III OSK 3459/21

Dnia 1 czerwca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia del. WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 911/19 w sprawie ze skargi R.J. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 30 sierpnia 2019 r. nr 23/19 w przedmiocie uznania za winnego zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 911/19 oddalił skargę R.J. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 30 sierpnia 2019 r. nr 23/19 w przedmiocie uznania za winnego zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Z akt sprawy wynika, że Komendant Miejski Policji w C. postanowieniem z dnia 15 października 2018 r. nr 21/2018 wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko R.J., zarzucając mu popełnienie przewinień dyscyplinarnych polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej. Następnie Komendant Miejski Policji w C., po dokonaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, orzeczeniem z dnia 6 lutego 2019 r. nr 2/2019 uznał R.J. winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych, tj. o to, że: 1. w dniu [...] sierpnia 2018 r., pełniąc służbę na stanowisku [...] w C., nie wykonał polecenia zastępcy Komendanta Komisariatu Policji [...] w C. [...] zawartego na telegramie nr [...] dnia [...] sierpnia 2018 r., dotyczącego realizacji i przydzielenia zadań dla funkcjonariuszy w związku z przejazdem kibiców piłkarskich, czym dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.); 2. w dniu [...] sierpnia 2018 r., pełniąc służbę na stanowisku [...] w C., zaniechał realizacji czynności służbowej i nie zapewnił natychmiastowej reakcji na komunikat OMEGA nadany przez Dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w C. o godz. [...] dotyczący zabezpieczenia trasy przejazdu kibiców [...], czym dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji; i wymierzył obwinionemu karę dyscyplinarną nagany. Na skutek wniesienia przez R.J. od powyższego orzeczenia odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji w [...], który orzeczeniem z dnia 27 marca 2019 r. nr 8/19 uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Komendant Miejski Policji w C. orzeczeniem z dnia 18 czerwca 2019 r. nr 14/2019 ponownie uznał obwinionego winnym zarzucanych mu w/w przewinień dyscyplinarnych i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. W uzasadnieniu orzeczenia podał, że na podstawie zebranych w ramach postępowania dyscyplinarnego dowodów ustalono, że Naczelnik Wydziału Sztab Policji Komendy Miejskiej Policji w C. w dniu [...] sierpnia 2018 r. telegramem nr [...] poinformował komórki organizacyjne Komendy Miejskiej Policji w C. oraz podległe komisariaty o planowanym przejeździe między innymi: kibiców drużyny [...] na mecz w [...] z drużyną [...]. Od granic województwa [...] przejazd miał być zabezpieczany przez 15 policjantów OPP w [...], pełniących służbę w godz. 14:00 – 22:00; kibiców [...] na mecz podwyższonego ryzyka z [...]. Od granic województwa [...] przejazd miał być zabezpieczony przez 26 policjantów OPP w [...] i SPPP w C. Zgodnie z treścią telegramu na Komendantów Komisariatów Policji [...], został nałożony obowiązek realizacji polecenia Komendanta Miejskiego Policji w C., polegający na monitorowaniu oraz spowodowaniu zabezpieczenia na trasie przejazdu kibiców punktów gastronomicznych, stacji paliw itp. celem niedopuszczenia do kradzieży mienia i innych zdarzeń naruszających porządek prawny. W dniu [...] sierpnia 2018 r. w godz. 08.00 – 20.00 na stanowisku dyżurnego Komisariatu Policji [...] w C. służbę pełnił [...] R.J. Z ramienia kierownictwa w/w Komisariatu w godzinach 14.00 – 22.00 służbę pełnił Zastępca Komendanta p.o. [...]. O godz. 10.34 do Komisariatu Policji [...] w C. za pośrednictwem poczty Lotus wpłynął telegram nr [...] nadesłany z Wydziału Sztab Policji Komendy Miejskiej Policji w C. Powyższy telegram dotyczył zabezpieczenia przejazdu kibiców przez teren powiatu i miasta C. w czasie całego weekendu, począwszy od godzin popołudniowych [...] sierpnia 2018 r. Zgodnie z zapisem w Dzienniku telegramów wchodzących do Komisariatu Policji [...] w C., sygnatura akt [...], telegram odebrał i zadziennikował pod pozycją nr 2420 dyżurny [...] R.J.. Po rozpoczęciu służby Z-ca Komendanta jednostki zapoznał się z treścią w/w pisma i dokonał jego dekretacji zlecając czynności do wykonania dla dyżurnego jednostki poprzez zapis na telegramie: "P. Dyżurny, do realizacji i przekazania zadań dla funkcjonariuszy". Przekazał pismo do sekretariatu jednostki, celem zadziennikowania w Elektronicznym Dzienniku Korespondencyjnym i przekazania go do niezwłocznej realizacji dyżurnemu [...] R.J., który odręcznie pokwitował odbiór w/w telegramu w Dzienniku korespondencyjnym Komisariatu Policji [...] w C. do pokwitowań otrzymanej korespondencji, sygnatura akt. [...]. Po otrzymaniu tego telegramu dyżurny jednostki nie sygnalizował Z-cy Komendanta problemów związanych z realizacją czynności zleconych w/w telegramem. Następnie tego dnia o godz. 15.49 dyżurny Komendy Miejskiej Policji w C. kom. R.W., uzyskał informacje od funkcjonariuszy OPP [...] zabezpieczających bezpośrednio przejazd kibiców [...], o wjeździe kibiców na teren powiatu [...]. Niezwłocznie nadał do podległych jednostek drogą radiową komunikat OMEGA, informując o trasie przejazdu, przemieszczaniu się kibiców i konieczności zabezpieczenia trasy przejazdu. Ok. godz.16.20 na kanale KSWA padła informacja o obecności na terenie powiatu [...] kibiców [...], którzy przemieszczali się autokarem w kierunku [...]