od nieruchomości. W ocenie Skarżącej dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu. Przez pierwsze zasiedlenie - według art. 2 pkt 14 ustawy o VAT - rozumie się przez to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich: a) wybudowaniu lub b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Zwolnienie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w stosunku do nich nastąpiło pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata. Dodatkowo Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Wobec powyższego, przy sprzedaży budynków, budowli lub ich części, dokonywanej wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków lub budowli w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony. Powyższy przepis obejmuje swoim zakresem także grunty będące w użytkowaniu wieczystym. W ocenie Skarżącej, mając na względzie powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny, przedmiotowa transakcja sprzedaży nieruchomości, na której posadowiony jest parkan, w całości będzie zwolniona od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10, w związku z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.), skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna. Z treści wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wynika, że skarżąca Spółka zamierza dokonać sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej. W obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren działki w części przeznaczony jest pod zabudowę produkcyjno-przemysłową, rzemiosło, obiekty składowo-usługowe nieuciążliwe dla otoczenia z możliwością wydzielenia wewnętrznych terenów komunikacyjnych, a w części pod zabudowę z gospodarką wodno-ściekową. Zgodnie z zapisami operatu szacunkowego z dnia [...] kwietnia 2019r. sporządzonego na potrzeby planowanej transakcji przez rzeczoznawcę majątkowego, działka jest niezabudowana, nieutwardzona i niezagospodarowana. Jednocześnie w operacie wskazano, że w części zachodniej i południowej działka jest ogrodzona parkanem o długości 665 m i wysokości 2,5 m (wybudowanym w roku 1920, figurującym w ewidencji środków trwałych Spółki), w części murowanym z cegły ceramicznej, w części wylewanym z żużlobetonu, w części z prefabrykatów betonowych na słupkach betonowych i stalowych oraz siatki na słupkach betonowych. Stan techniczny ogrodzenia jest bardzo zły, w znacznej części na granicy okresu trwałości technicznej. Budowla użytkowana była przez Spółkę powyżej 2 lat. Spółka nabyła prawo użytkowania wieczystego ww. nieruchomości gruntowej wraz z posadowioną na niej budowlą przed 1993r., tj. przed wejściem w życie ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z czym nie dokonała odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, jak również budowli znajdującej się na jej terenie. Ponadto Spółka nie ponosiła wydatków na ulepszenie budowli. W związku z powyższym opisem Spółka zadała pytanie, czy zbycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, która w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest pod zabudowę, na której znajduje się budowla (parkan), w całości będzie zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 w związku z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT. Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej obejmującej działkę o numerze ewidencyjnym [...] o powierzchni [...] m2, która w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest pod zabudowę (na której posadowiony jest parkan), będzie podlegała zwolnieniu od opodatkowania podatkiem od towarów i usług, dla całej powierzchni nieruchomości na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 w związku z art. 29a ust. 8 u.p.t.u. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że stanowisko podatnika jest nieprawidłowe. Sąd aprobując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji uznał, iż organ dokonał prawidłowej wykładni art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Stosownie zaś do art. 43 ust. 1 pkt 10 a u.p.tu. zwalnia się też dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. W przypadku, gdy budowle są zwolnione od podatku od towarów i usług, zwolnieniu podlega również zbycie prawa użytkowania wieczystego gruntu (art. 29 ust. 5 u.p.t.u.). Jest bowiem zasadą, że grunt będący przedmiotem sprzedaży (w tym zbycie użytkowania wieczystego), podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki lub budowle na nim posadowione. Oznacza to, że w sytuacji, gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku, również sprzedaż gruntu lub zbycie prawa użytkowania wieczystego gruntu będą korzystały ze zwolnienia od podatku. Odnosząc się sporu zaistniałego między stronami w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, należy odwołać się do treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2012r., sygn. akt I FSK 918/11, oraz wyroku NSA z dnia 08 stycznia 2015r. sygn. akt I FSK 102/14 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). NSA jasno wyjaśnił w nich istotę i warunki zwolnień od podatku od towarów i usług w zakresie dotyczącym budowli. Przede wszystkim podkreślił, że ani ustawa o podatku od towarów i usług, ani też dyrektywa VAT, nie definiują pojęcia "budowla" dla potrzeb tego podatku. Natomiast biorąc