II SA/Kr 90/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Firma A od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego : I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących Firma A kwotę 600 zł (sześćset złotych) tytułem zwrotu postępowania. Decyzją z dnia 6 listopada 2019 r. Burmistrz [...], na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i 2, art. 52 ust. 1, art. 53 ust. 1,3,4,5, art. 54, art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.) ustalił na wniosek Firma A z siedzibą w W. lokalizację inwestycji celu publicznego, dla przedsięwzięcia pn: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej TAR7005B planowanej do usytuowania na części dz. nr [...] w miejscowości Z., gm. R.". W. D. złożył odwołanie od powyższej decyzji wskazując, że decyzja o ustaleniu lokalizacji powinna być poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem przedsięwzięcie objęte decyzją zaliczane jest do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 9 grudnia 2019 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), art. 50 ust. 1, art. 52 ust. 1, art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podał, że wniosek dotyczy inwestycji celu publicznego. Objęta wnioskiem inwestycja polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na części działki nr [...] w Z. W założeniach budowy stacji przyjęto rozwiązanie konstrukcyjne wieży Ramboll typ NL-1/56, której wysokość całkowita łącznie z odgromem wynosi 37,45 m n.p.t. Na podstawie wieży przewidziano konstrukcję wsporczą pod szafy aparaturowe typu APM30 + BC oraz szafę elektryczną TBSB. W skład stacji wchodzą następujące elementy: wieża kratowa NL-1/54 wraz z drogą kablową, wyposażenie elektryczno-przesyłowe, moduły radiowe, dziewięć anten sektorowych oraz cztery anteny radioliniowe. Przytaczając uregulowania dotyczące wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ podkreślił, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Takimi przepisami odrębnymi są przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r, poz. 2081) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), który ma zastosowanie na mocy § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). Organ odwoławczy wskazał, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny -instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru. Wyjaśnił, że jak stanowi art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dalszej części uzasadnienia organ II instancji podał, że w rozpatrywanej sprawie postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zakończyło się wydaniem przez Burmistrza [...] decyzji z dnia 24 stycznia 2019 r. znak: [...] w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie wydania, na wniosek Firma A w W. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej TAR7005B planowanej do usytuowania na dz. nr [...] w miejscowości Z., gm. R.". Burmistrz [...] stanął na stanowisku, że brak jest podstaw do wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem inwestycja nie stanowi inwestycji mogącej zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei decyzją z dnia 2 grudnia 2019 r. sygn. akt: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza [...] z dnia 24 stycznia 2019 r. znak: [...] jako rażąco naruszającej art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Tak więc, zdaniem organu odwoławczego, brak jest decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego wyżej przedsięwzięcia. Decyzja taka może być konieczna, na poparcie czego organ odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych, przytaczając rozważania zawarte w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 września 2015 r. sygn. akt: II OSK 139/14, z dnia 9 grudnia 2016r. sygn. akt: II OSK 708/15, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2017r. sygn. akt: VII SA/Wa 1916/16. SKO zwróciło uwagę, że w analizowanej sprawie planowana inwestycja składać się ma z 9 anten sektorowych oraz 4 anten radioliniowych zamontowanych na wspornikach antenowych mocowanych do trzonu wieży kratowej oraz z urządzeń zasilających, sterujących i nadawczo-odbiorczych zlokalizowanych w szafach aparaturowych umieszczonych przy podstawie wieży. Stosownie do przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. Stosowanie przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 w/w rozporządzenia nie jest wyłączone treścią § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Co prawda przepisy te mówią o tym, że równoważna moc promieniowana izotropowego wyznaczona dla pojedynczej anteny ma decydować o zakwalifikowaniu przedsięwzięcia do kategorii przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, ale nie wyłączają jednocześnie zastosowania treści § 3 ust. 2 pkt 3 mówiącego o konieczności zsumowania parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu. Końcowa część § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8, dotyczy sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Jednak w niniejszej sprawie planowana inwestycja nie stanowi obiektu, który obejmował będzie realizowanie innej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Inwestycja ta obejmować będzie bowiem przedsięwzięcie tego samego rodzaju, zatem zastosowanie ma § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że w orzecznictwie sądowym dominuje w zasadzie jednolity pogląd, że dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja, a nie jej poszczególne elementy, wpłynie na środowisko. Powyższe stanowisko organ również poparł cytatami z wyroków sądów administracyjnych. Ostatecznie Kolegium uznało, że konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Taki stan rzeczy uzasadnia uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Organ nadmienił, że w przypadku zamiaru wydania decyzji negatywnej, z uwagi na brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, konieczne będzie wskazanie przesłanek zależnych od strony, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, tj. zastosowanie trybu postępowania z art. 79a k.p.a. Sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Firma A z siedzibą w W.