I SA/Gl 1044/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Asesor WSA Monika Krywow, Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Protokolant starszy referent Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2020 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K. na interpretację Prezydenta Miasta G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną interpretację; 2) zasądza od Prezydenta Miasta G. na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta G. na podstawie art. 14j § 1 w związku z art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j. t. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm., dalej: O.p.) stwierdził, że stanowisko A Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Wnioskodawca, Spółka, skarżąca) przedstawione we wniosku z dnia 8 marca 2019 r. o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej zwolnienia z podatku od nieruchomości jest nieprawidłowe. We wniosku inicjującym postępowanie interpretacyjne Spółka przedstawiła następujący stan faktyczny. Wnioskodawca (dalej także: Nabywca) zamierza nabyć nieruchomość położoną w G. przy ulicy [...]. W tym celu w dniu [...] r. zawarł przedwstępną umowę sprzedaży nieruchomości przed notariuszem, w której Wnioskodawca zobowiązał się do nabycia zabudowanej nieruchomości gruntowej położonej w G. obręb [...] G., składającej się z działek nr [...] i [...] objętych księgą wieczystą nr [...]. Przedmiot nabycia stanowi nieruchomość zajęta na prowadzenie działalności przez parki technologiczne, akademickie inkubatory przedsiębiorczości oraz centra transferu technologii w rozumieniu uchwały nr VII/164/2007 Rady Miejskiej w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis na wsparcie rozwoju nowoczesnych technologii i innowacji (tekst jednolity ogłoszony uchwałą nr XXXV/698/2013 Rady Miejskiej w Gliwicach z dnia 13 czerwca 2013 r. - Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego, poz. 4600, dalej: uchwała). Nieruchomość spełnia warunki do zwolnienia, została objęta materią uchwały, a obecny jej właściciel jako podatnik w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm., dalej: u.p.o.l.). zobligowany do odprowadzania podatku korzysta z wynikającego z uchwały zwolnienia z podatku od nieruchomości. Regulacja uchwały wskazuje, że nabycie zwolnienia w związku z oddaniem przedmiotowej nieruchomości na cele wskazane w uchwale, przysługuje od momentu nabycia prawa przez okres 20 lat, przy czym wprowadzono kryterium dodatkowe, podmiotowe, bowiem zwolnienie takiej nieruchomości może być rozliczane nie dłużej niż do osiągnięcia przez beneficjenta zwolnienia limitu pomocy de miminis, określonego w art. 2 pkt. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomoc de minimis (Dz. Urz. WE L 379 z dnia 28 grudnia 2006 r., dalej: Rozporządzenie). Wobec powyższego Wnioskodawca zadał następujące pytanie: Czy dokonanie transakcji polegającej na zbyciu (pod dowolnym tytułem) nieruchomości, która w okresie obowiązywania uchwały spełniła wszystkie warunki i przesłanki do objęcia przedmiotowym zwolnieniem określonym uchwałą; w okresie 20 lat od spełnienia tych przesłanek, spowoduje, że nabywca nieruchomości będzie mógł korzystać z przewidzianego uchwałą zwolnienia przedmiotowego w podatku od nieruchomości przez okres zwolnienia, t.j. przez okres 20 lat liczonych od dnia spełnienia przez nieruchomość przesłanek i warunków do objęcia zwolnieniem, jednakże nie dłużej niż do osiągnięcia przez nabywcę zwolnienia limitu pomocy de minimis, określonego w art. 2 pkt 2 Rozporządzenia. Przedstawiając własne stanowisko Wnioskodawca stwierdził, że pod warunkiem zachowania przez Nabywcę warunków funkcjonowania nieruchomości określonych uchwałą uznających, że nieruchomość spełnia przedmiotowe kryteria objęcia zwolnieniem, Nabywca będzie mógł skorzystać ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na warunkach określonych uchwałą, do czasu upływu pierwotnego terminu 20 lat, od daty powstania prawa do zwolnienia, jednakże nie dłużej niż do osiągnięcia przez Nabywcę zwolnienia limitu pomocy de