VII SA/Wa 1715/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. G. i K. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę 1. Decyzją Nr [...] z [...] marca 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "[...]WINB", "Inspektor Wojewódzki", "organ I instancji"), działając na podstawie art. 154 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "k.p.a.") oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 148 dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu wniosku M. G. (dalej również: "strona") z 18 października 2018 r. - odmówił zmiany ostatecznej decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 1988 r. (znak: [...]) oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w [...] (dalej: "Naczelnik") z [...] września 1988 r. (znak; [...]), którą nakazano Państwu M. i K. G. dokonać rozbiórki budynku gospodarczego na działce nr [...], wybudowanego bez pozwolenia na działce W. W. w [...], ul. [...] oraz uporządkowania terenu po rozbiórce w terminie do dnia 30 listopada 1988 r. Organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy. Przed Naczelnikiem Miasta i Gminy w [...] toczyło się postępowanie w sprawie wybudowanego bez pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce nr [...] położonej w [...], przy ul. [...] (dalej: "działka", "nieruchomość"), stanowiącej własność W. W. Postępowanie zostało zakończone wydaniem przez Naczelnika w dniu [...] września 1988 r. decyzji. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Wojewoda [...], decyzją wydaną dnia [...] listopada 1988 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Do organu I instancji wpłynęło pismo M. G. zawierające wniosek o zmianę decyzji "Dyrektora Wydziału Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] XI 1988 r. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 1988 r. znak: [...] stosownie do treści art. 154 kodeksu postępowania administracyjnego" (pisownia oryginalna). Zawiadomieniem z 7 grudnia 2018 r. (znak: [...]) MWINB poinformował o wszczęciu na wniosek M. G. postępowania administracyjnego w sprawie zmiany w trybie art. 154 k.p.a. decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 1988 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] września 1988 r. W dniu 31 grudnia 2018 r. do Inspektora Wojewódzkiego wpłynęło pismo M. G., wyrażające sprzeciw wobec wszczęcia postępowania na wniosek M. G. w sprawie zmiany decyzji rozbiórkowej budynku gospodarczego. Wskazując na art. 154 k.p.a., [...]WINB podniósł konieczność zachowania tożsamości podmiotowej oraz przedmiotowej sprawy przy stosowaniu rzeczonego przepisu. Stwierdzono, że w sprawie krąg stron określony w decyzji z [...] listopada 1988 r. powinien zostać tożsamy, z uwzględnieniem następstwa prawnego i zmian nieruchomości, które zostały wpisane do ksiąg wieczystych. Inspektor Wojewódzki wskazał, że instytucja uchylenia lub zmiany decyzji w trybie 154 § 1 k.p.a. ma zastosowanie tylko do sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych do jej uchylenia lub zmiany w trybie wznowienia postępowania lub do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Podkreślił również charakter uznaniowy rozstrzygnięcia wydanego w trybie art. 154 k.p.a. Wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych przytoczono, że do decyzji ostatecznych, o których mowa w art. 154 § 1 k.p.a., nie należą decyzje nakładające na stronę obowiązek, gdyż nawet te decyzje są decyzjami, na mocy których adresat tej decyzji nabył prawo do wykonania wyłącznie tych obowiązków wskazanych w decyzji, a nie innych. Podkreślono, że do decyzji ostatecznych należą te decyzje, które dotyczą uprawnień formalnych, procesowych, a nie dotyczą prawa materialnego, czyli nabycia trwałego i realnego. [...]WINB stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z [...] listopada 1988 r. nie należy do kategorii decyzji, na mocy których żadna ze stron nie nabyła prawa. Ustalono, że brak jest podstaw do zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 154 § 1 k.p.a., a decyzja nakazująca rozbiórkę, wydana na podstawie art. 36 ust. 3 p.b., nie może być zmieniona w trybie art. 154 k.p.a. Stwierdzono, że w ocenie Inspektora Wojewódzkiego