IV SA/Wa 2546/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Monika Barszcz, Protokolant st. ref. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2020 r. sprawy ze skargi A. B., A. B. i W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia uwagi wniesionej do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2019 nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących A. B., A. B. i W. B. solidarnie kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO" lub "Kolegium" lub "organ II instancji") z [...] sierpnia 2019 r., nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja") utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji") z [...] maja 2019 r., nr [...] (znak: [...]) wydaną w przedmiocie odmowy uznania uwagi wniesionej do uproszczonego planu urządzania lasu (dalej: "UPUL") dla działki nr [...] obręb [...] na terenie gminy [...]. II. Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych. II.1. W dniach od [...] października 2018 r. do [...] grudnia 2018 r. w siedzibie Urzędu Gminy [...] wyłożono do wglądu projekty uproszczonych planów urządzania lasów będących wynikiem prac terenowych i kameralnych dla działek leśnych należących do osób fizycznych i wspólnot gruntowych, znajdujących się na terenach gmin [...] i [...]. O wyłożeniu projektów UPUL Wójt Gminy [...] powiadomił właścicieli działek, objętych planem pismem z dnia [...] października 2018 r., którego odbiór został potwierdzony w dniach [...] i [...] października 2018 r. II.2. W dniu [...] stycznia 2019 r. A. B., A. B. i W. B. (dalej: "skarżący"), współwłaściciele działki nr [...], złożyli zastrzeżenie do projektu UPUL, podnosząc, iż powierzchnia lasu określona w projekcie UPUL jest większa niż w rzeczywistości. II.3. Starosta decyzją z [...] maja 2019 r., nr [...] (znak: [...]) odmówił uznania uwagi wniesionej do planu UPUL przez skarżących. W uzasadnieniu tej decyzji Starosta wskazał, że zgodnie z § 7 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu (Dz. U. 2012 poz. 1302; dalej: "Rozporządzenie"), rejestr w uproszczonym planie urządzania lasu sporządza się według danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 z późn. zm.; dalej: "p.g.i.k."), osobno dla każdej działki ewidencyjnej. W myśl wyżej przywołanego przepisu oraz zawartej umowy, wykonawca zobowiązany jest umieścić w dokumentacji urządzeniowej działki, posiadające w ewidencji gruntów użytek gruntowy "Ls". Projekt przedmiotowego dokumentu przygotowano w oparciu o dane ewidencyjne pozyskane z zasobów Starostwa Powiatowego, aktualnych na dzień [...] marca 2018 r. oraz na podstawie przeprowadzonych prac terenowych. W celu uzyskania szczegółowych opisów taksacyjnych dla poszczególnych działek, prace terenowe przeprowadzali wykwalifikowani taksatorzy. W trakcie prac weryfikowano stan faktyczny na działce ze stanem w rejestrze gruntów. W przypadku gdy dany grunt na działce nie spełniał definicji "lasu" zgodnie z ustawą o lasach, wtedy ta nieruchomość została ujęta w szczegółowym wykazie zmian powierzchni leśnej w stosunku do rejestru gruntów. W takim przypadku istnieje możliwość sprawdzenia aktualności użytków gruntowych na działkach i dokonania zmian zapisów w rejestrze gruntów. Dalej Starosta podniósł, że wykonawca projektu uproszczonego planu urządzania lasu bazował na danych ewidencyjnych pozyskanych z zasobów Starostwa Powiatowego, aktualnych na dzień [...] marca 2018 r., wg. których na działce nr ew. [...] obręb [...], gmina [...] było 0,0960 ha użytku "Ls", który został w całości ujęty w uproszczonym planie urządzenia lasu. Zgodnie z ewidencją gruntów, stan na dzień [...] maja 2019 r., na działce nr ew. [...] obręb [...] znajdują się następujące użytki "LsVI" o pow. 0,0960 ha, Lz-ŁVI o pow. 0,0590 ha, ŁV o pow. 0,7436 ha i LVI o pow. 1,0616 ha (notatka służbowa z dnia [...] maja 2019 r. nr [...]). Wydzielenie na przedmiotowej działce zajmuje powierzchnię 0,0960 ha, czyli powierzchnię wskazaną w ewidencji gruntów jako "Ls". W trakcie prac weryfikowano stan faktyczny na działce ze stanem w rejestrze gruntów dla obszarów z użytkiem "Ls". W planie opisany został stan aktualny (faktyczny) na działkach dla tego użytku. II.3. Od decyzji organu I instancji skarżący złożyli odwołanie z dnia [...] czerwca 2019 r. Skarżący podnieśli, że Starosta nieprawidłowo uznał przedmiotowe użytki zadrzewione jako las, ponieważ powierzchnia lasu jest mniejsza niż 0,10 ha, w związku z czym wskazana w decyzji powierzchnia jako 0,096 ha nie powinna zostać uznana, jako las. Nadto podnieśli, że błędnie określono powierzchnie użytków zadrzewionych, bowiem rzeczywista powierzchnia porośnięta drzewami jest znacząco mniejsza od powierzchni uwzględnionej w projekcie UPUL. II.4. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium uznało, że organ I instancji przeprowadzający postępowanie dokonał analizy przepisów ustawy w sposób prawidłowy, co zostało poparte zebranym materiałem dowodowym, a także znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ II instancjipodniósł, że z akt sprawy wynika, że przedmiotowy las został sklasyfikowany w ewidencji jeszcze przed sporządzeniem przedmiotowego projektu UPUL, dlatego zgodnie z zapisami ewidencji działka została objęta opracowaniem uproszczonego planu urządzenia lasu. Odnosząc się do kwestii wielkości powierzchni lasu działki SKO uznało, że nie jest ona przedmiotem niniejszego postępowania. Jeśli odwołujący kwestionuje uproszczony plan urządzenia jego lasu, to powinien ubiegać się o jego zmianę w odpowiednim trybie, przewidzianym prawem. Bez zmiany takiego planu skarżący nie może zlikwidować całkowicie dotychczasowego drzewostanu w swoim lesie i podjąć ewentualnej przebudowy drzewostanu. III.1. Skarżący pismem z dnia [...] września 2019 r. wywiedli skargę na decyzję Kolegium, której zarzucili: naruszenie: (I) przepisów postępowania poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego przedmiotowej działki i przyjęcie, przedmiotowych użytków zadrzewionych jako las; (II) przepisów postępowania poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, które spowodowało naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 ust. 2. ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1161), w zw. z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2020 r., poz. 6 dalej: "ustawa o lasach" lub "u.o.l."), poprzez nieuprawnione niezastosowanie tych przepisów i przyjęcie, że przedmiotowa działka to grunt leśny, podczas gdy rzeczona działka nie spełnia definicji gruntu leśnego; (III) art. 22 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o lasach poprzez zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu dla przedmiotowej działki, nie mając ku temu podstaw prawnych. Organ nie udowodnił, że działka wchodzi w skład zwartego kompleksu leśnego powyżej 10 ha. Natomiast sporządzenie projektu uproszczonego planu urządzenia lasu jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku lasu o obszarze co najmniej 10 ha; (IV) przepisów postępowania poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez uznanie organu, że na przedmiotowym terenie była prowadzona gospodarka leśna; (V) przepisów postępowania poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego przedmiotowej działki i przyjęcie nieprawidłowe określenie rosnących gatunków drzew; (VI) przepisów postępowania poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego przez taksatora, tj. przyjęcie przez, że przedmiotowa działka to grunt leśny, podczas gdy działka nie wypełnia znamion definicji lasu zawartej w ustawie o lasach; (VII) przepisów postępowania, tj. art. 107 ust. 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. Skarżący podnoszą zarzut, że stan faktyczny przedmiotowego gruntu zadrzewionego nieruchomości nie jest gruntem leśnym, ponieważ ma powierzchnie 0,0960 ha, a zatem nie spełnia wymogu ustawowego minimum 0.10 ha. W ocenie skarżących, ocena tego, czy mamy do czynienia z lasem wymaga szczegółowych ustaleń stanu faktycznego. Co więcej, wywiedzenie stanowiska, że przedmiotowa działka jest lasem, jedynie na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków jest niewystarczające. W ocenie skarżących, przedmiotowa działka stanowi grunt zadrzewiony i zakrzewiony, w rozumieniu przepisów Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2019 r., poz. 393) bowiem stanowi grunt porośnięty roślinnością leśna, którego pole powierzchni jest mniejsze niż 0,1000 ha. Z powyższego wynika, że lasem i ochronie z tego tytułu będą podlegały grunty stanowiące las w rozumieniu ustawy o lasach. Skarżący oświadczyli, że w przedmiotowej sprawie organy nie dokonały ustaleń w zakresie, czy przedmiotowy teren jest lasem w rozumieniu ustawy o lasach, a więc czy jest on o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony, przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków. W ocenie skarżących, figurowanie działki w ewidencji gruntów jako leśnej jest pomocne przy klasyfikacji gruntów, nie jest jednak przesadzające o jej charakterze. Podstawą ustaleń w zakresie określenia charakteru gruntu, uczynić należało nie tylko samą dokumentację geodezyjną tego terenu (wpisy w ewidencji gruntów). Skarżący zaznaczyli, że zapis w ewidencji gruntów ma jedynie charakter pomocniczy dla oznaczenia charakteru użytku. Organ winien przeprowadzić pełne i wyczerpujące postępowanie, bowiem okoliczności sprawy niezbędne do prawidłowego jej rozstrzygnięcia, nie zostały wyczerpująco wyjaśnione. Dokonana przez organ ocena materiału dowodowego sprowadzała się do ogólnikowego i niepopartego jakimkolwiek dowodem twierdzenia o istnieniu na przedmiotowym terenie działki lasu. Skarżący podnieśli także, że z błędnie stwierdzono, że jednym gatunkiem drzew występującym na rzeczonej działce jest sosna. Zgodnie ze stanem faktycznym oprócz gatunku sosna, rosną również inne gatunki drzew liściastych, takie jak: olchy, dęby oraz inne gatunki drzew liściastych. Konkludując, skarżący oświadczyli, że nigdy nie byli powiadomieni o jakichkolwiek oględzinach oraz nigdy nie wyrażali zgody na wejście na przedmiotową prywatną nieruchomość. III.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. IV.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne. IV.2. Zaskarżona decyzja została wydana w sprawie zainicjowanej zastrzeżeniem skarżących z [...] stycznia 2019 r. złożonym do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu (zob. koperta dołączona do k. 1 tomu 2/2 akt administracyjnych). Zgodnie z art. 21 ust. 5 ustawy o lasach, w terminie 30 dni od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zainteresowani właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu. Starosta wydaje decyzje w sprawie uznania lub nieuznania zastrzeżeń lub wniosków. Zakres kognicji starosty został wyznaczony przez zakres wniesionych zastrzeżeń. Z kolei zakres ten determinują, po pierwsze, część gruntu objętego uproszczonym planem urządzenia lasu (tj. zastrzeżenia mogą dotyczyć wyłącznie nieruchomości położnych na obszarze projektu planu oraz stanowiących własność osób składających zastrzeżenia), a po drugie, istota zarzutów podniesionych w zastrzeżeniach. Po upływie wskazanego wyżej terminu 30 dniowego nie jest możliwe składanie nowych zarzutów do projektu planu. Termin ten ma przy tym charakter terminu prawa materialnego, kształtuje on bowiem uprawnienie strony poza postępowaniem administracyjnym (dopiero podjęcie określonej czynności z zachowaniem tego terminu powoduje wszczęcie postępowania). W realiach niniejszej sprawy skarżący zarzucili, że powierzchnia lasu na działce nr [...] jest w rzeczywistości mniejsza niż 0,096 ha. W aspekcie wskazanego wyżej ograniczonego zakresu kognicji starosty w sprawie prowadzonej w oparciu o art. 21 ust. 5 ustawy o lasach skarżący nie mogli – w postępowaniu wszczętym na skutek zastrzeżeń z [...] stycznia 2019 r. – zgłaszać nowych zarzutów, takich zwłaszcza jak uwagi co do typu drzewostanu, czy też zarzut rzekomego naruszenia prawa poprzez niezawiadomienie skarżących o oględzinach. Konsekwentnie, skarżący nie mogli z kwestii tych uczynić ani skutecznego zarzutu odwoławczego, ani tym bardziej skutecznej podstawy skargi do sądu administracyjnego. IV.3. Z analizy uzasadnień zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty wynika, że