VII SA/Wa 1976/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wejście na teren nieruchomości sąsiedniej oddala skargę 1. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W. (dalej: "Wspólnota Mieszkaniowa" lub "skarżąca") od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w sprawie udzielenia pozwolenia J. K. i K. K.(dalej: "inwestorzy" lub "uczestnicy postępowania") na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. D., w celu przeprowadzenia określonych robót budowlanych, uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie terminu wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości działki nr ewid. [...] i w tej części orzekł, że wszystkie wymienione roboty budowlane wykonać w terminie pomiędzy 3 września 2019 r. a 28 września 2019 r., a w pozostałym zakresie decyzję utrzymał w mocy. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu [...] czerwca 2011 r. została wydana decyzja Prezydenta [...] Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i pozwalającą J. K. i K. K.na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalno-biurowego (wraz z budową wewnętrznej instalacji gazu) położonego na działkach o nr ewid. [...],[...] i [...] z obrębu [...] przy ul. D. w W. Kolejno, w dniu [...] października 2014 r. Prezydent [...] wydał decyzję nr [...] zmieniającą decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego rozbudowy i nadbudowy o dwie kondygnacje istniejącego budynku mieszkalno-biurowego oraz wyrażenie zgody na zmianę sposobu użytkowania budynku z mieszkalno-biurowego na budynek mieszkalno-biurowo-usługowy. Mając na względzie postęp prac budowlanych inwestorzy wystąpili w dniu 5 sierpnia 2017 r. do skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W. z wnioskiem o wyrażenie zgody na tymczasowe zajęcie gruntu dla potrzeb przeprowadzenia robót przy elewacji nowobudowanego obiektu. Mimo kilku rozmów i wymiany korespondencji, skarżąca nie udzieliła inwestorom przedmiotowej zgody. Inwestorzy pismem z dnia 14 czerwca 2018 r. wystąpili do Wydziału Architektury Urzędu Miasta [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. D., w celu przeprowadzenia robót budowlanych, polegających na wykonaniu elewacji ściany klatki schodowej (znajdującej się w ostrej granicy z ww. działką) budynku realizowanego na działce nr ewid. [...] oraz nr [...] z obrębu [...] przy ul. D. Skarżąca zawiadomiona o wniosku inwestorów złożonym do organu architektoniczno-budowlanego, pismem z dnia 30 lipca 2018 r. wniosła zastrzeżenia odnoszące się do wniosku inwestorów twierdząc, że decyzja z dnia [...] października 2014 r. nie uwzględniła faktycznego zagospodarowania terenu sąsiedniej działki, dla której powstawał już budynek mieszkalny wielorodzinny będący w zarządzie skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej. Skutkiem tego inwestorzy uzyskali pozwolenie na budowę bez uwzględnienia wpływu ich inwestycji na teren sąsiedniej nieruchomości. Skarżąca uzasadniła także swoją opinię o niemożliwości uzyskania polubownego i satysfakcjonującego porozumienia z inwestorami. 3. W dniu [...] sierpnia 2018 r. Prezydent [...] wydał decyzję nr [...] w sprawie udzielenia J. K. i K. K. pozwolenia na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości, tj. działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. D., w celu przeprowadzenia robót budowlanych, polegających na wykonaniu elewacji ściany klatki schodowej (znajdującej się w ostrej granicy z ww. działką) budynku realizowanego na działce nr ewid. [...] oraz [...] z obrębu [...] przy ul. D., w Dzielnicy [...]. Przedmiotowe roboty budowlane powinny być wykonane z zachowaniem następujących warunków: – wszystkie ww. określone roboty budowlane na terenie nieruchomości sąsiedniej należy wykonać w terminie pomiędzy 3 września 2018 r. a 28 września 2018 r., – należy powiadomić wspólnotę budynku ul. D. o wejściu na teren nieruchomości co najmniej na 7 dni przed planowanym dniem rozpoczęcia robót, – roboty elewacyjne należy wykonać pod nadzorem osoby uprawnionej, w sposób zapewniający bezpieczeństwo ludzi i mienia, a także minimalizujący ryzyko powstania ewentualnych szkód na nieruchomości sąsiada, – do korzystania z nieruchomości sąsiedniej wyznaczono pas terenu o szerokości 110 cm i długości 8 m biegnący wzdłuż wschodniej granicy działki ewid. nr[...], bezpośrednio przylegający do ściany klatki schodowej budynku inwestorów, natomiast dostęp do wskazanego pasa zapewniony jest poprzez bramę znajdującą się północnej granicy dz. nr [...], – wskazany powyżej obszar ma umożliwić inwestorowi wyłącznie postawienie rusztowań i korzystanie z innych urządzeń niezbędnych do przeprowadzenia określonych powyżej robót, prowadzonych zgodnie ze sztuką budowlaną, – przed przystąpieniem do robót należy zabezpieczyć przed możliwym uszkodzeniem drzewka i lampy znajdujące się we wschodniej części działki ewid. nr [...], – należy zabezpieczyć możliwość bezpiecznego przejścia chodnikiem, znajdującym się w bezpośredniej bliskości planowanych robót, a stanowiącym jedyne utwardzone dojście do budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. D. , – teren budowy (i rusztowania) należy zabezpieczyć przed wejściem osób trzecich, – po wykonaniu robót elewacyjnych teren natychmiast uporządkować i naprawić ewentualne szkody, powstałe w wyniku korzystania' z nieruchomości sąsiedniej (na zasadach określonych w art. 363 Kodeksu cywilnego). Decyzja organu została wydane na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 – dalej: "pr.bud.") i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej: "k.p.a.") oraz art. 92. ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1868) w związku z art. 1. ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1438). Organ pierwszej instancji podkreślił, że do wniosku została załączona korespondencja prowadzona pomiędzy inwestorami a skarżącą dotycząca wejścia na teren nieruchomości działki nr ewid. [...]. Załączona dokumentacja, zdaniem organu, wskazuje na brak możliwości porozumienia się stron co do możliwości przeprowadzenia przedmiotowych prac. Ponadto organ wskazał, że pomimo przyjęcia zastrzeżeń skarżącej, zachodzą warunki przewidziane w art. 47 ust. 2 pr.bud. Inwestor nie ma możliwości przeprowadzenia robót budowlanych polegających na wykonaniu elewacji ściany klatki schodowej swojego budynku bez możliwości wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej (tj. działki nr ewid. [...]). 4. Od decyzji Prezydenta [...] skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa złożyła odwołanie kwestionując zezwolenie udzielone inwestorowi przez organ. Skarżąca wskazała wady decyzji z dnia [...] października 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i zmianie pozwolenia na budowę udzielonego inwestorom. Zdaniem skarżącej ww. decyzja została wydana bez uwzględnienia wpływu inwestycji na teren sąsiedniej nieruchomości i faktu wcześniejszego zagospodarowania terenu sąsiedniej działki. Przedmiotowa decyzja została wydana bez udziału skarżącej, jako strony postępowania. Wspólnota Mieszkaniowa wskazała też, że w projekcie budowlanym zamiennym budynku przy ul. D. nie została zawarta analiza przesłaniania, która powinna uwzględniać nadbudowę budynku oraz ścianę klatki schodowej zlokalizowanej w ostrej granicy działki. Ponadto, zdaniem skarżącej, w ww. projekcie budowlanym zamiennym nie została zawarta sprawdzająca analiza statyczno-wytrzymałościowa ściany żelbetowej garażu budynku należącego do skarżącej w związku z lokalizacją inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie tej ściany. Skarżąca podniosła również, że wykonanie ocieplenia ścian zewnętrznych klatki schodowej spowoduje trwałe zajęcie gruntu sąsiedniego, tj. części działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. D. 5. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. w zakresie terminu wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości działki nr ewid. [...] i w tej części orzekł, że wszystkie wymienione roboty budowlane wykonać w terminie pomiędzy 3 września 2019 r., a 28 września 2019 r. W pozostałym zakresie organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...]. Jako podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 pr.bud. Organ drugiej instancji stwierdził, że inwestorzy spełnili wymagania wynikające z art. 47 ust. 2 pr.bud., w związku z czym zaistniały przesłanki do wydania decyzji orzekającej o niezbędności wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej. Zdaniem organu drugiej instancji inwestorzy wystarczająco uzasadnili przyczynę złożenia wniosku w sprawie konieczności wejścia na sąsiednią nieruchomość. Jak wynika z dokumentacji ściana klatki schodowej znajduje się w ostrej granicy z działką nr ewid. [...]. Z analizy przedłożonych dokumentów wynika, że wejście na teren sąsiedniej nieruchomości jest niezbędne w celu umieszczenia rusztowania dla potrzeb wykonania elewacji ściany klatki schodowej. Dalsza weryfikacja dokumentacji sprawy wykazała, że inwestorzy podjęli działania mające na celu uzyskanie zgody właścicieli sąsiedniej działki (tj. skarżącej) na wejście na teren jej nieruchomości, jednak działania te okazały się nieskuteczne. W odniesieniu do kwestii uchylenia decyzji Wojewoda [...] w części organ wskazał, że oryginalny termin wykonania przedmiotowych robót określony przez organ pierwszej instancji już minął i stąd niezbędne było uchylenie decyzji w zakresie terminu wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości działki nr ewid. [...]. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji, skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...]sierpnia 2018 r. Skarżąca zarzucił decyzji organu drugiej instancji: 1) rażące naruszenie § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego rozbudowy i nadbudowy oraz udzielenie pozwolenia na wykonanie elewacji; 2) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez wydanie przez organ drugiej instancji decyzji utrzymującej w mocy niezgodną z prawem decyzję organu pierwszej instancji. Skarżąca powtórzyła wcześniejsze zarzuty naruszenia przepisów prawa budowlanego, do czego miało dojść przy wydaniu decyzji z [...] października 2014 r. Uzasadniając zasadnicze zarzuty skargi skarżąca wskazała, że udzielenie przez organ pierwszej instancji pozwolenia na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania elewacji ściany klatki schodowej znajdującej się w ostrej granicy działek powoduje znaczące zagrożenie dla bezpieczeństwa całej nieruchomości sąsiedniej i dla członków Wspólnoty Mieszkaniowej. Zagrożenie dla bezpieczeństwa wiąże się ściśle z wątpliwą zgodnością z prawem projektu budowlanego. Dlatego też realizacja projektu przebudowy i nadbudowy budynku znajdującego się na działce nr ewid. [...] oraz [...] przy ul. D., a w tym prowadzenie prac budowlanych przy elewacji klatki schodowej, skutkuje narażeniem sąsiedniej nieruchomości na niekorzystne oddziaływanie oraz stanowi bezpośrednie zagrożenie dla stanu budynku pozostającego w zarządzie skarżącej. W tym sensie wykonania elewacji ściany, może wyrządzić skarżącej nieodwracalne szkody. 7. Odpowiadając w dniu 2 września 2019 r. na ww. skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 8. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 9. Sąd oddalił skargę skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej jako nie zasługującą na uwzględnienie ponieważ zarówno zaskarżona decyzja Wojewody [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta [...] nie naruszają prawa. Wbrew zarzutom i argumentom skarżącej toczące się postępowanie administracyjne nie stanowiło kontynuacji ani ponownego rozpatrzenia decyzji Prezydenta [...] z [...] października 2014 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i zmiany oryginalnego pozwolenia na budowę z 2011 r. Zarówno wskazane organy administracji architektoniczno-budowlanej, jak i obecnie Sąd orzekały w sprawie zgody organu na wejście inwestora na teren sąsiedniej nieruchomości, czyli działki nr ewid. [...] położonej przy ul. D. Taka szczególna zgoda (zezwolenie) zastępuje zgodę właściciela nieruchomości, której sąsiad-inwestor nie mógł i nie może uzyskać. Ww. zgoda organu administracji stanowi odrębną instytucję prawną, uregulowaną w art. 47 ust. 1 – 4 pr.bud. Dla szerszego kontekstu warto zauważyć, że wskazana instytucja rozstrzygania przez organy władzy publicznej działającej na wniosek inwestora o konieczności dopuszczenia do korzystania z terenu nieruchomości bądź budynku lub mieszkania sąsiada, znana jest od wielu lat. Przewidywała ją ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 1961 r., Nr 7, poz. 46 z późn. zm.) w art. 48 ust. 1-4; a także ustawa z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 1974 r., Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) – art. 35 ust. 1-3. Obecna regulacja w znacznym stopniu kontynuuje tradycyjne rozwiązania. Obecnie obowiązujące przepisy przewidują, że jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor w pierwszej kolejności, jeszcze przed rozpoczęciem robót, ma obowiązek uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów. Inwestor ma też obowiązek uzgodnić z właścicielem danej nieruchomości uzgodnić ewentualną rekompensatę z tytułu wejścia na nieruchomość sąsiada. Dopiero w przypadku nieuzgodnienia przez inwestora i sąsiada warunków wykorzystania nieswojej nieruchomości, zezwolenie na wejście na cudzą nieruchomość, a ściśle stwierdzenie "niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości" jest formułowane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Organ czyni to na wniosek inwestora w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Wskazane rozstrzygnięcie jest przy tym podejmowane w drodze decyzji, aby poddane było ono wszystkim odpowiednim rygorom postępowania administracyjnego. Dodatkowo, jeśli organ administracji architektoniczno-budowlanej uzna że wniosek inwestora jest zasadny, wówczas w podjętej decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości organ ten ma obowiązek określić granice przestrzenne i czasowe wejścia na cudzą nieruchomość oraz inne warunki korzystania z sąsiedniej nieruchomości. Analiza art. 47 ust. 2 pr.bud. prowadzi do wniosku, że wprowadza on ograniczenie praw właściciela sąsiedniej nieruchomości, przy czym ograniczenie to może mieć charakter dobrowolny (gdy sąsiad wyraża zgodę na wejście na jego posesję) lub przymusowy w drodze decyzji. Ten tryb rozstrzygnięcia o prawie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości jest dopuszczalny jednak wyłącznie po wcześniejszym podjęciu przez inwestora prób uzgodnienia z sąsiadem warunków wejścia na teren