brak było podstaw do zmiany decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 1988 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika z [...] września 1988 r. 2. K. G. wniósł odwołanie od decyzji [...]WINB z [...] marca 2019 r., wnioskując o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania, wniesionego jednocześnie z odwołaniem, a także stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 1988 oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika z [...] września 1988 r. Decyzji organu I instancji z [...] marca 2019 r. zarzucono błędy w ustaleniach faktycznych i prawnych, mające istotny wpływ dla rozstrzygnięcia sprawy. Zarzucono naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż A. T. był stroną postępowania w sprawach dotyczących decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 1988 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika z [...] września 1988 r., a M. i M. G. są następcami prawnymi A. T. lub mają interes prawny, warunkujący nadanie im przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. Wskazano, że A. T. nie był właścicielem żadnej nieruchomości sąsiadującej z działką, a jedynie świadkiem w postępowaniu administracyjnym. Zażądano przeprowadzenia dowodu z akt administracyjnych postępowań prowadzonych w przedmiotowej sprawie przed Wojewodą [...] oraz Naczelnikiem, celem ustalenia, że A. T. był wyłącznie świadkiem, a nie stroną postępowania w sprawie. Decyzji zarzucono również błędne ustalenie, iż decyzja Wojewody [...] z [...] listopada 1988 r. oraz decyzja Naczelnika z [...] września 1988 r. nie podlegają zmianie w trybie przepisu art. 154 k.p.a. Celem zasadności powyższego argumentu, wskazano na zasadę trwałości decyzji administracyjnych. K. G. zażądał wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z [...] listopada 1988 r oraz stwierdzenia nieważności powyższej decyzji oraz decyzji Naczelnika z [...] września 1988 r., argumentując swoje żądanie faktem, że dopiero 25 kwietnia 2018 r. został poinformowany o treści, zakresie, znaku i dacie wydania decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 1988 r. oraz decyzji Naczelnika z [...] września 1988 r. Zarzucono decyzjom, iż zostały wydane w wyniku przestępstwa, polegającego na niedopełnieniu obowiązku, poprzez brak pouczeń co do ustalenia prawa własności do nieruchomości na której została wzniesiona samowolnie budowla, niedoręczenie treści decyzji administracyjnych stronie – K. G. oraz oszustwo W. W. polegające na wprowadzeniu błąd organów administracji publicznej i uchylanie się od wykonania postanowień zawartej ugody. K. G. podniósł, że wznowienie postępowania jest zasadne z tego powodu, iż po wydaniu decyzji wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności i dowody istniejące w dniu wydania decyzji. Podkreślił również, że zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji. Stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 1988 r. oraz decyzji Naczelnika z [...] września 1988 r. żądano z powodu rażącego naruszenia procedury administracyjnej oraz błędnej oceny skutków prawnych zawartej ugody sadowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie wskazano na to, że A. T. był wyłącznie świadkiem w przedmiotowej sprawie. Wniosek o stwierdzenie nieważności obydwu decyzji został również umotywowany ich niewykonalnością o charakterze trwałym, gdyż w opinii odwołującego się, działka nr [...] stanowiła własność M. i K. G. 3. Decyzją z [...] maja 2019 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania K. G. od decyzji [...]WINB z [...] marca 2019 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po dokonaniu analizy akt przedmiotowej sprawy oraz rozpatrzeniu odwołania, organ przedstawił argumenty wpływające na zasadność wydanej w II instancji decyzji. Przytaczając art. 154 k.p.a. podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, postepowanie wszczęte i prowadzone na podstawie rzeczonego artykułu nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Wskazano, że sytuacja gdy ustawodawca w sposób sztywny narzuca określone zachowanie organu, skutkuje niemożliwością uchylenia lub zmiany decyzji w trybie art. 154 k.p.a. Podniesiono, że