I FSK 1317/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Maja Chodacka, , po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 1800/19 w sprawie ze skargi B. siedzibą w Niemczech na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 18 czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2015 r. oraz za listopad 2016 r. oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrok sądu I instancji. 1.1 Wyrokiem z 6 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1800/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi B. [...] mbH z siedzibą w Niemczech (dalej skarżąca, spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 18 czerwca 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2015 r. oraz listopad 2016 r. 1. uchylił zaskarżoną decyzję, 2. zasądził na rzecz spółki kwotę 37 524 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (ww. wyrok oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu opublikowane zostały w bazie internetowej NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji przebieg postępowania podatkowego. 2.1. Decyzją z 12 lipca 2018 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. – [...] (organ pierwszej instancji) skorygował rozliczenie podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od grudnia 2012 r. do stycznia 2015 r. 2.2. Decyzją z 13 lipca 2018 r. organ pierwszej instancji określił skarżącej spółce zobowiązanie podatkowe za luty 2015 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za listopad 2016 r. uwzględniając w sprawie wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji z 12 lipca 2018 r. za bezpośrednio poprzedzające okresy rozliczeniowe. 2.3. Następnie decyzją z 13 lipca 2018 r. organ pierwszej instancji określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od marca 2015 r. do października 2016 r. 2.3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej organ odwoławczy, organ drugiej instancji) decyzją z 18 czerwca 2019 r. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji oraz w pełni poparł zaprezentowane w niej stanowisko. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji w chwili wydania decyzji związany był decyzją z 12 lipca 2018 r., w której określono kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń 2015 r. oraz decyzją z 13 lipca 2018 r., w której określono kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za październik 2016 r. Jednocześnie organ drugiej instancji w odniesieniu do przedawnienia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w następnych okresach rozliczeniowych powołał się na postępowanie zakończone decyzją ostateczną z 7 grudnia 2018 r. Organ drugiej instancji wskazał, że przedmiotem wydania decyzji w niniejszej sprawie było wyłącznie określenie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w innej wysokości niż zadeklarowana przez spółkę, co wynikało z odmiennego określenia w drodze decyzji rozliczenia podatkowego za poprzedni okres rozliczeniowy, wobec czego skarżąca nie mogła kwestionować ustaleń innego postępowania, choćby postępowanie to miało wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. 3. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 3.1. Skarżąca we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze zarzuciła naruszenie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej ustawa o VAT), art. 2a, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej o.p.), art. 121 § 1 w zw. z art. 210 § 4 o.p., art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 124 o.p. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 4. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 4.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję wskazał, że nie odpowiada ona prawu z przyczyn innych niż podniesione w skardze, bowiem z uwagi na uchylenie wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z: 5 września 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 373/19 oraz 6 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1799/19 decyzji za poprzednie okresy rozliczeniowe, w ocenie Sądu pierwszej instancji zachodziła przesłanka uchylenia zaskarżonej decyzji w wyniku zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania. 4.2. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podkreślił, że podatek od towarów i usług ma charakter kaskadowy, w związku z czym rozliczenie za jeden okres może mieć bezpośredni wpływ na rozliczenie kolejnych okresów. W przedmiotowej sprawie w rozliczeniu za luty 2015 r. przyjęto kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym przeniesioną ze stycznia 2015 r. w wysokości określonej decyzją z 12 lipca 2018 r. Natomiast w rozliczeniu za listopad 2016 r. przyjęto kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym przeniesioną z października 2016 r. w wysokości określonej z 13 lipca 2018 r. Wobec powyższego, w ocenie Sądu pierwszej instancji, organ był zobligowany do przyjęcia kwoty podatku do przeniesienia z ostatecznej decyzji za poprzedni okres rozliczeniowy, bowiem w dacie wydawania zaskarżonej decyzji w obrocie pozostawała zarówno decyzja organu drugiej instancji z 7 grudnia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję z 12 lipca 2018 r., jak i decyzja z 18 czerwca 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję z 13 lipca 2018 r. 4.3. Końcowo przywołując liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego za utrwalony w judykaturze Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął pogląd, że prejudycjalność decyzji dotyczących wcześniejszych okresów rozliczeniowych wywołuje ten skutek, że obecnie zaskarżona decyzja staje się dotknięta przesłanką wznowienia postępowania. 