II SA/Sz 998/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r. sprawy ze skargi B. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] r. znak [...], II. uchyla postanowienie Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] r. – [...], III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego B. O. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. znak [...] wydaną na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1, art. 75 ust. 1 piet. 4, art. 77 ust. 1, art. 80 ust. 1, pkt 1, 2 i 3, art. 85 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j. t. Dz. U. z 2013 r. poz.1235 z późn. zm.), dalej: "u.i.o.o.ś." § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) dalej: "Rozporządzenie" i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej: "K.p.a." po rozpatrzeniu wniosku B. O. Wójt Gminy K. odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia p.n. "Rozbudowa fermy drobiu na działce nr [...] w miejscowości M., gmina K. " W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił przebieg postępowania, wskazując, iż w dniu 17 listopada 2015 r. do Urzędu Gminy K. wpłynął wniosek H. D., reprezentującego B. O. (dalej: Wnioskodawca", "Inwestor" lub "Skarżący"), o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte 12 grudnia 2015 r. W dniu 18 grudnia 2015 r., Wójt na podstawie art. 33 ust. 1, w związku z art. 79 ust. 1 u.i.o.o.ś. w obwieszczeniu zamieszczonym w Biuletynie Informacji Publicznej, na tablicach ogłoszeń: Urzędu Gminy K. oraz sołectw M. i N. , podał do publicznej wiadomości informację o przystąpieniu do przeprowadzania oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Następnie, zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art 78 ust. 1 piet 1b u.i.o.o.ś., Wójt załączając wniosek inwestora i raport o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na środowisko (dalej: "raport: o.o.ś.")wystąpił do: - Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. - o uzgodnienie realizacji przedsięwzięcia, - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. o opinię. W dniu 21 stycznia 2016 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. (dalej: "RDOŚ") oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. (dalej: "P.P.I.S") wezwali Wójta Gminy K. do pisemnego uzupełnienia raportu o.o.ś., co skutkowało wezwaniem przez ten organ Wnioskodawcy do złożenia żądanych wyjaśnień do ww. raportu. Uzupełnienia zostały złożone przez Wnioskodawcę i przekazane w dniu 14 marca 2016 r. do RDOŚ i P.P.I.S. W dniu 29. marca 2016 r. P.P.I.S. pismem [...] [...] zaopiniował pozytywnie realizację przedsięwzięcia. W dniu 14 kwietnia 2016 r. RDOŚ ponownie wezwał organ prowadzący postępowanie do pisemnego uzupełnienia raportu o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko, co skutkowało kolejnym wezwaniem Wnioskodawcy przez organ I instancji (w dniu 28 kwietnia 2016 r.) do złożenia dalszych wyjaśnień do raportu o.o.ś. Uzupełnienia te zostały przedłożone w dniu 16 maja 2016 r. i w dniu 20 maja 2016 r. przekazane do RDOŚ i P.P.I.S. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S., pismem z dnia 21 czerwca 2016 r., kolejny raz wezwał organ do pisemnego uzupełnienia raportu o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko, co skutkowało kolejnym wezwaniem Wnioskodawcy (z dnia 28 czerwca 2016 r.) przez organ do złożenia dalszych wyjaśnień do raportu o.o.ś. W dniu 21 lipca 2016 r. Wnioskodawca zwrócił się do organu o przedłużenie terminu na złożenie uzupełnień do dnia 31 października 2016 r. Organ I instancji przychylił się do ww. wniosku. Uzupełnienia - w tym analiza porealizacyjna dla istniejącej fermy drobiu - zostały złożone w Urzędzie Gminy w dniu 31 października 2016 r. i w dniu 10 listopada 2016 r. zostały przekazane do RDOŚ i P.P.I.S. Podanie do publicznej wiadomości informacji o przystąpieniu do przeprowadzania oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko spowodowało złożenie w organie przez M. i R. G. z N. oraz R. M. z K. wniosków o uznanie ich za strony postępowania Wójt Gminy K. postanowieniami [...] i [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 123, w związku z art. 28 K.p.a. postanowił dopuścić ww. osoby jako strony w tym postępowaniu. W trakcie postępowania do Urzędu Gminy wpłynęły pisma stron postępowania oraz społeczeństwa - podpisane przez kilkudziesięciu mieszkańców M. , K. i N. , w których podnoszono, że realizacja inwestycji: - wpłynie negatywnie na komfort życia i zdrowie mieszkańców poprzez emisję substancji odorowych, pyłu i hałasu, - spowoduje zniszczenie drogi dojazdowej do fermy drobiu w wyniku znaczącego wzrostu natężenia ruchu ciężkich pojazdów, - spowoduje znaczne obniżenie wartości gruntów zlokalizowanych w sąsiedztwie fermy, - spowoduje utratę potencjału turystycznego Gminy K. . W dniu [...] r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. wydał postanowienie, w którym odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Uwzględniając powyższe uwagi stron postępowania oraz społeczeństwa (za wyjątkiem argumentacji dotyczącej niszczenia drogi dojazdowej do fermy) oraz ww. postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S., Wójt Gminy K. wskazaną na wstępie decyzją odmówił Wnioskodawcy określenia środowiskowych warunków realizacji przedmiotowej inwestycji, wskazując, iż zadecydowały następujące fakty: 1. Na terenie działki nr [...] w obrębie M., w gm. K., znajduje się już ferma drobiu, na którą składają się [...] budynki inwentarskie (kurniki - obiekty oznaczone w dokumentacji jako: nr [...]) znajdujące się w centralnej części działki. Na terenie fermy prowadzony jest chów brojlerów w tradycyjnej technologii ściołowej o łącznej obsadzie [...] szt. drobiu ([...]). W ramach planowanego przedsięwzięcia inwestor przewiduje rozbudowę istniejącej fermy w taki sposób, aby umożliwiła ona chów drobiu w wielkości [...] sztuk drobiu ([...]). Istniejące obiekty hodowlane oznaczone w dokumentacji jako obiekty nr [...] wydłużone zostaną odpowiednio o powierzchnię ok. 1 260 m2 i ok. 1 728 m2, tj. ok. o połowę. Dodatkowo, za istniejącym obiektem oznaczonym jako obiekt nr [...], wykonany zostanie obiekt inwentarski nr [...] o powierzchni ok. 1 560 m2 oraz dwa obiekty, równolegle do istniejących obiektów nr [...] - jeden od strony miejscowości N. (obiekt nr [...] o powierzchni ok. 3 000 m2) oraz jeden od strony miejscowości P. K. (obiekt nr [...] o powierzchni ok. 4 200 m2). Istniejące przedsięwzięcie już w chwili obecnej ma charakter fermy wielkoprzemysłowej; po planowanej rozbudowie przewiduje się ok. 3-krotne zwiększenie dotychczasowej obsady. 2. Teren fermy znajduje się między m. N. od zachodu oraz m. P. K. od wschodu. Od południa teren inwestycyjny graniczy z drogą [...], od wschodu bezpośrednio z działką leśną, za którą znajdują się zabudowania m. P. K. i dalej zabudowania m. M. , natomiast od północy i od zachodu z gruntami ornymi użytkowanymi rolniczo (zasiewy zbóż), za którymi rozciągają się zabudowania m. N. . Najbliższe tereny chronione akustycznie to zabudowa jednorodzinna znajdująca się w odległości ok. 60 -100 m na wschód (m. [...]) oraz w odległości ok.150 m na zachód (m. [...]) od terenu inwestycyjnego. 