minimis, określonego w art. 2 pkt 2 Rozporządzenia. Rada gminy, na podstawie art. 7 ust 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia uchwały mogła (i nadal może), wprowadzić jedynie zwolnienia przedmiotowe w podatku od nieruchomości. Zwolnienia te mogą dotyczyć wyłącznie przedmiotu opodatkowania, tj. warunków stawianych nieruchomościom, od spełniania których uzależnione jest zwolnienie. Zwolnienia wprowadzane w trybie art. 7 ust. 3 u.p.o.l. obowiązują z mocy prawa - aktu prawa miejscowego. Zwolnienia takie nie mogą być uzależniane od działań organu podatkowego i nie mogą być powiązane z właściwościami podatnika. Organ stanowiący, podejmując uchwałę w sprawie innych zwolnień przedmiotowych na podstawie art. 7 ust. 3 u.p.o.l. nie może wykraczać poza zakres upoważnienia ustawowego. Podatnik nabywa zwolnienie z podatku od nieruchomości z mocy samej uchwały, po spełnieniu warunków zawartych w przepisach dotyczących udzielania pomocy publicznej. Bez znaczenia pozostaje przy tym osoba podatnika, czy chwila powstania wobec niego obowiązku podatkowego, gdyż tego rodzaju ograniczenia wprost z uchwały nie wynikają (bo i nie mogą), wobec czego w drodze wykładni nie można konstruować innych, niż określił to prawodawca lokalny, warunków zwolnienia. Warunki zwolnienia i chwila, kiedy warunki te w stosunku do przedmiotu opodatkowania (nieruchomości) muszą zaistnieć określone zostały wprost w § 2 ust. 1 uchwały, który stanowi, że uchwała dotyczy "nieruchomości (...) zajętych na prowadzenie (...) działalności przez parki technologiczne, akademickie inkubatory przedsiębiorczości oraz centra transferu technologii, które istnieją w dniu wejścia w życie uchwały lub powstaną do dnia końca jej obowiązywania (...), które są przedmiotem opodatkowania w dniu wejścia w życie uchwały lub zostaną objęte obowiązkiem podatkowym do dnia końca jej obowiązywania (...)". Określona zaś uchwałą kwestia podmiotowa dotyczy jedynie limitu pomocy i chwili jej przyznania. Wówczas zgodnie z art. 2 pkt 2 Rozporządzenia (pomoc de minimis uznaje się za przyznaną w dniu, w którym przedsiębiorstwo uzyskuje prawo do otrzymania takiej pomocy, zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym niezależnie od terminu wypłacenia pomocy de minimis temu podmiotowi, tym samym pomoc publiczna dla konkretnego przedsiębiorcy następuje w chwili otrzymania takiego prawa - w omawianym przypadku nabycia nieruchomości, która spełnia kryteria do zwolnienia, zgodnie z uchwałą. Aby zatem uzyskać zgodnie z wymogami uchwały zwolnienie z podatku od nieruchomości nowo nabytej, Spółka powinna wykazać spełnienie wymogów określonych w uchwale na chwilę powstania obowiązku podatkowego związanego z tym nabyciem. Skoro zatem Nabywca korzystać będzie z pomocy publicznej, pomocy de minimis począwszy od dnia nabycia nieruchomości, to winien jedynie wykazać, że przedmiot transakcji, t.j. nieruchomość, spełnia określone w uchwale kryteria przedmiotowe związane ze zwolnieniem na dzień nabycia. Nieruchomość opisana we wniosku, spełniła i spełnia kryteria przewidziane uchwałą, a tylko te okoliczności winien wykazać Nabywca na dzień nabycia. Skoro warunki zwolnienia z 2007 r. są nadal spełnione na chwilę powstania obowiązku podatkowego związanego z tym nabyciem wówczas prawo do zwolnienia wynika z mocy prawa - przepisów uchwały. Dochodzi bowiem do swoistej kontynuacji zwolnienia z podatku od nieruchomości. Wykładnia zapisów § 2 uchwały w związku z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. wskazuje także, że jeżeli podatnik, który już korzysta ze zwolnienia w stosunku do jednej nieruchomości, nabędzie (nawet po zakończeniu obowiązywania uchwały) nieruchomość również korzystającą ze zwolnienia np. sąsiednią, to przysługiwać mu będzie zwolnienie podatkowe, o ile złoży stosowny, odrębny wniosek wraz z wymaganymi przez uchwałę dokumentami. Powyższe stanowisko Wnioskodawcy uznane zostało przez organ interpretacyjny za nieprawidłowe. Uzasadnienie tej oceny rozpoczęto od wskazania, że zgodnie z § 7 uchwała obowiązywała do 30 czerwca 2014 r. Prawa do