5. Skarga kasacyjna. 5.1. W skardze kasacyjnej organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, podnosząc zarzuty naruszenia: I. przepisów postępowania, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 240 § 1 pkt 7 o.p., poprzez uchylenie decyzji organu odwoławczego z uwagi na niezasadne stwierdzenie przez Sąd, że w sprawie zaistniało naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy niezbędną przesłanką pozwalającą sądowi uchylić zaskarżoną decyzję z uwagi na zaistnienie okoliczności stanowiącej przyczynę wznowienia postępowania jest to, aby powstanie tej okoliczności dało się zakwalifikować jako naruszenie prawa przez organ, tymczasem w analizowanej sprawie, Sąd nie zarzucił organowi drugiej instancji żadnego naruszenia prawa; 2. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b, art. 141 § 4 w zw. z art. 152 § 1 oraz art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 7 o.p. poprzez uchylenie decyzji na skutek nieuzasadnionego stwierdzenia przez Sąd, że już fakt wydania nieprawomocnych wyroków uchylających decyzje, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji, uzasadnia wznowienie postępowania podatkowego zakończonego skarżoną decyzją, w sytuacji gdy twierdzenie Sądu, nie zostało poparte żadną argumentacją a ponadto jest sprzeczne z art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym jedynie wyroki prawomocne wiążą sądy i organy państwowe. 5.2. Skarżąca nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wyrok, pomimo błędnego, uzasadnienia odpowiada prawu. 6.1. Zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się na kwestionowaniu stanowiska Sądu pierwszej instancji, że uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji dotyczących wcześniejszych okresów rozliczeniowych wywołuje ten skutek, że zaskarżona decyzja staje się dotknięta przesłanką wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 7 o.p., a w konsekwencji, że dawało to podstawy do uchylenia decyzji organu odwoławczego z uwagi na niezasadne stwierdzenie przez Sąd, że w sprawie zaistniało naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, pomimo, że wyroki Sądu pierwszej instancji nie były prawomocne. W ocenie autora skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b, art. 141 § 4 w zw. z art. 152 § 1 oraz art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 7 o.p. poprzez "uchylenie decyzji na skutek nieuzasadnionego stwierdzenia przez Sąd, że już fakt wydania nieprawomocnych wyroków uchylających decyzje, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji, uzasadnia wznowienie postępowania podatkowego zakończonego skarżoną decyzją, w sytuacji gdy twierdzenie Sądu, nie zostało poparte żadną argumentacją a ponadto jest sprzeczne z art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym jedynie wyroki prawomocne wiążą sądy i organy państwowe.". Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w związku z art. 240 § 1 pkt 7 o.p. Jednocześnie Sąd zobowiązał organ odwoławczy aby rozstrzygnięcie w sprawie podatku za luty 2015 r. i listopad 2016 r., wydał po ponownym rozstrzygnięciu w sprawie rozliczenia podatku za wcześniejsze okresy rozliczeniowe. Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną decyzję wziął pod uwagę, że: - wyrokiem z 5 września 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 373/19 Sąd pierwszej instancji uchylił decyzję DIAS z 7 grudnia 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję NUS oraz umorzył postępowanie podatkowe dotyczące rozliczenia skarżącej za okresy od grudnia 2012 r. do stycznia 2015 r.; - wyrokiem z 6 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1799/19 uchylił decyzję DIAS z 18 czerwca 2019 r., dotyczącą rozliczenia skarżącej za okresy rozliczeniowe od marca 2015 r. do października 2016 r. Nie jest w sprawie sporne, że wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 września 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 373/19 oraz z 6 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1799/19, nie były prawomocne w dniu wydawania, zaskarżonego w niniejszej sprawie, wyroku Sądu pierwszej instancji. Od powyższych wyroków skargę kasacyjną złożył Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie. Skargi kasacyjne zostały rozpoznane łącznie z rozpatrywaną sprawą tj. 24 lutego 2021 r. na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. 