3. W raporcie ooś wskazano, że " Długość cyklu produkcyjnego zależy od docelowej masy ciała ptaków, określonej z odbiorcą i wynosi 5-7 tygodni. Tucz prowadzony jest do wagi kurczęcia ok. 2,6 kg (...) Po osiągnięciu oczekiwanej masy rzeźnej, kurczęta ekspediowane są do przedsiębiorstw uboju i przetwórstwa drobiu specjalistycznym transportem odbiorcy (...) Po każdym zakończeniu cyklu tuczu i usunięciu ptaków z pomieszczeń produkcyjnych następuje przerwa technologiczna trwająca ok. 14 dni, przeznaczona na przygotowanie pomieszczeń produkcyjnych do zasiedlenia nową partią kurcząt (...). Powstały w wyniku utrzymania ściołowego obornik jest ładowany bezpośrednio na środki transportu w celu przetransportowania do odbiorcy. (...) Ilość kurcząt przeznaczonych do sprzedaży (uboju) szacuje się na 96% stanu początkowego (średni procent upadków i brakowań wynosi 3-6%). Przewiduje się realizację 6 maksymalnie 8 cykli produkcyjnych. W myśl decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] r., znak: [...] oraz zgodnie ze wskazaniami RDOŚ, wykonana została analiza porealizacyjna mająca na celu określenie rzeczywistego oddziaływania istniejącej fermy na środowisko (w zakresie emisji hałasu i emisji do powietrza). Analiza porealizacyjna wykonana została przez [...] (wrzesień 2016 r.). Ze sprawozdań przedstawiających wyniki wykonanej analizy wynika, że oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko, zarówno w odniesieniu do powietrza atmosferycznego, jak i w odniesieniu do klimatu akustycznego, nie powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska poza granicami terenu należącego do inwestora. W ww. decyzji z dnia [...] r. wskazano, iż analiza porealizacyjna powinna była zostać wykonana w okresie największej uciążliwości, tj. w okresie letnim i przy pełnej obsadzie. W ocenie RDOŚ w S. i organu, pomiary, które miały określić rzeczywiste oddziaływanie istniejącej fermy, zostały przeprowadzone poza okresem największej uciążliwości. Ze sprawozdania z analizy porealizacyjnej wynika, że pomiary akustyczne przeprowadzono w dniu 8 sierpnia 2016 r., tj. w 21 dniu od zasiedlenia obiektu, gdzie temperatura powietrza wynosiła 22°C w porze dnia i 20° C w porze nocy. Z kolei pomiary w zakresie emisji do powietrza zostały przeprowadzone w dniu 14 września 2016 r., tj. tydzień później. Jak wskazano w uzupełnieniu do raportu, "W początkowym okresie, do tygodnia od obsadzenia kurnika, wystarczająca jest praca pojedynczych wentylatorów o mniejszych wydajnościach i to przy zredukowanych obrotach wirnika, pomiędzy pierwszym i trzecim tygodniem od obsadzenia kurników, konieczna jest już praca 2-3 wentylatorów o niższych wydajnościach, zależnie od aktualnej temperatury otoczenia, pomiędzy trzecim i piątym tygodniem od obsadzenia kurnika, konieczna jest już praca 5-6 wentylatorów o mniejszych wydajnościach, także zależnie od wielkości obsady i aktualnej temperatury otoczenia, w końcowym okresie tuczu, czynne mogą być już wszystkie mniejsze wentylatory, a przy wysokich temperaturach otoczenia i silnym nasłonecznieniu (a więc latem w porze dziennej) może wystąpić także potrzeba intensyfikacji wentylacji przez włączenia wentylatorów o dużych wydajnościach". Zdaniem organu przedstawione w sprawozdaniu informacje wskazują na fakt, iż pomiar został wykonany w ok. 3 tygodniu obsadzenia (tj. w zasadzie w połowie cyklu produkcyjnego), w warunkach pogodowych nie wskazujących na potrzebę włączenia wszystkich wentylatorów, co tym samym nie przedstawia maksymalnego oddziaływania istniejącej fermy. Ze sprawozdania w zakresie emisji hałasu do środowiska wynika, że pomiary zostały przeprowadzone w dniu 8 sierpnia 2016r. w porze dnia (godz. 1100 -1145 oraz 1145 -1230) i w porze nocy (godz. 2230 - 2300 oraz 2300 - 2330). Pomiary wykonano zgodnie z metodyką przedstawioną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r., poz. 1542). Punkty pomiarowe określono na najbliższych terenach zabudowy jednorodzinnej - działka nr [...] (P1) i działka [...] (P2). Wartość równoważnego poziomu dźwięku A zmierzona w wyznaczonych punktach pomiarowych wynosiła odpowiednio dla punktu P1 - 37,7 dB (w porze dnia) i 36,2 dB (w porze nocy), a dla punktu P2 - 35,0 dB (w porze dnia) i 33,8 dB (w porze nocy), jako wartość błędu wskazano 1,3-1,5 dB. Z obliczeń przedstawionych w raporcie wynika, że dla fazy użytkowania (po rozbudowie fermy) prognozowano, że w punkcie pomiarowym P1 emisja hałasu będzie się kształtowała na poziomie <41 dB w porze dnia i 37,6 dB w porze nocy, co wskazywałoby, że dołożenie 53 wentylatorów o mocy 70 dB i 52 wentylatorów o mocy 72 dB zwiększy oddziaływanie fermy jedynie o 3,3 dB w porze dnia i o 1,4 dB w porze nocy. Zgodnie z wytycznymi RDOŚ w S. oraz wezwaniem organu (pismo z dnia 28 czerwca 2016 r.), należało ponownie przeprowadzić analizę w zakresie oddziaływania fermy na klimat akustyczny, uwzględniając wyniki analizy porealizacyjnej, natomiast w odpowiedzi na ostatnie wezwanie organu, bez przeprowadzenia kolejnej analizy w tym zakresie wskazano, że " oddziaływania na klimat akustyczny oraz na powietrze atmosferyczne przedstawione w raporcie jest prawidłowe". W odniesieniu do analizy hałasowej w uzupełnieniu przedstawiono jedynie informacje na temat istniejącej fermy oraz jej rzeczywistego oddziaływania przedstawiając wyniki analizy porealizacyjnej, nie uwzględniono jednak w tej analizie dodatkowych źródeł hałasu takich jak wentylatory, które zamontowane zostaną w nowo wybudowanych lub rozbudowanych budynkach, co tym samym podważa wiarygodność wysnutych przez autora raportu wniosków. W raporcie nie odniesiono się również do informacji przedstawionej przez stronę postępowania wskazującej na cyklicznie włączanie się w godzinach nocnych instalacji alarmowej informującej o nieprawidłowościach na terenie fermy. 4. Ze sprawozdania dotyczącego emisji zanieczyszczeń z terenu fermy wynika, że badaniom poddane zostały następujące substancje: pył ogółem, pył zawieszony PM 10, pył zawieszony PM 2,5, siarkowodór i amoniak. Badania zostały przeprowadzone w dniu 14 września 2016 r., tj. w 27 dniu od obsadzenia kurników, natomiast miejscem poboru próbek i wykonania pomiarów były króćce pomiarowe na emitorze - określono 3 emitory (wentylator wyciągowy dachowy). Ze sprawozdania wynika, że poziom badanych substancji emitowanych z poszczególnych emitorów kształtuje się następująco (w kg/h): pył ogółem <0,0210, pył zawieszony PM10 <0,0084, pył zawieszony PM 2,5 <0,00844, siarkowodór<0,01051-0,01052 i amoniak 0,0066 - 0,0261. Tak, jak w przypadku emisji hałasu do środowiska, zgodnie z wytycznymi RDOŚ w S. i wezwaniem organu, należało ponownie przeprowadzić analizę w zakresie oddziaływania fermy na stan powietrza atmosferycznego uwzględniając wyniki analizy porealizacyjnej. W załączniku nr 6 do uzupełnienia w zakresie emisji do powietrza przyjęto emitory [...], [...], [...], dla których przedstawiono parametry oraz obliczoną emisję. Na podstawie obliczonych wartości, na załącznikach graficznych wykreślono izolinie z wartościami poszczególnych substancji emitowanych do powietrza z terenu fermy. Po przeanalizowaniu przedłożonego uzupełnienia organ stwierdził, że przedstawiona analiza odnosi się wyłącznie do stanu istniejącego, tj. do istniejących i aktualnie użytkowanych obiektów inwentarskich, zupełnie zaś pominięto emisję z budynków planowanych do realizacji i do rozbudowy - nie uwzględniono zatem emisji z budynków nr [...] i z rozbudowywanych części budynków [...]. Łączna emisja powinna zostać obliczona ze wszystkich emitorów (w tym 170 wentylatorów), a została obliczona z 80 emitorów (o czym świadczy załącznik 6 do uzupełnienia raportu). Nie uwzględniono emisji m.in. z dodatkowych 107 wentylatorów, jakie pojawią się na terenie fermy po jej rozbudowie, co tym samym - w ocenie organu - podważa wiarygodność wysnutych przez autora raportu wniosków. 