VII SA/Wa 400/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi D A na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w decyzji oddala skargę VII SA/Wa 400/17 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nr. [...] sprostował z urzędu błąd pisarski w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] w taki sposób, że w uzasadnieniu decyzji, w wierszu 6 od góry na stronie 2 oraz w wierszu 16 od dołu na stronie 2 zamiast: "z dnia [...].09.20Ur, znak: [...]" powinno być: "z dnia [...].01.2015r, znak: [...]". Organ uzasadniając dokonanie sprostowania własnej decyzji stwierdził, iż błąd pisarski powstał w sposób niezamierzony i nie miał wpływu na merytoryczną treść decyzji jednak mógł wprowadzać niejasność i dlatego wymagał sprostowania. Na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] D A złożyła zażalenie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...] po rozpatrzeniu zażalenia Pani D A utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].10.2016 r., nr [...]. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego omyłkowe, błędne określenie daty i znaku postanowienia wstrzymującego inwestorowi D A prowadzenie robót budowlanych związanych z przebudową lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na os. [...] w [...], realizowanych bez wymaganej zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej pozostaje bez wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, jak również nie prowadzi do ponownego, odmiennego jej rozstrzygnięcia. Organ stwierdził, że w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym zostało wydane tylko jedno postanowienie dotyczące wstrzymania inwestorowi Pani D A prowadzenia robót budowlanych, ustalające wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń oraz nakładające na inwestora obowiązek przedłożenia, w terminie 30 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia określonych dokumentów. Zostało ono wydane w dniu [...].01.2015 r. pod znakiem: [...]. Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. D A reprezentowana przez radcę prawnego E W wniosła skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...] zaskarżając je w całości. Przedmiotowemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 113 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż niewłaściwe oznaczenie daty wydania oraz znaku postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych w treści decyzji opartej na art. 50a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U.2016.290 ze zm. - dalej Prawo budowlane) stanowi oczywistą omyłkę pisarską i może być rektyfikowane w trybie art. 113 § 1 k.p.a., a nierażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością postanowienia; 2. art. 107 § 3 wzw. z art. 138 § 1 k.p.a. przez brak odniesienia się organu II instancji do wszystkich podniesionych w zażaleniu zarzutów, 3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia naruszającego prawo. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji, jako naruszających prawo. Ponadto, skarżąca na podstawie art. 200 p.p.s.a. wniosła o zasądzenie od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca na poparcie swoich twierdzeń przytoczyła wyrok NSA z dnia 19.05.2016 r. (sygn. I OSK 2040/14) oraz z dnia 12.05.2016 r. (sygn. II OSK 2118/14) zgodnie, z którymi podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki pisarskiej w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Zdaniem skarżącej w przedmiotowym stanie faktycznym prawidłowe ustalenie daty wydania i znaku postanowienia organu I instancji o wstrzymaniu robót budowlanych jest zasadnicze dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...]. Ponadto skarżąca stwierdziła, że postanowienie wydane w trybie art. 50 ust. 1 traci ważność z chwilą nie wydania w terminie dwumiesięcznym decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, i podniosła argument, że dwumiesięczny termin określony w tym przepisie stanowi, bowiem o ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowanych. Zdaniem skarżącej z faktu, że organy nadzoru budowlanego orzekające w sprawie powołały się w swoich decyzjach na postanowienie z dnia [...] września 2014 r., które z dniem [...] listopada 2014 r. utraciło ważność, na skutek niedochowania przez organy wyżej wymienionego terminu wydania decyzji w trybie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że brak podstaw prawnych, wymienionych w art. 50a pkt 1 Prawa budowlanego do orzeczenia rozbiórki robót budowlanych wykonanych pomimo ich wstrzymania, co wpływa w sposób zasadniczy na treść rozstrzygnięcia decyzji nr [...]. Jak podnosi skarżąca toczące się w trybie art. 50a ust. 1 Prawa budowlanego postępowanie jest bezprzedmiotowe z uwagi na fakt, iż w dniu [...] listopada 2014 r. wydane postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych utraciło ważność. Skarżąca twierdzi, że skoro jakiekolwiek wykonane roboty budowlane zostały zrealizowane w całości w 2015 roku, co nie stanowi okoliczności spornej w omawianej sprawie, to tym samym brak jest jej zdaniem przesłanek do zastosowania art. 50a pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż inwestor nie wykonał żadnych robót w okresie ich wstrzymania postanowieniem. W opinii skarżącej ustalenie daty oraz znaku postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych jest elementem stanu faktycznego sprawy, co więcej mającego bezpośredni wpływ na możliwość zastosowania normy prawnej, na której została oparta decyzja nr [...], a tym samym wskazanie innego znaku i numeru postanowienia nie może zostać rektyfikowane w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 113 § k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016r. stwierdził, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. W przedmiotowej sprawie sporna pomiędzy stronami postępowania jest kwestia, czy organ prawidłowo sprostował własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2016r. w zakresie daty i znaku postanowienia PINB w [...] Powiat Grodzki. W nawiązaniu do powyższego wskazać należy, że w świetle art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Oczywista omyłka pisarska polega na błędnym wpisaniu jakiegoś słowa lub słów bądź ich pominięciu, a także widoczne i niezgodne z zamierzonym niewłaściwe użycie wyrazu. Omyłka pisarska to taki wyraz, który omyłkowo znalazł się w treści decyzji administracyjnej lub omyłkowo nie znalazł się w treści, a znaleźć się powinien, a także mylne użycie wyrazu. W ocenie Sądu, jest oczywistym, że wada aktu administracyjnego nie może dotyczyć materialnej jego treści i musi charakteryzować się oczywistością. Zatem nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Nie ulega wątpliwości, że to, co może być uznane za oczywiste w jednym układzie stosunków faktycznych, może tę cechę stracić, gdy układ ów ulega zmianie, choćby w relatywnie niewielkim stopniu. Pojęcie "oczywistej omyłki", ma charakter niedookreślony, odsyłający do systemu pojęć i ocen pozaprawnych, wyłączający w konsekwencji automatyzm przyjmowanych kryteriów na rzecz pewnej elastyczności, pozwalającej urealnić dokonywaną kwalifikację prawną i dopasować ją do różnych, nierzadko niepowtarzalnych i jednostkowych aspektów badanej sytuacji (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 732/07; wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1400/14; wyrok NSA z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2011/13). Niewątpliwie przedmiotem sprostowania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu. Tryb sprostowania oczywistych omyłek w treści postanowienia nie może, bowiem służyć weryfikacji merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii, której dotyczy to postanowienie. Tryb ten nie może, bowiem zastępować postępowania instancyjnego. Niezależnie od powyższego, podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki pozostaje możność natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Sąd nie podziela sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia wymienionych w niej przepisów prawa. W szczególności Sąd nie stwierdza, aby sprostowane orzeczenie dotknięte było wadą nieważności. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że wadliwe określenie daty i numeru postanowienia wstrzymującego D A prowadzenie robót budowlanych w lokalu nr [...], przy ul. [...], zawarte w kontrolowanym orzeczeniu ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej, która powstała przy redagowaniu tekstu jego uzasadnienia. Dokonana przez Sąd analiza dokumentów prowadzi do wniosku, że omawiane sprostowanie nie zmieniło merytorycznej treści rozstrzygnięcia. Wbrew wywodom skargi, w prowadzonym przez organy postępowaniu wydane zostało, w trybie zwykłym, tylko jedno postanowienie, którego przedmiotem było wstrzymanie Skarżącej robót budowlanych. Zapadło ono w dniu [...] stycznia 2015r. , za nr [...]. Reasumując, skoro zaskarżone postanowienia nie naruszają norm obowiązującego prawa, zaś zarzuty podniesione w skardze nie mogły skutecznie podważyć jego legalności, Sąd zobligowany był skargę oddalić. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art.119 pkt.3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.