. O godz. 16.22 dyżurny KMP nadał komunikat OMEGA, informując o wjeździe na teren miasta C. autokaru z kibicami [...] i konieczności zabezpieczenia trasy przejazdu. O godz. 16:28 dyżurny Komisariatu Policji II w C. poinformował dyżurnego KMP o fakcie przejazdu wahadła wraz z kibicami [...] trasą [...] przy stacji [...], które odbyło się bez wydarzeń. Chwilę po tym, na kanale KSWA dowódca wahadła poinformował o fakcie konfrontacji kibiców [...] z kibicami [...] w rejonie stacji paliw [...]. Jednocześnie dowódca wahadła prosił o wsparcie w związku z zatrzymanymi pseudokibicami. Po odebraniu tej wiadomości, dyżurny KMP wydał polecenie, aby wszystkie wolne patrole udały się w rejon przedmiotowej stacji paliw, w tym także patrole WRD. Następnie o godzinie 16:34:13 telefonicznie skontaktował się z dyżurnym Komisariatu Policji [...] w C., tj. obwinionym, pytając dlaczego nie skierował swojego patrolu w rejon stacji, który tłumaczył się, że miał zajęty patrol. Organ przytoczył zapis przebiegu rozmowy, która brzmiała następująco: [...] R.J. – Halo dyżurny KMP – R.? [...] R.J. – Co? dyżurny KMP – Był komunikat. Czemu nie wysłałeś na tę stację [...]? Wyślij ten patrol, który jedzie? (...) [...] R.J. – Słuchaj ja mam też robotę. Mam też ? dyżurny KMP – R. ten (...) Rzuciłem komunikat mieliście tam wysłać są ludzie zatrzymani. To może teraz poczekać [...] R.J. – No dobrze. Chłop też mi czeka pod okienkiem no i co. dyżurny KMP – No to wyślij kryminalnego może jechać. A prewencja ma tam jechać bo są ludzie zatrzymani. A to może poczekać [...] R.J. – No dobrze prewencja jest już na cepeenie. Komendant Miejski Policji w C. zaznaczył, że w tym dniu w godz. 14:00 – 22:00 dyżurny Komisariatu Policji [...] w C. [...] R.J. – miał w dyspozycji patrol OPP, który odprawił do służby Kierownik Rewiru Dzielnicowych, gdyż przed odprawą nie został zapoznany z telegramem, celem zlecenia funkcjonariuszom zadań związanych z przejazdem kibiców przez teren podległy komisariatowi. Podczas odprawy służbowej funkcjonariuszom wyznaczono zadania w postaci: weryfikacji kart zagrożeń KMZB, kontroli stanu trzeźwości na ul. [...], doraźnej kontroli PKP [...] pod kątem przeciwdziałania niszczeniu mienia, oraz zadania stałe i doraźne zgodnie z cedułą. Nie zostały zlecone zadania związane z zabezpieczeniem trasy przejazdu kibiców przez rejon służbowy Komisariatu Policji [...] w C. Ponadto, w trakcie odprawy oraz w trakcie późniejszej służby, dyżurny jednostki oraz nikt z członków kierownictwa nie zapoznawał funkcjonariuszy i nie przekazywał im do zapoznania treść telegram [...]. Ponadto dyżurny jednostki – [...] R.J. nic funkcjonariuszom nie wspominał o nadanym komunikacie OMEGA oraz nie wydawał polecenia do udania się i zabezpieczenia trasy przejazdu. O godz. 16.20 [...] R.J. przerwał prowadzenie kontroli i polecił patrolowi powrót do jednostki. Polecenie to wydał przez stację radiową. W jednostce wręczył funkcjonariuszom dokument i polecił dostarczyć go do dyżurnego KMP, z którym kontaktował się telefonicznie w tej sprawie. Z chwilą wyjazdu patrolu policjantów z jednostki, przekazał informację, że był komunikat OMEGA o przejeździe kibiców [...]. Jednocześnie polecił ustnie przejechać ul. [...] i sprawdzić, czy gdzieś nie grupują się ludzie. Dyżurny nie polecił sprawdzenia i zabezpieczenia trasy [...]. Było to jedyne polecenie dyżurnego w sprawie przejazdu kibiców i zostało wydane tuż przed konfrontacją przy stacji [...]. Potwierdzają ten stan faktyczny zapisy w notatnikach służbowych funkcjonariuszy. W ocenie organu, głównym zadaniem zleconym w/w policjantom przez dyżurnego było nie zabezpieczenie trasy przejazdu kibiców, tylko dostarczenie dokumentacji do dyżurnego KMP. O godzinie 16.30 nastąpiła konfrontacja kibiców [...] i [...] na stacji [...]. Ustalono, że ok. godz. 16.35 patrol wyjechał z jednostki i po kilku chwilach, jadąc [...], policjanci otrzymali polecenie przez stację od dyżurnego KMP, pilnego udania się w rejon stacji paliw [...]. Po ok. 5 minutach patrol dojechał na wyznaczone miejsce i zgłosił dyżurnemu – obwinionemu podjęcie interwencji. Komendant Miejski Policji w C. podał również, że do zabezpieczenia trasy przejazdu [...] R.J. mógł skorzystać z przebywających w jednostce trzech policjantów oraz dzielnicowych biorących udział w działaniach. W toku dalszych czynności analizie poddano "Krótki raport działania" z wykazem interwencji zgłoszonych do realizacji i podejmowanych przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji [...] w C. w dniu [...] sierpnia 2018 r. od godz. 0.00 do godz. 24.00. Analiza raportu wykazała, iż w dniu [...] sierpnia 2018 r. w godzinach 14.00 do godz. 16.30 w Komisariacie Policji [...] w C. nie zgłaszano interwencji, których obsługa absorbowałaby funkcjonariuszy Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego oraz w znaczny sposób mogła angażować pracę dyżurnego jednostki i uniemożliwić mu realizację bieżących zadań i poleceń. Organ wskazał także na zeznania przesłuchanych świadków, ramowe zasady działania służb policyjnych, zarządzenie nr 734 Komendanta Głównego Policji z dnia 30 lipca 2007 r. w sprawie stosowania środków łączności radiowej, organizacji łączności radiowej oraz sposobu prowadzenia korespondencji radiowej w jednostkach organizacyjnych Policji i stwierdził, że w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy trudno jest podtrzymać twierdzenie [...] R.J., że nie wiedział on jakie konkretne polecenia ma wykonać zgodnie z realizacją nadesłanego telegramu. Oceniając czynniki zewnętrzne, które mogły mieć wpływ na przeszkodę w odbiorze komunikatu Omega i dalszej realizacji poleceń w nim zawartych ustalono dane osoby, która to w dniu [...] sierpnia 2019 r. oczekiwała w Komisariacie Policji [...] w C. na odbiór pojazdu uprzednio zabezpieczonego na parkingu w związku z popełnionym przestępstwem. Komendant Miejski Policji w C. na podstawie poczynionych ustaleń uznał, że trudno przyjąć, aby dyżurny Komisariatu Policji