warunkiem wzruszenia decyzji ostatecznej w postepowaniu prowadzonym w trybie art. 154 k.p.a. jest okoliczność, że żadna ze stron na jej podstawie nie nabyła prawa, natomiast decyzja o rozbiórce obiektu budowlanego tego warunku nie spełnia, gdyż nabycie prawa może nastąpić również w decyzji nakładającej obowiązek. Poinformowano, że nie jest możliwa zmiana w trybie art. 154 k.p.a. decyzji nakazującej rozbiórkę, ponieważ jest to przypadek decyzji ostatecznej, do której wydania organ jest zobligowany w określonych prawem okolicznościach. GINB podkreślił zasadność odmowy zmiany w trybie art. 154. k.p.a. decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 1988 r. Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia przez organ I instancji kręgu stron postępowania, GINB poinformował, że M. i M. G. zostali uznani za strony postepowania, ponieważ są właścicielami działki nr [...] w [...]. Pozostałe zarzuty zawarte w odwołaniu K. G. uznano za niemające wpływu na zasadność rozstrzygnięcia. 4. W dniu 2 lipca 2019 r. wpłynęła do WSA w Warszawie skarga K. i M. G. na decyzję GINB z [...] maja 2019 r. oraz poprzedzającą ją decyzję [...]WINB. Decyzje zaskarżono w całości oraz wniesiono o ich uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzucono błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, szczególny nacisk kładąc na nieprawidłowe ustalenie kręgu stron przedmiotowego postępowania. Skarżący wskazali na rozbieżność pomiędzy ustaleniami [...]WINB, który uznał M. i M. G. następcami prawnymi A. T., a ustaleniami GINB, który przymiot stron postępowania powyższych osób wywiódł z ich prawa własności do działki, sąsiadującej z przedmiotową nieruchomością. K. i M. G. wskazali, że usytuowanie przedmiotowego budynku, jego wielkość oraz odległość od granic sąsiednich nieruchomości nie naruszają przepisów prawa, w tym również przepisów o usytuowaniu obiektu. Wskazano na brak interesu prawnego M. i M. G. w postępowaniu administracyjnym oraz zasugerowano, by ww. osoby nie były traktowane jako strony postępowania. W skardze do Sądu zawarto również skargę na postanowienie GINB z [...] maja 2019 r., odmawiające zawieszenia postępowania odwoławczego od decyzji [...]WINB z [...] marca 2019 r. 5. Organ II instancji, odpowiadając na skargę M. i K. G., wniósł o jej oddalenie i uznał ją za bezzasadną. Podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu swojej decyzji z [...] maja 2019 r., wskazał na przesłanki, wymagane przy wzruszeniu decyzji administracyjnej w trybie art. 154 k.p.a. GINB stwierdził, że zaskarżoną decyzją zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] marca 2019 r., a zarzuty zawarte w skardze pozostają bez wpływu na zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia. 6. Pismem z 13 listopada 2019 r., po przyznaniu K. i M. G. pełnomocnika z urzędu – r. pr. J. B., działając na podstawie art. 45 i art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), uzupełniono skargę na decyzję GINB z [...] maja 2019 r. utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję [...]WINB z [...] marca 2019 r. Podtrzymując dotychczasowe stanowisko skarżących, dodatkowo zarzucono między innymi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 ust. 2 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyznanie M. i M. G. statusu strony w postępowaniu zakończonym skarżoną decyzją – jako właścicielom sąsiedniej działki, podczas gdy przepis art. 28 ust. 2 p.b. przyznaje status strony jedynie inwestorowi oraz właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, a nie właścicielom nieruchomości sąsiednich. Wskazano również na naruszenie art. 154 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie. Niezasadne było również rozdzielenie przez organ skargi na postanowienie GINB z [...] maja 2019 r od skargi na decyzję GINB z [...] maja 2019 r. W związku z tym wniesiono o uchylenie w całości decyzji GINB z [...] maja 2019 r., utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję [...]WINB z [...] marca 2019 r., odmawiającej zmiany w trybie art. 154 k.p.a. ostatecznej decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 1988 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika z [...] września 1988 r. Pełnomocnik wskazał również na to, że zasadne jest połączenie spraw ze skargi K. i M. G., zarejestrowanych pod sygn. VII SA/Wa 1714/19 i VII SA/Wa 1715/19, do wspólnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. 