organy te odnosząc się do podstawowego zarzutu skarżących, tj. rzeczywistej powierzchni lasu na działce nr [...], w istocie uchyliły się od oceny tego zarzutu. Otóż Starosta odwołał się do danych co do powierzchni użytku ujawnionych w ewidencji gruntów oraz treści § 7 ust. 2 Rozporządzenia. Z kolei Kolegium uznało, że kwestia "powierzchni lasu działki" nie jest przedmiotem niniejszego postępowania (odsyłając równocześnie skarżących do procedury zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu). Sąd nie podziela tych poglądów. Zdaniem Sądu, w procedurze opracowywania uproszczonego planu urządzenia lasu badaniu podlega również kwestia powierzchni zajmowanej przez las na danej działce ewidencyjnej. Przede wszystkim, wynika to jednoznacznie z art. 20 ust. 2 ustawy o lasach. Zgodnie z tym przepisem, w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Zatem to dane z uproszczonego planu urządzenia lasu co do powierzchni lasu determinują stan ujawniany w ewidencji, a nie odwrotnie (por. np. wyrok NSA z 22 lutego 2012 r., I OSK 355/11, CBOSA; wyrok WSA w Warszawie z 19 czerwca 2019 r., IV SA/Wa 784/19, CBOSA). Konkluzję te potwierdza art. 20 ust. 3a p.g.i.k. Zgodnie z tym przepisem, ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Do odmiennych wniosków nie może prowadzić powołany przez Starostę § 7 ust. 2 Rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, sporządza się według danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, osobno dla każdej działki ewidencyjnej. Po pierwsze, przepis rozporządzenia nie może, jako akt niższego rzędu, modyfikować treści regulacji zawartych w ustawie. Po drugie, w § 7 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia przewidziano, że rejestr winien obejmować m.in. wykaz rozbieżności między danymi ewidencyjnymi odnoszącymi się do gruntów objętych sporządzanym uproszczonym planem urządzenia lasu a stanem faktycznym tych gruntów. Już zatem w samej treści Rozporządzenia nakazano ujawnienie stwierdzonych rozbieżności miedzy danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków a stanem rzeczywistym. Po trzecie, odesłanie zawarte w § 7 ust. 2 należy odczytywać jako nakaz posługiwania się danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków w zakresie m.in. numeracji i granic poszczególnych działek ewidencyjnych oraz danych właścicieli. Natomiast to, czy na danej działce znajduje się las i jaką zajmuje powierzchnię tej działki, jest właśnie przedmiotem ustaleń w trakcie procedury opracowywania uproszczonego planu urządzenia lasu. Uszło przy tym uwadze organów, że przyjęcie koncepcji, iż dane zawarte w ewidencji co do leśnego charakteru użytku i powierzchni lasu są wiążące w procedurze opracowywania uproszczonego planu urządzenia lasu doprowadziłoby do sytuacji błędnego koła. Otóż w świetle powołanych wyżej art. 20 ust. 3a p.g.i.k. oraz 20 ust. 2 ustawy o lasach, nie byłaby możliwa zmiana stanu w ewidencji w tym materii (przynajmniej w okresie obowiązywania uproszczonego planu urządzenia lasu). Sąd nie podziela również poglądu Kolegium co do możliwości domagania się przez skarżących dokonania zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu. Przepisy prawa nie przyznają właścicielom nieruchomości roszczenia publicznoprawnego w postaci prawa domagania się zatwierdzenia aneksu do uproszczonego planu urządzenia lasu (odrębną kwestią jest prawo do sądowej kontroli czynności w postaci zatwierdzenia uproszczonego planu lub zatwierdzenia aneksu do takiego planu, ale zagadnienie to pozostaje poza granicami niniejszej sprawy). IV.4. Skarżący nie mają natomiast racji wywodząc, że okoliczność, iż las na ich działce ewidencyjnej zajmuje mniej niż 0,1 ha, skutkuje tym, że nie mamy do czynienia z lasem w rozumieniu ustawy o lasach. Otóż w świetle art. 3 ustawy o lasach, uwzględniając cel tej ustawy (tj. ochrona tak istotnego elementu przyrodniczej, jakim jest las), należy przyjąć, że definicja "lasu" wyraźnie abstrahuje od kwestii własnościowych, a także geodezyjnych, w tym jego granic (por. np. wyrok NSA z 8 listopada 2017 r., II OSK 