to pojęcie pod uwagę w ramach unormowań ustawy o podatku od towarów i usług trzeba mieć na względzie, że podatek od towarów i usług jest podatkiem zharmonizowanym. Wobec konieczności stosowania prawa unijnego i na skutek uwzględniania wykładni tego prawa, dokonywanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zmieniły się metody wykładni. W miejsce dominującej w poprzednim stanie prawnym wykładni językowej, aktualnie prymat należy przyznać dyrektywie wykładni celowościowej. Należy też uwzględnić, że na gruncie podatku od towarów i usług, użytym w przepisach normujących ten podatek terminom, należy przypisywać zasadniczo autonomiczne znaczenie, swoiste dla tego podatku, a tym samym oderwane od ich rozumienia cywilistycznego w ujęciu prawodawstwa krajowego. Wynika to z harmonizacji tego podatku na terytorium Unii Europejskiej, czego konsekwencją jest konieczność jednolitego rozumienia pojęć VAT na całym obszarze państw członkowskich, co wymaga - przy ich definiowaniu - szerszego uwzględniania kryteriów ekonomicznych, jako bardziej uniwersalnych, przy jednoczesnym wykorzystywaniu cywilistycznego unormowania danego terminu w prawie krajowym, jedynie w zakresie w jakim nie będzie ono pozostawało w sprzeczności dla ustalenia zakresu i znaczenia tego pojęcia z uwzględnieniem jego kontekstu oraz celu, jakiemu służy uregulowanie dyrektywy (ustawy), w którym zostało użyte. Przy interpretacji zatem pojęć użytych w ustawie o podatku od towarów i usług, decydujące znaczenie ma walor i skutki ekonomiczne danej czynności opodatkowanej a nie jego definicja w krajowym prawie cywilnym, które przecież w każdym państwie członkowskim jest inne. Biorąc to pod uwagę, NSA w cytowanych wyrokach podkreślił, że sprzedaż działki gruntu, ogrodzonej siatką na słupkach betonowych z oczywistych względów nie można traktować jako dostawy budowli w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 10a u.p.t.u. Sensem ekonomicznym tej czynności jest przecież sprzedaż gruntu, a nie ogrodzenia. Siatka ogrodzeniowa, nie pełni samodzielnych funkcji budowlanych. Jej celem jest wydzielenie granic działki i jej zabezpieczenie. NSA uznał także, że ogrodzenia w żaden sposób nie można zakwalifikować do budowli w rozumieniu przepisów ustawy prawo budowlane. Ustawodawca, definiując w art. 3 pkt 3 u.p.b. pojęcie budowli poprzez wskazanie, że jest to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, wskazał również przykłady tych budowli. Przepis ten zawiera katalog, który ma charakter otwarty. Według tej normy prawnej budowlami są obiekty budowlane takie jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Wyliczenie to, przy braku jednoznacznej definicji pozytywnej, ma bardzo ważne znaczenie normatywne. Oddaje ono bowiem intencje ustawodawcy. Zatem niewątpliwie budowlami są te wszystkie obiekty budowlane, które zostały przykładowo wymienione w art. 3 pkt 3 u.p.b. oraz te obiekty budowlane, które są podobne do nich. Rzeczy, które nie są objęte podanym wyliczeniem, a ich konstrukcja, charakter i przeznaczenie różni się od wymienionych przez ustawodawcę, nie można zaliczyć do kategorii budowli. Dalej NSA podał, że zgodnie z art. 3 pkt 9 u.p.b., przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W świetle tego przepisu, ogrodzenie nie jest budowlą lecz jedynie urządzeniem budowlanym. Okoliczność, że ponieważ na działce nie ma budynku, ogrodzenie nie może być traktowane jako urządzenie budowlane, gdyż nie ma obiektu, któremu użytkowaniu ma ono służyć jest niedorzeczne. Odnosząc się do twierdzenia, że "ogrodzenie działki zabudowanej budynkiem jest urządzeniem budowlanym, zaś w przypadku, gdy grunt jest niezabudowany, ogrodzenie jest samodzielną budowlą", NSA stwierdził, że pogląd taki nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy Prawo budowlane. Sąd w składzie orzekającym w pełni zgadza się z tym poglądem. Mając powyższe na uwadze, wbrew zarzutom skargi, organ zasadnie odwołał się do definicji zawartych w ustawie prawo budowlane . W ocenie Sądu należy zgodzić się z organem, że w świetle przywołanych przepisów znajdujące się na przedmiotowej działce ogrodzenie nie stanowi budowli. Ustawa Prawo budowlane w cytowanym powyżej art. 3 pkt 9 wymienia wprost ogrodzenia i place postojowe w katalogu urządzeń budowlanych. Skoro są to urządzenia budowlane, a nie budowle, to prawidłowo organ przyjął, że do dostawy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości (ogrodzonej ) nie mają zastosowania zwolnienia z opodatkowania określone w przepisach art. 43 ust. 1 pkt 10 oraz art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT. Przepisy te odnoszą się bowiem do dostawy budynków, budowli lub ich części. Jak wyżej wskazano, decydujące znaczenie przy interpretacji pojęć użytych w ustawie o podatku od towarów i usług , ma walor i skutki ekonomiczne danej czynności opodatkowanej, a nie jego definicja w innej ustawie. W niniejszej sprawie, ze stanu faktycznego podanego we wniosku o wydanie interpretacji wynika, że celem ekonomicznym dostawy była sprzedaż gruntu, a nie ogrodzenia. To oznacza, że w jej przypadku art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a u.p.t.u. nie może mieć zastosowania. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę