II SA/Wa 2278/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Protokolant referent stażysta Adrianna Siniarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2020 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr: [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.); zwanej dalej K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r. poz. 284), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] lipca 2019 r. nr [...] o cofnięciu S. B. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że w związku z uzyskaną informacją, iż S. B. przebywał w szpitalu ze względu na uraz głowy, organ pierwszej instancji powziął uzasadnione wątpliwości co do jego zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią. Z tego względu, na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, zobowiązał S. B. do poddania się badaniom psychologicznym i przedstawienia wydanego na ich podstawie orzeczenia, co wykonał dostarczając organowi pozytywne dla niego orzeczenie lekarskie z [...] marca 2018 r. nr [...] i orzeczenie psychologiczne z [...] marca 2019 r. nr [...]. Komendant Wojewódzki Policji w [...] skorzystał z przysługujących uprawnień i zaskarżył powyższe orzeczenia. W wyniku ponownych badań przeprowadzonych w trybie odwoławczym wydano [...] maja 2019 r. orzeczenie lekarskie nr [...], stwierdzające, że S. B. należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią oraz orzeczenie psychologiczne z [...] maja 2019 r. nr [...], w którym wskazano, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Stwierdził, że negatywne orzeczenie lekarskie uniemożliwia zachowanie pozwolenia na broń i w związku z tym organy Policji były zobligowane do cofnięcia S.B. pozwolenia na jej posiadanie. Powyższe orzeczenie jest wiążące dla organu Policji, bowiem wyeliminowało orzeczenie lekarskie z [...] marca 2019 r. nr [...] wydane w pierwszej instancji przez lek. M. G., które nie ma decydującej mocy dowodowej i wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Obowiązek nałożony na stronę na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji obejmuje przedstawienie dwóch odrębnych orzeczeń, które rozstrzygają o zdolności do dysponowania bronią w dwóch różnych zakresach i są wydawane przez różne podmioty, tj. upoważnionego lekarza i psychologa. Okoliczność, że strona uzyskała pozytywne orzeczenia psychologiczne w dwóch instancjach i lekarskie w pierwszej instancji, nie może przesądzić o zachowaniu jej pozwolenia na broń palną myśliwską, w sytuacji, gdy orzeczenie lekarskie w drugiej instancji uzyskała negatywne. Zgodnie bowiem z wolą ustawodawcy, jeżeli którekolwiek z orzeczeń (czy to lekarskie, czy psychologiczne) nie potwierdza zdolności do dysponowania bronią, to okoliczność taka stanowi samoistna podstawę do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń palną, na każdy jej rodzaj i bez względu na cel, w którym została wydana, co wynika z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji. W takich przypadkach ustawodawca nie pozostawił organom Policji możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy, przyznając tym samym bezwzględnie pierwszeństwo interesowi społecznemu. Nie ma też podstaw prawnych, o co wnosi strona, skierowania na ponowne badania do innego ośrodka, skoro w jej przypadku zostały wydane w drugiej instancji ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie organy Policji nie mają już uprawnień, ani narzędzi do wyjaśniania rozbieżności między orzeczeniami lekarskimi wydanymi w różnych instancjach. Tym samym orzeczenie lekarskie wydane stronie w trybie odwoławczym stwierdzające, że nie posiada ona zdolności fizycznej i psychicznej, do dysponowania bronią, należy uznać za ostateczne. Zaznaczył, że na sposób niniejszego rozstrzygnięcia nie może mieć wpływu kolejne pozytywne orzeczenie lekarskie nr [...] z [...] czerwca 2019 r. wydane w pierwszej instancji, które strona przedłożyła. Dwuinstancyjna procedura badania lekarskiego w przypadku strony została już zakończona, bowiem w obrocie prawnym znajduje się ostateczne orzeczenie wystawione w trybie odwoławczym i nie jest dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko takiemu orzeczeniu. Bez znaczenia dla ustalenia zdolności do dysponowania bronią pozostają także korzystnie o nim świadczące dowody, jak opinia Prezesa Koła Łowieckiego "[...]", księdza K.S., czy podziękowania z Przedszkola Nr [...] w [...]. Wyjaśnił, że wbrew poglądowi strony wezwanie jej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] do przedstawienia orzeczeń potwierdzających zdolność do posługiwania się bronią palną, a także wniesienie odwołań od pozytywnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego wydanego w pierwszej instancji, było nie tylko zgodne z uprawnieniem nadanym organowi Policji przez ustawodawcę w art. 15h ust. 2 ustawy o broni i amunicji, ale także słuszne i celowe, gdyż wszelkie okoliczności dotyczące stanu zdrowia, jakie posiadacz broni może udowodnić, powinny być wykazane za pomocą badań wykonanych przez właściwych lekarzy i psychologów w trybie przewidzianym przez przepisy ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2015 r. poz. 2210). Przekonanie zatem strony, że do zastosowania wobec niej art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, a następnie złożenia przez organ pierwszej instancji odwołania od orzeczeń brak było podstaw, jest błędne. W ocenie organu odwoławczego zarzuty strony dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego są niezasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S.B. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2019 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji, przez utrzymanie w mocy decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń pomimo braku przesłanek faktycznych do jej wydania, 2. art. 6, art. 7, art. 8 K.p.a., poprzez wydanie decyzji wyłącznie na jednym, budzącym wątpliwości orzeczeniu lekarskim, pomimo istnienia przeciwnych orzeczeń i braku podstaw faktycznych do stwierdzenia, że wystąpiły okoliczności uzasadniające cofnięcie pozwolenia na broń, a także przez oparcie się na przesłankach, które nie zostały w żaden sposób udowodnione. Skarżący zwrócił uwagę, że przedłożone pierwsze orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzały, że może dysponować bronią. Ocena taka została potwierdzona również w orzeczeniu psychologicznym nr [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...], gdzie jednoznacznie stwierdzono, że może dysponować bronią. Podobne orzeczenie lekarskie nr [...] wydała Wojskowa Specjalistyczna Przychodnia Lekarska SP ZOZ w [...]. W jego ocenie orzeczenie wydane przez lek. M. K. nie zostało w żaden sposób uzasadnione. Nie wiadomo, na czym lekarz ten oparł się podając, że nie może dysponować bronią i wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy. Przy takiej rozbieżności pomiędzy orzeczeniami (gdzie większość była na jego korzyść) należało poddać analizie negatywną opinię celem zweryfikowania, czy rzeczywiście była ona prawidłowa. Zaznaczył, że jest emerytowanym policjantem, wielokrotnie badanym przez lekarzy. Badania przeprowadzone przez lekarza M. K. miały charakter poniżający i upokarzający, co pozwalało wnioskować, że zostanie wydana negatywna opinia. Zdaniem skarżącego orzeczenie lekarza M. K. budzi wątpliwości i zastrzeżenia, ponieważ pozostaje w sprzeczności z innymi orzeczeniami, zaś brak jego uzasadnienia nie pozwala na jego weryfikację i obronę przed zarzutami. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Pismem z [...] lutego 2020 r. pełnomocnik skarżącego - adwokat W.S., podtrzymała skargę i wniosła o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: a) art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz art. 15f w zw. z art. 15a ust. 2 ustawy o broni i amunicji, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w zakresie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, podczas gdy przedmiotowa decyzja oparta została na wadliwym i pozbawionym podstaw orzeczeniu lekarskim z [...] maja 2019 r. nr [...] lekarza M. K. stwierdzającym, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 2 i 4 ustawy, bowiem lekarz upoważniony wydaje orzeczenie lekarskie na podstawie wyników badań, o których mowa w art. 15a ust. 2 m.in. wyników badań psychologicznych, podczas gdy wszystkie przeprowadzane do tej pory badania zarówno lekarskie, jak i psychologiczne, w tym ostateczne orzeczenie psychologiczne wydane w trybie odwoławczym z [...] maja 2019 r. nr [...] przez lekarza A.P. z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, a więc bezpośrednio poprzedzające orzeczenie lekarskie lekarza M. K., są orzeczeniami stwierdzającymi, iż skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 2, 3 i 4 ustawy o broni i amunicji, co sprawiło, że w niniejszej sprawie wydane orzeczenie lekarskie nr [...] w trybie odwoławczym z [...] maja 2019 r., jest sprzeczne z przepisami ustawy o broni i amunicji, a w konsekwencji czego przedmiotowe orzeczenie nie może być uznane jako dokument w świetle ustawy o broni i amunicji stanowiący podstawę do uznania, iż wobec skarżącego istnieje negatywna przesłanka posiadania broni, b) art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 w zw. z art. 15h ust. 5 oraz art. 15 ustawy o broni i amunicji, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy przedmiotowa decyzja oparta została na wadliwym orzeczeniu lekarskim z [...] maja 2019 r. nr [...] lekarza M. K. wydanym wbrew obowiązującej i wynikającej z ustawy o broni i amunicji procedury, a w szczególności z której to wynika, że badanie w trybie odwołania przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania, natomiast badanie lekarskie przeprowadzone przez lekarza M.K. [...] maja 2019 r. zostało przeprowadzone z naruszeniem tego terminu, 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a., polegające na niepodjęciu przez organ administracyjny wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz braku rozpatrzenia i przeprowadzenia oceny całego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności poprzez pominięcie przedłożonych przez skarżącego pozytywnych orzeczeń lekarskich, tj.: • ostatecznego orzeczenia psychologicznego nr [...] wydanego w trybie odwołania przez mgr A. P. z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Poradnia Psychologii Pracy w [...] z [...] maja 2019 r., stwierdzającego, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią, • orzeczenia lekarskiego nr [...] wydanego przez lekarza J.M. z Wojskowej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej z [...] z [...] czerwca 2019 r. stwierdzającego, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią, • zaświadczenia lekarskiego z Poradni Zdrowia Psychicznego [...] Sp. z o.o. wydanego przez lekarza A. R. z [...] marca 2019 r. stwierdzającego, że u skarżącego nie stwierdzono cech zaburzeń psychicznych, b) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. i 77 § 1 K.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ administracyjny wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez niepodjęcie jakichkolwiek działań w zakresie ustalenia jaką opinię w miejscu zamieszkania posiada skarżący, a także poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadków m.in. prezesa Koła Łowieckiego w [...] J. K., księdza K. S., żony skarżącego oraz innych jego sąsiadów, które to zaniechanie doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych opartych jedynie na zeznaniach świadków skonfliktowanych ze skarżącym w zakresie agresywnego jego zachowania wobec świata zewnętrznego oraz powodów, dla którego zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, c) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a., polegające na braku dokonania oceny negatywnych dla skarżącego dowodów, tj. zeznań skonfliktowanych z nim świadków oraz orzeczenia lekarskiego wydanego przez lekarza M.K. z [...] maja 2019 r. nr [...] w kontekście całego zebranego w toku postępowania materiału dowodowego oraz wszystkich okoliczności sprawy co doprowadziło do oparcia się przez organ przy wydawaniu decyzji na jednym niekorzystnym orzeczeniu lekarskim z pominięciem wszystkich pozostałych orzeczeń korzystnych dla skarżącego również wydanych w trybie odwoławczym, a w szczególności gdy przedmiotowe negatywne orzeczenie lekarskie lekarza M. K. wydawane było na podstawie wyników badań przeprowadzonych zgodnie z art. 15a ust. 2 ustawy o broni i amunicji, m.in. badań psychologicznych, które to wszystkie badania psychologiczne zwłaszcza wydane w trybie odwoławczym są korzystne dla skarżącego, tzn. stwierdzają, że nie należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 ustawy o broni i amunicji, d) art. 6 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., czyli naruszenie zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej, poprzez nadużycie przez organ swych kompetencji ustawowych oraz władczych uprawnień do podejmowania decyzji w zakresie określenia prawa strony do posiadania broni przez prowadzenie postępowania w sposób nieobiektywny i z góry ukierunkowany na pozbawienie go prawa do posiadania broni, e) art. 8 K.p.a. i 9 K.p.a., poprzez niepoinformowanie skarżącego o treści odwołań złożonych przez organ pierwszej instancji od dostarczonych orzeczeń lekarskich od orzeczenia psychologicznego z [...] marca 2019 r. lekarza M. H. oraz od orzeczenia lekarskiego z [...] marca 2019 r., a zatem niepoinformowanie o faktach i okolicznościach, na które powołał się organ Policji w treści odwołań od ww. orzeczeń, co doprowadziło do naruszenia: zasady należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a także zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zarówno osoby ubiegające się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni, jak i osoby posiadające pozwolenie na broń, z uwagi na jej reglamentacyjny charakter, spełniać muszą określone przepisami prawa warunki, w tym zobowiązane są do legitymowania się odpowiednim stanem zdrowia, aby móc dysponować bronią. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Z kolei pozwolenia na broń nie wydaje się m.in. osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (art. 15 ust. 1 pkt 3). Natomiast w myśl art. 15 ust. 5 ustawy, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 – 4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że w związku z uzyskaną informacją, iż S. B. przebywał w szpitalu ze względu na uraz głowy oraz po przesłuchaniu z jego udziałem świadków na temat jego zachowania, dostatecznie uzasadniało podejrzenie, iż może on należeć do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy i w tej sytuacji organ mógł go zobowiązać do niezwłocznego poddania się badaniu lekarskiemu i psychologicznemu oraz do przedstawienia wydanego na ich podstawie orzeczeń. W myśl art. 15h ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie, które przysługuje tak osobie badanej, jak i komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Zgodnie z art. 15h ust. 3 tej ustawy odwołanie wraz z jego uzasadnieniem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie, do jednego z podmiotów odwoławczych, którymi są: wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku gdy odwołanie dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego w wojewódzkim ośrodku pracy – instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy (pkt 1); jednostki służby medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych i wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych (pkt 2); podmioty lecznicze utworzone i wyznaczone przez Ministra Obrony Narodowej (pkt 3), a orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne (art. 15h ust. 7). Bezsporne jest, że w dostarczonych przez S. B. orzeczeniach: lekarskim z [...] marca 2019 r. nr [...] i psychologicznym z [...] marca 2019 r. nr [...] stwierdzono, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 ustawy o broni i amunicji i wobec powyższego może dysponować bronią. Jak wynika z akt sprawy Komendant Wojewódzki Policji w [...] skorzystał z możliwości weryfikacji orzeczenia lekarskiego i psychologicznego i złożył odwołania do podmiotu odwoławczego w celu jednoznacznego określenia jego zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią. W związku z powyższym orzeczeniem lekarskim z [...] maja 2019 r. nr [...], wydanym przez lekarza upoważnionego do badań lekarskich osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz osób posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną – mgr M. K., stwierdzono, że należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i wobec tego nie może dysponować bronią. Natomiast orzeczeniem psychologicznym z [...] maja 2019 r. nr [...] wskazano, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Organy Policji wydając decyzje zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, wskazywały na wiążącą moc powyższego negatywnego orzeczenia lekarskiego i tym samym brak możliwości weryfikowania go w ramach prowadzonego postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń. Zdaniem Sądu powyższe stanowisko organów Policji należy uznać za prawidłowe. Orzeczenie lekarskie, wydane w trybie odwołania, jest ostateczne, a więc niepodważalne. W konsekwencji – wbrew stanowisku skarżącego – organy Policji są nim związane i nie mogą dokonywać jego oceny. Niezależnie od powyższego każde z tych orzeczeń (psychologiczne lub lekarskie) z osobna, ma znaczenie w sprawie w ten sposób, że jeżeli jedno z nich dyskwalifikuje stronę do posiadania pozwolenia na broń, to drugie z nich nawet, jeśli jest pozytywne, w konsekwencji dyskwalifikuje stronę do posiadania broni. Ponadto podnieść należy, że skoro badania ogólne, badania psychologiczne i w razie potrzeby badania specjalistyczne oraz pomocnicze i konsultacje specjalistyczne przewidziane w rozporządzeniu, a opisane już wyżej, mają za zadanie dokonać całościowej oceny stanu zdrowia fizycznego oraz psychicznego, to fakt ten wyklucza ewentualność przeprowadzenia w postępowaniu w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni dowodu na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń i takie stanowisko jest już utrwalone w judykaturze (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1447/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt II OSK 