II SA/Gd 385/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi K. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę. K. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2019 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Burmistrza Gminy z dnia 3 grudnia 2018 r. odmawiające wydania zaświadczenia. Zaskarżone postanowienie podjęto w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 12 października 2018 r. K. Ł. zwrócił się do Burmistrza, w związku ze zintensyfikowaniem sposobu użytkowania sąsiedniej nieruchomości zlokalizowanej w R. przy ul. F., działka nr [...], obręb [..], o wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu prawnego oraz wykorzystania ww. nieruchomości i wskazanie: - funkcji nieruchomości (branży) określonej w dokumentacji archiwalnej, wskazując, że według jego wiedzy jest to koktajl bar soki owocowe z ograniczeniem prowadzenia działalności do 21:00, - udziału procentowego powierzchni lokalu użytkowego w stosunku do całości nieruchomości, - ilości lokali użytkowych wchodzących w skład ww. nieruchomości według dokumentacji będącej w posiadaniu organu (czy została wydana decyzja o warunkach zabudowy w zakresie rozbudowy i zmiany sposobu użytkowania) oraz czy w związku z powyższymi punktami nieruchomość spełnia wymogi ustawy Prawo budowlane jako budynek mieszkalny jednorodzinny. Swój interes prawny wnioskodawca wywiódł z naruszenia praw do działki nr [..] stanowiącej przedmiot współwłasności oraz działki nr [..] stanowiącej jego wyłączną własność. Zaświadczeniem z dnia 31 października 2018 r. Burmistrz potwierdził, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [..] przy ul. F. jest zabudowana budynkiem o funkcji usługowej, 100% powierzchni budynku przeznaczona jest pod usługę, w ww. budynku nie wyodrębniono samodzielnych lokali użytkowych, w przypadku budynku usługowego, na etapie decyzji o warunkach zabudowy nie określa się ilości lokali użytkowych. Pismem z dnia 6 listopada 2018 r. skarżący wystąpił do organu o uzupełnienie zaświadczenia z dnia 31 października 2018 r. Pismem z dnia 19 listopada 2018 r. organ wezwał skarżącego o sprecyzowanie wniosku i uiszczenie opłaty skarbowej informując go, że k.p.a. nie przewiduje możliwości uzupełniania zaświadczenia, a można jedynie wystąpić o nowe. W związku z tym wyjaśniono, że jego pismo z dnia 6 listopada 2018 r. potraktowano jako nowy wniosek o wydanie zaświadczenia. W związku z niewykonaniem wezwania organ pozostawił sprawę bez rozpatrzenia, o czym poinformował skarżącego pismem z dnia 30 listopada 2018 r. Skarżący ponownie wnioskiem z dnia 23 października 2018 r., wskazując na zintensyfikowanie sposobu użytkowania sąsiedniej nieruchomości przy ul. F. zwrócił się do Burmistrza Miasta o wydanie zaświadczenia dotyczącego tej nieruchomości, poprzez wskazanie: 1. czy przedmiotowa nieruchomość, będąca częścią składową zespołu usługowo-mieszkalnego, jest budynkiem jednorodzinnym mieszkalnym, czy nie jest budynkiem jednorodzinnym mieszkalnym; 2. jaka branża jest przedmiotem wpisu dla przedmiotowej nieruchomości (czy jest to koktajl bar soki owocowe czynny do 21:00), albowiem zgodnie z obowiązkiem nałożonym w decyzji o pozwoleniu na budowę możliwe jest "przeznaczenie poszczególnych segmentów budynku wyłącznie na funkcje określone w dokumentacji". Skarżący wskazał, że interes prawny wywodzi z naruszenia prawa materialnego działki [..], obręb [..] w R., będącej jego współwłasnością w 1/20 części oraz z naruszenia granic działki nr [..], będącej jego odrębną własnością. Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2018 r. Burmistrz Miasta odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści wskazując, że budynek oznaczony nr [..] jest częścią zespołu mieszkalno-usługowego zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 2 lipca 1986 r. i z dnia 2 grudnia 1986 r. W pozwoleniu tym umieszczono zapis "przeznaczenie poszczególnych segmentów budynku wyłącznie na funkcje określone w dokumentacji". Organ wyjaśnił, że nie może sprawdzić jaka funkcja została zapisana w dokumentacji architektonicznej będącej załącznikiem graficznym do pozwolenia na budowę, gdyż pismem z dnia 8 września i 7 października 2014 r. została ona przekazana do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, gdzie pozostaje do chwili obecnej na potrzeby prowadzonego tam postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia K. Ł., postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2019 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Burmistrza Miasta. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że stanowisko Burmistrza w zakresie odmowy wydania zaświadczenia jest prawidłowe, jednak nie z przyczyn podanych w treści jego uzasadnienia. Według organu, K. Ł. nie wskazał na żaden przepis prawa wymagający urzędowego potwierdzenia faktów, o które wnosi, wskazał jedynie na zintensyfikowanie użytkowania sąsiedniej nieruchomości. Ponadto, zdaniem organu, nie posiada on interesu prawnego, który uzasadniałby ubieganie się o wnioskowane zaświadczenie. Żądane zaświadczenie nie odnosi się do praw i obowiązków skarżącego. Zarówno z wniosku, jak i z kierowanych do organu pism wynikało, że wnioskodawca powołując się na swój interes prawny domagał się urzędowego potwierdzenia przeznaczenia poszczególnych segmentów budynku, zgodnie z pozwoleniem na budowę w związku ze zintensyfikowaniem użytkowania sąsiedniej nieruchomości. Organ podkreślił przy tym, że od pojmowanego w sposób obiektywny interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to wnioskodawca jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę roszczenia i w konsekwencji uprawniał do żądania stosownych czynności organu administracji. O tym, czy strona danego postępowania administracyjnego posiada interes prawny, nie decyduje sama wola, czy też subiektywne przekonanie, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danego podmiotu jako interes prawny. W skardze skarżący zarzucił naruszenie przepisów postepowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 28 k.p.a., a w konsekwencji przyjęcie, że nie przysługuje mu przymiot strony, bowiem nie wskazał na żaden przepis prawa wymagający urzędowego potwierdzenia faktów, o które wnosił, podczas gdy "w doktrynie prawa podkreśla się, że art. 28 k.p.a. nie wymaga, aby postępowanie administracyjne dotyczyło interesu jednostki w sposób bezpośredni" (wyrok WSA w Gdańsku z 6 kwietnia 2017 r., III SA/Gd 119/17). "Interes prawny może wynikać nie tylko z przepisów prawa administracyjnego, ale również z przepisów prawa cywilnego i wywodzić go można z przepisów związanych z prawem do nieruchomości o charakterze rzeczowym" (wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 508/11, wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 419/06); 2. uchybienia w prawidłowym stosowaniu procedury administracyjnej w szczególności poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niewłaściwą ocenę zebranych dowodów; - pominięcie przez organ II instancji uprawnień strony oraz obowiązków inwestora wynikających z art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nakazujących uzyskanie decyzji administracyjnej o tzw. warunkach zabudowy (brak obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego); 3. błędne uznanie, że wybudowany na podstawie jednej decyzji pozwolenia na budowę obiekt, może jednocześnie stanowić zabudowę jednorodzinną i inny rodzaj zabudowy (sprzeczność z podstawowym przepisem art. 3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane); 4. błędne utożsamienie odrębnej własności lokalu z odrębną własnością budynku, co w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia go przymiotu strony; 5. pozbawienie prawa dysponowania nieruchomością wspólną w tym m.in. uprawnieniem wyrażenia zgody na sprzedaż napojów alkoholowych w zespole usługowo - mieszkalnym oraz na zmiany sposobu użytkowania, przebudowy, nadbudowy poprzez uznanie, że segmenty przy ulicy D. i F. stanowią zabudowę jednorodzinną, łącznie z lokalem usługowym, zlokalizowanym przy ulicy F., który został prawnie wyodrębniony i stał się własnością prywatną jako część budynku, a niejako odrębny budynek; 6. nierozpatrzenie przez organ II instancji zarzutów wniesionych w zażaleniu. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie Urzędu Miasta do przedłożenia wszelkiej dokumentacji architektoniczno-budowlanej, w szczególności projektu architektoniczno-budowlanego wraz z aneksami, zatwierdzonego planu realizacyjnego z dokumentacją techniczną oraz decyzji Urzędu Miasta z dnia 1 lipca 1986 r. znak [..] wraz z załącznikami, decyzji z dnia 15 maja 1988 roku znak [..] wraz z załącznikami, dotyczących zespołu usługowo-mieszkalnego; 2. zobowiązanie Powiatowego Inspektora Powiatowego do przedłożenia wszelkiej dokumentacji architektoniczno-budowlanej, w szczególności projektu architektoniczno-budowlanego wraz z aneksami, zatwierdzonego planu realizacyjnego z dokumentacją techniczną oraz decyzji Urzędu Miasta z dnia 1 lipca 1986 r. znak [..] wraz z załącznikami, decyzji z dnia 15 maja 1988 r. znak [..] wraz z załącznikami, dotyczących zespołu usługowo-mieszkalnego; 3. zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do przedłożenia wcześniejszych decyzji/postanowień dotyczących nieruchomości przy ul. F. tj. sygn. [..] z dnia 12 lutego 2014 roku, sygn. [..] z dnia 16 grudnia 2014 roku, sygn. SKO [..] z dnia 21 czerwca 2017 roku, w których organ II instancji konsekwentnie nie uznawał go za stronę; 4. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z: - dokumentów wskazanych w pkt. 1, 2 i 3, na okoliczność ustalenia stanu faktycznego nieruchomości oraz dokumentów znajdujących się w aktach niniejszego postępowania prowadzonego przez organ I i II instancji; - dopuszczenie dowodu z treści elektronicznej księgi wieczyste [..] (dla działki [..]) oraz [..] (dla działki [..]); - dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu prawa budowlanego na okoliczność ustalenia, czy zespół usługowo-mieszkalny stanowi zabudowę wielolokalową czy jednorodzinną. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że znaczące zintensyfikowanie sposobu użytkowania sąsiedniej nieruchomości (R. ul. F.) wraz z wyodrębnieniem przez właścicielki samodzielnie funkcjonujących trzech lokali użytkowych (lokale wydzielone ścianami, nowe witryny i otwory drzwiowe), a w szczególności prowadzenie przez jednego przedsiębiorcę w jednym z lokali baru wraz z nocnym sklepem monopolowym i ogródkiem piwnym zainicjowało kilkuletnią korespondencją z Burmistrzem Miasta (zezwolenia dla dwóch rodzajów punktów sprzedaży tzn. sprzedaży na wynos i podawania napojów alkoholowych, wydane zostały przedsiębiorcy prowadzącemu działalność w pomieszczeniach połączonych wewnętrznie, nieposiadających oddzielnych wejść z ulicy). Otrzymał jednoznaczne, arbitralne stanowisko organu, że jego i sąsiednie nieruchomości szeregowe są domami jednorodzinnym oraz że w związku z powyższymi ustaleniami nie jest stroną w sprawie wydanych pozwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych i w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o ustalenie stanu faktycznego przedmiotowej nieruchomości. Stanowisko organu I instancji zostało podtrzymane trzykrotnie we wcześniejszych decyzjach drugoinstancyjnych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Organ uznał, że jako właściciel sąsiedniej nieruchomości jednorodzinnej nie posiada przymiotu strony w postępowaniach (decyzje/postanowienia; z dnia 12 lutego 2014 roku [..], z dnia 16 grudnia 2014 roku [..] od decyzji odwołanie nie przysługiwało, z dnia 21 czerwca 2017 roku [..] od postanowienia skarga nie przysługiwała). Zdaniem skarżącego, ocena stanu faktycznego wyrażona przez organ I stopnia ujawniła błędy w ustaleniach faktycznych oraz arbitralny charakter oświadczeń, nie popartych żadnym aktem prawnym, bez wskazania podstawy prawnej powyższych ustaleń, chociaż wielokrotnie o to wnosił. Ze