IV w C. [...] R.J. nie słyszał komunikatu Omega nadanego przez dyżurnego KMP o godz. 15.50.53 dotyczącego zabezpieczenia trasy przejazdu kibiców [...], gdyż był zaabsorbowany wykonywaniem innych pilnych czynności służbowych. Ustalenia w sprawie wskazują, iż [...] R.J. miał możliwość odebrania tak nadanego komunikatu, zatem jego sprawstwo i zawinienie w zakresie popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych nie budzą żadnej wątpliwości. Na skutek wniesienia przez R.J. odwołania od powyższego orzeczenia sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji w [...], który orzeczeniem z dnia 30 sierpnia 2019 r. nr 23/19 uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej zarzutu oznaczonego nr 1 i w tym zakresie uniewinnił obwinionego, w części dotyczącej zarzutu oznaczonego nr 2 utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia podał, że wobec ustalonego w toku postępowania modelu działania nie sposób zarzucić [...] R.J. niewykonania polecenia Z-cy Komendanta KMP zgodnie z zawartą na telegramie dekretacją i w zakresie zarzutu z pkt 1 należało uniewinnić obwinionego. Realizacja i przekazanie zadań dla funkcjonariuszy KP [...] w C. było bowiem możliwe dopiero po nadanym komunikacie na temat przejazdu kibiców, co z kolei organ pierwszej instancji ujął w zarzucie nr 2, wskazując, że obwiniony zaniechał realizacji czynności służbowej i nie zapewnił natychmiastowej reakcji na komunikat OMEGA, nadany przez dyżurnego KMP o godz. 15:50:53. Opis przyjętego przez przełożonego dyscyplinarnego czynu, w ustalonym stanie faktycznym, a w szczególności znamiona wskazujące na odstąpienie od określonego działania, a to niewykonanie polecenia przełożonego, zostały ujęte w konkluzji drugiego ze stawianych obwinionemu zarzutów, gdyż był on zobowiązany do podjęcia określonego postępowania dopiero przy wystąpieniu warunku inicjującego i tym warunkiem był komunikat OMEGA. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy i stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy jest pełny i pozwalał na ocenę zachowania obwinionego. Wskazał na dyspozycje zawarte w zarządzeniu nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji. Zgodnie z treścią § 5 ust. 1 pkt 1 tego zarządzenia, do zadań funkcjonariusza Policji pełniącego służbę na stanowisku dyżurnego jednostki Policji należy zapewnienie natychmiastowej reakcji na zgłoszone wydarzenie. Z § 9 ust. 1 i 2 cyt. zarządzenia wynika , że realizacja powyższego zadania, następuje przez bieżące przyjmowanie zgłoszeń o wydarzeniach oraz informacji uzupełniających, a także niezwłoczne inicjowanie działań po przyjęciu zgłoszenia lub informacji o wydarzeniu. Ponadto zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 powołanego zarządzenia dyżurny jednostki Policji ma obowiązek realizacji poleceń dyżurnego jednostki Policji wyższego stopnia. W dniu [...] sierpnia 2019 r. o godzinie 15.50 dyżurny KMP nadał drogą radiową komunikat, który w swej treści zawierał informacje na temat wjazdu na teren C. kibiców [...] oraz polecenie zabezpieczenia trasy przejazdu kibiców. Zgodnie z przyjętym w Komendzie Miejskiej Policji w C. i podległych komisariatach Policji sposobem postępowania, po nadanym komunikacie, dyżurny jednostki jest zobowiązany niezwłocznie skierować w rejon patrol Policji, co w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło, gdyż [...] R.J. nie zapewnił natychmiastowej reakcji Policji na nadany komunikat. Nie skierował policjantów we wskazane miejsce, mimo że wiedzę na temat planowanego przejazdu kibiców powziął już w chwili odebrania telegramu. Komendant Wojewódzki Policji w C., odnosząc się do argumentacji obrońcy obwinionego, że organ pierwszej instancji w zgromadzonym materiale dowodowym nie wykazał, aby [...] R.J. usłyszał nadany komunikat o przejeździe kibiców i tym samym zaniechał jego realizacji – wskazał, że w celu prawidłowej realizacji zadań służby dyżurnej, a to zapewnienie natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone wydarzenie czy współdziałanie z dyżurnymi jednostek Policji, konieczna jest płynna, stała i skoordynowana wymiana informacji z wykorzystaniem dostępnych środków łączności. Jednym z narzędzi wykorzystanym w trakcie służby dyżurnego jest stacja radiowa pracująca w trybie ciągłym. Obwiniony aby móc skutecznie realizować powierzone zadania, powinien uważnie śledzić prowadzoną na wyznaczonym kanale służbowym korespondencję, a w szczególności informacje zawarte w komunikatach okólnikowych. Dla oceny okoliczności dotyczących kwestii sprawstwa [...] R.J. w kontekście omawianego zarzutu nie bez znaczenia pozostają zeznania kom. [...], który w krytycznym dniu pełnił służbę na stanowisku dyżurnego KMP. Świadek ten po przekazaniu o około godz. 15:50 drogą radiową komunikatu o sytuacji związanej z przejeżdżającymi kibicami, następnie o godz. 16:20 skontaktował się telefonicznie z podległym dyżurnym KP [...] w C., celem uzyskania informacji na temat przyczyn niepodjęcia działań w związku z ogłoszonym okólnikiem. Obwiniony w trakcie odbytej rozmowy wskazał, że przyczyną niepodjęcia działania była obecność petenta. Zeznania te zostały podparte materiałem dowodowym w postaci zabezpieczonych nagrań z rejestratora rozmów TRX. Takie informacje świadczą o tym, że [...] R.J. odebrał ten komunikat. Zdaniem organu odwoławczego, na tej podstawie argumentację obrońcy obwinionego odnoszącą się do braku sprawstwa i zawinienia należy rozpatrywać wyłącznie w kategoriach przyjętej linii obrony, która w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy została obalona. Komendant Wojewódzki Policji w [...], odnosząc się do twierdzeń dotyczących naruszenia art. 135f ust. 1 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez wydanie orzeczenia