6.2. W tym miejscu należy wskazać, na co słusznie już zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym rozstrzygnięciu, w myśl postanowień art. 87 ust. 1 ustawy o VAT w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Natomiast stosownie do postanowień art. 99 ust. 12 ustawy o VAT zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. W rozpoznanej sprawie organy podatkowe obu instancji zakwestionowały prawidłowość rozliczenia podatku od towarów i usług za luty 2015 r. oraz listopad 2016 r. jedynie w zakresie wynikającym z konieczności uwzględnienia zweryfikowanego rozliczenia tego podatku za poprzedni okres rozliczeniowy. Rozliczenie podatku od towarów i usług za poprzednie okresy rozliczeniowe miało bowiem bezpośredni wpływ na rozliczenie podatku w miesiącach następnych, co wynika z ogólnej konstrukcji podatku od towarów i usług. Podatek od towarów i usług ma bowiem charakter "kaskadowy" co oznacza, że rozliczenie za jeden okres rozliczeniowy może wpływać na następne miesiące. W takiej sytuacji organ podatkowy zobowiązany był, aby konsekwentnie do wcześniejszego rozstrzygnięcia dokonać weryfikacji danych wykazanych w deklaracji podatkowych za luty 2015 r. oraz listopad 2016 r. Jeśli bowiem w wyniku decyzyjnego określenia rozliczenia podatku od towarów i usług za poprzednie okresy rozliczeniowe w sposób odmienny, niż to wynikało z deklaracji skarżącej, określono nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc, musiało to wpłynąć na wysokość tej nadwyżki w następnym miesiącu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w wyrokach – a uwzględniony także przez Sąd pierwszej instancji – że w sytuacji, gdy organ podatkowy kontroluje prawidłowość rozliczenia podatku od towarów i usług za więcej niż jeden z okresów rozliczeniowych, w decyzji za okres późniejszy organ podatkowy powinien uwzględnić ustalenia z postępowania odnoszącego się do okresu poprzedniego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 20/14, oraz wskazane w nim wyroki o sygn. akt I FSK 702/11 I FSK 906-908/06, I FSK 1018/06, I FSK 1021/06, I FSK 1023/06, I FSK 1094/06, I FSK 1097/06). 6.3. Z zaskarżonej decyzji wynika, że w rozliczeniu za luty 2015 r. przyjęto kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia ze stycznia 2015 r. w wysokości określonej decyzją dotyczącą okresów rozliczeniowych od grudnia 2012 r. do stycznia 2015 r. Natomiast w rozliczeniu za listopad 2016 r. przyjęto kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia z października 2016 r. w wysokości określonej decyzją dotyczącą okresów rozliczeniowych od marca 2015 r. do października 2016 r. Zatem decyzja w rozpatrywanej sprawie w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2015 r. oraz listopad 2016 r. wydana została przez organy podatkowe na podstawie, uchylonych następnie przez Sąd pierwszej instancji, decyzji za wcześniejsze okresy rozliczeniowe. Nie może budzić wątpliwości, że w świetle treści art. 240 § 1 pkt 7 o.p. uchylenie decyzji dotyczących rozliczenia skarżącej za okresy od grudnia 2012 r. do stycznia 2015 r. oraz za okresy rozliczeniowe od marca 2015 r. do października 2016 r., stanowi przesłankę wznowieniową, o której mowa w tym przepisie, a w konsekwencji również przesłankę do zastosowania art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a. Wątpliwości budzi natomiast, to, czy zastosowanie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. art. 240 § 1 pkt 7 o.p. jest możliwe wówczas, gdy uchylenie decyzji nastąpiło na podstawie wyroków Sądu pierwszej instancji, które nie uzyskały jeszcze prawomocności. 6.4. Naczelny Sąd Administracyjny, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, nie dopatruje się istnienia, w chwili orzekania przez Sąd pierwszej instancji, przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 7 o.p., co miałoby uzasadniać zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit.b) p.p.s.a. W świetle art. 240 § 1 pkt 7 o.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Wznowienie postępowania podatkowego, inicjowane na podstawie przytoczonego przepisu, ma charakter środka nadzwyczajnego, stosowanego po ostatecznym zakończeniu zwykłego postępowania podatkowego. Potwierdza to zwrot legislacyjny: "W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie", użyty w art. 240 § 1 in initio. Regulacja ta wprowadza wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, tj. takich, na które nie przysługuje środek odwoławczy. Pomimo zapadłych w odrębnym postępowaniu korzystnych dla skarżącej wyroków Sądu w zakresie rozliczeń skarżącej za okresy od grudnia 2012 r. do stycznia 2015 r. oraz za okresy rozliczeniowe od marca 2015 r. do października 2016 r., wyroki te, z uwagi na swoją nieprawomocność, nie wywołały jeszcze skutków prawnych o których mowa w art. 240 § 1 pkt 7 o.p. Z tego też względu na etapie rozpoznawania niniejszej sprawy przez Sąd pierwszej instancji przesłanka taka jeszcze w ogóle nie wystąpiła. 