IV SA/Wa 2698/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Wykowski, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wygaszenia decyzji zobowiązującej do przywrócenia środowiska gruntowo-wodnego do stanu właściwego oddala skargę. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] zobowiązał Spółkę [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej także "[...]", "strona" lub "spółka") do przywrócenia środowiska gruntowo-wodnego do stanu właściwego na wymienionym terenie. Spółka została zobowiązana do oczyszczenia środowiska gruntowo-wodnego z substancji ropopochodnych do wartości dopuszczalnych stężeń w glebie oraz dotyczyła sposobu i terminu przeprowadzenia rekultywacji środowiska gruntowo-wodnego przez [...] - w dacie wydania decyzji właściciela nieruchomości, podmiotu korzystającego ze środowiska. Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Nr [...] Prezydent [...] stwierdził z urzędu wygaśnięcie ww. decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. Pismem z dnia 31 maja 2019 r. uzupełnionym pismem z dnia 21 czerwca 2019 r. Towarzystwo Finansowe "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, odwołało się od ww. decyzji z dnia [...] maja 2019 r. zarzucając jej naruszenie: - przepisów o postępowaniu, tj. art. 110 k.p.a. w zw. z art. 39 k.p.a. oraz art. 40 § 2 k.p.a. przez ponowne doręczenie decyzji administracyjnej pełnomocnikowi strony, pomimo iż organ administracyjny dokonał już doręczenia decyzji stronie w dniu 20 maja 2019 r. przez co naruszył zasadę związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją oraz zasadę trwałości decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 k.p.a., a także zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa o której mowa w art. 8 k.p.a.; - przepisów o postępowaniu, tj. art. 132 kpa przez wydanie i ponowne doręczenie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. na skutek uwzględnienia jednego z podniesionych przez stronę zarzutów w odwołaniu z dnia 31 maja 2019 r., czym nastąpiło naruszenie normy 132 kpa; - przepisów o postępowaniu, tj. art. 162 § 1 pkt 1 kpa przez niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydenta [...] nr z dnia [...] czerwca 2003 r. podczas, gdy z okoliczności stanu faktycznego, jak również w świetle art. 362 Prawa ochrony środowiska należy wyprowadzić wniosek przeciwny; - przepisów o postępowaniu, tj. art. 7, art 77 § 1, art. 80 kpa polegającym na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie przejawiającej się w odmowie mocy dowodowej i wiarygodności dowodów przedstawionych przez stronę, w szczególności stanowiska wyrażonego przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w piśmie z dnia 30 kwietnia 2018 r. - przepisów o postępowaniu, tj. art. 8 i art 107 § 3 kpa przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji przez brak wskazania którym z okoliczności faktycznych oraz dowodów odmówił wiarygodności co jest przejawem naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, uniemożliwiając kontrolę zaskarżonej decyzji, jak również przez naruszenie zasady przekonywania i nie wyjaśnieniu w uzasadnieniu decyzji w sposób dostateczny motywów rozstrzygnięcia, w tym pomijając zupełnie twierdzenia strony zgłaszane w toku postępowania, przede wszystkim zawarte w wypowiedzeniu się strony na podstawie art. 10 kpa do zebranego materiału dowodowego; - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 362 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska przez błędną wykładnię i przyjęcie, ze adresat decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. spółka [...] nie jest podmiotem korzystającym ze środowiska, który mocą art. 362 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska jest zobowiązany do przywrócenia stanu właściwego środowiska. Odwołujący się wniósł o uchylenie decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2019 r. w całości i orzeczenie w sprawie co do istoty. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i odmówiło wygaszenia decyzji Prezydent [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. zobowiązującej [...] do przywrócenia środowiska gruntowo-wodnego do stanu właściwego przy ul. [...], w dzielnicy [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. została wydana na podstawie art. 362 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietni 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r., nr 62, poz. 627 ze zm.), dalej u.o.p.ś., mocą której [...] jako korzystająca ze środowiska została uznana za odpowiedzialną za zanieczyszczenie środowiska gruntowo-wodnego i w dalszym ciągu pozostaje nią do chwili obecnej. Zdaniem Kolegium, ww. decyzja w brzmieniu z dnia jej wydania nie wygasła z mocy prawa, a jedynie minął termin do jej wykonania. W dalszym ciągu zachowuje swą aktualność, zarówno pod względem przedmiotowym, jak i podmiotowym. Organ odwoławczy podniósł, że podmiot, któremu przysługiwało prawo nadal istnieje i nie utracił zdolności do zachowania tego prawa, podstawa prawna wydania decyzji nadal obowiązuje, a także istnieje podmiot, którego prawo dotyczyło i organ ją wydający. Zdaniem organu odwoławczego [...] jest w dalszym ciągu podmiotem korzystającym ze środowiska w rozumieniu art 3 pkt 20 u.p.o.ś., a sprzedaż działki, której środowisko gruntowo-wodnego spółka była zobowiązana do przywrócenia do stanu właściwego nie doprowadziło do bezprzedmiotowości decyzji. W ocenie Kolegium podstawa prawna wydania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. nadal obowiązuje, mimo, iż art. 362 ust. 1 pkt 2 na przełomie kilku lat był kilkukrotnie nowelizowany, lecz nie uległ on zmianie i po dzień dzisiejszy zachowuje on swą aktualność. Zdaniem organu podmiot decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. – [...] S.A. - władny jest wszcząć i przeprowadzić postępowanie w sprawie planu remediacji, jak również ponieść koszty remediacji. Organ II instancji wskazał, że przepis art. 101e Prawa ochrony środowiska stanowi, że obowiązek zgłoszenia stwierdzenia historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi został nałożony co do zasady na władających powierzchnią ziemi w rozumieniu art. 3 pkt 44 ustawy, lecz możliwość taka została jednak przyznana "każdemu", przez którego należy rozumieć właściwie każdą osobę przebywającą legalnie na terytorium Polski, w tym również spółce [...] S.A. Organ odwoławczy dodatkowo wskazał, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2003r., mocą której Spółka [...] została zobowiązana do przywrócenia środowiska gruntowo-wodnego do stanu właściwego na wymienionym terenie jest podstawowym dowodem, iż sprawcą historycznego zanieczyszczenia nie był aktualnie władający gruntem. [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r. Skarżąca spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego: - art. 3 pkt. 20 u.p.o.ś. poprzez jego błędną interpretację, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 101h ust. 1 i 2 u.p.o.ś., poprzez jego błędną interpretację i w konsekwencji niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2. przepisów postępowania: - art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz naruszenie zasady przekonywania i niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji w sposób dostateczny motywów rozstrzygnięcia. Jednocześnie, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca spółka kwestionuje stwierdzenie Kolegium, jakoby nadal była podmiotem korzystającym ze środowiska w zakresie zanieczyszczonego gruntu objętego decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. Spółka podniosła, że jest co prawda adresatem ww. decyzji, której termin wykonania upłynął, ale aktualnie obowiązujące przepisy uniemożliwiają jej z własnej inicjatywy skutecznie prowadzić działania zmierzające do przywrócenia do stanu właściwego nieruchomość objętą decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. Skarżąca spółka zaprzecza twierdzeniom organu odwoławczego, jakoby władna jest wszcząć i przeprowadzić