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 138 § 2 k.p.a. z uwagi na zastosowanie go w sprawie, podczas gdy nie było podstawy do uchylenia zaskarżonej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a co najmniej dokonano tego przedwcześnie, albowiem decyzja w I instancji nie została wydana z naruszeniem przepisów postepowania; 2. art. 16 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 w zw. z art. 130 § 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie skutkujące uchyleniem decyzji lokalizacyjnej, podczas gdy decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji o umorzeniu postepowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie jest ostateczna wobec złożenia od niej wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy do SKO, a tym samym nie można uznać, iż decyzja umarzająca została skutecznie wyeliminowana z obiegu prawnego, 3. art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z 11 k.p.a. poprzez nie dokonanie istotnych ustaleń, nie wskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji faktów uznanych za udowodnione, dowodów na podstawie, których organ poczynił ustalenia oraz przyczyn, dlaczego poddał w wątpliwość wiarygodność dowodów przestawionych przez Spółkę, w szczególności dokumentowi prywatnemu pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia", 4. art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie, że inwestycja P4 może kwalifikować się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, pomimo braku materiału dowodowego, który mógłby te twierdzenie potwierdzać, brak wszechstronnej oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego sprawy wyrażającej się w nieuwzględnieniu przez organ II instancji przy ocenie czy zamierzenie inwestycyjne skarżącej zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dokumentów przedstawionych przez skarżącą i opinii w zakresie jej prawidłowości wydanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., 5. art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez niedziałanie w postępowaniu administracyjnym przez SKO na podstawie i w granicach prawa. Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu przytoczone wyżej zarzuty zostały rozwinięte. W szczególności strona skarżąca podniosła, że organ II instancji nie mógł uchylić decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i przekazać sprawy do ponownego rozpoznania twierdząc, że brak jest decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, gdyż jego decyzja stwierdzająca nieważność tej decyzji, jako nieostateczna, nie podlegała wykonaniu w dniu 9 grudnia 2019 r. (na podstawie art. 130 § 1 kp.a.), jak również i później wobec złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (na podstawie art. 130 § 2 k.p.a.). Nie sposób więc uznać, że w dniu wydawania zaskarżanej decyzji skutecznie usunięto z obiegu prawnego decyzję Burmistrza [...] umarzającej postępowanie środowiskowe. Ponadto skarżąca spółka podniosła, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wyraźnie wskazują (w § 2 ust. 1 pkt 7 i w § 3 ust. 1 pkt 8), że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, do tego także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z przytoczonych regulacji wynika, że podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej, czyli instalacji radiokomunikacyjnej, jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, jest w każdym przypadku równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny. Dla kwalifikacji tej nie ma znaczenia obecność w pobliżu innych anten (np.: wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 720/10; wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 864/10; wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1598/09), a co za tym idzie - możliwość wystąpienia ewentualnej kumulacji oddziaływań. W związku z powyższym, skoro w świetle obowiązujących przepisów prawa realizacja inwestycji Firma A nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a tym bardziej uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwłaszcza, jeżeli inwestor na podstawie własnych analiz ma uzasadnione przekonanie, że jego inwestycja nie zalicza się do żadnej z wyżej wymienionych kategorii inwestycji (zawsze znacząco oddziaływujących na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko), co potwierdziły dwa niezależne organy (Burmistrz R. i RDOŚ w K.), to organ orzekający w sprawie w II instancji i z tej przyczyny nie miał podstaw, aby uchylić tę decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania w I instancji. W piśmie z dnia 21 stycznia 2020 r. zatytułowanym "odpowiedź na sprzeciw" Samorządowe Kolegium w T. wniosło o oddalenie sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) od decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 64e p.p.s.a., sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Normę tę dopełnia art. 151a § 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd uwzględniając sprzeciw od decyzji uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie 138 § 2 k.p.a. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw(art. 151a § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji. Sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie (art.64d). Zgodnie z art.64b § 3 w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 p.p.s.a. nie stosuje się, co oznacza, że w postępowaniu przed sądem bierze udział jedynie strona wnosząca sprzeciw oraz organ, który wydał zaskarżoną decyzję. W świetle powyższych przepisów kontrola sądowa w zakresie rozpoznania sprzeciwu polega na dokonaniu oceny, czy w okolicznościach danej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób wykorzystał możliwość wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezzasadnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Obowiązkiem sądu administracyjnego, który rozpoznaje sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy. Rozpoznając sprzeciw Sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, ponieważ na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r.; sygn. akt II OSK 2219/15; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r.; sygn. akt II OSK 1386/15; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać należy również, że organ odwoławczy wydając decyzję kasacyjną, winien nie tylko uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a., ale również wskazać dlaczego nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a. Konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 15 grudnia 2016 r.; sygn. akt II OSK 1427/16; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważana na grunt przedmiotowej sprawy, wskazać należy, że sprzeciw jest uzasadniony, bowiem w niniejszej sprawie nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 k.p.a. Jak już wyżej wskazano, na podstawie tego przepisu organ odwoławczy może uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy stwierdził, że "wydana wcześniej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została wyeliminowana z obrotu prawnego. Zatem brak tej decyzji powoduje, że aktualnym jest konieczność przedstawienia takiej decyzji. Wydanie tej decyzji następuje przed uzyskaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego". Powyższe stwierdzenie nie ma oparcia w aktach sprawy. W dniu wydania zaskarżonej decyzji – 9 grudnia 2019 r. w obrocie prawnym istniała decyzja SKO w T. z dnia 2 grudnia 2019 r., którą orzeczono o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia 24 stycznia 2019 r. znak: [...] Decyzja z dnia 2 grudnia 2019 r. nie miała przymiotu ostateczności, gdyż stronie niezadowolonej z decyzji przysługiwał środek odwoławczy w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tak więc w dniu wydania zaskarżonej decyzji SKO decyzja Burmistrza [...] z dnia 24 stycznia 2019 r. nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Tak więc z przyczyn formalnych zaskarżoną decyzję należało uchylić. Nadto, organ odwoławczy w żaden sposób nie uzasadnił spełnienia się przesłanek z art.138 § 2 k.p.a. Obszerne uzasadnienie zaskarżonej decyzji w przeważającej mierze składa się z cytatów z orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Organ odwoławczy postawił tezę, że w sprawie należy przedstawić decyzję środowiskową i dlatego celem przeprowadzenia postepowania we wskazanym kierunku należało uchylić decyzję organu I instancji. Rzecz jednak w tym, że wyrażając taką ocenę organ nie przeanalizował parametrów wnioskowanej inwestycji i nie uzasadnił dlaczego w sprawie wymagane jest uzyskanie decyzji środowiskowej. Sąd oceny takiej dokonać nie może, gdyż stanowiłoby to odniesienie się do meritum sprawy, czego przy rozpoznaniu sprzeciwu sądowi uczynić nie wolno. Przepisy art. 64e oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Kontrola sądowoadministracyjna nie może więc, co do zasady, obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej, związanej z istotą sprawy. Sformułowanie wniosków w tym zakresie byłoby bowiem przedwczesne i niedopuszczalne. W wyniku rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym sprawa wraca wszakże do organu pierwszej instancji w celu dokonania niezbędnych ustaleń, których dokonanie jest istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a które wykraczały poza zakres postępowania, jakie mógł przeprowadzić organ odwoławczy na podstawie art. 136 k.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu odwoławczego będzie poprawne ustalenie stanu faktycznego oraz przeprowadzenie szczegółowej analizy projektowanego przedsięwzięcia w kontekście przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a to dla dokonania oceny, czy należy ono do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego też złudnym było oczekiwanie SKO w T., wyrażone w odpowiedzi na skargę, że Sąd rozpoznając niniejszy sprzeciw wyrazi pogląd, czy w sprawie konieczne jest przeprowadzenie postępowania w sprawie oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko. Wobec powyższego, na podstawie art.151a p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.