1. Istota sprawy sprowadza się do tego, czy zasadnie organy odmówiły zmiany w trybie art. 154 k.p.a. ostatecznej decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 1988 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] września 1988 r., którą nakazano M. i K. G. rozbiórkę budynku gospodarczego oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce w terminie do dnia 30 listopada 1988 r. 2. Podstawowy przepis prawa, jaki wymaga analizy w niniejszej sprawie to art. 154 §1 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Weryfikacji w trybie art. 154 §1 k.p.a. podlegają wyłącznie decyzje ostateczne. Nie jest możliwa weryfikacja w tym trybie decyzji nieostatecznej (zob. wyrok NSA z 30 marca 1999 r., sygn. akt III SA 10/98). Postępowanie wszczęte i prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. nie może również zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Jego celem jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki dyktowane interesem społecznym lub słusznym interesem strony, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą takiej decyzji ostatecznej. Z art. 154 k.p.a. wynikają trzy przesłanki, których spełnienie może skutkować zmianą bądź uchyleniem wydanej decyzji administracyjnej: - po pierwsze, musi istnieć decyzja ostateczna, a więc taka, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 16 § 1 k.p.a.); - po drugie, na jej mocy żadna ze stron nie nabyła prawa, a więc musi to być decyzja, która nie kreuje prawa nabytego dla strony postępowania; - po trzecie, za jej uchyleniem lub zmianą muszą przemawiać interes społeczny lub słuszny interes strony. Przy czym należy podkreślić, że wskazane przesłanki mają charakter równoważny, co oznacza, że muszą one zostać spełnione łącznie, a niezaistnienie jednej z nich skutkuje niemożnością zmiany lub uchylenia decyzji. Zwrócić też trzeba uwagę na to, że organ administracji stosuje art. 154 k.p.a. według swego swobodnego uznania, co wynika z użycia w nim zwrotu "może". Przepis art. 154 § 1 k.p.a. daje podstawy do wzruszenia decyzji, która cechuje się tym, że jest ostateczna, a żadna ze stron nie nabyła z niej praw w sferze prawa materialnego. Nabycie prawa, o którym mowa w art. 154 § 1 k.p.a. należy rozumieć szeroko. Może ono bowiem nastąpić nie tylko w decyzji przyznającej uprawnienia, ale także w decyzji nakładającej na strony obowiązek lub powinność określonego zachowania. Każde indywidualne rozstrzygnięcie, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona nabyła prawo. Do decyzji ostatecznych, o których mowa w art. 154 § 1 k.p.a. nie będą zatem należały decyzje nakładające na stronę obowiązki, bowiem nawet one są rozstrzygnięciami, na podstawie których ich adresaci nabywają prawo, którego istota sprowadza się do wykonania obowiązków wyłącznie w takim rozmiarze, jaki wynika z wydanej decyzji, nie zaś w większym. Zmiana takiej decyzji może bowiem powodować nałożenie obowiązku w większym wymiarze, bądź na mniej korzystnych warunkach, a tym samym pogorszyć sytuację prawną strony. Do decyzji ostatecznych, o których mowa w art. 154 § 1 k.p.a., nie należą decyzje nakładające na stronę obowiązki. Prawa nabyte z decyzji administracyjnych można bowiem utożsamiać z każdą korzyścią, jaką strona zyskuje pod względem prawnym z załatwienia jej sprawy. W związku z tym, decyzje zobowiązujące należy traktować jako rozstrzygnięcia, na mocy których strony nabywają prawo do wykonania tylko obowiązków wskazanych w decyzji, a nie innych. Zmiana takiej decyzji może bowiem powodować nałożenie obowiązku w większym wymiarze bądź na mniej korzystnych warunkach (np. zmiana terminu wykonania obowiązku, jego charakteru bądź zakresu), a tym samym może pogorszyć sytuację prawną strony (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 831/17). 