zwolnienia, które zostały nabyte w trakcie obowiązywania uchwały, obowiązują przez cały okres w niej przewidziany, bądź do momentu osiągnięcia limitu pomocy de minimis, określonego w Rozporządzeniu. Przepis ten gwarantuje podatnikom korzystającym z pomocy de minimis na podstawie uchwały, poszanowanie zasady ochrony praw słusznie nabytych po okresie jej obowiązywania, co znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2386/15, w którym wskazano, że w sytuacji gdy rada gminy w konkretnym przypadku wyraźnie przewidziała gwarancję niezmienności danej regulacji w określonej perspektywie czasowej, podmiot ma prawo oczekiwać, że te gwarancje zostaną dochowane. Zasada ochrony praw nabytych w tym przypadku chroni podatnika, który na gruncie uchwały w okresie jej obowiązywania uzyskał zwolnienie podatkowe. Dalej organ interpretacyjny stwierdził, że na mocy § 2 ust. 1 uchwały zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle zajęte na prowadzenie działalności przez parki technologiczne, akademickie inkubatory przedsiębiorczości oraz centra transferu technologii, które istnieją w dniu wejścia w życie uchwały lub powstaną do końca jej obowiązywania oraz grunty, budynki i budowle położone na obszarze objętym renowacją poprzemysłowej strefy "[...] G." które są przedmiotem opodatkowania w dniu wejścia w życie uchwały lub zostaną objęte obowiązkiem podatkowym do dnia końca jej obowiązywania. W celu uzyskania omawianego zwolnienia, w okresie obowiązywania uchwały należało spełnić warunki, co do przedmiotu opodatkowania t.j. nieruchomości oraz w terminie do 15 dnia miesiąca, w którym rozpoczyna się bieg obowiązywania zwolnienia, przedłożyć Prezydentowi Miasta G., dokumenty określone w § 4 ust. 1 uchwały. Wymogi te musiały być spełnione łącznie. Zdaniem organu interpretacyjnego zagwarantowana w § 7 uchwały zasada ochrony praw nabytych (zwolnienie z podatku od nieruchomości przez cały okres określony w § 2 ust. 2 uchwały) chroni podatnika, który w trakcie obowiązywania uchwały uzyskał zwolnienie z podatku. Prawem nabytym w tym przypadku jest podmiotowe prawo publiczne, jakie przyznała Rada Miejska w G. w związku ze spełnieniem przez obecnego właściciela nieruchomości wymogów określonych w uchwale. W tej sytuacji nie mamy więc do czynienia z ochroną prawa nabytego przez nieruchomość (przedmiot), tylko przez podatnika (podmiot). Jak zauważył WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 176/12: "(...) konstrukcja podatkowa ma tą cechę, że każdemu przedmiotowi opodatkowania przyporządkowany jest podmiot." Z kolei WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 lipca 2018 r. stwierdził, że nie ma zwolnienia przedmiotowego, którego nie można przypisać określonemu podmiotowi, każde zwolnienie przedmiotu odnosi się do konkretnych podatników, którzy z niego korzystają. Wobec powyższego organ interpretacyjny wskazał, że Rada Miejska w G. nie wprowadziła zwolnienia, które da się przyporządkować konkretnemu, indywidualnie oznaczonemu przedmiotowi opodatkowania, ale podmiotowi, który będąc podatnikiem podatku od nieruchomości realizuje na niej cele wskazane w uchwale na warunkach w niej określonych. Przyporządkowanie przedmiotu opodatkowania do podmiotu oznacza również, iż należy je traktować w kategoriach łącznych - nieruchomość oraz "przypisany" do niej podatnik muszą spełniać jednocześnie warunki określone w uchwale, aby móc skorzystać ze zwolnienia. W opisywanym stanie faktycznym, w okresie obowiązywania uchwały nieruchomość spełniała warunki do uzyskania zwolnienia i jednocześnie podatnik nabył prawo, aby z tego zwolnienia korzystać, ponieważ w terminie do 15 dnia miesiąca, w którym rozpoczyna się bieg obowiązywania zwolnienia przedłożył dokumenty wynikające z § 4 ust. 1 uchwały. Utrata mocy przez uchwałę wyłączyła możliwość dopełnienia procedury wskazanej w § 4 uchwały, wykluczając możliwość korzystania ze zwolnienia przez nabywców nieruchomości. Każdorazowy nabywca zwolnionej z podatku nieruchomości, po dniu 30 czerwca 2014 r. nie ma możliwości nabycia prawa do zwolnienia, niezależnie