kończącego postępowanie organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy nie upłynął termin do wniesienia zażalenia na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego z dnia 13 czerwca 2019 r. o odmowie uwzględnienia wniosku dowodowego, wskazał, że nie znajdują one uzasadnienia, gdyż obwiniony oraz jego obrońca zostali prawidłowo powiadomieni o możliwości zapoznania się z uzupełnionym materiałem dowodowym – termin wyznaczono na dzień 30 maja 2019 r., przy czym Komendant Miejski Policji w C., po uwzględnieniu wniosku obrońcy obwinionego o zmianę w/w terminu, wyznaczył przeprowadzenie czynności zapoznania na dzień 3 czerwca 2019 r., ewentualnie w przypadku kolizji obrońcy z innymi czynnościami na dzień 4 czerwca 2019 r. Obwiniony, jak i jego obrońca, nie skorzystali z przysługującego prawa i nie stawili się w żadnym z wyznaczonych terminów. Skutkowało to wydaniem postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych w dniu 5 czerwca 2019 r. Wniosek obrońcy obwinionego z dnia 5 czerwca 2019 r. o ponowne przesłuchanie [...] R.J. został nadany za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 6 czerwca 2019 r., a więc po wydaniu przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych. Sytuacja taka winna zatem powodować pozostawienie przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Wydane przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienie z dnia 13 czerwca 2019 r. o odmowie uwzględnienia złożonego wniosku dowodowego już w momencie jego wydania nie mogło zatem rodzić skutków prawnych w postaci możliwości wniesienia zażalenia, gdyż obwiniony oraz jego obrońca z umożliwionej przez organ czynności końcowej, zarezerwowanej dla obwinionego, zrezygnowali. Na tej podstawie nie było możliwe skorzystanie z uprawnienia wynikającego z treści z art. 135i ust. 5 ustawy o Policji, gdyż norma wskazana w przytoczonej podstawie prawnej jest zarezerwowana w sytuacji, gdy doszło do skutecznego zapoznania obwinionego lub jego obrońcy z aktami postępowania dyscyplinarnego. Złożony przez obrońcę obwinionego wniosek dowodowy w zakresie ponownego przesłuchania obwinionego nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. [...] R.J. w toku postępowania dyscyplinarnego został przesłuchany i złożył wyjaśnienia. Organ odwoławczy w kwestii sprawstwa i zawinienia obwinionego wskazał na art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Stwierdził, że w tej sprawie nie pozostawia wątpliwości fakt, że [...] R.J. w związku z nadanym komunikatem OMEGA zaniechał realizacji czynności służbowej i nie zapewnił natychmiastowej reakcji Policji poprzez skierowanie patroli w rejon służbowy. Obwiniony, pomimo posiadanej wiedzy, że w sytuacji wystąpienia okoliczności dotyczących przejazdu kibiców [...] przez rejon służbowy właściwy dla nadzorowanej przez niego jako dyżurnego jednostki, odstąpił od podjęcia czynności zgodnych z poleceniem zawartym w telegramie [...], przewidywał możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, godząc się na to. Stąd też Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że obwiniony [...] R.J. zarzucanego czynu oznaczonego numerem 2 dopuścił się z winy umyślnej w zamiarze ewentualnym. Wymierzona obwinionemu kara dyscyplinarna nagany uwzględnia regulację określoną w art. 134 h ust. 1 ustawy o Policji. Jest współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, jak i stopnia zawinienia, uwzględnia nienaganny przebieg służby obwinionego przedstawiony w opinii służbowej, jego wielokrotne wyróżnianie przez przełożonych i awansowanie na wyższe stanowisko służbowe. Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi R.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa proceduralnego, a to art. 135n ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 135f ust. 7 ustawy o Policji, poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia, które zostało wydane w momencie, kiedy obwiniony miał otwarty termin do wniesienia zażalenia na nieuwzględnienie wniosku dowodowego. Co za tym idzie, wniosek dowodowy nie był jeszcze prawomocnie przyjęty bądź oddalony i nieznane było stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie. Organ odwoławczy powielił powyższy błąd, wyprowadzając niepoparty niczym wniosek, że skarżący i obwiniony zrezygnowali z końcowego zaznajomienia z aktami sprawy i składania dalszych wniosków dowodowych, a sam wniosek dowodowy z dnia 5 czerwca 2019 r. ocenił jako nieistotny dla sprawy, chociaż dotyczy on przesłuchania skarżącego. 2. przepisów prawa proceduralnego, a to art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, poprzez błędne pouczenie, iż od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, co jest sprzeczne z art. 138 ustawy o Policji. 3. przepisów prawa materialnego, a to art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię w ten sposób, że organ odwoławczy, pomimo zarzutów zawartych w odwołaniu, powielił błędne ustalenia organu pierwszej instancji, iż brak reakcji skarżącego na komunikat OMEGA jest przewinieniem dyscyplinarnym, podczas gdy w rzeczywistości skarżący nie słyszał komunikatu, a w aktach sprawy nie ma dowodu na okoliczność, że go usłyszał. Zgromadzony materiał potwierdza jedynie, że o godz. 16.20 miała miejsce rozmowa telefoniczna pomiędzy skarżącym a świadkiem [...] nie potwierdza natomiast, że skarżący odebrał komunikat o godz. 15.50. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie orzeczeń organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi podał, że nie podzielił stanowiska Komendanta Miejskiego Policji w C. w odniesieniu do drugiego z zarzucanych czynów, a w szczególności, że mała intensywność zgłaszanych interwencji w dniu [...] sierpnia 2018 r. nie mogła w znaczący sposób wpłynąć na pracę dyżurnego i w konsekwencji realizację bieżących poleceń i zadań. W toku czynności udało się ustalić personalia osoby, która w dniu [...] sierpnia 2018 r. oczekiwała na odbiór pojazdu uprzednio zabezpieczonego na parkingu w związku z popełnionym przestępstwem. Tego dnia skarżący przyjmował A.S. Nie mógł jednocześnie usłyszeć komunikatu OMEGA i poleceń wydanych przez kom. [...]