5. Zdaniem organu, rozważając kwestię oddziaływania inwestycji na środowisko należy mieć również na uwadze zasadę przezorności, stanowiącą zasadę prawa unijnego (art. 191 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE)), która jako tzw. ogólna zasada prawa powinna być uwzględniana przy interpretacji wszystkich przepisów ochrony środowiska oraz przy podejmowaniu decyzji w sprawach administracyjnych związanych z ochroną środowiska. Zasada ta wymaga, aby wszelkie prawdopodobieństwo wystąpienia negatywnych skutków traktować tak, jak pewność ich wystąpienia. Na płaszczyźnie ocen środowiskowych praktycznym wymiarem zastosowania zasady przezorności powinna być odmowa wyrażenia zgody na realizację działań, których skutki są niepewne, niejasne, wątpliwe lub ryzykowne. Kierując się zasadą przezorności wątpliwość, czy dane negatywne oddziaływanie należy uznać za znaczące, czy nieznaczące, rozstrzygnąć należy na korzyść środowiska przyjmując, że będzie ono znaczące. 6. Planowana rozbudowa istniejącej wielkoprzemysłowej fermy drobiu budzi sprzeciw społeczeństwa, w tym mieszkańców z m. N., P. K., M., którzy skarżą się na uciążliwość ze strony istniejącej fermy. Jak wynika z ich pism, nie tylko uciążliwe są odory pochodzące z terenu fermy lecz również często włączająca się w godzinach nocnych instalacja alarmowa sygnalizująca nieprawidłowości w funkcjonowaniu fermy, która jest słyszalna w odległości ok. 150 m od terenu fermy i tym samym z uwagi na częstotliwość i poziom hałasu powoduje uciążliwość dla najbliższych sąsiadów. Przedmiotowa ferma nie znajduje się w znaczącej odległości od siedzib ludzkich - najbliższe domostwa znajdują się w odległości ok. 60 - 150 m od terenu inwestycyjnego. Teren fermy nie jest również zabezpieczony przez inwestora dodatkowymi rozwiązaniami, które mogłyby ograniczyć uciążliwość fermy i tym samym odczucie dyskomfortu przez najbliższych sąsiadów, chociażby w postaci szczelnego betonowego ogrodzenia, czy też pasa zieleni, które stanowią bufor przeciw rozprzestrzenianiu się zanieczyszczeń, czy hałasu. Od strony południowej, tj. od drogi gminnej występuje niezbyt zwarty pas zieleni (w postaci nasadzeń krzewów z gatunku thuja), który jednak nie spełnia założonej funkcji, a dodatkowo znajduje się tuż przed kompleksem leśnym. Zabudowania jednorodzinne miejscowości N. w żaden sposób nie są chronione przed rozprzestrzenianiem się zanieczyszczeń z terenu fermy w kierunku tej miejscowości, to samo dotyczy zabudowań miejscowości K. znajdujących się najbliżej bo jedynie w odległości 60 m od terenu fermy. Z planowanego przez inwestora zagospodarowania działki inwestycyjnej wynika, że zarówno od strony m. N. , jak i od strony m. P. K., planowane są do wybudowania dwa duże obiekty inwentarskie, co dodatkowo przybliży do terenów chronionych akustycznie uciążliwe źródło hałasu, jakim są wentylatory (oraz źródło emisji zanieczyszczeń do powietrza). Już funkcjonowanie istniejących [...] budynków stanowi poważny dyskomfort dla okolicznych mieszkańców a wprowadzenie jeszcze trzech budynków i rozbudowa dwóch istniejących w ocenie organu I instancji znacząco pogorszy oddziaływanie fermy na tereny sąsiednie. 7. Na organie administracji publicznej ciąży obowiązek równego traktowania obywateli, co wpływa m.in. na poczucie sprawiedliwości, dlatego też interes prywatny inwestora nie może być przedkładany nad dobro środowiska i interes innych obywateli, tym bardziej w przypadku tak uzasadnionego sprzeciwu społeczeństwa. Podsumowując Wójt Gminy K. stwierdził, iż organ prowadzący postępowanie w sprawie oceny przedsięwzięcia na środowisko wydaje decyzję odmowną w sytuacji, gdy nie uzyska pozytywnego uzgodnienia warunków realizacji inwestycji ze strony Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z obowiązującym orzecznictwem uzgodnienie warunków realizacji zadania, jako stanowcza forma wyrażania stanowiska przez RDOŚ, wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym. Zgodnie z art. 80 ust. 1 u.i.o.o.ś., wyniki oceny oddziaływania na środowisko, w tym uzgodnienie RDOŚ powinny być wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tym samym, w sytuacji odmowy uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań inwestycji przez RDOŚ, organ prowadzący postępowanie winien wydać decyzję odmowną. Od powyższego rozstrzygnięcia organu I instancji odwołanie złożył B. O.. Odwołujący się zakwestionował przypisywanie jego zamierzeniu inwestycyjnemu negatywnego skutku w postaci zanieczyszczenia środowiska, negatywnego wpływu na komfort życia i zdrowia poprzez emisję substancji odorowych, pyłu i hałasu, wskazując, iż poziomy emitowanych zanieczyszczeń, w tym odorowych, nie powodują przekraczania wartości dopuszczalnych. Wszystkie normy dotyczące hałasu oraz poziomu zanieczyszczeń będą dotrzymane. Wskazał, że pomiary emisji hałasu zostały przeprowadzone w dniu 8.08.2016 r. i były wówczas włączone wszystkie wentylatory. Organ naruszył art. 77 K.p.a. gdyż nie wezwał mieszkańców o wyjaśnienie sytuacji dotyczących włączania się instalacji alarmowej. Wyjaśnił, że system alarmowy włącza się przy braku dostaw prądu i wynika z przepisów dotyczących ubezpieczeń oraz dobrostanu zwierząt. Organ powinien zażądać obliczeń uwzględniających źródło hałasu. Podniósł, że zasada przezorności została źle zinterpretowana, gdyż nie wyjaśniono czy zastosowane zabezpieczenia są wystarczające. Nadto zarzucił, iż organ bezzasadnie uznał M. i R. G. oraz R. M. za strony postępowania, gdyż ze względu na oddalenie ich działek od inwestycji ich interes nie zostanie naruszony. W uzasadnieniu odwołania rozwinięto powyższe zarzuty. Po rozpatrzeniu powyższych zarzutów odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 K.p.a., w związku z art. 71 ust.2, art. 77 ust. 1, art. 80 ust. 1, art. 81 ust. 1, art. 85 u.i.o.o.ś. utrzymało w mocy powyższą decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, m.in. iż zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko planowana inwestycja, polegająca na rozbudowie fermy drobiu na działce [...] w miejscowości M., zakwalifikowana została jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 51). Stosownie do postanowień art. 3 ust. 1 pkt 8 u.i.o.o.ś. przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 u.i.o.o.ś. organ I instancji zwrócił się o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia do RDOS i zasięgnął opinii P.P.I.S. W dniu [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Stargardzie pismem [...] [...] zaopiniował pozytywnie realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, a w dniu [...] r. i [...] r. podtrzymał powyższe stanowisko. Natomiast RDOŚ w dniu [...] r. wydał postanowienie, w którym nie uzgodnił warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Zdaniem organu odwoławczego, przed wydaniem decyzji zapewniono czynny udział społeczeństwa, czego dowodem są znajdujące się w aktach sprawy pisma potwierdzające przekazywanie istotnych informacji społeczeństwu, m.in. obwieszczenie organu I instancji z dnia [...] r., podające do publicznej wiadomości informację o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny przedsięwzięcia na środowisko. Wskazano w nim na możliwość składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od dnia ogłoszenia wymienionych informacji przez ogłoszenie na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu, w sołectwie M. i N. oraz przez udostępnianie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Gminy K. Do organu I instancji wpłynęły protesty mieszkańców wsi M., N. i P. K. przeciwko planowanej inwestycji. Zgodnie z art. 80 ust. 1 u.i.o.o.