VII SA/Wa 2126/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa – Wojewody [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zapłaty kosztów przechowywania pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego Skarbu Państwa – Wojewody [...] kwotę 244 zł (dwieście czterdzieści cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "organ odwoławczy", "Kolegium") z [...] lipca 2019 r., znak: [...], w przedmiocie zobowiązania do zapłaty kosztów przechowywania pojazdu. Z akt sprawy wynika następującym stan faktyczny i prawny sprawy. Samochód marki [...] nr rejestracyjny [...] został - na podstawie dyspozycji Policji z 16 maja 2009 r., nr [...] (w trybie art. 130a ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm., dalej: "p.r.d.") - usunięty z drogi a następnie przechowywany na wyznaczonym parkingu strzeżonym prowadzonym przez T. sp. z o.o. z siedzibą w W.. Postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r., sygn. akt: [...], Sąd Rejonowy dla [...] I Wydział [...] orzekł o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz miasta W.. Prezydent [...] (dalej: "organ I instancji") decyzją z [...] czerwca 2016 r., nr [...], na podstawie art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018 z późn. zm.) w zw. z art. 130a ust. 10h p.r.d. ustalił, że Skarb Państwa - Wojewoda [...] zobowiązany jest do zapłaty kwoty 6 084,81 zł brutto z tytułu kosztów przechowywania ww. pojazdu, od dnia 17 listopada 2009 r. do dnia 3 września 2010 r., na parkingu strzeżonym prowadzonym przez T. sp. z o.o. W uzasadnieniu decyzji Prezydent wskazał, że od daty obowiązywania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06 o niekonstytucyjności art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym (czyli od 11 czerwca 2009 r.) pojazdy usunięte w trybie art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d. i nie odebrane przez właścicieli w okresie zakreślonym przez przepisy nie przechodziły już na własność Skarbu Państwa. W związku z tym nadal pozostawały na parkingach strzeżonych prowadzonych przez podmioty wskazane przez starostów. To z kolei powodowało koszty przechowywania, które za okres od 11 czerwca 2009 r. do 3 września 2010 r. (na mocy art. 13 ww. ustawy zmieniającej) obciążają Skarb Państwa. Dalej organ I instancji podniósł, że okres ustawowego przechowywania na parkingu pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] zakończył się w dniu 16 listopada 2009 r. Po jego upływie pojazd nadal pozostawał na parkingu, dlatego też koszty jego przechowywania od 17 listopada 2009 r. do 3 września 2010 r. obciążają Skarb Państwa – Wojewodę. Podstawą wyliczenia należności za przechowywanie pojazdu jest stawka wynikająca z umowy zawartej ze spółką T.. Skarb Państwa - Wojewoda [...] wniósł odwołanie od w.w. decyzji zarzucając: 1) naruszenie art. 130a ust. 10h ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie decyzji podczas gdy norma ta znajduje zastosowanie dopiero po wydaniu przez sąd orzeczenia o przepadku pojazdu na rzecz powiatu; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 z późn. zm.) polegające na uznaniu, że ustalenie wynagrodzenia przez organy administracyjne może być stosowane w oparciu o 836 k.c. w zakresie, w jakim stanowi o wysokości wynagrodzenia za przechowywanie określone w umowie lub taryfie; 3) brak pełnego udokumentowania świadczonej usługi przez przechowawcę. W konsekwencji Wojewoda wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego. Powołaną na wstępie decyzją z [...] lipca 2019 r., znak: [...], Kolegium - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy - kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...]. Sąd zauważa, że w sentencji decyzji organ odwoławczy przywołał jako datę orzeczenia organu pierwszej instancji - 17 marzec 2016 r., tymczasem decyzja Prezydenta nr [...] opatrzona jest datą – [...] czerwca 2016 r. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przywołał motywy wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2059/15 i I OSK 2061/17 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie Kolegium odwołało się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OPS 4/14 i jej uzasadnienia. Wojewoda podkreślił, że poglądów prawnych z przywołanych orzeczeń zlekceważyć nie może. Tym samym (pomimo utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji) stwierdził, że "niemożliwe jest obciążenie Wojewody [...] w drodze decyzji administracyjnej kosztami przechowywania pojazdu, którego własność przeszła na rzecz [...]