od tego czy nieruchomość nadal spełnia warunki określone w § 2 ust. 1 uchwały. Uchwała musiałaby zawierać klauzulę, zgodnie z którą nabywca wchodziłby w prawa zbywcy dotyczące zwolnienia, a wobec braku takiej regulacji nabywca nie przejmuje uprawnień do korzystania ze zwolnienia. W skardze na powyższą interpretację, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, reprezentujący skarżącą radca prawny podniósł zarzut naruszenia: 1) przepisów prawa postępowania tj. art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak wskazania przez organ podatkowy prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym w związku z negatywną oceną stanowiska przedstawionego przez Spółkę we wniosku; 2) przepisów prawa materialnego,, t.j. przepisu § 2 ust. 1 oraz przepisu § 4 Uchwały VII/164/2007 Rady Miejskiej w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis na wsparcie rozwoju nowoczesnych technologii i innowacji w związku z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. przez błędną wykładnię i ograniczenie zastosowania zwolnienia związanego z przedmiotowym jej zakresem jedynie do tych podmiotów, które rozpoczęły korzystanie ze zwolnienia w okresie trwania uchwały. Wobec powyższych zarzutów wniesiono o: 1.uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i uznanie zasadności stanowiska Wnioskodawcy, 2. zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi na wstępie opisano dotychczasowy przebieg postępowania i stanowiska stron. Dalej, rozwijając zarzut naruszenia art. 14c § 2 O.p., podniesiono, że organ interpretacyjny ograniczył się do wyjaśnienia błędnego, w jego ocenie, rozumienia przez Spółkę przesłanki objęcia nieruchomości zwolnieniem podatkowym, jednakże nie przedstawił jasnego stanowiska, jakie przesłanki należałoby spełnić, celem zastosowania analizowanego zwolnienia podatkowego. Tymczasem, jak wskazano w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. I SA/GI 1257/16, przedstawienie stanowiska organu podatkowego w indywidualnej interpretacji powinno polegać przede wszystkim na jasnej i zrozumiałej odpowiedzi organu na zadane we wniosku pytanie (pytania) oraz wskazywać w jaki sposób należy rozumieć konkretny przepis określający skutki podatkowe dla wnioskodawcy i jak należy go stosować w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym. Brak uzasadnienia prawnego w rozumieniu art. 14c § 2 O.p. może polegać nie tylko na całkowitym argumentacji prawnej, ale również - jak w niniejszej sprawie - na przytoczeniu w interpretacji jedynie ogólnych tez dotyczących wykładni analizowanego przepisu z pominięciem przedstawienia toku zastosowanego przez organ rozumowania prawniczego. Naruszeniem tego przepisu jest niewyczerpujące, a zdaniem strony skarżącej, z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, przedstawienie uzasadnienia prawnego przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) w sytuacji gdy, zdaniem organu interpretacyjnego, stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe (por. np. wyroki NSA: z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt I GSK 36/12, z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. FSK 333/11). Taka sytuacja niewątpliwie ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem stanowisko organu w istocie sprowadza się jedynie do przedstawienia własnego rozumienia przepisów uchwały i wyprowadzenia wniosków, które nie wynikają z niej wprost i wyraźnie. Za taki wniosek - nie poparty żadną argumentacją prawną - uznać należy wskazanie przez organ w konkluzji, ze każdorazowy nabywca zwolnionej z podatku nieruchomości po dniu 30 czerwca 2014 r. nie ma możliwości nabycia prawa do zwolnienia niezależnie od tego czy nieruchomość nadal spełnia warunki określone w § 2 ust. 1 uchwały. Zdaniem bowiem organu, aby sytuacja ta miała miejsce, uchwała musiałaby zawierać klauzulę, zgodnie z którą nabywca wchodziłby w prawa zbywcy dotyczące zwolnienia, zaś wobec braku takiej regulacji nabywca nie przejmuje uprawnień do zwolnienia. Wniosek ten nie został jednak przez organ interpretacyjny uzasadniony. Dalej, negując