ś. jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Ponadto stosownie do postanowień art. 85 ust. 2 pkt 1 u.i.o.o.ś. uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów K.p.a., powinno zawierać: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: - ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, - wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4 u.i.o.o.ś.. W dalszej części organ odwoławczy przytoczył opis inwestycji, zawarty we wniosku oraz w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko (przytoczone w decyzji organu I instancji), wskazując, iż z analizy zawartej w przedłożonym raporcie, wynika, iż zagrożenia dla poszczególnych komponentów środowiska pojawią się w fazie realizacji inwestycji jak i jej eksploatacji. Etap realizacji inwestycji wiąże się z wystąpieniem różnego rodzaju emisji, m.in. wytwarzaniem odpadów, emisją zanieczyszczeń do powietrza, do środowiska wodno-gruntowego. Natomiast w fazie eksploatacji obiektu wystąpi emisja zanieczyszczeń do powietrza pył zawieszony PM10, pył zawieszony PM 2,5, siarkowodór i amoniak, też nastąpi emisja hałasu oraz odoru. Powyższa inwestycja ma nie oddziaływać transgranicznie. Przedłożony przez Inwestora raport został oceniony przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S., RDOŚ opierał się także na decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] r., znak: [...] i na uzupełniającej raport analizie porealizacyjnej istniejącej inwestycji mającej na celu określenie rzeczywistego oddziaływania istniejącej fermy na środowisko (w zakresie emisji hałasu i emisji do powietrza). Ze sprawozdań przedstawiających wyniki wykonanej dodatkowo analizy (opr. wrzesień 2016 r.) wynika, że oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko, zarówno w odniesieniu do powietrza atmosferycznego, jak i w odniesieniu do klimatu akustycznego, nie powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska poza granicami terenu należącego do inwestora. Jednakże – zdaniem SKO – jak wskazano w ww. decyzji organu I instancji analiza porealizacyjna nie została wykonana prawidłowo, bowiem powinna była zostać wykonana w okresie największej uciążliwości, tj. w okresie letnim i przy pełnej obsadzie, tymczasem pomiary te, które miały określić rzeczywiste oddziaływanie istniejącej fermy zostały przeprowadzone poza okresem największej uciążliwości. Ze sprawozdania z analizy porealizacyjnej wynika bowiem, że pomiary akustyczne przeprowadzono w dniu 8 sierpnia 2016 r., tj. w 21 dniu od zasiedlenia obiektu, gdzie temperatura powietrza wynosiła 22°C w porze dnia i 20°C w porze nocy, z kolei pomiary w zakresie emisji do powietrza zostały przeprowadzone w dniu 14 września 2016 r. Jak wskazano w uzupełnieniu do raportu: w początkowym okresie, do tygodnia od obsadzenia kurnika, wystarczająca jest praca pojedynczych wentylatorów o mniejszych wydajnościach i to przy zredukowanych obrotach wirnika, pomiędzy pierwszym i trzecim tygodniem od obsadzenia kurników, konieczna jest już praca 2-3 wentylatorów o niższych wydajnościach, zależnie od aktualnej temperatury otoczenia, pomiędzy trzecim i piątym tygodniem od obsadzenia kurnika, konieczna jest już praca 5-6 wentylatorów o mniejszych wydajnościach, także zależnie od wielkości obsady i aktualnej temperatury otoczenia, w końcowym okresie tuczu, czynne mogą być już wszystkie mniejsze wentylatory, a przy wysokich temperaturach otoczenia i silnym nasłonecznieniu (a więc latem w porze dziennej) może wystąpić także potrzeba intensyfikacji wentylacji przez włączenia wentylatorów o dużych wydajnościach. Przedstawione w sprawozdaniu informacje wskazują na fakt, iż pomiar został wykonany w zasadzie w połowie cyklu produkcyjnego, w warunkach pogodowych nie wskazujących na potrzebę włączenia wszystkich wentylatorów, co tym samym – w ocenie SKO – nie przedstawia maksymalnego oddziaływania istniejącej fermy na środowisko. Ze sprawozdania w zakresie emisji hałasu do środowiska wynika, że pomiary zostały przeprowadzone w dniu 8 sierpnia 2016 r. w porze dziennej (godz. 1100-1145 oraz 1145-1230) i w porze nocy (godz. 2230-2300 oraz 2300-2330). Pomiary wykonano zgodnie z metodyką przedstawioną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r. poz. 1542). Z obliczeń przedstawionych w raporcie wynika, że dla fazy użytkowania, po rozbudowie fermy, prognozowano, że w punkcie pomiarowym P1 emisja hałasu będzie się kształtowała na poziomie <41 dB (w porze dnia) i 37,6 dB (w porze nocy), co wobec przedstawionych danych określających rzeczywiste oddziaływanie fermy wskazywałoby, że dołożenie 53 wentylatorów o mocy 70 dB i 52 wentylatorów o mocy 72 dB zwiększy oddziaływanie fermy jedynie o 3,3 dB w porze dnia i o 1,4 dB w porze nocy, co – zdaniem SKO – nie wydaje się wiarygodne. W odniesieniu do analizy hałasowej w uzupełnieniu raportu o.o.s. przedstawiono jedynie informacje na temat istniejącej fermy oraz jej oddziaływania, przedstawiając wyniki analizy porealizacyjnej, nie uwzględniono jednak w tej analizie dodatkowych źródeł hałasu wentylatorów, które zostaną zamontowane w nowo wybudowanych lub rozbudowanych budynkach, co tym samym podważa wiarygodność wysnutych przez autora raportu wniosków. W raporcie nie odniesiono się również do informacji przedstawionej przez stronę postępowania, wskazującej na cyklicznie włączanie się w godzinach nocnych instalacji alarmowej informującej o nieprawidłowościach na terenie fermy. Dalej SKO wskazało, iż – jak wskazał RDOŚ - ze sprawozdania dotyczącego emisji zanieczyszczeń z terenu fermy wynika, że badaniom poddane zostały następujące substancje: pył ogółem, pył zawieszony PM 10, pył zawieszony PM2,5, siarkowodór i amoniak. Badania zostały przeprowadzone w dniu 14 września 2016 r., tj. w 27 dniu od obsadzenia kurników, natomiast miejscem poboru próbek i wykonania pomiarów były króćce pomiarowe na emitorze - określono 3 emitory (wentylator wyciągowy dachowy). Ze sprawozdania wynika, że poziom badanych substancji emitowanych z poszczególnych emitorów kształtuje się następująco (w kg/h): pył ogółem <0,0210, pył zawieszony PMIO <0,0084, pył zawieszony PM 2,5 <0,00844, siarkowodór <0,01051 - 0,01052 i amoniak 0,0066 - 0,0261. Tak, jak w przypadku emisji hałasu do środowiska, zgodnie z wytycznymi RDOŚ i wezwaniem organu I instancji, należało ponownie przeprowadzić analizę w zakresie oddziaływania fermy na stan powietrza atmosferycznego uwzględniając wyniki analizy porealizacyjnej. Na podstawie obliczonych wartości, na załącznikach graficznych wykreślono izolinie z wartościami poszczególnych substancji emitowanych do powietrza z terenu fermy. Po przeanalizowaniu przedłożonego uzupełnienia RDOŚ stwierdził, że przeprowadzona analiza odnosi się wyłącznie do stanu istniejącego, tj. do istniejących i aktualnie użytkowanych obiektów inwentarskich. W przedmiotowej analizie zupełnie pominięto emisję z budynków planowanych do realizacji i do rozbudowy - nie uwzględniono emisji z budynków nr [...] i z rozbudowywanych części budynków [...]