II SA/Rz 1417/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2020 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji -skargę oddala- Przedmiotem skargi A sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwana dalej także spółką lub skarżącą) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) z dnia [...] września 2019 r., znak [...], wydana w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji własnej Kolegium o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy o lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej. Wnioskiem datowanym na dzień [...] czerwca 2019 r., pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...]. Na mocy kwestionowanej decyzji SKO stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2018 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej na rzecz A sp. z o.o. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy przez SKO decyzją tego Organu z dnia [...] kwietnia 2019 r. W treści wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, Spółka zarzuciła Kolegium rażące naruszenie prawa przy jej wydaniu w postaci art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 6 K.p.a. w związku z art. 54 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 27 marca 1994 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.; zwana dalej u.p.z.p.), w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2018 ze zm.), w związku z § 2.1. pkt 7 oraz § 3.1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71), poprzez błędne przyjęcie, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie odniesiono się do ewentualnej mocy promieniowania anten w sytuacji, gdy ww. przepis prawa przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko każe wprost literalnie brać pod uwagę zupełnie inne parametry, to jest równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Rażąco naruszono także art. 16 K.p.a. poprzez naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych, a także art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez rażąco błędną ocenę materiału dowodowego sprawy wynikającą z przyjmowania przesłanek kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w oparciu o kryteria pozaprawne wyrażającą się w uznaniu za niewystarczający znajdujący się w aktach sprawy dokument w postaci "kwalifikacja przedsięwzięcia", gdzie określono wszystkie parametry planowanej inwestycji istotne z punktu zaliczenia przedsięwzięcia do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. SKO po rozpoznaniu tego wniosku decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. o nr [...], postanowiło odmówić stwierdzenia nieważności swej decyzji własnej z dnia [...] marca 2019 r., znak [...]. Według Organu treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ustalającej inwestycję celu publicznego, powinna być sformułowana ściśle. Tymczasem będąca przedmiotem kontroli Kolegium decyzja lokalizacyjna pomija tak istotną kwestię jak moc EIRP anten sektorowych. Informacje na temat anten znajdują się jedynie w załączniku do wniosku o tytule "kwalifikacja przedsięwzięcia". Według art. 54 pkt 2 u.p.z.p. decyzja lokalizacyjna powinna określać warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Skoro z treści § 3 ust. 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2009 r. wynika, że przy oddziaływaniu na środowisko ma znaczenie równoważna moc promieniowana izotropowo anten oraz wyznaczona dla poszczególnych anten odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten, to decyzja lokalizacyjna powinna określać ilość, moc i kierunek ustawienia anten. W treści weryfikowanej decyzji w ogóle nie odniesiono się do ewentualnej mocy promieniowania anten, co wprost czyni tą decyzję wadliwą w stopniu rażącym. Pod koniec podkreślono także, że Kolegium dopuściło wszystkie dowody zawarte w aktach, jak również opinię biegłego sądowego mgr. inż. P.G. Decyzję SKO zaskarżył poprzez złożenie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy pełnomocnik Spółki. Zdaniem A decyzja lokalizacyjna z dnia [...] czerwca 2018 r. Wójta Gminy spełnia wszystkie wymogi zawarte w art. 54 u.p.z.p. Wskazano, iż wymóg podania konkretnych parametrów anten planowanej stacji bazowej w treści decyzji lokalizacyjnej nie wynika wprost z żadnego przepisu obowiązującego prawa, w tym z żadnego przepisu będącego przepisem odrębnym w myśl art. 54 pkt 2 u.p.z.p. Kolegium nie zwróciło też uwagi, że w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, mowa jest o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, a nie o mocy EIRP anteny sektorowej, a to zupełnie odrębne kwestie. Równoważna moc promieniowana izotropowo nie dotyczy anten, a dotyczy nadajnika i anteny. Ważny jest iloczyn mocy i zysku energetycznego anteny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu środka zaskarżenia Spółki decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, iż Wójt Gminy decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. orzekł o ustaleniu warunków lokalizacji na działce nr 251/14 w obrębie F. inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A sp. z o.o. składającej się m.in. z anten sektorowych 6 sztuk, oraz anten radioliniowych - 3 sztuki. Dnia [...] stycznia 2019 r. do SKO wpłynął wniosek M.W. i S.W. działających przez pełnomocnika Z.G., w którym zażądano stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji Wójta Gminy, jako rażąco naruszającej prawo. Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. Kolegium stwierdziło nieważność decyzji ostatecznej Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2018 r., powołując się w uzasadnieniu na zaistnienie przesłanki rażącego naruszenia. Uznano, że z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej, decydujących o wpływie na środowisko należy moc promieniowania poszczególnych anten. Oddziaływania stacji bazowych nie traktuje się jako niebezpiecznych dla ludzi pod warunkiem zachowania podstawowych wymogów określonych w przepisach ustawy oraz w przepisach wykonawczych. W przypadku decyzji o lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej, nie jest wystarczające określenie rodzaju inwestycji przez wskazanie, iż ma być zrealizowana wieża, ale konieczne jest także wskazanie o dopuszczeniu montażu anten nadawczo-odbiorczych, które zapewnią łączność publiczną i w którym to elemencie decyzji lokalizacyjnej skupia się istota zgody na lokalizację inwestycji celu publicznego, z precyzyjnym wskazaniem z ilu anten może składać planowana wieża, jakiego typu i moc anteny mogą być montowane na wieży i ze wskazaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwości i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i wreszcie w jaki sposób anteny winny być skierowane. Na poparcie tego stanowiska przytoczono wyrok NSA z 7 kwietnia 2010 r., sygn. II OSK 1342/09, oraz z dnia 24 maja 2017 r., sygn. II OSK 2422/15. Treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji o jakim mowa powinna być zatem sformułowane ściśle. Tymczasem będąca przedmiotem kontroli decyzja lokalizacyjna Wójt pomija tak istotną kwestię jak moc EIRP anten sektorowych. Informacje na temat anten znajdują się jedynie w załączniku do wniosku kwalifikacji przedsięwzięcia, który jest dokumentem prywatnym, niestanowiącym obligatoryjnej części decyzji lokalizacyjnej. Wywiedziono, że skoro z treści § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., wynika, że przy oddziaływaniu na środowisko ma znaczenie równoważna moc promieniowana izotropowo anten oraz wyznaczona dla poszczególnych anten odległość miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten, to decyzja lokalizacyjna powinna określać ilość, moc i kierunek ustawienia anten. Podkreślono, iż postępowanie wyjaśniające w sprawie Wójt Gminy prowadził w zasadzie jedynie z udziałem inwestora oraz właściciela działki, na której posadowiony jest maszt. Społeczeństwo było informowane o podjętych czynnościach w drodze publicznych obwieszczeń. Fakt ten wywołał lokalne protesty, czego wyrazem jest także wniosek o podjęcie postępowania nieważnościowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej: WSA) na opisaną wyżej decyzję Kolegium Spółka wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie rozstrzygnięć tego Organu, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, a także o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: 1. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 158 § 1 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że decyzja SKO wydana w dniu [...] marca 2019 r., znak: [...], nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji, gdy podstawy stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji wystąpiły w niniejszej sprawie; 2. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 6 K.p.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit. b) u.p.z.p. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.) w zw. z § 2.1. pkt 7) oraz § 3.1. pkt. 8) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71), poprzez błędne przyjęcie, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji gdy w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego "nie odniesiono się do ewentualnej mocy promieniowania anten", w sytuacji gdy ww. przepis prawa przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko każe wprost, literalnie brać pod uwagę zupełnie inne parametry, tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny oraz poprzez nieidentyfikowanie przepisu z którego treści wynikałoby, aby rozstrzygnięcie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagałoby zawarcia w ww. decyzji informacji takich jak "moc EIRP" anten sektorowych; 3. art. 16 K.p.a., poprzez rażące naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych przez wydanie decyzji z dnia [...] marca 2019 r.; 4. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 K.p.a., poprzez rażąco błędną ocenę materiału dowodowego sprawy, wynikającą z przyjmowania przesłanek kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w oparciu o kryteria pozaprawne, wyrażającą się w uznaniu za niewystarczający znajdującego się w aktach sprawy dokumentu "Kwalifikacja przedsięwzięcia", gdzie określono wszystkie parametry planowanej inwestycji istotne z punktu zaliczenia przedsięwzięcia do mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz poprzez nieidentyfikowanie przepisu, z którego treści wynikałoby, aby rozstrzygnięcie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagało zawarcia w ww. decyzji informacji takich jak moc EIRP anten sektorowych; 5. art. 2, 7 Konstytucji RP oraz art. 6 K.p.a., poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o kryteria nie wynikające z treści przepisów prawa; 6. art. 10 § 1 K.p.a., poprzez rażące naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, wyrażające się w realnym braku możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, wypowiedzenia się i wydaniu decyzji w takiej dacie, która wskazuje, że zignorowano uwagi stron, nie brano ich w ogóle pod uwagę; 7. art. 15 K.p.a., poprzez brak dwukrotnego rozpatrzenia sprawy, o czym świadczą uzasadnienia decyzji SKO z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...] oraz decyzji z dnia [...] września 2019 r., w których podnoszone są te same argumenty, a brak jest odniesienia się do zarzutów Spółki formułowanych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Organ pisma w sprawie doręczał J.K., który był pełnomocnikiem Spółki w postępowaniu lokalizacyjnym, ale wówczas nie był jeszcze zgłoszony jako pełnomocnik w postępowaniu o stwierdzenie nieważności. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania doręczono wymienionemu, który jest już zgłoszony jako pełnomocnik spółki w dniu [...] lutego 2019 r., ale na adres, którego jeszcze nie wskazywał jako adres do korespondencji. Ponadto zawiadomienie to zostało doręczone w dniu [...] marca 2019 r., tj. w piątek i dawało 3 dni na zapoznanie się z materiałem dowodowym sprawy, przy czym 2 dni tego terminu upłynęły w sobotę i niedzielę. Pełnomocnik Spółki miał zatem jeden dzień na zapoznanie się z materiałem dowodowym sprawy i odniesienie się do niego, przy czym akta znajdowały się w P., zaś pełnomocnik mieszka w G., natomiast adres siedziby spółki to W.. Pełnomocnik zatem się z nim nie zapoznał, ale wysłał [...] marca pismo wskazujące na orzecznictwo sądowe prezentujące odmienne opinie niż te, które przyjęło SKO za podstawę stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej, jednak Organ najprawdopodobniej się z nim nie zapoznał, gdyż już w dniu [...] marca wydał decyzję. Spółka zauważyła ponadto, że SKO nie zbadało, czy w dniu złożenia wniosku o wszczęcie postępowania nieważnościowego pełnomocnik Spółki był należycie umocowany do złożenia tego wniosku. Spółka podniosła również, że wbrew twierdzeniu Organu, decyzja lokalizacyjna wydana przez Wójta Gminy zawiera ponadstandardowe określenie parametrów stacji bazowej. Natomiast wymóg podania konkretnych parametrów anten planowanej stacji bazowej w treści decyzji lokalizacyjnej nie wynika wprost z żadnego przepisu obowiązującego prawa, w tym z żadnego będącego przepisem odrębnym w myśl art. 54 pkt 2 u.p.z.p. Zdaniem strony skarżącej SKO nie wykazało, że brak podania jednego parametru, tzn. "mocy EIRP anten sektorowych" w rozstrzygnięciu decyzji stanowi rażące naruszenie prawa, a do tego konkretnie jakiego przepisu prawa. Spółka nadmieniła również, że w kwestii zachowania wymogów przepisów z zakresu prawa ochrony środowiska, dokonała m.in. zgłoszenia emisyjnego na podstawie art. 152 ustawy - Prawo ochrony środowiska, obejmującego szczegółowe parametry poszczególnych anten i urządzeń, od którego nie wniesiono sprzeciwu. Końcowo Skarżąca poinformowała, że złożyła również skargę do Sądu na decyzję Kolegium utrzymującą w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] marca 2019 r. stwierdzającą nieważność decyzji lokalizacyjnej Wójta Gminy. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga jako nieuzasadniona, została przez Sąd oddalona w całości. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 365). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) Przedmiotem skargi Spółki jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji własnej tego Organu o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej. Decyzja lokalizacyjna została wydana na rzecz skarżącej Spółki. Należy przypomnieć, że strona skarżąca wnioskowała do wyżej wymienionego Organu o zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zaś jako podstawę stwierdzenie nieważności wskazała przesłankę rażącego naruszenia prawa. Na argumentacji związanej z tą przesłanką opiera się zarówno podanie Spółki inicjujące postępowanie nadzwyczajne jak również wniesiona do Sądu skarga. Naznaczony przez Stronę kierunek weryfikacji ostatecznej decyzji Kolegium obligował Sąd do zbadania czy SKO nie stwierdzając nieważności swego rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności decyzji lokalizacyjnej Wójta Gminy naruszyło art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nie dopatrując się w swym akcie cech rażącego naruszenia prawa. Warto więc przypomnieć, iż Kolegium decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta uzasadniło przede wszystkim pominięciem w jej treści mocy EIRP (Effective Isotropical Radiated Power) anten sektorowych i co się z tym wiąże pominięciem kwalifikacji przedsięwzięcia w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej pod kątem przepisów o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przesłanka rażącego naruszenia prawa wymaga dokonania procesu wartościowania wadliwości, jaką obarczona jest ostateczna decyzja administracyjna. Wiadomym jest bowiem, że rażące naruszenie prawa to nie to samo co zwykłe czy istotne naruszenie prawa. Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną postać najpoważniejszej wadliwości aktu administracyjnego. Tego rodzaju zarzuty mogą być skutecznie podnoszone w odniesieniu do decyzji administracyjnych obarczonych ponadstandardowymi nieprawidłowościami, których skutków nie da się pogodzić ze podstawowymi zasadami porządku prawnego państwa demokratycznego. Potwierdzeniem tych słów jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. II OSK 3270/18, LEX. Sąd odwoławczy przekonująco wywodzi, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: - oczywistość naruszenia prawa, - charakter przepisu, który został naruszony oraz, - racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. Chodzi o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Z nieważnością postępowania mamy do czynienia wtedy, gdy wada tkwi w samej decyzji. Dodać do tego należy, że z rażącym naruszeniem prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty i bezsporny został naruszony przepis prawa i jednocześnie niemożliwe jest dokonanie jego odmiennej wykładni. WSA podziela w tym względzie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2018 r., w sprawie sygn. akt: I OSK 1024/18, LEX, w którym Sąd odwoławczy stwierdził, że różnice rezultatów wykładni językowej, systemowej i funkcjonalnej, które w procesie stosowania prawa wymagają podjęcia decyzji o przyznaniu pierwszeństwa, któregoś z nich uniemożliwiają uznanie oczywistości naruszenia prawa. Nie jest bowiem rażącym naruszeniem prawa zastosowanie przepisu, którego wykładnia prowadzi do odmiennych rezultatów. Tym samym, o rażącym naruszeniu prawa nie można mówić w przypadku wybrania jednej z rozbieżnych wykładni przepisu o niejednoznacznej treści, nawet jeśli później wykładnia ta uznana zostanie za nieprawidłową. Mając na uwadze powyższe ustalenia judykatury na temat przesłanki rażącego naruszenia prawa Sąd rozpoznający skargę Spółki, podobnie jak SKO, nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia nieważności inkryminowanej decyzji Kolegium. Zatem decyzja Organu o odmowie stwierdzenia nieważności jest prawidłowa. Z całą pewnością decyzja SKO o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta nie narusza obowiązującego porządku prawnego w sposób rażący, czyli niemożliwy do zaakceptowania. Decyzja ta zawiera wymagane przez Kodeks postępowania administracyjnego elementy – art. 107 § 1 K.p.a.. Została sporządzona w sposób prawem przewidziany, zawiera wymagane podpisy członków składu orzekającego organu kolegialnego, zaś wyrażona w decyzji argumentacja, jakakolwiek sprzeczna z interesem Spółki, została w sposób należyty przedstawiona z wymaganym odniesieniem do obowiązujących regulacji prawnych, a także orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Wyjaśniono w niej przyczyny uznania decyzji Wójta Gminy za rażąco naruszającą prawo co nastąpiło poprzez analizę szeregu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska, aktów wykonawczych do tej ustawy, a co więcej zwrócono uwagę na unormowania o zasięgu europejskim. Ponadto, skład orzekający Kolegium swoje stanowisko wzmocnił motywami płynącymi z poglądów nauki prawa w tym w szczególności odnoszącymi się do kwestii rażącego naruszenia. Kolegium wydając kwestionowane w trybie nadzwyczajnym rozstrzygnięcie nie naruszyło także granic czasowych jakie dla tej czynności wyznacza art. 53 ust. 7 zdanie pierwsze u.p.z.p. Przepis ten stanowi: Nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. Najistotniejsze jest zaś to, że uzasadnienie decyzji SKO wykazuje przy pomocy wnioskowania prawniczego, iż brak w decyzji lokalizacyjnej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny stanowi na tyle istotną wadliwość, że odpowiada ona ustawowemu pojęciu rażącego naruszenia prawa. Na poparcie tego stanowiska przytoczono szereg orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz sądów administracyjnych I instancji. W tej mierze składowi orzekającemu znany jest pogląd WSA w Olsztynie wyrażony w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 897/17, LEX, w którym zauważono, iż według art. 54 pkt 2 u.p.z.p., decyzja lokalizacyjna powinna określać warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Skoro zaś z treści § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71) wynika, że przy oddziaływaniu na środowisko ma znaczenie równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) anten oraz wyznaczona dla poszczególnych anten odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten, to decyzja lokalizacyjna powinna określać nie tylko ilość, kierunek ustawienia anten, ale także ich moc. Dlatego przyjmuje się, iż w decyzji dokonującej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie rodzaju inwestycji przez wskazanie, iż ma być zrealizowana wieża antenowa wraz z szafami do umieszczenia urządzeń nadawczo-odbiorczych i przyłącze energetyczne. Niezbędne jest także precyzyjne wskazanie w decyzji o dopuszczeniu montażu anten nadawczo - odbiorczych, które przecież zapewniają łączność publiczną i w którym to elemencie decyzji lokalizacyjnej skupia się pełna istota zgody organu planistycznego, precyzyjne wskazanie ilości anten planowanej wieży telekomunikacyjnej, typu i mocy anteny wraz z podaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwości i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, a także sposobu skierowania anten (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 stycznia 2019 r., o sygn. II SA/Go 1026/17, oraz powołane tam orzecznictwo). W konsekwencji wyrażone w objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji SKO stanowisko, jeżeli nawet wadliwe, to nie może nosić znamion rażącego naruszenia prawa, wymagających stwierdzenia nieważności decyzji jak oczekuje tego Spółka. W powstałym sporze mamy do czynienia nie z poważnymi nieprawidłowościami po stronie Organu, lecz z odmienną interpretacją określonego stanu faktycznego oraz przepisów regulujących skomplikowaną (a więc nieoczywistą) problematykę lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej. Zinterpretowane przez Organ przepisy są na tyle złożone w swej treści, że w praktyce ich zastosowanie może budzić wątpliwości, jednakże odmienna ocena tych regulacji sama w sobie nie przesądza o konieczności zastosowania środków nadzwyczajnych weryfikacji decyzji. Spór pomiędzy Organem, a Spółką na temat najistotniejszy w tej sprawie czyli czy decyzja Wójta Gminy jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, powinna zostać rozstrzygnięta w postępowaniu sądowym wywołanym skargą na decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji lokalizacyjnej. To w tym postępowaniu zostanie rozstrzygnięte czy braki decyzji lokalizacyjnej w postaci w mocy anten stacji bazowej telefonii komórkowej uzasadniały stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W skardze oprócz zarzutów związanych z nieprawidłową oceną przepisów związanych z mocą anten stacji bazowej telefonii komórkowej, znalazły się też twierdzenia o rażącym naruszeniu przez Kolegium zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co miało miejsce w toku procesu poprzedzającego wydanie decyzji SKO z dnia [...] marca 2019 r., znak [...], o stwierdzeniu nieważności decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Sądu, także i te uchybienia o jakich wspomina skarga nie mieszczą się w granicach przesłanki rażącego naruszenia prawa. Ponadto, jeżeli zdaniem Strony jej uprawnienia procesowe w zakresie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym doznały w jakimkolwiek stopniu ograniczenia, czy nawet wykluczenia, to postępowaniem służącym do skontrolowania tych zarzutów jest wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Warto też zwrócić uwagę, że ten zarzut nie było podnoszony przez Stronę we wniosku o stwierdzenie nieważności z dnia [...] czerwca 2019 r. WSA nie dostrzegł także naruszenia przez SKO zasady dwuinstancyjności postępowania polegającego na nieustosunkowaniu się do twierdzeń podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Skontrolowana przez Sąd decyzja Kolegium odnosi się do wszystkich istotnych dla ponownego rozstrzygnięcia sprawy zarzutów i twierdzeń Spółki. Powody utrzymania w mocy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji SKO zostały przekonująco wywiedzione i odpowiadają one wszystkim kierunkom weryfikacji decyzji wyrażonych w treści środka odwoławczego Spółki. Reasumując, decyzja SKO jako prawidłowa powinna pozostać w obrocie prawnym. Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się w działaniach Organu takich uchybień, które nakazywałyby skorzystanie z kompetencji kasacyjnych z urzędu na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania sąd nie orzekał z uwagi na oddalenie skargi co wynika z treści art. 200 p.p.s.a.