3. W niniejszej sprawie kluczową kwestią jest to, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] września 1988 r, (utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1988 r.), nakazująca rozbiórkę budynku gospodarczego, została wydana na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229). Zgodnie z tym przepisem, "w wypadku, gdy wymagania i warunki, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, nie zostaną spełnione w wyznaczonym terminie, właściwy terenowy organ administracji państwowej może wydać decyzję nakazującą przymusową rozbiórkę". Warunkiem wzruszenia decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 154 k.p.a. jest okoliczność, że żadna ze stron na jej podstawie nie nabyła prawa. Tymczasem decyzja o "rozbiórce obiektu budowlanego" nie jest taką decyzją, gdyż "nabycie praw" może nastąpić również w decyzji nakładającej obowiązek (por. wyroki NSA z 16 lutego 1998 r., sygn. akt IV SA 709/96 i z 14 lutego 2002 r., sygn. akt IV SA 1076/00). Decyzja nakazująca stronie przymusową rozbiórkę obiektu budowlanego nie może być zatem zmieniona w trybie art. 154 k.p.a. Wynika ona z uznania, iż mimo pozornego braku nabycia przez stronę zobowiązaną do wykonania rozbiórki nabycia jakichkolwiek praw w rzeczywistości jest tak, iż strona zobowiązana nie tylko ma określone decyzją obowiązki (a więc obowiązek rozbiórki konkretnego obiektu) zaś niekiedy, jeżeli przepis prawa materialnego to przewiduje, w decyzji takiej określa się również termin wykonania rozbiórki. Z decyzji takiej wynika dla strony zobowiązanej uprawnienie, że ma wykonać rozbiórkę określonego obiektu, a nie także innych obiektów. Gdy określono w decyzji termin rozbiórki, do uprawnień strony można zaliczyć też prawo do tego, że nie można od niej żądać wcześniejszego wykonania rozbiórki (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 200/11). Tak więc w przypadku decyzji ostatecznej, do której wydania organ jest zobligowany w określonych prawem okolicznościach, a w szczególności w przypadku decyzji nakazującej rozbiórkę, nie jest możliwa jej zmiana w trybie art. 154 k.p.a. Tego rodzaju decyzje mają charakter związany. Oznacza to, że organ jest zobligowany do wydania takiego rozstrzygnięcia w określonych prawem okolicznościach. Jednocześnie należy zauważyć, że uwzględnienie na podstawie art. 154 k.p.a. wniosku o uchylenie lub zmianę ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę ze względu na słuszny interes strony lub interes społeczny prowadziłoby do złagodzenia restrykcyjności przepisów p.b. dotyczących rozbiórki obiektów budowlanych, co pozostawałoby w sprzeczności z wolą ustawodawcy. Zdaniem Sądu, za utrwalony w orzecznictwie należy uznać pogląd, że przesłanka "nienabycia przez żadną ze stron prawa" jest spełniona, gdy decyzja nie kształtuje uprawnień lub obowiązków. Decyzja o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego kształtuje obowiązki inwestora, a osobom trzecim przyznaje uprawnienie przez udzielenie im ochrony prawnej. Nie można zatem podzielić stanowiska, że decyzja nakładająca obowiązek jest decyzją nie tworzącą prawo. Określa ona rodzaj obowiązku i zakres tego obowiązku. Z tego zatem skutku prawnego decyzji o nakazie rozbiórki nie można wyprowadzić, że daje podstawę do zastosowania art. 154 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3164/18). 4. W świetle powyższego należy stwierdzić, że organy zasadnie odmówiły zmiany w trybie art. 154 k.p.a. decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 1988 r., utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] września 1988 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego. Zasadnie również organy ustaliły strony postępowania, gdyż Pani M. G. i Pan M. G. są właścicielami sąsiedniej działki nr [...] w [...]. Przesłanką decydującą o możliwości przypisania konkretnemu podmiotowi statusu strony w postępowaniu administracyjnym jest to, czy ma on interes prawny warunkujący udział w tym postępowaniu, którego wszczęcia się domaga, lub to, czy postępowanie wszczęte z urzędu lub na wniosek innej osoby dotyczy jego interesu prawnego. W ocenie Sądu, pozostałe zarzuty zawarte w skardze i w dodatkowym piśmie procesowym, nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia i nie są trafione. 5. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.