. Łączna emisja powinna zostać obliczona ze wszystkich emitorów (w tym z 170 wentylatorów). Z przedstawionych dokumentów wynika zatem , że nie uwzględniono emisji m.in. z dodatkowych 107 wentylatorów, jakie pojawią się na terenie fermy po jej rozbudowie, co tym samym podważa wiarygodność raportu. Ponadto RDOŚ powołał się na zasadę przezorności wynikającą z art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864/2). Zasada ta wymaga, aby wszelkie prawdopodobieństwo wystąpienia negatywnych skutków traktować tak, jak pewność ich wystąpienia. W konsekwencji RDOŚ uznał, że praktycznym wymiarem tej zasady powinna być odmowa wyrażenia zgody na realizację działań, których skutki są niepewne, niejasne, wątpliwe lub ryzykowne, wobec czego nie uzgodnił warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium stanowisko wyrażone przez RDOŚ w postanowieniu z dnia [...] r. jest spójne i logiczne. W dalszej części uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia SKO powtórzyło ustalenia, na których oparł się RDOŚ, stwierdzając, iż przeprowadzona przez ten organ ocena emisji zanieczyszczeń i hałasu, wynikająca z raportu i jego uzupełnień, zasługuje na akceptację jako zgodna z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. SKO wskazało, że organ I instancji wezwał pełnomocnika Wnioskodawcy do dokonania ponownych obliczeń oddziaływania przedsięwzięcia na klimat akustyczny i powietrze atmosferyczne oraz o przeprowadzenie analizy konfliktów społecznych przez odniesienie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez okolicznych mieszkańców (pismo organu z [...] r.). Wśród tych zarzutów były m.in. te dotyczące hałasu emitowanego przez alarm na fermie i braku odniesienia się do tego problemu w raporcie (pismo W. P. z [...] r.). W odpowiedzi pełnomocnik inwestora podtrzymywał stanowisko, że przedstawione w raporcie obliczenia są prawidłowe. Nie odniósł się do kwestii hałasu emitowanego przez system alarmowy. Zdaniem SKO, powyższe powoduje, że nie można zgodzić się z zarzutem braku zebrania materiału dowodowego oraz jego nieprawidłową oceną i brakiem uprzedniego wezwania strony do dokonania odpowiednich pomiarów. Odnośnie zarzutu związanego z zasadą przezorności, Kolegium wskazało, że powyższa zasada prawa unijnego (art. 191 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej) i polskiego Prawa ochrony środowiska (art. 6 ust. 2) jako tzw. ogólna zasada prawa powinna być uwzględniana przy interpretacji wszystkich innych przepisów ochrony środowiska oraz przy podejmowaniu decyzji w sprawach administracyjnych związanych z ochroną środowiska. Zasada ta zobowiązuje, aby każdy, kto planuje, wyraża zgodę lub podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest w pełni rozpoznane (ze względu na niedostatki w wiedzy, deficyt informacji, brak pełnych danych statystycznych, niemożność wykonania analiz, niemożność wykonania symulacji, rozbieżność stanowisk, zwłaszcza stanowisk ekspertów), kierując się przezornością, podjął wszelkie możliwe środki zapobiegawcze, a na płaszczyźnie ocen środowiskowych praktycznym wymiarem zastosowania zasady przezorności powinna być odmowa wyrażenia zgody na realizację działań, których skutki są niepewne, niejasne, wątpliwe lub ryzykowne. Kierując się zasadą przezorności wątpliwość, czy dane negatywne oddziaływanie należy uznać za znaczące, czy nieznaczące, rozstrzygnąć należy na korzyść środowiska przyjmując, że będzie ono znaczące. Zasada ta wymaga, aby wszelkie prawdopodobieństwo wystąpienia negatywnych skutków traktować tak, jak pewność ich wystąpienia. Zatem skoro w sprawie istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia niekorzystnego oddziaływania inwestycji na środowisko, to w świetle tej zasady należało podjąć środki zapobiegawcze w postaci odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnośnie zarzutu bezzasadnego uznania za strony postępowania M. i R. G. oraz R. M., Kolegium wskazało, że na etapie ubiegania się inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, rzeczywisty obszar oddziaływania planowanej inwestycji jest nieznany, bowiem wynika jedynie z założeń i obliczeń teoretycznych przedstawianych w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Skoro nie można stwierdzić, jakie będzie oddziaływanie inwestycji na tereny sąsiednie, gdyż wyliczenia dotyczące emisji pyłów i hałasu zostały podważone, to nie można skonkretyzować interesu prawnego ww. mieszkańców. Zatem nie można uznać, że organ I instancji naruszył przepisy postępowania w tej kwestii. Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jakkolwiek jest ważnym elementem materiału dowodowego w sprawie, jednak ustalenia jego nie są niepodważalne i powinny podlegać weryfikacji w postępowaniu administracyjnym, tym bardziej że jest to dokument sporządzony na zlecenie inwestora przez osoby, które w świetle przepisów K.p.a. i przepisów u.i.o.o.ś. nie mają statusu biegłych czy ekspertów. Podsumowując SKO stwierdziło, iż analiza decyzji organu I instancji wskazuje, że przy rozstrzygnięciu wziął on pod uwagę zarówno dokumenty przedłożone przez inwestora, jak i opinię organów uzgadniających raport oraz uwagi społeczeństwa. Następnie dokonał własnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Organ prowadzący postępowanie główne związany jest uzgodnieniem organu współdziałającego, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S., co oznacza że niedopuszczalne jest wydanie decyzji pozytywnej, mimo negatywnej oceny warunków realizacji przedsięwzięcia, czyli w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający. Wiążący charakter stanowiska zajętego przez organ uzgadniający, wyraża się zasadniczo w niemożności wydania decyzji pozytywnej w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, a także w niedopuszczalności określenia w decyzji pozytywnej warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 marca 2011 r., IV SA/Po 751/2010). SKO stanęło na stanowisku, że nie można uznać, że stanowisko RDOŚ jest niewiarygodne tylko z tego powodu, że nie jest zgodne z oczekiwaniami strony postępowania. W ocenie SKO przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie zgodne jest z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 8, art. 10, i art. 77 § 1 K.p.a. Nie doszło do naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji Kolegium uznało, że postępowanie zostało przeprowadzone przez organ I instancji starannie i merytorycznie poprawnie, a wydana przez ten organ decyzja nie zawiera wad istotnie wpływających na wynik sprawy, uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Brak jest podstaw do nieuwzględnienia, przy orzekaniu w przedmiocie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia, opinii wyspecjalizowanych organów, które zajmują się kwestią oddziaływania na środowisko i posiadają w tym zakresie szeroką wiedzę i doświadczenie. Powyższą decyzję ostateczną B. O. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 81 u.i.o.o.ś. w zw. z art. 7 K.p.a. i art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uznanie, że postępowanie administracyjne prowadzone przez organ administracyjny I instancji było "merytorycznie poprawne", w sytuacji gdy skarżącemu nie został wskazany inny wariant realizacji przedsięwzięcia objętego jego wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i to mimo braku negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 oraz braku wpływu przedsięwzięcia na spowodowanie nieosiągnięcia celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza; 2) art. 77 ust. 1 pkt. 1 u.i.o.o.ś. w zw. z art. 106 § 1 K.p.a., art. 10 K.p.a. poprzez niedoręczenie wnioskodawcy postanowienia RDOS, a tym samym pozbawienie skarżącego możliwości czynnego udziału w każdej fazie postępowania administracyjnego. 3) art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. oraz art. 12 K.p.a., poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji administracyjnej Wójta Gminy K. oraz poprzedzającego ją postanowienia dyrektora RDOŚ. Akty te zostały wydane przy zastosowaniu, nie znanej w K.p.a., zasady przezorności, a tym samym - wbrew obowiązującym zasadom postępowania administracyjnego. Wątpliwości organów zostały rozstrzygnięte na niekorzyść wnioskodawcy; nadto organ II instancji nie odniósł się w sposób merytoryczny do decyzji wydanej przez organ administracyjny I instancji i do treści postanowienia RDOS, 4) art. 7 w zw. z art. 77, art. 8 i art. 11 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności dotyczącego pomiarów emisji hałasu oraz zakresu oddziaływania planowanej inwestycji, błędną ocenę organu w tym zakresie, oraz załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu strony, co skutkowało utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji, 5) art. 7, 77 i 80 K.p.a. przez organ uzgadniający - RDOŚ - poprzez brak możliwości weryfikacji, gdyż RDOŚ, odmawiając uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, powinien w sposób precyzyjny wszechstronny wskazać przesłanki, na których się opierał, dyskwalifikując realizację spornego przedsięwzięcia. Motywy, którymi się kierował organ uzgadniający, powinny zostać wskazane w uzasadnieniu postanowienia, tak aby możliwa była jego weryfikacja przez organ drugiej instancji i sąd administracyjny. 6) art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 191 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skutki przedsięwzięcia, którego dotyczył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację, nie są w pełni rozpoznane, w związku z czym należało zastosować środki zapobiegawcze w postaci odmowy wydania decyzji, w sytuacji gdy te skutki są rozpoznawalne, gdyż z tego typu przedsięwzięcia, nawet w znacznie większych rozmiarach a więc możliwościach wpływania na środowisko, są już realizowane, a skutki przedmiotowego przedsięwzięcia w zakresie wpływu na środowisko zostały jednoznacznie przedstawione w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wykonanym przez wyspecjalizowaną firmę [...]; 7) art. 80 ust. 1 pkt.2 u.i.o.o.ś. w zw. z art. 66 u.i.o.o.ś. poprzez zaakceptowanie stanowiska organu I instancji co do braku poprawności złożonego przez skarżącego wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wykonanego przez firmę [...], podczas gdy raport ten spełniał wszystkie uwarunkowania i wymogi przewidziane ustawą; 8.) art. 28 K.p.a. poprzez uznanie za strony postępowania M. i R. G. oraz R. M., gdyż status strony w postępowaniu administracyjnym mają wszystkie podmioty mające interes prawny, a więc przede wszystkim właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, które są narażone na jego oddziaływanie, w sytuacji gdy obszar oddziaływania inwestycji nie został określony, 9) naruszenie przepisu art. 107 § 1 pkt 1 i 3 K.p.a. poprzez nie oznaczenie organu administracji publicznej który wydał decyzję oraz nie oznaczenie strony, do której ta decyzja jest skierowana; 10) naruszenie art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy u.i.o.o.ś., ponieważ w treści uzasadnienia skarżonej decyzji organ nie wypowiedział się, w jakim stopniu zostało uwzględnione uzgodnienie RDOŚ, jak też stanowisko wydane w postaci opinii przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W uzasadnieniu skargi obszernie rozwinięto powyższe zarzuty. Nadto skarżący podkreślił, iż SKO, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, posłużyło się nieprecyzyjnymi, ogólnikowymi i potocznymi zwrotami; nie wskazując wnioskodawcy merytorycznych przesłanek opartych na przepisach prawa, które legły u podstaw rozstrzygnięcia. Sformułowanie, iż ocena dokonana przez RDOŚ oraz organ I instancji jest "zgodna z zasadami logicznego rozumowania i doświadczeniem życiowym" nie stanowi - zdaniem skarżącego - podstawy do aprobaty tego stanowiska i podważa zaufanie do organów władzy publicznej. Organ odwoławczy nie odniósł się do treści niezaskarżalnego postanowienia RDOŚ; nie dokonał jego oceny pod względem wymagań formalnych i zgodności z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy sąd, stosując dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. eliminuje zaskarżony akt z obrotu prawnego. Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany z zarzutami i wnioskami skargi. Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy K. odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fermy drobiu. Prawne podstawy wydania takiej decyzji określają przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa (...) oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405) – przywoływana tu jako "u.i.o.o.ś. Przesłanki, które winny być wzięte pod uwagę przez organ wydający decyzję w sprawie środowiskowych uwarunkowań zostały określone w m.in. w przepisach art. 80 i art. 81 ww. ustawy. Jednymi z tych przesłanek są wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1tej ustawy. Stosownie do art. 77 ust. 3 ustawy, uzgodnień tych dokonuje się w drodze postanowienia. Do uzgodnień nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 K.p.a. (art. 77 ust. 7 ww. ustawy). Z treści zaskarżonej decyzji wynika, iż podstawą negatywnego rozstrzygnięcia wniosku inwestora było wydanie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. postanowienia z dnia [...] r. odmawiającego uzgodnienia takiej decyzji, które jest wiążące dla organu wydającego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji danej inwestycji. W tej sytuacji rozstrzygnięcie organów wydających decyzję w tej sprawie, nie mogło być inne. Ustalenia zawarte w powyższym postanowieniu zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy przyjęły też za podstawę faktyczną wydanego rozstrzygnięcia. Przypomnieć zatem należy, iż z przywołanego wyżej przepisu art. 77 u.i.o.o.ś. wynika, że ustawodawca regulując procedurę dokonywania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowiącą współdziałanie organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 106 K.p.a., wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie. Nie zostało natomiast wyłączone stosowanie art. 142 K.p.a., który stanowi, że postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Prowadzi to do wniosku, że postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w sprawie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia (zarówno pozytywne jak i negatywne) może zostać przez stronę zaskarżone w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zatem przedmiotem oceny Sądu pod względem zgodności z prawem winno być w niniejszej sprawie niezaskarżalne w postępowaniu administracyjnym postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] r. znak [...], którym organ ten postanowił "nie uwzględnić warunków realizacji ww. przedsięwzięcia". Należy wszakże mieć na uwadze, iż nie tylko treść rozstrzygnięcia RDOŚ, ale i ustalenia oraz oceny, na których zostało ono oparte, stały się następnie podstawą faktyczną decyzji organów obu instancji. W związku z powyższym zauważyć należy, iż w orzecznictwie sądowo-administracyjnym wskazuje się, że co prawda decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, pomimo iż uzależniona jest od niezaskarżalnego i istotnie kształtującego ją postanowienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, jednakże nie oznacza to, że postanowienie takie nie powinno podlegać wnikliwej kontroli organu ostatecznie rozstrzygającego w sprawie. Nie można bowiem dopuścić do takiej sytuacji, że niezaskarżalne i nieweryfikowalne postanowienie wydane w postępowaniu akcesoryjnym