jego nieruchomości i w sytuacji braku powodzenia takich działań. W takiej sytuacji decyzja, o której mowa w art. 47 ust. 2 ustawy zastępuje zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości (patrz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Warszawie z 19 maja 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1912/15 oraz w Opolu z 11 października 2007 r., sygn. akt II SA/Op 201/07, LEX nr 419005). Powyższe zasady rozstrzygania o niezbędności wejścia na nieruchomość sąsiada zostały też dalej rozwijane przez orzecznictwo sądów administracyjnych. Biorąc pod uwagę fakty rozpatrywanej sprawy należy zwrócić uwagę na to, że warunkiem wydania przez organ decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora jest stwierdzenie niezbędności wejścia na nieruchomość sąsiada. Organ powinien więc rozważyć, czy zamierzone roboty budowlane mogą być wykonane w inny sposób niż proponuje inwestor, czy też wejście na nieruchomość sąsiednią jest niezbędne (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 841/16). Ponadto ingerencja w prawo własności sąsiada dotyczy tylko robót budowlanych wykonywanych legalnie tj. np. zgodnych z dokonanym zgłoszeniem czy udzielonym pozwoleniem na budowę. Organ badający zasadność wniosku inwestora jest zobowiązany do ustalenia, czy inwestor - wnioskodawca, jest osobą, która może legalnie przystąpić do wykonywania określonych robót budowlanych (patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 739/17 i z 13 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1109/17 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 5 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Po 330/19). 10. Odnosząc przedstawione zasady prawa do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że wszystkie warunki stwierdzenia przez organy administracji niezbędności wejścia inwestora na nieruchomość sąsiednią zostały prawidłowo spełnione. W szczególności: 1) inwestycja realizowana przez inwestorów na działkach o nr ewid. [...] i [...] jest prowadzona legalnie. Została ona rozpoczęta na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Prezydenta [...] z [...] czerwca 2011 r. zmienionego w związku z zatwierdzeniem projektu budowlanego zamiennego decyzją tego samego organu z [...] października 2014 r. Co prawda skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa formułuje w skardze merytoryczne zarzuty pod adresem tej ostatniej decyzji, ale nie podjęła prób skarżenia ww. decyzji ani w trybie zwykłym, ani nadzwyczajnym, tj. poprzez wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, bądź poprzez żądanie stwierdzenia nieważności decyzji. Nie ma zatem podstaw aby kwestionować legalność zamierzonych robót budowlanych; 2) istnieje potrzeba wykonania robót budowlanych przy budynku będącym przedmiotem inwestycji. Elewacja części budynku zbudowanego zgodnie z ww. projektem budowlanym zamiennym w ostrej granicy z działką nr ewid. [...], na której działa skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa jest integralnym składnikiem projektu, a nie kaprysem inwestora; 3) z akt sprawy jednoznacznie wynika, że inwestorzy podejmowali próby uzyskania zgody Wspólnoty Mieszkaniowej na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości i próby te okazały się nieskuteczne. Nie jest przy tym zadaniem organów administracji ani Sądu badanie, czy negocjacje w tym zakresie były prowadzone w dobrej wierze, czy też nie; 4) z uwagi na położenie przedmiotowego budynku wejście przez inwestora na działkę sąsiednią jest niezbędne, gdyż elewacji budynku zlokalizowanego w ostrej granicy z działką nr ewid. [...] nie da się technicznie wykonać nie naruszając przez względnie krótki okres przestrzeni będącej współwłasnością właścicieli lokali mieszkalnych w budynku położonym przy ul. D. 5) inwestorzy zobowiązali się, że naruszenie prawa własności ograniczy się do ustawienia rusztowań niezbędnych do wykonania elewacji oraz do zbudowania tymczasowych zabezpieczeń mających chronić teren działki sąsiedniej, tj. przejścia dla pieszych, trawniki, oświetlenie gruntowe itp. przed zniszczeniem. Zdaniem Sądu uzasadnione jest stanowisko organów właściwych w sprawie, że nie ma podstaw do kwestionowania racjonalności sposobu wykonania zamierzonych robót budowlanych; 6) w decyzji organu pierwszej instancji szczegółowo określono techniczne warunki korzystania przez inwestorów z nieruchomości sąsiedniej, przy czym organ nałożył też na inwestora obowiązek natychmiastowego uporządkowania terenu działki nr ewid. [...] i naprawienia ewentualnych szkód powstałych w wyniku korzystania z nieruchomości sąsiedniej. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że obie decyzje wydane w sprawie mające za podstawę art. 47 ust. 2 pr.bud. nie naruszają prawa i nie występują przesłanki usunięcia ich z obrotu prawnego. 11. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.