6.5. Zasadnie w skardze kasacyjnej, powołując się na art. 170 p.p.s.a., argumentowano, że nieprawomocny wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego, w tym również wyrok uwzględniający skargę, nie wywołuje do czasu uprawomocnienia się skutków prawnych w postaci pozbawienia mocy wiążącej zaskarżonego aktu lub czynności, co oznacza, że zaskarżony akt (np. ostateczna decyzja) nadal istnieje, przy czym – co wynika z art. 152 § 1 powołanej wyżej ustawy – w razie uwzględnienia skargi nie wywołuje on skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Ponadto – co trzeba odnotować – w powiązaniu z art. 170 p.p.s.a. należy interpretować wynikające z art. 153 tej ustawy, wyrażone w orzeczeniu sądu "związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania". Dopiero uprawomocnienie się wyroku sądu pierwszej instancji powoduje, że zawarte w nim stanowisko będzie wiążące nie tylko wobec organów wymienionych w art. 153, lecz również wobec organów wymienionych w art. 170 powołanej wyżej ustawy. 6.6. Wprawdzie słusznie autor skargi kasacyjnej wskazał, że przedwcześnie Sąd pierwszej instancji powołał się na nieprawomocne wyroki z 5 września 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 373/19 oraz z 6 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1799/19, jednakże działanie to pozostało bez wpływu na wynik sprawy. Podzielenie poglądu autora skargi kasacyjnej, zgodnie z którym nieprawomocne wyroki Sądu pierwszej instancji, uchylające decyzje organów podatkowych, nie mogły stanowić przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 7 o.p. nie mogło przesądzać o skuteczności skargi kasacyjnej. Zgodnie bowiem z art. 184 p.p.sa. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną również wówczas, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. 6.7. Przypomnieć bowiem należy, że przesłanką do wydania w rozpatrywanej sprawie przez organy podatkowe decyzji było stwierdzanie, że nastąpiło przedawnienie z upływem 2009 r. deklarowanych przez stronę od 1994 r. kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w następnych okresach rozliczeniowych, a tym samym brak podstaw prawnych dysponowania taką nadwyżką m.in. w grudniu 2012 r. i okresach następujących po tym okresie. Zagadnienie to zostało zbadane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 lutego 2021 r., w sprawie o sygn. akt I FSK 126/20. W wyrok tym NSA podzielił pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynikający z wyroku z 5 września 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 373/19, że skarżąca przenosząc swoje rozliczenia w zakresie VAT na kolejne okresy rozliczeniowe nie utraciła prawa do odliczenia VAT. Jednocześnie wyrokiem z 24 lutego 2021 r., sygn. akt I FSK 1316/20 oddalił skargę kasacyjną złożoną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie od wyroku WSA z 6 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1799/19, dotyczącą rozliczenia skarżącej za okresy rozliczeniowe od marca 2015 r. do października 2016 r. Oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 24 lutego 2021 r. skarg kasacyjnych od wyroku WSA z 5 września 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 373/19 oraz od wyroku WSA z 6 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1799/19, skutkuje również prawomocnym uchyleniem decyzji z 7 grudnia 2018 r. dotyczącej rozliczenia skarżącej za okresy od grudnia 2012 r. do stycznia 2015 r. oraz z 18 czerwca 2019 r. dotyczącej rozliczenia skarżącej za okresy rozliczeniowe od marca 2015 r. do października 2016 r. Oznacza to, że obecnie ziściła się przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 7 o.p., a co w konsekwencji daje podstawę do wyeliminowania zaskarżonej w tej sprawie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. 6.8. Naczelny Sąd Administracyjny wydając wyrok powinien mieć na względzie konieczność uwzględnienia zasady zapewnienia pierwszeństwa i efektywności tego prawa, jak również zasady ekonomiki procesowej, wynikającej z art. 7 p.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Uregulowanie to gwarantuje realizację zasady wyrażonej w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, zapewniającej każdemu prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. 6.9. Uwzględnienie skargi kasacyjnej wyłącznie z tej przyczyny, że uzasadnienie trafnego w ostatecznym wyniku zaskarżonego orzeczenia było błędne, byłoby sprzeczne właśnie z zasadą ekonomiki procesowej. W razie uchylenia takiego orzeczenia wojewódzki sąd administracyjny i tak byłby związany poglądem prawnym wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny i nie mógłby wydać odmiennego orzeczenia, a rola wojewódzkiego sądu administracyjnego sprowadzałaby się wówczas wyłącznie do poprawienia błędnego uzasadnienia orzeczenia (por. H. Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie I, Warszawa: Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005, s. 571 i cyt. tam literatura). 7. Z tych wszystkich względów, skoro zaskarżony wyrok – mimo częściowo błędnego uzasadnienia - odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.