będzie bezwzględnie dyktować wynik postępowania głównego (por. wyroki: NSA z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1886/09, WSA w Olsztynie z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 435/10 i z 9 grudnia 2010 r., II SA/Ol 755/10, WSA w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 548/14). Także pozytywne uzgodnienia ze strony organów współdziałających (RDOŚ) nie są wiążące dla organu określającego środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia i nie obligują organu do wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji, gdy organ z uzasadnionych przyczyn nie akceptuje któregokolwiek z istotnych ustaleń lub warunków określonych w postanowieniu organu uzgadniającego. Jednakże wydając w takim przypadku decyzję odmowną, organ powinien wykazać wadliwość zajętych pozytywnych stanowisk (opinii, uzgodnień), co wymaga merytorycznego odniesienia się do treści tych dokumentów (wyrok NSA z 1 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 339/15). Na konieczność takiej każdorazowej oceny postanowień uzgadniających przez organy wydające decyzję o środowiskowych uwarunkowanych zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 23/15 oraz w wyroku z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 445/14 i akceptujący to stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3022/14. Uwagi te należy także odnieść do stanowisk (opinii) negatywnych, skutkujących odmową uzgodnienia decyzji środowiskowej. Organ prowadzący postępowanie w tym przedmiocie winien zatem wnikliwie przeanalizować przesłanki, na których oparł się organ uzgadniający (w tym wypadku RDOŚ) w wydanym postanowieniu odmawiającym uzgodnienia decyzji środowiskowej, zwracając organowi uzgadniającemu uwagę na braki lub błędy w przyjętych w jego stanowisku (postanowieniu) ustaleniach i ocenach. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd, doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie (choć nie ze wszystkimi jej argumentami i zarzutami można się zgodzić). Z treści zaskarżonej decyzji wynika, iż podstawą zawartego w niej rozstrzygnięcia była odmowa uzgodnienia, to jest wyrażenia zgody na realizację danej inwestycji przez RDOŚ, jako organ uzgadniający zaś podstawą jego stanowiska było – z jednej strony - odwołanie się RDOŚ do stanowiska społeczeństwa, wyrażonego w pismach okolicznych mieszkańców o uciążliwości istniejącego już zakładu, którego rozbudowę planuje Skarżący, a z drugiej strony – odwołanie się do tzw. zasady przezorności wynikającej z art. 191 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004r., Nr 90, poz. 864/2). Organ uzgadniający uznał, iż przedstawione przez Inwestora wraz z raportem o oddziaływaniu inwestycji na środowisko (i trzech uzupełnieniach do tego raportu) dane i obliczenia są niewiarygodne i zachodzi prawdopodobieństwo wystąpienia takich skutków dla środowiska, których w tej chwili nie można przewidzieć i na wszelki wypadek należy odmówić wyrażenia zgody na planowaną inwestycję. Zdaniem RDOŚ, stosownie do zasady przezorności, wszelkie prawdopodobieństwo wystąpienia negatywnych skutków należy traktować tak, jak pewność ich wystąpienia. W konsekwencji RDOŚ uznał, że praktycznym wymiarem tej zasady powinna być odmowa wyrażenia zgody na realizację działań, których skutki – jego zdaniem – są niepewne, niejasne, wątpliwe lub ryzykowne. Ze stanowiskiem tym nie można bezkrytycznie się zgodzić. W związku z powołaniem się przez RDOŚ, a następnie organy obu instancji na wskazaną wyżej "zasadę przezorności", co przesądziło o rozstrzygnięciu sprawy, zauważyć należy, iż SKO w uzasadnieniu swej decyzji zdefiniowało tę zasadę wskazując, iż zasada ta zobowiązuje, aby każdy, kto planuje, wyraża zgodę lub podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest w pełni rozpoznane (ze względu na niedostatki w wiedzy, deficyt informacji, brak pełnych danych statystycznych, niemożność wykonania analiz, niemożność wykonania symulacji, rozbieżność stanowisk, zwłaszcza stanowisk ekspertów), kierując się przezornością, podjął wszelkie możliwe środki zapobiegawcze, a na płaszczyźnie ocen środowiskowych praktycznym wymiarem zastosowania zasady przezorności powinno być odmowa wyrażenia zgody na realizację działań, których skutki są niepewne, niejasne, wątpliwe lub ryzykowne. Kierując się zasadą przezorności wątpliwość, czy dane negatywne oddziaływanie należy uznać za znaczące, czy nieznaczące, rozstrzygnąć należy na korzyść środowiska przyjmując, że będzie ono znaczące. Zasada ta wymaga, aby wszelkie prawdopodobieństwo wystąpienia negatywnych skutków traktować tak, jak pewność ich wystąpienia. Z analiz przedstawionych w złożonym przez inwestora raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko wynika, że oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko, zarówno w odniesieniu do powietrza atmosferycznego, jak i w odniesieniu do klimatu akustycznego, nie powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska poza granicami terenu należącego do inwestora. RDOŚ ustaleń tych nie zakwestionował. Wskazał jedynie, że pomiary, które miały określić rzeczywiste oddziaływanie istniejącej fermy, zostały przeprowadzone poza okresem największej uciążliwości. Wskazując, że pomiary akustyczne funkcjonującej obecnie fermy przeprowadzono w dniu 8 sierpnia 2016 r., tj. w 21 dniu od zasiedlenia obiektu, gdzie temperatura powietrza wynosiła 22° C w porze dnia i 20° C w porze nocy. Z kolei pomiary w zakresie emisji do powietrza zostały przeprowadzone w dniu 14 września 2016 r. Tu zauważyć należy, iż zarówno RDOŚ, jak i organy obu instancji powołując się na ten aspekt, przy dacie 14 września 2016 r. dodają "czyli tydzień później" od daty 8 sierpnia 2016 r. kiedy to zostały przeprowadzone pomiary akustyczne. Jest to zapewne mechanicznie powielony błąd, który jednak wskazuje na mechaniczną, a nie pogłębioną analizę tego istotnego aspektu oddziaływania istniejącej już fermy na środowisko, wywołując wątpliwości co do rzetelności dokonanej przez organy analizy. Należy też mieć na uwadze, iż na żądanie RDOŚ, jak i organu I instancji przedłożony przez inwestora raport o.o.ś. był wielokrotnie uzupełniany, a także, iż to RDOŚ zażądał uzupełnienia raportu oddziaływania na środowisko o przedstawienie analizy oddziaływania istniejącej już fermy. Nieuzasadniony jest zatem zarzut RDOŚ, że przedstawiona przez Inwestora analiza nie zawiera oceny oddziaływania fermy po rozbudowie. Ocenę tę zawierał przedstawiony przez inwestora raport, który zawierał opis oddziaływania farmy właśnie po rozbudowie. W związku z żądaniami RDOŚ, co do dodatkowych wyjaśnień w tym zakresie Skarżący, opierając się na stanowisku wyspecjalizowanej firmy, która opracowała raport o.o.