strony organu nie było próby ani chęci zweryfikowania stanu faktycznego nieruchomości wchodzących w skład zespołu usługowo-mieszkalnęgo. Aby ujawnić chaos interpretacyjny, wystąpił o wydanie zaświadczenia dotyczącego jego nieruchomości zlokalizowanej w R. przy ulicy F. (stanowisko organu: budynek jednorodzinny sygn. [..] z dnia 07.09.2018r.). Dnia 12 października 2018 r. złożył kolejny wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego wielokrotnie podtrzymywane stanowisko organu I instancji, że sporna nieruchomość przy ulicy F. jest budynkiem jednorodzinnym, dodatkowo wnosząc o podanie branży przewidzianej dla lokalu usługowego w dokumentacji projektowej wraz z potwierdzeniem uzyskania warunków zabudowy dla przeprowadzonych zmian. Otrzymał zaświadczenie sygn. [..] z dnia 31 października 2018 r. rozpatrzone w części i potwierdzające funkcje nieruchomości w 100% usługową. Wezwał do wydania zaświadczenia żądanej treści, skutkiem czego otrzymałem od organu żądanie wniesienia powtórnej opłaty skarbowej oraz uzupełnienia wniosku. Ponownie wniósł opłatę skarbową, realizując również żądanie organu o uzupełnienie wyrażone w wezwaniu z dnia 19 listopada 2018r. sygn. [..] i wypełniając zobowiązanie z zachowaniem terminu (tytułem oczywistego przeoczenia pominął dopisek UZUPEŁNIENIE). W dniu 4 grudnia 2018 r. otrzymał dwa pisma, których treść wskazywała na prowadzenie przez organ dwóch odrębnych postępowań administracyjnych: informację o pozostawieniu sprawy bez rozpatrzenia w związku z niewykonaniem dyspozycji o uzupełnienie wniosku sygn. [..] datowana na 3 listopada 2018 r. i postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści z dnia 3 grudnia 2018 r. Skarżący stoi na stanowisku, że organ II instancji nie ocenił prawidłowo toczącego się postępowania administracyjnego uznając, że nie wykazał interesu prawnego pozwalającego obdarzyć go przywilejem strony. Brak pełnych ustaleń faktycznych doprowadził do sytuacji, w której organy I i II instancji uznały nieruchomość o funkcji usługowej za budynek jednorodzinny mieszkalny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi jest postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku skarżącego z dnia 23 listopada 2018 r. Skarżący, po raz kolejny zmierzał wskazanym wnioskiem do uzyskania od organu informacji o tym, czy budynek przy ul. F. w R. jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, czy też nie oraz jakie jest przeznaczenie tego budynku zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją budowlaną. Skarżący uzyskał już wcześniej zaświadczenie organu potwierdzające usługową funkcję budynku przy ul. F. Jak wynika z pism skarżącego kierowanych do organu treść tego zaświadczenia nie była dla niego satysfakcjonująca. Tytułem wprowadzenia wskazać należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń zostało uregulowane w przepisach Działu VII (art. 217 i nast. k.p.a.). W myśl art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego (por. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 377/09, LEX nr 579159). Nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydawanie zaświadczeń co do zasady jest oparte na danych posiadanych przez organ. Natomiast dopuszczalność przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. - tylko w koniecznym zakresie oznacza, że może ono odnosić się do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Postępowanie wyjaśniające spełnia jedynie pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem powinno być ustalenie, jakiego rodzaju ewidencje, rejestry i inne zbiory danych mogą zawierać żądane przez wnioskodawcę okoliczności i ustalenie ich dysponentów. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (zob. wyrok NSA z dnia 14 marca 2019 r., I OSK 1212/19, LEX nr 2732603 oraz powołane tam orzecznictwo). Z całokształtu ujawnionych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący dąży do uzyskania urzędowego potwierdzenia, że budynek przy ul. F. ma charakter budynku mieszkaniowego jednorodzinnego, oczekując, że organ w toku postępowania wyjaśniającego winien do tego rodzaju wniosków dojść i wydać zaświadczenie to odzwierciedlające. Z informacji podawanych przez skarżącego wynika bowiem, że w powyższym budynku prowadzona jest działalność gastronomiczno – usługowa, której intensyfikacja, w sposób dla skarżącego nieakceptowalny, narusza jego odrębną własność nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej oraz w prawo współwłasności nieruchomości stanowiącej działkę o nr [..]. Zarówno z wniosków skarżącego o wydanie zaświadczeń oraz z treści zażalenia i skargi wynika, że poprzez uzyskanie zaświadczenia o pożądanej treści skarżący zmierza do ustalenia okoliczności, które mogą okazać się przydatne w innych postępowaniach zmierzających do kontroli legalności działań inwestycyjnych realizowanych w budynku przy ul. F. na działce nr [..], czy też legalności prowadzonej tam działalności i usunięcia stanu naruszeń. Skarżący wskazuje bowiem wyraźnie na okoliczności związane ze zmianą sposobu użytkowania powyższego budynku z pominięciem uzyskania wymaganych decyzji właściwych organów oraz realizowanie w nim sprzedaży napojów alkoholowych, na podstawie zezwolenia uzyskanego w toku postępowania, w którym pozbawiono go udziału jako strony ignorując jego interes prawny wynikający ze współwłasności działki nr [..]. Podejmowane przez skarżącego działania zmierzają do wykazania, wbrew twierdzeniom organów, że budynek przy ul. F., nie może mieć innej funkcji niż mieszkaniowa jednorodzinna w sytuacji, gdy wszystkie inne obiekty wchodzące w skład tego jednego zespołu mieszkaniowo – usługowego, zrealizowanego na podstawie jednego pozwolenia na budowę, mają funkcję mieszkaniową. W świetle powyższych okoliczności nie ulega wątpliwości, że złożony przez skarżącego wniosek mógł być rozważany jedynie na gruncie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Żaden przepis prawa bowiem nie wymagał potwierdzenia faktów, o których była mowa we wniosku skarżącego. W ocenie Sądu, brak jest jednak podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści w oparciu o ww. przepis. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednolicie, że obowiązek wydania na podstawie art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2012 r., II OSK 1494/12, LEX 1219248). Zaświadczenie nie może zatem rozstrzygać istnienia lub nieistnienia faktów lub określonego stanu prawnego w sytuacji, gdy jest on sporny. W niniejszej sprawie ujawniły się natomiast zasadnicze rozbieżności i spór pomiędzy skarżącym i organem, którego rozstrzygnięcia skarżący błędnie oczekiwał w postępowaniu prowadzonym w trybie przepisów art. 217 k.p.a. i następnych. Skarżący dąży bowiem do sytuacji, w której organ, dokonując prawidłowej – jego zdaniem - weryfikacji posiadanych danych potwierdzi pożądany przez niego status budynku przy ul. F. Innymi słowy skarżący zarzuca organowi, że wydając zaświadczenie z dnia 31 października 2018 r. o usługowym przeznaczeniu obiektu przy ul. F. organ dopuścił się naruszeń, których wyeliminowane w kolejnym postępowaniu wyjaśniającym powinno doprowadzić do odmiennych wniosków oczekiwanych przez skarżącego. Tego rodzaju kwestii spornych organ natomiast nie może przesądzać w formie zaświadczenia. Właściwym forum do czynienia ustaleń i prowadzenia wyjaśnień w kwestiach o charakterze spornym dotyczących budynku przy ul. F. mogą być postępowania administracyjne bądź sądowe, w toku których organy lub sąd powszechny rozpoznając sprawę będą zobligowane do weryfikacji relewantnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych i prawnych. Skoro bowiem zaświadczenie, z istoty swej, może dotyczyć nie budzących wątpliwości danych znajdujących się w ewidencjach organu, rejestrach czy innego rodzaju zbiorach, to postępowanie o wydanie zaświadczenia nie może służyć do obalenia wynikających z nich treści. Wniosek skarżącego w istocie swej do tego zmierzał. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał przy tym interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, co stanowiło także przesłankę warunkującą pozytywne rozpoznanie wniosku. Jeśli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie wymaga przepis prawa, osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia urzędowo potwierdzającego te fakty lub stan prawny musi wykazać swój interes prawny, aby takie potwierdzenie otrzymać. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Przy tym interes prawny powinien być skonkretyzowany, a nie ewentualny. Tymczasem istotą żądania skarżącego było wydanie zaświadczenia o przeznaczeniu budynku przy ul. F. dla potrzeb prowadzenia innych postępowań zmierzających do zbadania legalności działalności prowadzonej faktycznie we wskazanym budynku na działce nr [..]. Oczekiwał on zatem urzędowego potwierdzenia okoliczności przydatnych w innych postępowaniach, w których właściwe organy bądź sądy będą samodzielnie dokonywały tych ustaleń. Świadczy to o istnieniu jedynie interesu faktycznego, polegającego na potrzebie uzyskania stosownych informacji od organu o statusie innej nieruchomości, a nie interesu opartego na prawie w uzyskaniu urzędowego potwierdzenia takich informacji w formie zaświadczenia na podstawie art. 217 k.p.a. W tej sytuacji odmowa wydania żądanego przez stronę zaświadczenia w drodze postanowienia nie naruszyła powszechnie obowiązujących, wskazanych przez stronę lub innych przepisów prawa. Tryb określony w przepisach art. 217-219 k.p.a. nie dotyczy bowiem udzielania informacji, ale opartej na interesie prawnym strony lub wymaganej przez przepis prawa potrzeby uzyskania urzędowego potwierdzenia w drodze zaświadczenia określonych faktów lub stanu prawnego. Wyjaśnić przy tym należy, że organ II instancji, korzystając z przysługujących mu kompetencji merytorycznych, trafnie ocenił postępowanie organu I instancji jako wadliwe, albowiem odmowa potwierdzenia faktu lub stanu prawnego ze względu na miejsce aktualnie znajdujących się ewidencji, rejestrów, czy innych danych narusza art. 218 § 2 k.p.a., który nakazuje podjęcie czynności wyjaśniających, w tym ustalenie na podstawie ewidencji, rejestrów, czy innych danych faktu lub stanu prawnego. Art. 218 § 2 k.p.a. stanowiąc o obowiązku podjęcia czynności postępowania wyjaśniającego, nie wprowadza ograniczeń dowodowych, a zatem nie wprowadza ograniczenia, że dla potwierdzenia faktu lub stanu prawnego może organ wykorzystać dokumentację czynności innego organu administracji publicznej, przesłuchać świadków. Uchybienie to, ze względu na jego usunięcie w postępowaniu przed organem II instancji, nie miało wpływu na wynik sprawy. Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącego zawartych w skardze, albowiem uznał, że przeprowadzenie żądanych dowodów uzupełniających z dokumentów nie mogło przyczynić się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, w sytuacji, gdy takie wątpliwości w ogóle się nie pojawiły. Skarżący zgłaszając wnioski dowodowe, podobnie jak na etapie postępowania administracyjnego, zmierzał do podważania treści danych dotyczących budynku przy ul. F. wynikających z rejestrów prowadzonych przez organ. Wyjaśnić należy, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności). Orzekanie "na podstawie akt sprawy", o którym mowa w art. 133 § 1 p.p.s.a. oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt wynikają i które legły u podstaw jej wydania (wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 2016 r., II GSK 357/15, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe i wówczas również te dowody są brane pod uwagę przy orzekaniu, jeśli zostaną spełnione warunki z art. 106 § 3 p.p.s.a., z czym w niniejszej sprawie nie mieliśmy do czynienia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną. Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, do czego uprawniał przepis art. 119 pkt 3 p.p.s.a. stanowiąc, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.