postępowanie w sprawie planu remediacji. Strona skarżąca podniosła, że w dniu z dnia 29 grudnia 2014 r. wystąpiła do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z wnioskiem o wydanie decyzji zatwierdzającej plan remediacji, lecz organ ten stwierdził, że skarżąca nie jest do tego uprawniona. Skarżąca wskazała, że jest dla niej niezrozumiałe stanowisko Kolegium wyrażone w zdaniu "Przepis art. 101e Prawa ochrony środowiska wskazuje, obowiązek zgłoszenia stwierdzenia historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi został nałożony co do zasady na władających powierzchnią ziemi w rozumieniu art.3 pkt. 44 ustawy, lecz możliwość taka została jednak przyznana "każdemu", przez którego należy rozumieć właściwie każdą osobę przebywającą legalnie na terytorium Polski, w tym również spółce [...] S.A." Następnie spółka podkreśliła, że historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi miało miejsce przed objęciem we władanie przez uczestnika Towarzystwo Finansowe [...] Sp. z o.o. nieruchomości przy ul. [...] (obecnie K.) w [...]. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżąca zaznaczyła, że jako sprzedająca grunt złożyła w umowie sprzedaży zobowiązanie, że wykona obowiązek rekultywacji, zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami. Spółka wskazała, że zmiana przepisów oraz stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., wymienionej w umowie sprzedaży spowodowało, że aktualnie skarżąca nie ma możliwości z własnej inicjatywy zadośćuczynić obowiązkowi, wynikającemu z decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2003 r., gdyż zmianie uległy zarówno metody usuwania zanieczyszczeń, jak też standardy jakości gleby i ziemi. Ponadto, skarżąca zaznaczyła, że ww. decyzja nie została wykonana we wskazanym w niej terminie. W ocenie spółki Prezydent [...] prawidłowo uznał, że decyzja z dnia [...] czerwca 2003 r. powinna zostać wygaszona z mocy prawa, ponieważ zachodzą ku temu przesłanki, a mianowicie ww. decyzja nie została wykonana pomimo upływu terminu oraz wygaszenie tej decyzji leży w interesie skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Ponadto, uczestnik postępowania Towarzystwo Finansowe [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w piśmie z dnia 28 stycznia 2020 r. wniósł o oddalenie skargi w całości. Na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 r. pełnomocnik skarżącej spółki oświadczył, że uczestnik postepowania występuje cały czas do skarżącej o usunięcie zanieczyszczenia. Pełnomocnik spółki wskazał, że w umowie przenoszącej własność jest wpisana decyzja Wojewody z 2008 r. Pełnomocnik uczestnika postępowania wskazał, że Towarzystwo Finansowe [...] współpracuje ze skarżącą oraz nie czyni żadnych przeszkód w dostępie do gruntu, aby wykonać decyzję z 2003 r. W ocenie pełnomocnika uczestnika postępowania nie może być tak, że adresat decyzji poprzez jej wygaszenie uwolnił się od obowiązku określonego w decyzji środowiskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. Prezydent [...] na podstawie art. 362 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo o ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r., Nr 62, poz. 627 ze zm.) nałożył na podmiot korzystający ze środowiska – [...] S.A. obowiązek przywrócenia środowiska gruntowo-wodnego do stanu właściwego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w [...], poprzez oczyszczenie nieruchomości z substancji ropochodnych do wartości dopuszczalnych stężeń w glebie oraz ziemi ustalonych dla gruntu grupy "C" określonych w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z 9 września 2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości gleby (Dz. U. z 200 r., nr 165, poz. 1359). W toku postępowania na podstawie art. 106 ustawy Prawo ochrony środowiska Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2008 r. uzgodnił [...] warunki rekultywacji, w związku z tym, że proces nie został zakończony, decyzjami RDOŚ: z [...] grudnia 2010 r., przedłużono