2866/16, CBOSA). Przy czym istotne jest, że nawet jeśli z jakichkolwiek przyczyn las utracił niektóre swoje cechy, takie jak np. drzewostan czy runo leśne, użytek leśny nie traci przez to swego charakteru. Z art. 24 ustawy o lasach wynika bowiem ciążący na właścicielu lasu obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego lasu poprzez ponowne wprowadzenie roślinności leśnej (upraw leśnych) i doprowadzenia np. do odtworzenia leśnego charakteru gruntu (np. runa leśnego). Nawet więc czasowy brak roślinności leśnej nie jest więc podstawą do przeklasyfikowania gruntu leśnego na nieleśny. Gdyby dopuścić taką możliwość, każdy właściciel lasu poprzez wykarczowanie go (pozbawienie lasu roślinności) mógłby doprowadzić swój teren do utraty charakteru leśnego. Taka sytuacja z punktu widzenia ratio legis ustawy o lasach jest niedopuszczalna (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 7 lutego 2019 r., II SA/Po 808/18; wyrok WSA w Warszawie z 11 marca 2019 r., IV SA/Wa 2800/18, CBOSA; wyrok WSA w Warszawie IV SA/Wa 540/11, CBOSA). IV.5. Rozpoznając sprawę ponownie Starosta będzie miał na uwadze wskazane wyżej oceny prawne. Przede wszystkim organ ten winien zbadać i dać temu jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji, czy podmiot opracowujący projekt uproszczonego planu zbadał rzeczywiście sytuację na gruncie co do powierzchni lasów w odniesieniu do działki nr [...], czy też dane co do powierzchni lasów przeniesiono z ewidencji gruntów i budynków nie weryfikując stanu na gruncie. Ustalenia organu w tej kwestii winny być udokumentowane w aktach w sposób poddający ustalenia te rzeczowej weryfikacji. Znajdujący się w aktach sprawy e-mail od wykonawcy projektu z [...] stycznia 2019 r. może wskazywać, że wykonawca ten nie badał w ogólne stanu na gruncie w odniesieniu do powierzchni lasu (zob. projekt odpowiedzi do uwagi nr 24, k. 9 tomu 2/2 akt administracyjnych). Akta sprawy powinny przy tym zawierać wszystkie relewantne dla sprawy fragmenty projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, w tym mapy (z zachowaniem oryginalnej kolorystki i legendy). Należy równocześnie zaznaczyć, że podmiot sporządzający projekt uproszczonego planu urządzenia lasu wanien dysponować specjalistyczną wiedzą (zob. art. 19 ust. 5 ustawy o lasach). Zatem wyniki pracy tego podmiotu korzystają ze wzmocnionej mocy dowodowej (zbliżonej do mocy opinii biegłego), a podważanie tych wyników winno co do zasady być oparte również na eksperckim opracowaniu, zwłaszcza w sytuacji, gdy ustalenia co do powierzchni lasu zawarte w projekcie uproszczonego planu korespondują z dotychczasowym stanem ujawnionym w ewidencji gruntów i budynków. Wykonawca projektu nie może jednak, jak już to podkreślono wyżej, przenieść "mechanicznie" (tj. bez dokonania sprawdzeń w terenie) do projektu planu danych z ewidencji w odniesieniu do powierzchni użytków leśnych. Odnosząc się jeszcze do twierdzeń skargi należy podkreślić, że skarżący nie mogą czynić przeszkód w dokonaniu wspomnianych ustaleń w terenie przez wykonawcę projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, a w razie czynienia takich przeszkód skarżący winni się liczyć z tym, że wykonawca będzie mógł przyjąć stan z ewidencji gruntów i budynków. Ponieważ z akt sprawy wynika, że organy nie zbadały dotychczas istoty sprawy, konieczne było uchylenie również decyzji organu I instancji (art. 135 p.p.s.a.). IV.6. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty te składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł. W wyroku na skutek omyłki zasadzono od Kolegium na rzecz skarżących również kwotę 480 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Tymczasem z akt wynika, że skarżący nie byli reprezentowani w niniejszej sprawie przez adwokata lub radcę prawnego, a zatem zwrot takich kosztów nie był im należny. Ten błąd Sądu może być usunięty m.in. w wyniku rozpoznania zażalenia na punkt II wyroku, jeżeli Kolegium takie zażalenie wniesie w ustawowym terminie (art. 194 § 1 pkt 9 w zw. § 2 p.p.s.a.). IV.7. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.