. Z zeznań świadka wynika, że "rozmowa była rzeczowa i konkretna", co wskazuje na skupienie i zaangażowanie skarżącego w wykonywaniu czynności. Na podstawie tych zeznań można wyprowadzić wniosek, że skoro świadek wskazuje że "z pomieszczenia dyżurki w tym czasie nie dochodziły odgłosy korespondencji radiowej prowadzonej przez radiostację", to skarżący nie mógł usłyszeć nadawanego komunikatu, ponieważ gdyby tak było, świadek S. także usłyszałby taki komunikat albo chociaż szum jakiejś rozmowy. Z wysokim prawdopodobieństwem można zatem stwierdzić, że jeżeli skarżący usłyszałby nadawany komunikat, zwróciłby on jego uwagę, a w rezultacie świadek zaobserwowałby moment zainteresowania funkcjonariusza inną sprawą. Podczas całego postępowania dyscyplinarnego nikt nie sprawdził, czy radiostacja działa poprawnie i czy nie było żadnych zakłóceń. Nie zostali także przesłuchani policjanci, którzy tego dnia zabezpieczali trasy przejazdu kibiców. Skarżący nie jest jedyną osobą w całej jednostce, która nie słyszała nadanego komunikatu OMEGA. Ponadto R.J. wskazał na brak analizy w zakresie, czy nadany drogą radiową komunikat OMEGA był jedynym sposobem jego przekazania przez dyżurnego KMP w C.. Te kwestie nie zostały rozwinięte w treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. W toku czynności dowodowych uzyskano wydruk z SWD Książki przebiegu służby jednostki KA Komisariat Policji [...] w C. za okres od [...] sierpnia 2018 r. godz. 15:50:00 do [...] sierpnia 2018 r. godz. 18:00:00. Zgodnie z treścią pozycji nr 3 wykonujący – skarżący potwierdził odebranie w systemie nadanej wiadomości o treści dotyczącej kibiców [...]. Natomiast zgodnie ze stawianym obwinionemu zarzutem – miał on nie zapewnić natychmiastowej reakcji na komunikat OMEGA dotyczący przejazdu kibiców [...], a nie [...], co w konsekwencji powoduje, że potwierdzenie odbioru dotyczy innego komunikatu. Skarżący zauważył, iż komunikat OMEGA z zarzutu był nadany o godz. 15:50:53, a zgodnie z treścią Książki przebiegu służby obwiniony potwierdził odbiór komunikatu, który padł ok. godz. 16:22, potwierdzenie jest z godz. 16:20:30. Gdyby komunikat opisany w zarzucie dotyczący kibiców [...] był na tyle istotny to zgodnie z powoływanym zarządzeniem Komendanta Głównego Policji z dnia 30 lipca 2007 r. wymagałby uzyskania potwierdzenia. W przedmiotowej sprawie dyżurny, wydając komunikat OMEGA dotyczący kibiców [...], nie wydał polecenia kwitowania. W konsekwencji skarżącemu nie można zarzucać kolejnego przewinienia dyscyplinarnego polegającego na zaniechaniu realizacji czynności służbowej i niezapewnieniu natychmiastowej reakcji na komunikat OMEGA, ponieważ z akt sprawy, jak i z orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w C., nie wynika, że odebrał komunikat OMEGA ewentualnie, że odebrał komunikat i nie wykonał dyspozycji w nim wskazanych. Dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy nie wyjaśnia wielu problematycznych kwestii. Zdaniem R.J., przedstawione okoliczności sprawy nie pozwalają na przyjęcie, że zaniechał on realizacji czynności służbowej i nie zapewnił natychmiastowej reakcji na komunikat OMEGA za co powinien zostać ukarany karą nagany. Komendant Wojewódzki Policji w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi podał, że ujawniony przez organ odwoławczy błąd proceduralny odnoszący się do rozpatrzenia złożonych wniosków dowodowych postanowieniem nie ma znaczenia dla prowadzonego postępowania dyscyplinarnego i nie mógł skutkować uchyleniem orzeczenia organu pierwszej instancji. W kwestii drugiego zarzutu skargi dotyczącego nierzetelnego wyjaśnienia sprawy z uwagi na niewysłuchanie skarżącego w toku postępowania dyscyplinarnego stwierdził, że sposób działania pełnomocnika skarżącego należy rozpatrywać jako próbę wydłużenia czasu prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, a tym samym jego przewlekłości i opieszałości, co należy uznać za niedopuszczalne i wykraczające poza normy obowiązujące w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym w trybie ustawy o Policji. Ustosunkowując się do zarzutu i argumentacji, że obwiniony nie słyszał nadanego komunikatu, a w aktach sprawy brak dokumentu potwierdzającego tę okoliczność, wskazał, że jednym z narzędzi wykorzystywanym w trakcie służby dyżurnego jest stacja radiowa pracująca w trybie ciągłym, zatem skarżący, aby móc skutecznie realizować powierzone zadania, powinien uważnie śledzić prowadzoną na wyznaczonym kanale służbowym korespondencję, a w szczególności informacje zawarte w komunikatach okólnikowych. Ponadto świadek – kom. [...] po przekazaniu o około godz. 15:50 drogą radiową komunikatu o sytuacji związanej z przejeżdżającymi kibicami, następnie o godz. 16:20 skontaktował się telefonicznie z podległym dyżurnym KP [...] w C., celem uzyskania informacji na temat przyczyn niepodjęcia działań w związku z ogłoszonym okólnikiem. Obwiniony w trakcie odbytej rozmowy wskazał, że przyczyną niepodjęcia działania była obecność petenta, co niewątpliwie potwierdza, że fakt nieskierowania przez niego patrolu Policji w rejon służbowy jest oczywisty i nie podlega dyskusji. Dodatkowo wyjaśnił, że obowiązek dotyczący tego, czy radiostacja działa poprawnie i czy nie było żadnych zakłóceń – z racji służby pełnionej na stanowisku kierowania jednostką Policji spoczywał wyłącznie na skarżącym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym orzeczeniu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 132 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o Policji. Wskazał, że z art. 132a tej ustawy wynika, że przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; albo nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. W świetle art. 132 ust. 1 cyt. ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niedopełnieniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2). Stosownie do treści art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, naruszeniem dyscypliny służbowej jest zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów, że w niniejszej sprawie wyjaśnienia R.J. nie zasługują na uwzględnienie. Organ jednoznacznie wykazał, że treść telegramu dotyczącego realizacji i przydzielenia zadań dla funkcjonariuszy w związku z przejazdem kibiców piłkarskich w dniu [...] sierpnia 2018 r. była skarżącemu znana – wpłynęła do jednostki za pośrednictwem poczty [...]. Dyżurny (obwiniony) odebrał telegram i zadziennikował pod pozycją nr 2420. Komendant jednostki po zapoznaniu się z jego treścią dokonał jego dekretacji, zlecając czynności do wykonania dla dyżurnego jednostki i od tego momentu na skarżącym spoczywała odpowiedzialność za prawidłową realizację powierzonego mu zadania, prowadzenie ciągłego nasłuchu na kanale policyjnym i takiego przydzielania zadań funkcjonariuszom, aby było możliwe udzielenie wsparcia w przejeździe wahadła. Organy ustaliły i jednoznacznie wykazały, że dyżurny KMP o godz. 15.49 uzyskał informacje od funkcjonariuszy OPP [...] zabezpieczających bezpośrednio przejazd kibiców [...] o wjeździe kibiców na teren powiatu [...]. W związku z uzyskaną informacją nadał niezwłocznie do podległych jednostek drogą radiową komunikat OMEGA, informując o trasie przejazdu, przemieszczaniu się kibiców i konieczności zabezpieczenia trasy przejazdu. Ok. godz. 16.20 na kanale KSWA padła informacja o obecności na terenie powiatu [...] kibiców [...], którzy przemieszczali się autokarem w kierunku [...]. Dyżurny KMP O godz. 16.22 nadał komunikat OMEGA, informując o wjeździe na teren miasta C. autokaru z kibicami [...] i konieczności zabezpieczenia trasy przejazdu. O godz. 16:28 dyżurny Komisariatu Policji II w C. poinformował dyżurnego KMP o fakcie przejazdu wahadła wraz z kibicami [...] trasą [...] przy stacji [...], które odbyło się bez wydarzeń. Chwilę po tym, na kanale KSWA dowódca wahadła poinformował o fakcie konfrontacji kibiców [...] z kibicami [...] w rejonie stacji paliw [...]. Jednocześnie dowódca wahadła prosił o wsparcie w związku z zatrzymanymi pseudokibicami. Z zestawienia powyższych zdarzeń wynika, że zaniechanie przez skarżącego podjęcia koniecznych działań doprowadziło do zetknięcia się kibiców antagonistycznych klubów i ich zatrzymanie, bez wsparcia jednostki, w której obwiniony pełnił dyżur, gdyż nie zostały zlecone zadania związane z zabezpieczeniem trasy przejazdu kibiców przez rejon służbowy tej jednostki. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy mają także poczynione przez organ ustalenia, zeznania licznych świadków oraz m.in. zarejestrowana rozmowa z dyżurnym Komendy Miejskiej Policji w C. – kom. [...]kim, który w momencie gdy na kanale KSWA dowódca wahadła poinformował o fakcie konfrontacji kibiców [...] z kibicami [...] w rejonie stacji paliw [...] i jednocześnie prosił o wsparcie w związku z zatrzymanymi pseudokibicami, wydał polecenie aby wszystkie wolne patrole udały się w rejon przedmiotowej stacji paliw, w tym także patrole WRD. Następnie o godzinie 16:34:13 telefonicznie skontaktował się z dyżurnym Komisariatu Policji [...] w C. tj. skarżącym. Z przebiegu treści tej rozmowy jednoznacznie wynika, że obwiniony słyszał komunikat OMEGA albo powinien był go słyszeć, a powodem niewykonania polecenia z niego wynikającego była "robota", gdyż "chłop czekał przy okienku". W tym aktualnym momencie – jak wykazało postępowanie dyscyplinarne – nie było zamieszania, nadmiernej ilości petentów, ani sytuacji wymagających nadmiernej uwagi czy podejmowania kluczowych dla zdrowia i życia czynności. Byli także policjanci na służbie mogący uczestniczyć w akcji zabezpieczenia przejazdu kibiców, a którzy nie zostali do tego oddelegowani stosownym poleceniem R.J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podał także, iż służba dyżurnego jednostki Policji jest wysokim stanowiskiem oficerskim, z którym wiążą się zarówno wymóg stażu, doświadczenia, predyspozycji osobowościowych policjanta, a w ślad za tym stosowne gratyfikacje finansowe. Jednocześnie są to obowiązki wymagające szczególnie dużych umiejętności, wiedzy, pełnej koncentracji i "wielofunkcyjności" – czyli synchronizacji kilku działań jednocześnie. Skarżący powyższe przymioty posiada na co organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu orzeczenia przy wymiarze najniższej z możliwych kar dyscyplinarnych za popełnione przewinienie dyscyplinarne. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w kontekście powyższych okoliczności – zlecenia konkretnego zadania przez przełożonego, znajomości treści telegramu, zakresu obowiązków służbowych oraz skutków zaniechania wypełnienia zadań wynikających z komunikatu OMEGA – zawinienie skarżącego należy uznać za jednoznacznie wykazane i udowodnione. W tym zakresie wszelkie zarzuty procesowe są zatem chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu "nieusłyszenia komunikatu", stanowiącego przyczynę uzasadniającą niepodjęcie czynności służbowych podał, że tę okoliczność powołuje on bez przedstawienia w tym zakresie jakichkolwiek dowodów. W chwili brzmienia komunikatu w dyżurce przy okienku znajdował się jeden człowiek po odbiór pojazdu, nie było żadnego zamieszania mogącego zagłuszyć komunikat. Odpowiedzialność za prawidłowe funkcjonowanie urządzeń w dyżurce obciąża dyżurnego. Poza tym prawidłową pracę radiostacji potwierdza to, że komunikaty były odbierane. W tym kontekście podnoszony przez R.J. zarzut "niesłyszenia komunikatu" należy uznać wyłącznie jako przyjętą linię obrony. Takie tłumaczenie prowadziłoby do ekskulpacji każdego zaniedbania czy niewykonania obowiązków służbowych. Służba w Policji opiera się na konkretnych zasadach, ujętych w jednoznacznych regulacjach stanowiących lex specialis i obwarowanych sztywnym reżimem prawnym. Jest to umundurowana i uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do kierowania realizacją tych celów są wyznaczani policjanci, którzy ponoszą odpowiedzialność za prawidłowe ich wykonywanie. Tym bardziej więc zaskakująca jest postawa skarżącego – negująca jednoznacznie ustalony przez organ stan faktyczny i zarzucająca naruszenie zasad procesowych i uchybienia formalne, które nawet jeśliby zaistniały, to nie miałyby jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy wobec konkretnych ustaleń poczynionych przez rzecznika dyscyplinarnego i zeznań świadków. Wymierzona kara nagany, z uwzględnieniem dotychczasowego pełnienia służby i aktualnie prezentowanej postawy, stanowi wytknięcie skarżącemu przez przełożonego zaniechania wykonania polecenia – co w niniejszej sprawie bezspornie nastąpiło. W ocenie Sądu pierwszej instancji, organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy Zaskarżone orzeczenie nie zawiera uchybień o charakterze procesowym, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł R.J., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a., w ten sposób, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wyjaśnia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji w bardzo rozbudowany sposób przypomina stan faktyczny sprawy – w porównaniu z opisem stanu faktycznego, który powinien być zwięzły – zaś wyjaśnienie podstawy prawnej jest bardzo krótkie. Ogranicza się do stwierdzenia, że Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. oraz że skarżący nie wskazał uchybień mających wpływ na rozstrzygnięcia. Uchybienie to miało wpływ na treść wyroku, ponieważ dowodzi, że Sąd nie poświęcił należytej uwagi zarzutom skargi. W rzeczywistości bowiem skarżący w skardze sformułował konkretne zarzuty naruszenia art. 135n ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 135f ust. 7 oraz art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. W ten sposób, Sąd pierwszej instancji doprowadził do sytuacji, w której w obrocie prawnym ostało się orzeczenie organu dyscyplinarnego, które zostało wydane z naruszeniem prawa do obrony obwinionego, kończące postępowanie mimo wniosków dowodowych obrońcy oraz z błędnym pouczeniem. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię, w ten sposób, że Sąd pierwszej instancji powielił błąd organu odwoławczego, pomimo zarzutów zawartych w skardze. Błąd ten polegał na ustaleniu, iż brak reakcji skarżącego na komunikat OMEGA jest przewinieniem dyscyplinarnym, podczas gdy w rzeczywistości skarżący nie słyszał komunikatu, a w aktach sprawy nie ma dowodu na okoliczność, że go usłyszał. Zgromadzony materiał potwierdza jedynie, że o godz. 16.20 miała miejsce rozmowa telefoniczna pomiędzy skarżącym a świadkiem [...], nie potwierdza natomiast, że skarżący odebrał komunikat o godz. 15.50. Sąd jedynie stwierdza, że owo "niesłyszenie" komunikatu nie zostało udowodnione przez skarżącego. Jest to niedozwolone przerzucanie ciężaru dowodu. To stawiający zarzuty organ winien udowodnić, że skarżący słyszał komunikat. Sąd pierwszej instancji najwyraźniej również nie doszukał się takiego dowodu, skoro ogranicza się do wnioskowania, że skoro w pomieszczeniu była tylko jedna osoba, to winna ona słyszeć komunikat. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych oraz oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie podać należy, iż przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., gdyż pełnomocnik strony wnoszącej skargę kasacyjną – w oparciu o art. 176 § 2 P.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał zarzut naruszenia przepisów postępowania, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, możliwe jest badanie zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08, LEX nr 513044). Przy tym naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając zarzut naruszenia tego przepisu, zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. i umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Zawiera przedstawienie stanu sprawy, w którym podano jaki stan faktyczny przyjęto za podstawę orzekania, zarzuty podniesione w skardze, stanowisko strony przeciwnej oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, dlaczego Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dostatecznie rozważył stanowisko strony skarżącej w kontekście przepisów dotyczących postępowania dyscyplinarnego policjantów. Ponadto wyjaśnić należy, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów skargi i skoncentrowanie się wyłącznie na kwestiach istotnych nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 2633/04, LEX 173345). Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku szczegółowo przytoczył stan faktyczny sprawy i w kontekście dokonanych na jego podstawie ustaleń w sposób dostateczny wyjaśnił i wskazał z jakich powodów uznał, że główny argument skarżącego, dotyczący naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, oparty na twierdzeniu "niesłyszenia komunikatu" – jest niezasadny i stanowi wyłącznie przyjętą przez niego linię obrony. Ponadto – wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 135n ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 135f ust. 7 ustawy o Policji, a więc do podnoszonej przez skarżącego kwestii dotyczącej odmowy uwzględnienia wniosku jego obrońcy z dnia 5 czerwca 2019 r. o ponowne przesłuchanie obwinionego. Sąd wskazał bowiem, że o tym, jakie ustalenia faktyczne są niezbędne dla załatwienia sprawy, decydują prawidłowo wyłożone przepisy prawa materialnego, a nie subiektywne przekonanie strony. Organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może pominąć wskazywanych środków dowodowych jedynie w sytuacji, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Oznacza to, że tylko nieustalenie przez organ okoliczności mających takie znaczenie dla sprawy można uznać za naruszenie reguł procedowania, które mogłyby mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w niniejszej sprawie skarżący tego rodzaju uchybień nie wskazywał. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że wszystkie fakty, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zostały przez organy prawidłowo ustalone i rozważone, a zatem kwestia odmowy uwzględnienia wniosku dowodowego o ponowne przesłuchanie obwinionego – w kontekście ustalonego w oparciu o akta postępowania dyscyplinarnego stanu faktycznego – nie miała wpływu na treść zaskarżonego wyroku. Z kolei nieodniesienie się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutu naruszenia art. 135j ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 138 ustawy o Policji (błędne pouczenie przez organ odwoławczy, iż od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego) – w obliczu prawidłowo wniesionej skargi – nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Oczekiwanego przez autora skargi kasacyjnej skutku nie mógł odnieść również zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, polegający na błędnym ustaleniu, że brak reakcji obwinionego na komunikat OMEGA stanowi przewinienie dyscyplinarne, podczas gdy w rzeczywistości nie słyszał on przedmiotowego komunikatu, a w aktach sprawy nie ma dowodu na okoliczność, że go usłyszał. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie tego zarzutu stanowi powielenie argumentacji podniesionej w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i ma wyłącznie charakter polemiczny. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawarł szczegółowe rozważania dotyczące tej kwestii. Prawidłowo stwierdził, że z całości akt sprawy, w tym przede wszystkim z zarejestrowanej rozmowy z dyżurnym Komendy Miejskiej Policji w C. – kom. [...] jednoznacznie wynika, że R.J. słyszał komunikat OMEGA albo powinien był go słyszeć. W momencie jego nadania w dyżurce przy okienku znajdowała się jedna osoba (po odbiór pojazdu), nie było żadnego zamieszania mogącego zagłuszyć komunikat. Zasadnie wskazał, że odpowiedzialność za funkcjonowanie urządzeń w dyżurce obciążała skarżącego, a prawidłową pracę radiostacji potwierdzały odbierane komunikaty. R.J. na wyrażane wyżej twierdzenie nie przedstawił dowodów, zaś nieuwzględnienie przez organ wniosku dowodowego jego obrońcy z dnia 5 czerwca 2019 r. nie miało wpływu na wynik sprawy. Wniosek ten dotyczył ponownego przesłuchania obwinionego, przy czym obwiniony, jak i jego obrońca, zostali prawidłowo przez organ powiadomieni o możliwości zapoznania się z uzupełnionym materiałem dowodowym – termin wyznaczono na dzień 30 maja 2019 r. Komendant Miejski Policji w C., po uwzględnieniu wniosku obrońcy obwinionego o zmianę w/w terminu, wyznaczył przeprowadzenie czynności zapoznania na dzień 3 czerwca 2019 r., ewentualnie, w przypadku kolizji obrońcy z innymi czynnościami, na dzień 4 czerwca 2019 r. Obwiniony, jak i jego obrońca, nie skorzystali z przysługującego prawa i nie stawili się w żadnym z wyznaczonych terminów, co skutkowało wydaniem postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych w dniu 5 czerwca 2019 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec prawidłowo ustalonego przez organy w postępowaniu dyscyplinarnym stanu faktycznego, wynikającego ze wskazanych w uzasadnieniach orzeczeń dowodów i ustaleń, R.J. nie przedstawił stosownych dowodów przeciwnych, mogących podważyć dokonane w toku postępowania ustalenia i ich ocenę. Twierdzenia skarżącego stanowią przyjętą przez niego linię obrony i – jak już wyżej podano – mają wyłącznie charakter polemiczny i niemający istotnego znaczenia w sprawie (zeznania A.S., który w dniu [...] sierpnia 2018 r. oczekiwał na odbiór pojazdu uprzednio zabezpieczonego na parkingu w związku z popełnionym przestępstwem oraz wydruk z SWD Książki przebiegu służby jednostki KA Komisariat Policji [...] w C. za okres od dnia [...] sierpnia 2018 r. godz. 15:50:00 do dnia [...] sierpnia 2018 r. godz. 18:00:00). Taki charakter ma także podniesiony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argument w postaci powołania się na decyzję Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia 2 listopada 2018 r. nr 161/2018 w sprawie działania służb policyjnych podczas zabezpieczania przemieszczania się uczestników imprez sportowych i artystycznych na terenie służbowym Komendy Miejskiej Policji w C., której treść, z oczywistych względów, nie miała zastosowania do zachowania obwinionego mającego miejsce w dniu [...] sierpnia 2018 r., a więc przed jej wejściem w życie. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji zasadnie podzielił stwierdzenie organów dyscyplinarnych, że w dniu [...] sierpnia 2018 r. R.J., pełniąc służbę na stanowisku [...] w C., popełnił przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej przez zaniechanie realizacji czynności służbowej i nie zapewnił natychmiastowej reakcji na komunikat OMEGA nadany przez Dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w C., za które wymierzono mu karę dyscyplinarną nagany. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.