termin wykonania obowiązku, z 8 grudnia 2011 r. zmieniono decyzję Wojewody w zakresie sposobu przeprowadzania działań rekultywacyjnych i z 7 października 2013 r. ponownie dokonano zmiany terminu wykonania obowiązku. Powyższe decyzje zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, bowiem decyzją z [...] lutego 2016 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska orzekł z urzędu o stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewody z [...] kwietnia 2008 r., decyzji RDOŚ z [...] grudnia 2010 r., [...] grudnia 2011 r. oraz [...] października 2013 r. stwierdzając, że wydanie decyzji na podstawie art. 106 ustawy Prawo ochrony środowiska w przypadku występowania w obrocie prawnym wcześniej wydanej ostatecznej decyzji, na podstawie 362 ww. ustawy stanowi rażące naruszenie prawa. Poza tym w dniu 31 lipca 2012 r. nieruchomość, w stosunku do której stwierdzono zanieczyszczenie gruntowo-wodne została sprzedana TF [...] Sp. z o.o. Spółka [...] w umowie sprzedaży zobowiązała się do usunięcia zanieczyszczeń. Wobec powyższego Prezydent [...] decyzją z [...] maja 2019 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wygaszenia decyzji [...] czerwca 2003 r., natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] sierpnia 2019 r. (zaskarżona decyzja) uchyliło powyższe rozstrzygnięcie Prezydenta i odmówiło wygaszenia decyzji tego Organu z [...] czerwca 2003 r. Poza tym nie kwestowaną okolicznością jest, że [...] nie dopełniła obowiązku określonego w art. 362 ustawy Prawo ochrony środowiska i nie kwestionuje własnej pozycji jako podmiotu zobowiązanego do naprawy środowiska, podejmując szereg działań mających na celu usunięcie stanu zagrożenia środowiska (m.in. informacje zawarte w skardze, jak i oświadczenie pełnomocnika uczestnika postępowania – [...] Sp. z o.o. złożone na rozprawie i w piśmie 28 stycznia 2020 r.). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest zgodna z prawem. Zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji uzależnione jest od wystąpienia bezprzedmiotowości decyzji wraz z jedną dalej wymienionych przesłanek (na co wskazuje zwrot "albo" przesądzający o alternatywie rozłącznej): stwierdzenia wygaśnięcia wymaga przepis prawa albo wygaśnięcie leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. przesłanką wygaśnięcia decyzji jest więc jej bezprzedmiotowość rozumiana jako ustanie prawnego bytu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na jej podstawie. Bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia (prawo lub obowiązek strony), bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło (przestał istnieć lub utracił kwalifikację). Pojęcie bezprzedmiotowości decyzji powinno być zatem interpretowane w sposób zbliżony do pojęcia bezprzedmiotowości postępowania (vide art. 105 § 1 k.p.a.). W orzecznictwie sądowym panuje również zgoda w kwestii pierwszeństwa ustalenia kwestii bezprzedmiotowości decyzji, bowiem od tego zależeć będzie konieczność badania pozostałych przesłanek, o których mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.(wyrok WSA we Wrocławiu z 25 kwietnia 2019 r., II SA/Wr 153/19, CBOSA). W ocenie Sądu organ odwoławczy w niniejszej sprawie prawidłowo uznał, że nie zachodzą przesłanki do wygaśnięcia w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] czerwca 2003 r. Jak wynika bowiem z akt sprawy przedmiot, którego obowiązek dotyczy, jak i podmiot, na którego obowiązek nałożono nadal istnieje, podobnie podstawa prawna wydania decyzji nadal obowiązuje. Na taką argumentację powoływał się także GDOŚ w decyzji z [...] lutego 2016 r. stwierdzając z urzędu nieważność decyzji Wojewody z [...] kwietnia 2008 r. oraz ww. decyzji RDOŚ. W niniejszej sprawie [...] jest podmiotem, który swym działaniem w sposób negatywny oddziaływał na środowisko w stopniu uzasadniającym nałożenie obowiązku jego przywrócenia do stanu właściwego, na podstawie decyzji Prezydenta [...] z [...] czerwca 2003 r. Spółka jako podmiot korzystający ze środowiska została