. Zaskarżona decyzja Prezydenta [...] podlega zatem uchyleniu w całości." Jednocześnie Kolegium podniosło, że umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego byłoby przedwczesne wobec braku informacji o złożeniu przez jednostkę przechowującą pojazd wniosku o przyznanie kosztów z tym związanych. Jak natomiast wynika z akt sprawy strona dokonująca przechowania pojazdu składała pisma do Urzędu Skarbowego, niewykluczone jest zatem, iż wniosek taki istnieje. Wojewoda [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Kolegium z [...] lipca 2019 r. Na wstępie skarżący zarzucił, że decyzja organu odwoławczego jest wewnętrznie sprzeczna jak również zawiera błędy w przywołanym stanie faktycznym. Ponadto skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) tj. art. 2 oraz 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2017 r., poz. 2234) poprzez przyjęcie, że wskazane przepisy stanowią podstawę do domniemania odpowiedzialności finansowej Wojewody [...] za przechowywanie pojazdów usuniętych w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym; 2) poprzez błędną wykładnię art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, poprzez uznanie, że właściwym do zapłaty kosztów przechowywania pojazdu w imieniu Skarbu Państwa jest Wojewoda [...]. W konsekwencji Wojewoda [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać m.in.: oznaczenie organu administracji publicznej (pkt 1), datę wydania (pkt 2), oznaczenie strony (pkt 3), powołanie podstawy prawnej (pkt 4), rozstrzygnięcie (pkt 5), uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 6), (...). Rozstrzygnięcie, określane mianem osnowy lub sentencji decyzji (art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.) jest jej zasadniczym elementem, stanowi bowiem o ustaleniu prawa, o usunięciu sporu co do niego lub o jego tworzeniu na rzecz określonych podmiotów albo też o zakończeniu postępowania w danej instancji bez orzekania w sprawie co do jej istoty. Wyraża rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku w kontekście określonych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Konkretyzacja prawa dokonuje się w rozstrzygnięciu, nie zaś w innych elementach decyzji. Natomiast uzasadnienie jest obowiązkowym składnikiem decyzji, mającym na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia. Ma ono objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie, czyli ma na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. R Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2014 str. 447 i n., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. B. Adamiak, J. Borkowskiego, wyd. C.H. Beck Warszawa 2012, str. 440 i n.). Uzasadnienie decyzji nie może zastąpić rozstrzygnięcia, a w razie rozbieżności pomiędzy osnową decyzji, a jej uzasadnieniem o sposobie rozstrzygnięcia sprawy decyduje sentencja (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 873/18). Treść uzasadnienia powinna wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Ponadto, w orzecznictwie i doktrynie prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym rozstrzygnięcie organu winno być jednoznaczne i niewymagające szczególnej analizy. W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę, zaskarżona decyzja z 15 lipca 2019 r. tych wymogów nie spełnia. I tak w pierwszej kolejności wskazać należy, że opisując decyzję Prezydenta [...], od której Wojewoda wniósł odwołanie, Kolegium przywołało nieprawidłową datę kontrolowanego orzeczenia nr [...] Wskazało, że jest to decyzja z [...] marca 2016 r., tymczasem z akt sprawy wynika, że opatrzona jest datą [...] czerwca 2016 r. Ponadto, prawidłowo skarżący zwrócił uwagę, że stan faktyczny sprawy opisany przez Kolegium odnosi się do zupełnie innego pojazdu, tj. marki [...] nr rejestracyjny [...], usuniętego w dniu 13 lutego 2009 r. w W. a nie do pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], usuniętego w dniu 16 maja 2009 r. w W., którego dotyczy decyzja Prezydenta [...] nr [...]. Te same błędy Sąd dostrzegł w przywołanym przez Kolegium postanowieniu sądu powszechnego w przedmiocie przepadku pojazdu na rzecz miasta [...]. W konsekwencji, stan faktyczny opisany przez organ odwoławczy (w kontrolowanej przez Sąd decyzji) odnosi się zupełnie do innej sprawy aniżeli wskazują na to akta administracyjne dołączone przez Kolegium, w tym sprawy opisanej w decyzji Prezydenta [...] nr [...]. Sąd dostrzegł także (na co zwrócił uwagę również skarżący) sprzeczność sentencji decyzji Kolegium z jej uzasadnieniem prawnym. Organ odwoławczy, pomimo utrzymania w mocy decyzji Prezydenta [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zapłaty Wojewody [...] z tytułu kosztów przechowywania pojazdów, w uzasadnieniu decyzji stwierdził bowiem, że "argumenty strony w przeważającej części winny zostać uwzględnione", oraz że "niemożliwe jest obciążenie Wojewody Mazowieckiego w drodze decyzji kosztami przechowywania pojazdu, którego własność przeszła na własność [...]; zaskarżona decyzja Prezydenta [...] podlega zatem uchyleniu w całości." W ocenie Sądu, już te okoliczności stanowią podstawę do wyeliminowania decyzji Kolegium z obrotu. W tym miejscu wskazać także należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w przypadku wątpliwości co do przedmiotu rozstrzygnięcia, najistotniejsza jest sentencja decyzji. Sentencja decyzji musi zawierać rozstrzygnięcie - co do istoty - sprawy. Dlatego też z uzasadnienia nie można wywodzić wniosków co do przedmiotu rozstrzygnięcia, jego zakresu czy też praw przyznanych stronie lub nałożonych na nią obowiązków. Jeśli więc intencją Kolegium było utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta [...] nr [...], ustalającej że Skarb Państwa - Wojewoda [...] zobowiązany jest do zapłaty kwoty 6 084,81 zł brutto z tytułu kosztów przechowywania ww. pojazdu marki [...], od dnia 17 listopada 2009 r. do dnia 3 września 2010 r., na parkingu strzeżonym prowadzonym przez T. sp. z o.o., wskazać należy jak poniżej. Problematyka usuwania pojazdów z drogi została uregulowana w przepisach art. 50a i art. 130a p.r.d. W art. 130a ust. 1 p.r.d. uregulowano przypadki obligatoryjnego usuwania pojazdów z drogi na koszt ich właścicieli. Art. 130a ust. 2 p.r.d. reguluje zaś przypadki fakultatywnego usuwania pojazdów z drogi na koszt ich właścicieli, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu w inny sposób. Art. 130a ust. 10 p.r.d. - przed zmianą, dokonaną na mocy ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw - stanowił, że pojazd usunięty z drogi i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy, gdyż uznaje się go za porzucony z zamiarem wyzbycia. W dniu 4 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym i niektórych innych ustaw (przy czym część przepisów weszła w życie w dniu 21 sierpnia 2011 r.). Zgodnie ze znowelizowanym art. 130a ust. 10 p.r.d., w razie usunięcia pojazdu z drogi w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 lub 2 p.r.d. starosta występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odbierze pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. W ustawie nowelizującej zawarto przepisy przejściowe, co uzasadnione było potrzebą uregulowania kwestii związanych nie tylko ze zmianą przepisów, ale także z faktem, że uznane za niekonstytucyjne przepisy Prawa o ruchu drogowym utraciły moc z dniem 11 czerwca 2009 r., natomiast ustawa nowelizująca uchwalona została w dniu 22 lipca 2010 r. (weszła w życie w dniu 4 września 2010 r.). W obowiązującym od dnia 4 września 2010 r. stanie prawnym koszty związane usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi, w myśl art. 130a ust. 10h p.r.d., osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. W przepisach przejściowych ustawy nowelizującej uregulowano kwestię ponoszenia kosztów związanych z przechowywaniem pojazdów, w stosunku do których termin 6 miesięcy od dnia ich usunięcia z drogi upłynął przed wejściem w życie nowelizacji lipcowej. Art. 13 ustawy nowelizującej stanowi, że koszty przechowywania pojazdów, jakie powstały po upływie terminu 6 miesięcy od dnia usunięcia danego pojazdu z drogi, aż do dnia wejścia w życie nowelizacji (tj. do dnia 4 września 2010 r.), wobec wszystkich tych pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia z drogi upłynął w okresie pomiędzy 11 czerwca 2009 r., a dniem wejścia w życie nowelizacji lipcowej, ponosi Skarb Państwa. Ww. przepis art. 13 ustawy zmieniającej stanowi podstawę prawną decyzji Prezydenta [...] nr [...], zaś jego błędną wykładnię zarzuca skarżący. Istotne w tej sprawie jest więc to, czy organ rozstrzygając o kosztach przechowywania pojazdu wskazuje podmiot (statio fisci Skarbu Państwa) zobowiązany do ich zapłaty, a jeżeli tak to jaki jest to podmiot. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 maja 2017 r. (sygn. akt I OSK 2061/15, dostępny na https://cbois.nsa.gov.pl) zwrócił uwagę, że "przepis art. 13 ustawy nowelizującej jest przepisem, który nie łączy się z żadną inną regulacją, która wskazywałaby w jaki sposób, ewentualnie jaki podmiot (statio fisci) miałby realizować obowiązki Skarbu Państwa z niego wynikające. Tymczasem z art. 11 ustawy nowelizującej wynika, że pojazdy, wobec których rozpoczął się, ale trwa nadal termin mający skutkować ich przepadkiem, w efekcie tego przepadku stają się własnością powiatu. Z kolei, art. 12 omawianej ustawy odnosi się do postępowań w sprawie przejęcia pojazdów nie odebranych przez osoby uprawnione - postępowania te w całości przechodzą do właściwości starostów. Jedynie wskazany wyżej art. 13 ustawy reguluje skutki faktyczne zaistniałe, a mianowicie wskazuje na Skarb Państwa jako generalnie odpowiedzialny za koszty powstałe z tytułu przechowywania pojazdów, które objęte były dawnymi regulacjami, ale od dnia 11 czerwca 2009 r. nie mogły przejść na własność Skarbu Państwa. Art. 13 ustawy koresponduje zatem z brzmieniem art. 130a ust. 5f p.r.d. zabezpieczając możliwość domagania się przez powiaty od Skarbu Państwa zwrotu kwot poniesionych za okres przechowywania pojazdów przed 11 