w całości stanowisko organu, pełnomocnik skarżącej wskazał, że nabycie nieruchomości - bezsprzecznie - spełniającej do 30 czerwca 2014 r. (i spełniającej nadal) warunki zwolnienia z § 2 ust. 1 uchwały, nie powoduje "wejścia" nabywcy w prawa zbywcy korzystającego ze zwolnienia. Użycie tego stwierdzenia w interpretacji wskazuje na niezrozumienie istoty zagadnienia. W opisywanym stanie faktycznym mamy bowiem do czynienia z odrębnym prawem, odrębnego podmiotu do skorzystania ze zwolnienia, nie zaś z przywoływanym przez organ "następstwem prawnym" podatników i wstąpieniem w sytuację prawną zbywcy nieruchomości. Zdaniem wnioskodawcy, prawo do nabycia zwolnienia nabywcy nieruchomości jako odrębnego podmiotu wynika z faktu, że przedmiotowo, ta nabywana nieruchomość – skoro spełniała i spełnia nadal warunki objęcia zwolnieniem przedmiotowym wynikającym z uchwały w okresie jej trwania, skoro została zajęta, faktycznie na konkretną działalność i stała się przedmiotem opodatkowania w okresie jej trwania, to do upływu 20 lat ze zwolnienia może korzystać każdy następny jej właściciel. Brak jest jakiegokolwiek zapisu, który powodowałby, że jedynie podatnicy, którzy w okresie trwania uchwały złożyli stosowne wnioski o udzielenie zwolnienia mogą z niego korzystać, a kolejni właściciele nieruchomości już nie. Prawo do zwolnienia podatkowego każdego właściciela nieruchomości w okresie 20 lat od daty pierwotnego zajęcia nieruchomości na określoną działalność wynika z uchwały i jest zgodne z celem wprowadzenia tej regulacji. Zamierzeniem Gminy było bowiem stworzenie określonej strefy parku technologicznego dla konkretnych inwestorów i konkretnych usług w tym rejonie. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi, wskazując w szczególności, że zagwarantowana w § 7 uchwały zasada ochrony praw nabytych (zwolnienia z podatku od nieruchomości) na okres wskazany w § 2 ust. 2 uchwały chroni podatnika, który w trakcie obowiązywania uchwały uzyskał zwolnienie z podatku od nieruchomości (beneficjenta zwolnienia). Jednocześnie organ interpretacyjny zauważył, odwołując się do orzecznictwa, że zwolnienie z podatku jest prawem o charakterze materialnym, a przepis ustanawiający takie zwolnienie kreuje prawa i obowiązki podmiotów stosunków prawnych. Uchwała nie może zatem kreować stosunków prawnych po upływie okresu jej obowiązywania. Termin określony w uchwale w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis jest terminem materialnoprawnym. Uchybienie temu terminowi powoduje więc wygaśnięcie prawa, którym jest zwolnienie od podatku (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1252/16 oraz wyrok NSA z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 2852/16). Nabycie prawa do zwolnienia uzależnione jest zatem od terminu złożenia w tym zakresie dokumentów. Wyłącznie ten podatnik, który spełni wymóg, uzyska zwolnienie na okres 20 lat, stając się "beneficjentem zwolnienia". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się uzasadniona. Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 dalej: p.p.s.a.) podlegała indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego dotycząca prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości. Kontrolę tę rozpocząć należy do wskazania, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., stanowiącym, że skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego, a sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uprawniony jest zatem jedynie do sądowej kontroli interpretacji w aspekcie sformułowanych w skardze zarzutów i podstaw zaskarżenia, a więc może tylko kontrolować, czy wskazane w skardze przepisy zostały naruszone przez organ interpretacyjny i to w sposób określony w skardze. Nie może natomiast podjąć się z własnej inicjatywy niejako poszukiwania naruszeń prawa, które nie zostały wskazane w skardze (por. m.in. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II FSK 1581/16, wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), który na mocy art. 14 c O.p. wiąże zarówno organ interpretacyjny, jak i Sąd, wskazano, że skarżąca Spółka zamierza nabyć nieruchomość położoną w G. przy ulicy [...], składającą się z działek nr [...] i [...] objętych księgą wieczystą nr [...], wobec czego zawarła przed notariuszem przedwstępną umowę sprzedaży tej nieruchomości. Nieruchomość zajęta jest na prowadzenie działalności przez parki technologiczne, akademickie inkubatory przedsiębiorczości oraz centra transferu technologii w rozumieniu uchwały nr VII/164/2007 Rady Miejskiej w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis na wsparcie rozwoju nowoczesnych technologii i innowacji (tekst jednolity ogłoszony uchwałą nr XXXV/698/2013 Rady Miejskiej w Gliwicach z dnia 13 czerwca 2013 r. Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego, poz. 4600, dalej: uchwała). Nieruchomość spełnia warunki do zwolnienia nieruchomości z opodatkowania, wynikające ze wspomnianej uchwały, wobec czego jej obecny właściciel nie uiszcza podatku od tej nieruchomości. Wnioskując o wydanie zaskarżonej interpretacji strona domagała się zaaprobowania stanowiska, zgodnie z którym nabywca nieruchomości będzie mógł korzystać ze wskazanego zwolnienia maksymalnie do upływu 20 lat liczonych od dnia spełnienia przez nieruchomość przesłanek i warunków do objęcia zwolnieniem, jednakże nie dłużej niż do osiągnięcia przez nabywcę zwolnienia limitu pomocy de minimis, określonego w art. 2 pkt 2 Rozporządzenia. Negując to stanowisko organ interpretacyjny stwierdził w szczególności, że w celu uzyskania omawianego zwolnienia, w okresie obowiązywania uchwały należało spełnić łącznie warunki, co do przedmiotu opodatkowania (m.in. zajęcie na prowadzenie działalności przez parki technologiczne, akademickie inkubatory przedsiębiorczości oraz centra transferu technologii) oraz w terminie do 15 dnia miesiąca, w którym rozpoczyna się bieg obowiązywania zwolnienia, przedłożyć Prezydentowi Miasta G., dokumenty określone w § 4 ust. 1 uchwały. W konsekwencji prawo do zwolnienia można było nabyć wyłącznie w okresie obowiązywania uchwały i tylko wówczas nabyte prawa podlegają ochronie wynikającej z § 7 uchwały. Rozstrzygając tak zarysowany spór, w którym rację należy przyznać stronie skarżącej, wskazać należy na wstępie, że zgodnie z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w art. 7 ust. 1 u.p.o.l. oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Kompetencje prawotwórcze organu uchwałodawczego gminy w zakresie kształtowania zwolnień w podatku od nieruchomości ograniczają się do tych mających charakter przedmiotowy (por. np. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2833/12). Zawarte bowiem w omawianym przepisie sformułowanie "inne zwolnienia przedmiotowe" jednoznacznie wskazuje, że mogą one dotyczyć tylko i wyłącznie przedmiotu, a więc gruntów, budynków lub ich części, budowli związanych z prowadzeniem określonego rodzaju działalności (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3773/13). W każdym więc przypadku, gdy bezpośrednio z ustanowionej normy wywieść można, kto podlega zwolnieniu, a nie tylko, jaki przedmiot obejmuje zwolnienie, zwolnieniu przypisać można charakter zwolnienia przedmiotowo-podmiotowego, a to w konsekwencji oznacza przekroczenie ustawowej delegacji do ustanawiania zwolnienia określonego w art. 7 ust. 3 u.p.o.l. (por. wyrok NSA z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 2217/14). Uchwała, z której skarżąca wywodzi uprawnienie nabywcy nieruchomości do korzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości ustanowiła zwolnienie podatkowe o charakterze przedmiotowym, określając przedmiot zwolnienia z podatku od nieruchomości, a także zasady jego uzyskania, co zresztą potwierdził WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1300/17. W § 2 ust. 1 uchwały wskazano, że zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle zajęte na prowadzenie działalności przez parki technologiczne, akademickie inkubatory przedsiębiorczości oraz centra transferu technologii, które istnieją w dniu wejścia w życie uchwały lub powstaną do dnia końca jej obowiązywania oraz grunty, budynki i budowle położone na obszarze objętym renowacją poprzemysłowej strefy B, które są przedmiotem opodatkowania w dniu wejścia w życie uchwały lub zostaną objęte obowiązkiem podatkowym do dnia końca jej obowiązywania. § 2 ust. 2 uchwały stanowi, że zwolnienie przysługuje na okres 20 lat, jednakże nie dłużej niż do osiągnięcia przez beneficjenta zwolnienia limitu pomocy de minimis, określonego w art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis(Dz. Urz. WE L 379 z dnia 28.12.2006 r.). Z kolei § 4 ust. 1 uchwały określa, iż w przypadku nabycia przez podatnika uprawnień do zwolnienia z podatku od nieruchomości, określonego w § 2 uchwały, jest on zobowiązany, w terminie do 15 dnia miesiąca, w którym rozpoczyna się bieg obowiązywania zwolnienia, do przedłożenia Prezydentowi Miasta G. określonych, wymienionych w pkt 1 – 4, dokumentów. Zgodnie z § 4 ust. 2 uchwały w przypadku korzystania ze zwolnienia w latach następnych, podatnik jest zobowiązany każdorazowo, w terminie do 31 stycznia roku, w którym zamierza utrzymać zwolnienie z podatku od nieruchomości, do przedłożenia dokumentów wymienionych w ust. 1. Zgodnie z brzmieniem § 7 uchwała obowiązuje do dnia 30 czerwca 2014 roku, prawa do zwolnienia, które zostaną nabyte w trakcie obowiązywania uchwały, obowiązują przez cały okres w niej przewidziany, bądź do momentu osiągnięcia, określonego w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. WE L 379 z dnia 28.12.2006 r.), limitu pomocy de minimis. Z treści przywołanych przepisów uchwały wynika, że ustanowiła ona zwolnienie podatkowe dla tych nieruchomości zajętych na określone cele lub położonych na określonym obszarze, które zostaną objęte obowiązkiem podatkowym najpóźniej do dnia końca obowiązywania uchwały (§ 2 ust. 1 uchwały), a więc do dnia 30 czerwca 2014 r. Warunek ten nieruchomość opisana w analizowanym w niniejszej sprawie stanie faktycznym spełniła. Na mocy § 2 ust. 2 uchwały zwolnienie przysługuje na okres 20 lat, jednakże nie dłużej niż do osiągnięcia przez beneficjenta zwolnienia określonego limitu pomocy de minimis, a okres zwolnienia trwa dalej po dniu, w którym uchwała przestała obowiązywać (§ 7 uchwały). Co do zasady więc zwolnienie z opodatkowania danej nieruchomości może trwać maksymalnie 20 lat od momentu spełnienia przez nieruchomość warunków zwolnienia. Warunkiem korzystania z tego zwolnienia przez danego podatnika jest złożenie stosownych dokumentów w terminie do 15 dnia miesiąca od nabycia uprawnień do zwolnienia (w analizowanym stanie faktycznym nastąpi to w związku z nabyciem nieruchomości), o czym stanowi § 4 ust. 1 uchwały, a w przypadku korzystania ze zwolnienia w latach następnych, każdorazowo w terminie do 31 stycznia roku przedłożenie stosownych dokumentów. Zasadne jest zatem, ze względu na treść uchwały, stanowisko strony skarżącej, że z nabyciem nieruchomości nie następuje "wejście" nabywcy w prawa zbywcy korzystającego ze zwolnienia podatkowego, istotny jest bowiem aktualny status nieruchomości, ze względu na który została ona objęta zwolnieniem podatkowym w czasie obowiązywania uchwały. Wobec powyższego za zasadny uznać należy zarzut naruszenia przepisu § 2 ust. 1 oraz przepisu § 4 Uchwały VII/164/2007 Rady Miejskiej w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis na wsparcie rozwoju nowoczesnych technologii i innowacji poprzez błędną wykładnię i ograniczenie zastosowania zwolnienia związanego z przedmiotowym jej zakresem jedynie do tych podmiotów, które rozpoczęły korzystanie ze zwolnienia w okresie trwania uchwały. W konsekwencji należy także zgodzić się ze skarżącą, że organ interpretacyjny, wbrew wymogom wynikającym z art. 14 c § 2 Ordynacji podatkowej nie wskazał prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art.146 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację, zobowiązując organ interpretacyjny do uwzględnienia przedstawionej argumentacji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi (200 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) określone w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).