ś. podtrzymał zawarte w raporcie dane i opisy. Organ uzgadniający danych z tego raportu dowodowo nie zakwestionował, bowiem nie wskazał okoliczności, które podważałyby zawarte w raporcie dane. W uzupełnieniu do raportu: wyjaśniono m.in., iż w początkowym okresie, do tygodnia od obsadzenia kurnika, wystarczająca jest praca pojedynczych wentylatorów o mniejszych wydajnościach, przy zredukowanych obrotach wirnika, pomiędzy pierwszym i trzecim tygodniem od obsadzenia kurników, konieczna jest praca 2-3 wentylatorów o niższych wydajnościach, zależnie od aktualnej temperatury otoczenia, pomiędzy trzecim i piątym tygodniem, konieczna jest już praca 5-6 wentylatorów o mniejszych wydajnościach, także zależnie od wielkości obsady i aktualnej temperatury otoczenia, w końcowym okresie tuczu, czynne mogą być już wszystkie mniejsze wentylatory, a przy wysokich temperaturach otoczenia i silnym nasłonecznieniu (a więc latem w porze dziennej) może wystąpić także potrzeba intensyfikacji wentylacji przez włączenia wentylatorów o dużych wydajnościach. Pomiary w zakresie emisji hałasu wykonano zgodnie z metodyką przedstawioną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r. poz. 1542). Z obliczeń przedstawionych w raporcie wynika, że dla fazy użytkowania (po rozbudowie fermy) prognozowano, że emisja hałasu będzie się kształtowała na poziomie<41dB (w porze dnia) i 37,6 dB (w porze nocy), co wobec przedstawionych danych określających rzeczywiste oddziaływanie fermy wskazywałoby, że dołożenie – po rozbudowie fermy – 53 wentylatorów o mocy 70 dB i 52 wentylatorów o mocy 72 dB zwiększy oddziaływanie fermy o 3,3 dB w porze dnia i o 1,4 dB w porze nocy. RDOŚ wobec tych danych wyraził wątpliwości, ale nie przedstawił żadnych przekonujących danych ani argumentów na poparcie swego stanowiska. Taka "metodologia" – w ocenie Sądu - nie może być jednak podstawą rozstrzygnięcia. Podstawą taką winno być jednoznaczne wykazanie, przy przedstawieniu właściwej przekonującej metodologii i opartych na niej obliczeń, że dane, przedstawione w raporcie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, są błędne i należy je zakwestionować lub przy odwołaniu się do zasady przezorności, wykazanie, iż ze względu na niedostatki współczesnej wiedzy, braku pełnej informacji, niemożność wykonania analiz lub symulacji, rozbieżność stanowisk eksperckich, wielkości tych, czy ich skutków nie da się przewidzieć. Zasadę przezorności w przedstawionym w postanowieniu RDOŚ znaczeniu można odnieść i zastosować do nowych, niesprawdzonych jeszcze technologii, które mają oddziaływać na środowisko. Nie można jej odnieść natomiast do takich czynników jak emisja hałasu (tło akustyczne) lub pyłów. Są to czynniki typowe, których działanie oraz oddziaływanie na środowisko i otoczenie można przy zastosowaniu określonej metodologii przewidzieć i opisać. Służy temu raport o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko, który – jak każdy dowód podlega ocenie organów w toku postępowania, jednakże jego zakwestionowanie powinno polegać na wskazaniu konkretnych błędów, nieścisłości, niezgodności z dostępną w tym zakresie wiedzą. Należy tu przyznać rację skarżącemu, iż tego typu inwestycje, jak będąca przedmiotem postępowania, również pod względem jej planowanej zdolności produkcyjnej, już w wielu miejscach funkcjonują, a zatem ich oddziaływanie na środowisko winno być znane wyspecjalizowanemu w tym przedmiocie organowi ochrony środowiska. Należy też mieć na uwadze, iż w niniejszej sprawie chodzi nie o budowę nowej, lecz rozbudowę już istniejącej i działającej fermy drobiu, działającej w 6 -7 tygodniowych cyklach produkcyjnych. Wprawdzie po rozbudowaniu ferma ok. 3-krotnie zwiększy swoje moce produkcyjne, ale to nie oznacza, że w takim samym stopniu wzrośnie jej negatywne oddziaływanie na środowisko. W niektórych przypadkach rozbudowa – do pewnych granic funkcjonującego już zakładu, oddziaływującego na środowisko, może być działaniem bardziej prośrodowiskowym, niż budowa w innym miejscu nowego takiego zakładu. Ponadto emisja szkodliwych czynników do środowiska może być monitorowana i w razie konieczności ograniczana w trybie administracyjnym. Przywołana wyżej zasada przezorności, wynikająca z art. 191 TFUE koresponduje z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, który stanowi, iż kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe kroki zapobiegawcze. Tym właśnie celom służyć ma m. in. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji określonego przedsięwzięcia oddziaływającego na środowisko. Uzgodnienie decyzji środowiskowej z organem stojącym na straży ochrony środowiska ma na celu znalezienie rozwiązań minimalizujących negatywne oddziaływanie danej inwestycji na środowisko, a tylko w sytuacji stwierdzenia, iż pewnym negatywnym oddziaływaniom nie można zapobiec, a ochrona środowiska jest dobrem większym niż cel inwestora (zwykle ekonomiczny) należy odwołać się do zasady przezorności, odmówić uzgodnienia decyzji środowiskowej. Z postanowienia RDOŚ jak i zaskarżonych decyzji obu instancji nie wynika, iż rozważana była kwestia takiego zabezpieczenia środowiska i otoczenia inwestycji przed negatywnymi czynnikami, o których mowa w powyższych rozstrzygnięciach i sugerowanie inwestorowi określonych rozwiązań. Istotą zasady przezorności, o której wyżej mowa, jest przyjęcie, iż dopiero racjonalne wątpliwości co do ryzyka oddziaływania nowej inwestycji na środowisko mogą być przesłanką na rzecz zastosowania tej zasady i interpretacji tych wątpliwości na korzyść środowiska, a nie inwestycji. Przesłanki zastosowania tej zasady (przezorności) muszą być zatem jednoznacznie stwierdzone i uwypuklone. W przeciwnym wypadku służyć ona może uzasadnieniu zablokowania każdej inwestycji oddziaływującej na środowisko. Można się do niej odwołać tylko w ściśle określonych sytuacjach. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie miało to miejsca. Negatywne oddziaływanie na środowisko, o którym mowa w przedłożonym raporcie o oddziaływaniu na środowisko, jak i w decyzji, to hałas, co do którego jak twierdzi RDOŚ – nie może ustalić natężenia w przypadku uruchomienia planowanej inwestycji. W warunkach konieczności uruchomienia wszystkich wentylatorów przy pełnym obciążeniu, jak również sporadycznie włączania się alarmu. Czynniki te, w ocenie Sądu nie mogą być uznane za znaczące oddziaływanie na środowisko, którego wielkości i skutków nie można przewidzieć, a tym bardziej zapobiec. Jest to tylko kwestia rozwiązań technologicznych. W tej sytuacji za zasadny uznać należy zarzut skargi, co do naruszenia przez organy obu instancji a także RDOŚ art. 7, 8, 77 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Należy też przypomnieć, iż – jak wskazuje w swym postanowieniu z dnia [...] r. RDOŚ, jednym z czynników, które organ ten brał pod uwagę przy wydaniu rozstrzygnięcia było "stanowisko społeczeństwa", tj. okolicznych mieszkańców, którzy protestowali przeciwko inwestycji. Należy zauważyć, iż w postępowaniu uzgadniającym RDOŚ zobowiązany jest kierować się skutkami w zakresie oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko, nie jest natomiast uprawniony do rozpatrywania i oceny podnoszonych przez społeczeństwo protestów i zastrzeżeń. Biorąc ten aspekt pod rozwagę i używając go jako argumentu na rzecz odmowy wyrażenia zgody na przedmiotową inwestycję, RDOŚ przekroczył swoje uprawnienia w tym zakresie, co również mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, wraz z kwestionowanym przez stronę skarżącą postanowieniem RDOŚ w S. z dnia [...] r. Przy tym rozstrzygnięciu szczegółowe ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów skargi uznać należało za niecelowe. Nie miały one bowiem wpływu na treść przedstawionego wyżej rozstrzygnięcia. Przy ponownym prowadzeniu postępowania w sprawie zarówno RDOŚ jak i organ I instancji winny kierować się przedstawioną wyżej oceną, w szczególności w zakresie powoływania się na zasadę przezorności z art. 191 TFUE, (która nota bene nie została wskazana w podstawie prawnej wydanych decyzji jak też postanowienia RDOŚ). Ponadto stronami postępowania mogą być podmioty (osoby), które posiadają w danym postępowaniu realny i aktualny (a nie potencjalny) interes prawny co należy wykazać. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 P.p.s.a.