1273/04, publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), zaś Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela ten pogląd. Wartym przywołania jest pogląd przedstawiony w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 1606/18 (publik. j.w.), iż: "Tryb wynikający z ustawy o broni i amunicji przewiduje możliwość kwestionowania wydanego orzeczenia jedynie poprzez złożenie odwołania uregulowanego w art. 15h ustawy o broni i amunicji. Dopuszczalność odwołania jest jedną z gwarancji rzetelności wydanego orzeczenia. Dodatkowo gwarancją rzetelności wydawanych orzeczeń jest przewidziany przez ustawę tryb wyłaniania osób uprawnionych do wykonywania badań lekarskich (art. 15b ustawy o broni i amunicji) oraz system kontroli sprawowany przez wojewodę (art. 15i i art. 15j ustawy o broni i amunicji). Ustawa o broni i amunicji wprowadza więc zamknięty katalog środków dowodowych mogących służyć ocenie okoliczności faktycznej w postaci stanu zdrowia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub posiadającej takie pozwolenie. Tego rodzaju ograniczenie jest proporcjonalne do zagrożeń, jakie mogą wynikać z posiadania broni przez osobę, której stan zdrowia na to nie pozwala". W tej sytuacji, zarówno Komendant Wojewódzki Policji w [...], jak i Komendant Główny Policji nie byli upoważnieni do kontrolowania prawidłowości wydania powyższego orzeczenia lekarskiego oraz dokonywania jego oceny w ramach swobodnej oceny dowodów. Podkreślić należy, że skoro lekarz w ostatecznej opinii stwierdził brak zdolności skarżącego do posiadania broni to powoływanie kolejnych lekarzy do wydawania opinii jest zbędne i następna opinia nie może być uznana za istotny dowód w sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1663/11 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 298/13, publik. j.w.). Wobec powyższego brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów S. B. odnośnie niewyjaśnienia przez organy Policji stanu faktycznego sprawy, w szczególności zaniechania oceny orzeczenia lekarskiego. Należy wskazać, że zarzuty skarżącego zmierzają bowiem w rzeczywistości do zakwestionowania okoliczności objętych treścią ostatecznego orzeczenia wydanego przez uprawnioną do tego osobę. W oparciu o ostateczne orzeczenie lekarskie z [...] maja 2019 r. nr [...] organy Policji były zobowiązane do wydania decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. W orzecznictwie niekwestionowany pozostaje pogląd, że dopiero wydanie orzeczenia ostatecznego, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia w toku instancyjnym, przesądza w znaczeniu prawnym o posiadaniu przez daną osobę stanu zdrowia, warunków i odpowiednich predyspozycji do posługiwania się bronią palną (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2010 r., sygn. II SA/Wa 1709/09, publ. LEX nr 606704). Sformułowanie art. 18 ust. 1 ustawy "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne i oznacza obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych w art. 15 ust. 1 pkt 1-6. Odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w skardze stwierdzić należy, że są one niezasadne. Organy orzekające w sprawie nie dopuściły się naruszenia przepisów ustawy o broni i amunicji oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., bowiem prawidłowo i wszechstronnie ustaliły stan faktyczny sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały, rozpatrzyły materiał dowodowy, a także prawidłowo uzasadniły rozstrzygnięcie i na tej podstawie odmówiły wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną. Nie można zgodzić się z też z zarzutem skargi mówiącym o wadliwości wydania kwestionowanego przez stronę skarżącą orzeczenia z powodu przekroczenia 30 dniowego terminu do rozpatrzenia odwołania od orzeczenia lekarskiego. Trzeba bowiem mieć na względzie, że termin wskazany w art. 15h ust. 5 ustawy na przeprowadzenie badania w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania, nie jest terminem zawitym, lecz instrukcyjnym, bowiem za te pierwsze uważa się tylko terminy do wniesienia środków zaskarżenia, albo terminy, które ustawa za takie uznaje (patrz prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 538/17, publik. j.w.). Oznacza to, iż jego przekroczenie nie ma wpływu na prawidłowość merytoryczną orzeczenia lekarskiego, a dalszej kolejności samego rozstrzygnięcia organu Policji. Reasumując, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów ustawy o broni i amunicji są niezasadne. Sąd nie dostrzegł także naruszeń prawa procesowego, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.