uznana za odpowiedzialną za zanieczyszczenie i pozostaje nią do chwili obecnej. Spółka nadal jest podmiotem "korzystającym ze środowiska" (w myśl art. 3 pkt 20 ustawy Prawo ochrony środowiska), a uzyskanie tego statusu nie jest uzależnione od tytułu prawnego do gruntu, w stosunku do którego następuje negatywne oddziaływanie. Ponadto należy wskazać, że okoliczność, że obowiązek nałożony decyzją nie został wykonany nie prowadzi do bezprzedmiotowości decyzji albowiem w zakres bezprzedmiotowości przedmiotowej nie mieści się niewykonanie obowiązku (wyrok NSA z 3 września 2014 r., II OSK 519/13, WSA w Łodzi z 30 czerwca 2015 r. II SA/Łd 1245/14, CBOSA). W ocenie Sądu skoro art. 362 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska nakłada określone obowiązki na podmiot negatywnie oddziałujący na środowisko, to podmiot ten nie może się od nich uwolnić przez zbycie obiektu, którego funkcjonowanie powoduje uciążliwości dla środowiska, zwłaszcza, że przepisy prawa nie przewidują uwolnienia się od takiego obowiązku (wyrok WSA w Warszawie z 31 stycznia 2013 r., IV SA/Wa 2090/12, CBOSA). Zatem sprzedaż nieruchomości w 2013 r. nie mogła prowadzić do umorzenia postępowania w niniejszej sprawie, ponieważ zarówno podmiot, jak i przedmiot rozstrzygnięcia dalej istnieje. Wobec tego ustalenie braku przesłanek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nie uprawniało organu I instancji do umorzenia postępowania. Poza tym wobec powyższego, ustalenie, iż bezprzedmiotowość decyzji nie zachodzi, czyni niecelowym badanie czy zachodzą inne wymienione w treści przepisu okoliczności warunkujące wygaszenie decyzji (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 24 stycznia 2019, II SA/Sz 1012/18, CBOSA). Ubocznie można dodać, że żaden przepis prawa materialnego nie nakazuje wygaśnięcia decyzji wydanej w trybie art. 362 ustawy Prawo ochrony środowiska, jak i nie przewiduje instytucji przedawnienia wykonania obowiązku. Poza tym stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nie leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Przedmiotowa inwestycja polegająca do przywrócenia środowiska gruntowo-wodnego do stanu właściwego wręcz przeciwnie, dotyczy szeroko rozumianego interesu społecznego, gdyż dotyczy ogółu społeczeństwa i wpływa na stan środowiska danego terenu. Wygaśnięcie decyzji z [...] czerwca 2003 r. spowodowała by nieuzasadnione uwolnienie Skarżącej od zobowiązań, a to stanowiłoby naruszenie interesu społecznego. Biorąc pod uwagę przedmiot zaskarżonej decyzji tj. decyzji w przedmiocie wygaśnięcia decyzji wydanej w trybie art. 162 k.p.a., to należy wskazać, że kwestie dotyczące wyegzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji wydanej w trybie art. 362 ustawy Prawo ochrony środowiska nie mogą być brane pod uwagę w tym postępowaniu, podobnie jak zapisy umowy sprzedaży nieruchomości zawartej pomiędzy spółkami. W przypadku bowiem niewykonania decyzji, której termin wykonania określonych nią obowiązków upłynął, podlega ona egzekucji administracyjnej zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dodać także należy, uwzględniając treść art. 101h ustawy Prawo ochrony środowiska – że Skarżąca w sytuacji nie wykonania obowiązku określonego w art. 362 ustawy, może być jednym z podmiotów zobowiązanych do przeprowadzenia remediacji, jednak postępowanie w tym przedmiocie, jak i przyczyny nie podjęcia postępowania w tym zakresie nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Wskazać należy, że możliwość wszczęcia i przeprowadzenia remediacji określają przepisy ww. ustawy (zob. także wyrok WSA z Białymstoku z 10 października 2019 r., II SA/Bk 592/19, CBOSA). Zdaniem Sądu, organ odwoławczy wydał decyzję na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, dokonał jego oceny i wywiódł z niego logiczne wnioski. W decyzji tej organ szczegółowo wyjaśnił na podstawie jakich przepisów prawa dokonał rozstrzygnięcia w sprawie. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), skargę oddalił.