września 2010 r." Podobnie, co do roli art. 13 ustawy nowelizującej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 13 kwietnia 2015 r. (sygn. akt I OPS 4/14). W jej uzasadnieniu wyjaśniono, iż "w przepisach międzyczasowych ustawy nowelizującej nie rozstrzygnięto, które organy są właściwe do rozstrzygania odnośnie kosztów przechowywania pojazdu za okres sprzed wejścia w życie nowych przepisów. W art. 13 ustawy zmieniającej wskazano jedynie, iż koszty powstałe po terminie do odebrania pojazdów i dotyczące przechowywania pojazdów, dla których okres ten upłynął pomiędzy 11 czerwca 2009 r. a 4 września 2010 r. ponosi Skarb Państwa. Decyzja ustawodawcy o przejęciu przez Skarb Państwa obowiązku poniesienia kosztów przechowywania pojazdów w tym okresie ma zatem jedynie taki skutek, że zobowiązanym stał się Skarb Państwa." W przedmiotowej sprawie 6-miesięczny termin z art. 130a ust. 10 p.r.d. upłynął w dniu 16 listopada 2009 r. Koszty przechowywania przedmiotowego pojazdu od dnia 17 listopada 2009 r. do dnia 3 września 2010 r. ponosi zatem Skarb Państwa. Należy jednocześnie wskazać na pojawiający się w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, w myśl którego "konstrukcja stosunku administracyjnoprawnego, pod rządami p.r.d. po dniu 11 czerwca 2009 r., nie stoi w kolizji z kwestią odpowiedzialności prawnej za koszty przechowania pojazdów, która - zgodnie z art. 13 ustawy nowelizującej - spoczywa na Skarbie Państwa. Na podstawie normy wypływającej z tego przepisu starosta może wystąpić do właściwego statio fisci Skarbu Państwa z roszczeniem regresowym i w razie konieczności wystąpić do sądu powszechnego z powództwem o zapłatę wskazanych kosztów. Brak jest przy tym podstaw do obciążenia wojewody obowiązkiem wypłaty wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdu. Jakkolwiek wojewoda - zgodnie z art. 3 ust. pkt 6 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie - jest reprezentantem Skarbu Państwa, jednak wyłącznie w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach. Analiza przepisów ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz. U. z 2016 r., poz. 154) nie pozwala zaś na przyjęcie, iż wojewoda wykonuje jakiekolwiek obowiązki związane z ponoszeniem kosztów usuwania i przechowywania pojazdów a takich obowiązków nie można domniemywać z przepisów prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 22 października 2019 r., sygn. akt I OSK 513/18 oraz prawomocne wyroki WSA w Poznaniu z 2 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1261/15 i z 12 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 527/16). W myśl z art. 130a ust. 10f p.r.d., do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016, poz. 599), zwanej dalej u.p.e.a., z uwzględnieniem przepisów p.r.d. Z uwagi na treść art. 13 ustawy nowelizującej, w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 130a ust. 10h p.r.d., a zatem starosta nie wyda decyzji o zapłacie tych kosztów przez osobę będącą właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia. W tej sytuacji, w kontrolowanej sprawie znajdzie zastosowanie art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017, poz. 265). Zgodnie zaś z § 3 pkt 1 lit. a) tego rozporządzenia, przepisy działu II rozdziału 6 ustawy egzekucyjnej dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Z kolei w myśl § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b), przepisy działu II rozdziału 6 ustawy egzekucyjnej dotyczące organu egzekucyjnego stosuje się odpowiednio do starostów w zakresie likwidacji ruchomości, które zostały przejęte na rzecz powiatu na podstawie przepisów p.r.d." Jak wskazuje się dalej w orzecznictwie sądów administracyjnych "w sytuacjach określonych w art. 13 ustawy nowelizującej, przyznanie kosztów przechowywania pojazdów dokonywane jest przez starostę (w niniejszej sprawie przez Prezydenta [...]), w oparciu o art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z § 3 pkt 1 lit. a) i § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Powyższa konkluzja nie sprzeciwia się poglądowi, że w takiej sytuacji staroście przysługuje regres w stosunku do Skarbu Państwa o zwrot poniesionych kosztów przechowywania pojazdu." Powyższe stanowisko zostało także przyjęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3210/18. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z uwagi na mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa procesowego (tj. art. 107 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. i § 3 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) a także przepisu prawa materialnego (art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw) – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 tej ustawy. Ponownie rozpoznając sprawę, organy administracji uwzględnią powyższe rozważania Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku.