II SA/Rz 1138/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [....] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego -skargę oddala- II SA/Rz 1138/19 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. z/s w [....] (dalej: Spółka) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lipca 2019 r. nr [...] dotycząca odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wnioskiem z [...] sierpnia 2013 r. Spółka zwróciła się do Burmistrza [...] o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej nr [...] wraz z zasilaniem energetycznym na dachu budynku przy ul. [...], usytuowanego na działce nr 1054 w U. Burmistrz decyzją z [...] listopada 2013 r. nr [...], znak: [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla wyżej wymienionego przedsięwzięcia, już zrealizowanego (legalizacja samowoli budowlanej). SKO decyzją z [...] stycznia 2014 r. nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z 29 lipca 2014 r. II SA/Rz 352/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Spółki na wskazaną decyzję SKO. Kolejną decyzją z [...] listopada 2014 r. nr [...], Burmistrz odmówił wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; decyzja ta została uchylona decyzją Kolegium z [...] stycznia 2015 r. nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Burmistrz ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla wskazanej wyżej inwestycji, jednak i ta decyzja została decyzją Kolegium z [...] czerwca 2015 r. nr [...] uchylona. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz decyzją z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] znak: [...] po raz kolejny ustalił lokalizację celu publicznego dla opisanej we wniosku oraz zrealizowanej już inwestycji, a Kolegium decyzją z [...] października 2015 r. nr [...] utrzymało ją w mocy. WSA w Rzeszowie wyrokiem z 13 września 2016 r. II SA/Rz 1651/15 uchylił decyzje organów obu instancji, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 22 listopada 2018 r. II OSK 2902/16 oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. Decyzją z [...] maja 2019 r. nr [...] znak: [...], Burmistrz odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej legalizację samowoli budowlanej - przedsięwzięcia już zrealizowanego obejmującego budowę stacji bazowej nr [...] wraz z zasilaniem energetycznym na dachu budynku przy ul. [...], na działce nr 1054 położonej w miejscowości U., gm. [....]. W uzasadnieniu decyzji powołując się na zapadłe rozstrzygnięcie NSA wyjaśnił, że w sprawie kluczowe było określenie, czy budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a więc ustalenia czy przedsięwzięcie należy do kategorii "mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" lub "mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje w aktualnym stanie prawnym przed uzyskaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, przy czym decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie ww. decyzji. Organ nie może wydać decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia wymagającego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeśli inwestor nie legitymuje się ostateczną decyzją środowiskową. Skoro zatem wnioskodawca, mimo stosownego wezwania, nie uzupełnił wniosku o wymagane dokumenty, tj. nie przełożył decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji, wykluczało to wydanie decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę i obligowało organ do wydania decyzji odmownej z uwagi na niespełnienie wymogów formalnych złożonego wniosku. W odwołaniu od decyzji Burmistrza Spółka wyjaśniła, że pismem z [...] marca 2019 r. Burmistrz wezwał ją do usunięcia braków formalnych w terminie 7 dni, a następnie nie przychylił się do wniosku o przedłużenie tego terminu do 31 maja 2019 r., nie podając w piśmie z [...] kwietnia 2019 r. żadnego uzasadnienia. Pomimo tego wnioskodawca podjął czynności mające na celu usunięcie wskazanych braków wniosku oraz pismem z [...] maja 2019 r. złożył wniosek o wydanie żądanej w wezwaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pismem z [...] maja 2019 r. wniósł zaś o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania o wydanie decyzji środowiskowej, który to wniosek w złożonym odwołaniu strona podtrzymała wskazując, że w jej ocenie orzekanie w tym stanie rzeczy jest przedwczesne. Pismem z [...] lipca 2019 r. Spółka uzupełniła złożone odwołanie, odnosząc się do poszczególnych punktów dotyczących braków wniosku określonych przez organ I instancji. Wskazała, że wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach został złożony [...] maja 2019 r. wraz z doprecyzowanymi zaktualizowanymi parametrami instalacji radiokomunikacyjnej. Żądanie doprecyzowania aktualnego oznaczenia ewidencyjnego zostało spełnione we wniosku o zawieszenie postępowania oraz doprecyzowane w złożonym wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, natomiast żądanie przedłożenia stosownej mapy zostało spełnione, ponieważ mapa taka wraz z licencją jest załączona do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Odnosząc się do kwestii możliwości pochylenia anten poinformowano, że taka możliwość istnieje zgodnie z kartą katalogową sprzętu. Zaznaczono jednak, że operator wystąpił o zalegalizowanie inwestycji o określonych parametrach, w związku z czym organ jest związany takim wnioskiem i nie może zakładać, że operator będzie postępował niezgodnie z prawem. Dodatkowo wyjaśniono, że żądanie uwzględnienia wartości promieniowania anten radioliniowych zostało spełnione w przedłożonym opracowaniu o nazwie "Aneks do Analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko", natomiast żądanie informacji na temat metod badawczych które służą do pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych są zawarte w aktualnym "Sprawozdaniu z pomiarów pól elektromagnetycznych". Do pisma dołączone zostały w formie załączników następujące dokumenty: 1. Aneks do Analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, 2. Sprawozdanie nr [...] z pomiarów natężenia pola elektromagnetycznego, wykonanych dla celów ochrony środowiska - [...]. Kolegium opisaną na wstępie decyzją z [...] lipca 2019 r. - działając na podstawie art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: K.p.a.), art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 52, art. 53, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm., dalej: u.p.z.p.) oraz art. 71 ust. 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081, ze zm., dalej: u.u.i.ś.) - utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z [...] maja 2019 r. Wskazało, że wnioskowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego o której mowa w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 121 ze zm., dalej: u.g.n.). Wyjaśniło, że stosownie do art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Takimi przepisami są niewątpliwie przepisy u.u.i.ś. Zgodnie z jej art. 71 ust. 2, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, oraz 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dodatkowo stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o których mowa w ust. 1, a złożenie wniosku następuje w terminie 6 lat od dnia w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna (art. 72 ust. 3 u.u.i.ś.). W rozpatrywanej sprawie w pierwszym kolejności należało rozstrzygnąć, czy objęta wnioskiem inwestycja obejmująca legalizację samowoli budowlanej - przedsięwzięcia już zrealizowanego polegającego na budowie stacji bazowej nr [...] wraz z zasilaniem energetycznym na dachu budynku przy ul. [...], na działce nr ewid. 1054 (po podziale na działce nr 1054/2) położonej w U. należy do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tym względzie odwołać się należało do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Dla prawidłowej oceny w tym zakresie niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia. Kwalifikacji stacji bazowej telefonii komórkowej z punktu widzenia znaczącego oddziaływania na środowisko dokonuje się z uwzględnieniem równoważnej mocy promieniowanej izotropowo oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. W tym zakresie Kolegium przeanalizowało dostępny w sprawie materiał dowodowy oraz uznało za prawidłowe ustalenie organu I instancji, iż przedsięwzięcie objęte wnioskiem może być zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływujących na środowisko. Wynika to z tego, że wg zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji, inwestycja dotyczy stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się łącznie z sześciu anten sektorowych i trzech anten radioliniowych oraz urządzeń zasilających, na dachu budynku na działce nr 1054/2. Na każdym z trzech azymutów (0, 100 i 270 stopni) są zamontowane po dwie anteny sektorowe o łącznej mocy EIRP 3933 W. Przewidywany kąt pochylenia wiązki (tilt) to 2 stopnie na azymucie 0°, 4 i 10 stopni na azymucie 100° oraz 4 stopnie na azymucie 270°. W tej sytuacji wyjaśnić należy, czy w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tych anten znajdują się miejsca dostępne dla ludności, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 lit e) rozporządzenia RM z 9 listopada 2010 r. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy (analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu) wynika, że działka nr 1054 (obecnie 1054/2) leży w centralnej części miasta U. W bliższym i dalszym sąsiedztwie tej działki widoczna jest zabudowa budynkami o jednej, dwóch lub trzech kondygnacjach naziemnych o funkcji usługowo - mieszkalnej. Część budynków występuje w zwartej zabudowie. Dodatkowo w sąsiedztwie znajduje się budynek szkoły o trzech kondygnacjach naziemnych oraz budynek urzędu o czterech kondygnacjach naziemnych. Sama działka objęta wnioskiem jest również zabudowana budynkiem usługowo - mieszkalnym o czterech kondygnacjach naziemnych. W tej sytuacji z uwagi na położenie wnioskowanego terenu w centrum miasta nie może ulegać wątpliwości, że w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązek promieniowania anten znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W związku z powyższym inwestycja jako mogąca potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uznając, że objęta wnioskiem inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ I instancji pismem z [...] marca 2019 r. zwrócił się do wnioskodawcy o jej doręczenie, wraz z wezwaniem o uzupełnienie wniosku o wskazane dodatkowe elementy. W odpowiedzi na to wezwanie wnioskodawca złożył wniosek o wydłużenie terminu do uzupełnienia braków do dnia 31 maja 2019 r. uzasadniając to złożoną specyfiką tematu oraz koniecznością dogłębnego zweryfikowania posiadanych materiałów. Podano także, że przygotowane materiały stanowić będą podstawę do złożenia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ I instancji nie przychylił się do prośby informując o tym wnioskodawcę pismem z [...] kwietnia 2019 r., a następnie [...] maja 2019 r. wydał na podstawie posiadanych dokumentów decyzję. Dnia [...] maja 2019 r. wpłynął do Burmistrza wniosek Spółki o zawieszenie postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. do czasu zakończenia prawomocnym rozstrzygnięciem postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które w ocenie strony stanowi zagadnienie wstępne dla toczącego się postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Do wniosku została również dołączona kserokopia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponieważ wniosek ten wpłynął już po wydaniu decyzji przez organ I instancji, Spółka podtrzymała go w złożonym odwołaniu, twierdząc, że na obecnym etapie rozstrzyganie o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest przedwczesne. Organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, a decyzję taką dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1. Niezłożenie przez stronę tej decyzji nie stanowi jednak braku formalnego wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w rozumieniu art. 64 § 2 K.p.a., gdyż przepis ten dotyczy wyłącznie braków formalnych uniemożliwiających nadanie wnioskowi prawidłowego biegu i merytoryczne rozpoznanie sprawy. Obowiązek przedłożenia decyzji środowiskowej w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy ma charakter materialoprawny, a nie formalny, co oznacza, że sama dopuszczalność rozpoznania wniosku, a przez to też wszczęcia na jego postawie postępowania w sprawie warunków zabudowy możliwa jest dopiero po wydaniu ostatecznej decyzji środowiskowej. Oznacza to, że wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy uzależnione jest od istnienia takiej ostatecznej decyzji. Brak ostatecznej decyzji środowiskowej w znaczeniu formalnym, przejawiający się w niedołączeniu istniejącej decyzji do wniosku, może być uzupełniony w trybie art. 64 § 2 K.p.a., jednak brak w obiegu prawnym ostatecznego rozstrzygnięcia o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań czyni niedopuszczalnym skuteczne wniesienie wniosku i tym samym uniemożliwia wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Z art. 72 ust. 3 u.u.i.ś. wynika bowiem, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy może być złożony dopiero od dnia, w którym decyzja środowiskowa stała się ostateczna. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma zatem cech zagadnienia wstępnego o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w stosunku do postępowania w przedmiocie uzyskania warunków zabudowy. Istotnym elementem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. jest bowiem istnienie ścisłej zależności (związku przyczynowego) pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Zagadnieniem prejudycjalnym w znaczeniu omawianego przepisu może być jedynie taka kwestia, która bezwzględnie uzależnia rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji od uprzedniego jej rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle; brak rozstrzygnięcia określonego zagadnienia musi uniemożliwiać zakończenie sprawy administracyjnej co do istoty, nie zaś jedynie determinować kierunek wydawanej przez organ administracji publicznej decyzji. Skoro zatem wnioskodawca nie dysponuje jeszcze decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, gdyż wniosek w tej sprawie został dopiero złożony po wezwaniu organu I instancji do uzupełnienia wniosku, brak było podstaw prawnych do zawieszenia postępowania. Brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zobowiązywał organ do wydania decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tej sytuacji brak też było w ocenie SKO celowości do odnoszenia się do pozostałych zarzutów odwołania oraz uzupełnionej w pewnym zakresie przez stronę skarżącą dokumentacji, gdyż okoliczności te nie mogą wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. W skardze do WSA w Rzeszowie na decyzję Kolegium z [...] lipca 2019 r. Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: - art. 97 ust. 1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo że w okolicznościach sprawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji stanowi zagadnienie wstępne dla postępowania w sprawie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wybudowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, a więc zawieszenie ww. postępowania do czasu zakończenia postępowania o wydanie decyzji środowiskowej jest w pełni zasadne; - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez błędne zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, która ze względu na niezakończenie postępowania środowiskowego była co najmniej przedwczesna; - art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy wobec wszczęcia przez skarżącą na żądanie organu I instancji postępowania środowiskowego, konieczne było uchylenie decyzji organu I instancji ze wskazaniem, iż konieczne jest zawieszenie postępowania do czasu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji; - art. 2 i 7 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez niedziałanie przez Kolegium w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nieprowadzanie postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej. Wskazując na powyższe Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie od Kolegium na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu zwróciła uwagę na naruszenia przepisów postępowania administracyjnego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Jej zdaniem, Kolegium całkowicie pominęło fakt, iż stosownie do wskazań orzecznictwa, ocena, czy inwestor ma obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy do organu właściwego do wydania decyzji o warunkach zabudowy, a decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter rozstrzygnięcia wstępnego względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego i pełni wobec niego funkcję prejudycjalną. W tym stanie rzeczy, w pełni zasadny i konieczny był wniosek o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia wszczętego na wniosek Spółki postępowania środowiskowego. Organ I instancji powinien więc zawiesić postępowanie, a odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego była co najmniej przedwczesna. W takim stanie rzeczy Kolegium powinno uchylić decyzję tego organu ze wskazaniem na konieczność zawieszenia postępowania. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach). Dokonana przez Sąd pod względem powyższych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji SKO z [...] lipca 2019 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza z [...] maja 2019 r. o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej legalizację zrealizowanej w ramach samowoli budowlanej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z zasilaniem energetycznym na dachu budynku przy ul. [...] w U. nie dała podstaw do zakwestionowania ich legalności. Istota sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy prawidłowo orzekające w sprawie organy powiązały odmowę ustalenia opisanej lokalizacji inwestycji celu publicznego z brakiem dysponowania przez inwestora (skarżącą Spółkę) decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W myśl art. 71 ust. 2 u.u.i.ś., uzyskanie takiej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W sprawie nie budzi wątpliwości (co prawidłowo wykazały organy administracji) i nie jest kwestionowane przez stronę skarżącą, że opisana inwestycja z uwagi na rodzaj, liczbę i moc urządzeń nadawczo – odbiorczych stacji bazowej oraz jej usytuowanie na obszarze gęstej zabudowy miejskiej może kwalifikować się do tego typu przedsięwzięć, na co zresztą pośrednio wskazuje wystąpienie przez Spółkę [...] maja 2019 r. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś., wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; zgodnie z ust. 3 zd. 1 tego artykułu, decyzję taką dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o których mowa w ust. 1 oraz zgłoszenia o którym mowa w ust. 1a. Mimo że przepis art. 72 ust. 1 u.u.i.ś. nie wymienia w swej treści decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jej zbliżony charakter do decyzji o warunkach zabudowy uzasadnia stwierdzenie, że ust. 1 pkt 3 tego artykułu dotyczy także decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jako wymagającej wcześniejszego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli przepisy szczególne wskazują na taką konieczność (zgodnie z art. 52 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora; na mocy art. 64 u.p.z.p., przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a i 5d, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy). Powyższe potwierdza prawidłowość stanowiska organu I i II instancji, że uzyskanie ostatecznej decyzji środowiskowej – o ile jest wymagana – musi wyprzedzać wszczęcie postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dopuszczalność rozpatrzenia wniosku w tym przedmiocie uzależniona jest bowiem od dołączenia do niego decyzji środowiskowej. W sposób jednoznaczny wskazuje na to art. 72 ust. 3 zd. 2 u.u.i.ś., wg którego złożenie wniosku o wydanie decyzji o których mowa w ust. 1 lub dokonanie zgłoszenia o którym mowa w ust. 1a następuje w terminie 6 lat od dnia w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b. Sąd podziela w związku z tym prezentowane w orzecznictwie sądowym stanowisko, że ewentualna konieczność przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy do merytorycznej oceny okoliczności danej sprawy. Jest to więc kwestia materialna, a nie procesowa. Stanowisko to uzasadnia również fakt, że w przypadku gdy inwestor legitymuje się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, to organ rozpatrując wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego bada jego zgodność z tą decyzją, a nie tylko czy decyzja taka została wydana (por. m.in. wyrok NSA z 13 grudnia 2018 r. II OSK 2369/18 - LEX nr 2625299 i z 21 listopada 2018 r. II OSK 2800/16 - LEX nr 2597905, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 23 października 2019 r. II SAB/Go 174/19 - LEX nr 2733243). Brak ostatecznej decyzji środowiskowej w znaczeniu formalnym, przejawiający się w niedołączeniu istniejącej decyzji do wniosku, może być uzupełniony w trybie art. 64 § 2 K.p.a., jednak brak w obiegu prawnym ostatecznego rozstrzygnięcia o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań czyni niedopuszczalnym skuteczne wniesienie wniosku i tym samym uniemożliwia wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy (wyrok WSA w Opolu z 20 października 2016 r. II SA/Op 290/16, Lex nr 2158196). Sytuacja taka zaistniała w rozpoznawanej sprawie, gdyż skarżąca Spółka dopiero po wezwaniu jej pismem Burmistrza z [...] marca 2019 r. (doręczonym 2 kwietnia 2019 r.) do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, wnioskiem z [...] maja 2019 r. wystąpiła o jej wydanie. Oznacza to, że nie został spełniony ustawowy warunek do prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż Spółka nie dysponowała niezbędną do procedowania złożonego w tym zakresie wniosku ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji. Ponieważ jednak takie postępowanie na skutek złożonego przez Spółkę [...] września 2013 r. wniosku toczyło się i były w nim wydawane rozstrzygnięcia przez organy administracji oraz orzeczenia sądowe, uzasadniało to w tej sytuacji wydanie decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponieważ wniosek o wydanie takiej decyzji może być złożony dopiero gdy w obiegu prawnym znajduje się ostateczna decyzja środowiskowa, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stanowiło również zagadnienia wstępnego w postępowaniu w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i nie uzasadniało tym samym zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z uwagi na złożenie przez Spółkę wniosku o zawieszenie na tej podstawie postępowania już po wydaniu decyzji przez organ I instancji, prawidłowo do tej kwestii odniosło się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO. Powyższe wyklucza zasadność podniesionych względem niej zarzutów wskazujących na wadliwe utrzymanie w mocy – poprzez niedziałanie w granicach i na podstawie przepisów prawa - decyzji organu I instancji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak trafnie wskazał przy tym organ I instancji, nie wyklucza to ponownego rozpatrzenia wniosku Spółki w tym przedmiocie w sytuacji złożenia kompletu wymaganych prawem dokumentów. Z uwagi na powyższe, wniesiona przez Spółkę skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.